Psyche
alle pijlers
Ben ik mishandeld als kind?
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:34
Hoi,
Ik ben een man (zeg het er maar vast bij) van 40 jr. Ik post maar op dit forum want een beter geschikt forum kon ik niet vinden. Ik heb gelukkig getrouwd met twee kids 4 en 7 jaar. Sinds de kinderen er zijn denk ik echter steeds vaker terug aan mijn eigen jeugd. Er komen dan bepaalde beelden naar boven. Mijn moeder bijv. lag heel vaak in bed met migraine of buikpijn. Spelletjes of voorlezen kan ik me niet herinneren. Mijn vader was afwezig want bezig met zijn eigen hobbies. Om aandacht en goedkeuring van hem te krijgen ging ik ook aan zijn hobbies meedoen. Andersom kan ik me weinig interesse herinnneren. Het zijn veel losse flarden eigenlijk die terugkomen. Als je iets niets lustte moest je er achter blijven zitten tot je het eten ophad, en anders kreeg je het volgende dag weer. Als je onder het eten niet rustig was gaf mijn moeder aan mijn vader opdracht om je een pak rammel met een stuk bamboe te geven. Ik weet nog dat mijn broertje twee muizen had. Op een dag kreeg een van die muizen jongen. Van mijn moeder moesten die muizen direct weg. Mijn vader heeft toen die muizen door de wc gespoeld... waar mijn broertje van zeven bij stond... onder de woorden dat ze lekker een stukje gingen zwemmen... Als mijn vader mij rekensommen moest uitleggen en ik snapte het niet snel genoeg werd hij ontzettend boos en vroeg mij of ik soms achterlijk was. Een rapport was altijd een teleurstelling voor ze. Als we ondeugend waren in hun ogen of er ging iets kapot (wat bij kinderen zo vaak gebeurt) kwam mijn vader achter ons aan. Ik weet nog dat je op zo'n moment zowat in doodsangst zat omdat hij opeens zo ontzettend boos kon worden. Moeder kon ook ontzettend kwetsend zijn. Noemde ons lulletje rozenwater, kl**tzak of nog veel erger als je dingen deed die in haar ogen niet goed waren. Toen ze op gegeven moment een eigen bedrijf hadden waren ze eigenlijk alleen nog maar aan het werk. Tijdens de middelbare school bleef ik zoveel mogelijk bij ze uit de buurt. Ik kan zo nog wel even doorgaan.
Als ik zo terugkijk heb ik een behoorlijk laag zelfbeeld gekregen en faalangst opgebouwd. Het heeft jaren geduurt om hier een beetje overheen te komen. Uiteindelijk heb ik me door hard werken en avondstudies kunnen opwerken maar de angst om niet goed genoeg te zijn en het gebrek aan vertrouwen in anderen zit heel diep. Nog altijd zit er in mij een stemmetje dat zegt dat ik eigenlijk niet goed genoeg ben en eens door de mand zal vallen.
Ik wil absoluut niet zielig gevonden worden maar het is wel iets dat mij bezighoudt. Daarom deze misschien stomme vraag: zou je bovenstaande als kindermishandeling zien? Of is het overdreven om dat te vinden en is er overal wel wat? Ik probeer het gewoon voor mijzelf wat helderder te krijgen. Ik ben er altijd van uitgegaan dat mijn ouders het beste met mij voor hadden en het alleen al denken voelt als een soort verraad...
Alvast bedankt voor meedenkende reacties.
Groetjes,
Hein
Ik ben een man (zeg het er maar vast bij) van 40 jr. Ik post maar op dit forum want een beter geschikt forum kon ik niet vinden. Ik heb gelukkig getrouwd met twee kids 4 en 7 jaar. Sinds de kinderen er zijn denk ik echter steeds vaker terug aan mijn eigen jeugd. Er komen dan bepaalde beelden naar boven. Mijn moeder bijv. lag heel vaak in bed met migraine of buikpijn. Spelletjes of voorlezen kan ik me niet herinneren. Mijn vader was afwezig want bezig met zijn eigen hobbies. Om aandacht en goedkeuring van hem te krijgen ging ik ook aan zijn hobbies meedoen. Andersom kan ik me weinig interesse herinnneren. Het zijn veel losse flarden eigenlijk die terugkomen. Als je iets niets lustte moest je er achter blijven zitten tot je het eten ophad, en anders kreeg je het volgende dag weer. Als je onder het eten niet rustig was gaf mijn moeder aan mijn vader opdracht om je een pak rammel met een stuk bamboe te geven. Ik weet nog dat mijn broertje twee muizen had. Op een dag kreeg een van die muizen jongen. Van mijn moeder moesten die muizen direct weg. Mijn vader heeft toen die muizen door de wc gespoeld... waar mijn broertje van zeven bij stond... onder de woorden dat ze lekker een stukje gingen zwemmen... Als mijn vader mij rekensommen moest uitleggen en ik snapte het niet snel genoeg werd hij ontzettend boos en vroeg mij of ik soms achterlijk was. Een rapport was altijd een teleurstelling voor ze. Als we ondeugend waren in hun ogen of er ging iets kapot (wat bij kinderen zo vaak gebeurt) kwam mijn vader achter ons aan. Ik weet nog dat je op zo'n moment zowat in doodsangst zat omdat hij opeens zo ontzettend boos kon worden. Moeder kon ook ontzettend kwetsend zijn. Noemde ons lulletje rozenwater, kl**tzak of nog veel erger als je dingen deed die in haar ogen niet goed waren. Toen ze op gegeven moment een eigen bedrijf hadden waren ze eigenlijk alleen nog maar aan het werk. Tijdens de middelbare school bleef ik zoveel mogelijk bij ze uit de buurt. Ik kan zo nog wel even doorgaan.
Als ik zo terugkijk heb ik een behoorlijk laag zelfbeeld gekregen en faalangst opgebouwd. Het heeft jaren geduurt om hier een beetje overheen te komen. Uiteindelijk heb ik me door hard werken en avondstudies kunnen opwerken maar de angst om niet goed genoeg te zijn en het gebrek aan vertrouwen in anderen zit heel diep. Nog altijd zit er in mij een stemmetje dat zegt dat ik eigenlijk niet goed genoeg ben en eens door de mand zal vallen.
Ik wil absoluut niet zielig gevonden worden maar het is wel iets dat mij bezighoudt. Daarom deze misschien stomme vraag: zou je bovenstaande als kindermishandeling zien? Of is het overdreven om dat te vinden en is er overal wel wat? Ik probeer het gewoon voor mijzelf wat helderder te krijgen. Ik ben er altijd van uitgegaan dat mijn ouders het beste met mij voor hadden en het alleen al denken voelt als een soort verraad...
Alvast bedankt voor meedenkende reacties.
Groetjes,
Hein
vrijdag 4 oktober 2013 om 18:02
vrijdag 4 oktober 2013 om 18:05
Eens met de vorige reactie.s
Je vraag is of het kindermishandeling is, maar dat is anno 2013 (op een forum, zonder context, op basis van flarden herinneringen) niet te beoordelen. Het klinkt niet als een warm nest, maar zou je begin jaren 70 hiervoor het huis uitgeplaatst worden? Was het laten zitten met een bord eten, toen niet nog de gangbare methode om geen kieskeurige eters te kweken. En die muizen: misschien dat we nu onze huisdieren cremeren en naar de grote dierenhemel sturen als ze in slaap zijn gevallen bij de dierenarts, maar generaties zijn opgevoed met het idee dat je voor kip, eerst de slecht leggende kip moet vangen en de nek om moeten draaien en dat het een feestje was als het varken op de ladder werd gehesen.
Verder moet je natuurlijk ook nog oppassen met je herinneringen. Je schrijft ik kan me niet herinneren dat ik werd voorgelezen. Nu je het schrijft: ik ook niet. Maar ik heb hele zorgzame ouders en ik kon al jong goed lezen en heb de halve bieb leeg gelezen. Er stonden jip en janneke boekjes in de kast. Vast dus dat ze me hebben voorgelezen, toen ik klein was. Maar ik kan het me echt niet herinneren.
Je vraag is of het kindermishandeling is, maar dat is anno 2013 (op een forum, zonder context, op basis van flarden herinneringen) niet te beoordelen. Het klinkt niet als een warm nest, maar zou je begin jaren 70 hiervoor het huis uitgeplaatst worden? Was het laten zitten met een bord eten, toen niet nog de gangbare methode om geen kieskeurige eters te kweken. En die muizen: misschien dat we nu onze huisdieren cremeren en naar de grote dierenhemel sturen als ze in slaap zijn gevallen bij de dierenarts, maar generaties zijn opgevoed met het idee dat je voor kip, eerst de slecht leggende kip moet vangen en de nek om moeten draaien en dat het een feestje was als het varken op de ladder werd gehesen.
Verder moet je natuurlijk ook nog oppassen met je herinneringen. Je schrijft ik kan me niet herinneren dat ik werd voorgelezen. Nu je het schrijft: ik ook niet. Maar ik heb hele zorgzame ouders en ik kon al jong goed lezen en heb de halve bieb leeg gelezen. Er stonden jip en janneke boekjes in de kast. Vast dus dat ze me hebben voorgelezen, toen ik klein was. Maar ik kan het me echt niet herinneren.
vrijdag 4 oktober 2013 om 18:06
quote:sabbaticalmeds schreef op vrijdag 04 oktober 2013 17:45 niet dat het goed te praten is hoor, maar ze waren in de jaren zestig/ zeventig best gek
Klopt helemaal. Ik kom ook uit dat tijdperk. Erop terugkijkend was het allemaal niet zo liefdevol. Er werden weinig echte gesprekken gevoerd en ik had ook vaak een mep te pakken. Stout op school? Dan stond mama me al op te wachten en had ik een pak voor m'n billen te pakken voor ik de drempel over was. Van m'n vader 'savonds de 2e. Opvoeding werd niet besproken en pedagogen bestonden volgens mij niet. Mijn vader verdronk geen muizen maar heel warm was het allemaal niet.
kan me ook niet herinneren dat er veel met ons werd ondernomen. je sjokte een beetje door het leven. Ik kan het geen mishandeling noemen bij mij.
Maar TO... It's in the eye of the beholder. Als jij er last van hebt zou ik er iets mee gaan doen. Leven je ouders nog?
Klopt helemaal. Ik kom ook uit dat tijdperk. Erop terugkijkend was het allemaal niet zo liefdevol. Er werden weinig echte gesprekken gevoerd en ik had ook vaak een mep te pakken. Stout op school? Dan stond mama me al op te wachten en had ik een pak voor m'n billen te pakken voor ik de drempel over was. Van m'n vader 'savonds de 2e. Opvoeding werd niet besproken en pedagogen bestonden volgens mij niet. Mijn vader verdronk geen muizen maar heel warm was het allemaal niet.
kan me ook niet herinneren dat er veel met ons werd ondernomen. je sjokte een beetje door het leven. Ik kan het geen mishandeling noemen bij mij.
Maar TO... It's in the eye of the beholder. Als jij er last van hebt zou ik er iets mee gaan doen. Leven je ouders nog?
vrijdag 4 oktober 2013 om 18:19
Ik denk dat volgens deze normen elk kind uit de jaren '70 wel is mishandeld. In die tijd werd er zo anders opgevoed, dat kun je echt niet meer afzetten tegen de opvattingen van nu. Ook ik heb uren huilend boven bordjes eten gezeten, meer dan eens een pak voor mijn broek gehad, en sloffen van te dichtbij voorbij zien komen. Aandacht was er ook niet veel, want ouders werkten hard. Zelfs de thuisblijfmoeder was volle dagen kwijt aan het huishouden.
Maar in de tijd dat onze ouders opgroeiden, werkte je vanaf je 10e al flink mee met je vader of je moeder, de buurman of familie en werd je op je 14e helemaal van school gehaald om bij te dragen aan het gezin. Deed je het niet goed, dan kreeg je op je lazer van maar net welke volwassene in de buurt was. En als je thuiskwam het kolenhok nog in, het hout nog hakken, de was nog strijken, schoenen/koper poetsen, enz. En je mocht eens per week in bad (met al je broers en zussen in hetzelfde water), terwijl je moeder ondertussen probeerde om dat ene setje kleren snel te koken en weer droog te krijgen.
Maar in de tijd dat onze ouders opgroeiden, werkte je vanaf je 10e al flink mee met je vader of je moeder, de buurman of familie en werd je op je 14e helemaal van school gehaald om bij te dragen aan het gezin. Deed je het niet goed, dan kreeg je op je lazer van maar net welke volwassene in de buurt was. En als je thuiskwam het kolenhok nog in, het hout nog hakken, de was nog strijken, schoenen/koper poetsen, enz. En je mocht eens per week in bad (met al je broers en zussen in hetzelfde water), terwijl je moeder ondertussen probeerde om dat ene setje kleren snel te koken en weer droog te krijgen.
vrijdag 4 oktober 2013 om 18:21
Tja, ik heb zoals blijkbaar velen hier, zo'n beetje dezelfde opvoeding gehad.
Het zijn je aanleg en de verdere omstandigheden die bepalen of het traumatisch wordt of niet.
Net op het verkeerde moment de bamboestok, ook nog gepest op school, verhuizingen, een broer of zus of enig kind.
Of net die lieve juf op school die op het juiste moment je weer wat zelfvertrouwen gaf, dat beste vriendje waarvan je wel leerde wat het was om een band te hebben.
Al die dingen, momenten, maken het verschil tussen je beschadigd voelen door je jeugd of het ervaren als: 'zo ging het toen gewoon, ik heb er geen last van'.
Het zijn je aanleg en de verdere omstandigheden die bepalen of het traumatisch wordt of niet.
Net op het verkeerde moment de bamboestok, ook nog gepest op school, verhuizingen, een broer of zus of enig kind.
Of net die lieve juf op school die op het juiste moment je weer wat zelfvertrouwen gaf, dat beste vriendje waarvan je wel leerde wat het was om een band te hebben.
Al die dingen, momenten, maken het verschil tussen je beschadigd voelen door je jeugd of het ervaren als: 'zo ging het toen gewoon, ik heb er geen last van'.
vrijdag 4 oktober 2013 om 18:26
vrijdag 4 oktober 2013 om 18:34
Ik onderscheid twee verschillende soorten mishandeling:
De 'de ouders hadden onmacht en het niet onder controle'
en 'de ouders wisten beter, konden beter, maar het boeide ze niet'
De eerste lijkt me meer voorkomend dan de tweede. Mijn jeugd valt onder de eerste en het is naar om dat te gaan beseffen, dat je mishandeld bent. Maar ik ben nu ook volwassen en terug kijkend hebben mijn ouders binnen hun kunnen het beste gedaan en het beste met me voorgehad. Dat beseffend maakt het makkelijker om het te benoemen en te proberen er geen negatief oordeel aan te hangen naar m'n ouders zoals ze nu zijn.
Dat dat niet is gelukt is jammer, en daar ben ik nu de rotzooi van aan het opruimen. Maar
De 'de ouders hadden onmacht en het niet onder controle'
en 'de ouders wisten beter, konden beter, maar het boeide ze niet'
De eerste lijkt me meer voorkomend dan de tweede. Mijn jeugd valt onder de eerste en het is naar om dat te gaan beseffen, dat je mishandeld bent. Maar ik ben nu ook volwassen en terug kijkend hebben mijn ouders binnen hun kunnen het beste gedaan en het beste met me voorgehad. Dat beseffend maakt het makkelijker om het te benoemen en te proberen er geen negatief oordeel aan te hangen naar m'n ouders zoals ze nu zijn.
Dat dat niet is gelukt is jammer, en daar ben ik nu de rotzooi van aan het opruimen. Maar
vrijdag 4 oktober 2013 om 18:47
Mishandeling, geestelijke mishandeling, geestelijke verwaarlozing, het is allemaal toepasbaar (en voor mij helaas herkenbaar).
Dat je jeugd je tot een bepaald persoon heeft gemaakt, is logisch. Je kunt jezelf niet tot een ander persoon maken. Ik denk wel dat het scheelt dat je weet waarom je op een bepaalde manier bent, dat je weet waar je het vandaan komt. En misschien lukt het je om bepaalde dingen aan te pakken. Het heeft geen zin om jezelf de put in te praten, maar ik denk wel dat je rustig kan stellen dat je ouders je tekort hebben gedaan. Maar dat weet je zelf wel. Want zelf doe je het vast anders met je kinderen. Een schouderklopje en weten dat je mag zijn wie je bent is voor een kind zó belangrijk. Het maakt alle verschil van de wereld.
Fijn dat je zelf een stabiele gezinssituatie hebt en knap dat je je dmv avondstudies hebt kunnen opwerken!
Dat je jeugd je tot een bepaald persoon heeft gemaakt, is logisch. Je kunt jezelf niet tot een ander persoon maken. Ik denk wel dat het scheelt dat je weet waarom je op een bepaalde manier bent, dat je weet waar je het vandaan komt. En misschien lukt het je om bepaalde dingen aan te pakken. Het heeft geen zin om jezelf de put in te praten, maar ik denk wel dat je rustig kan stellen dat je ouders je tekort hebben gedaan. Maar dat weet je zelf wel. Want zelf doe je het vast anders met je kinderen. Een schouderklopje en weten dat je mag zijn wie je bent is voor een kind zó belangrijk. Het maakt alle verschil van de wereld.
Fijn dat je zelf een stabiele gezinssituatie hebt en knap dat je je dmv avondstudies hebt kunnen opwerken!
vrijdag 4 oktober 2013 om 19:13
Ik heb een compleet ander beeld van de jaren 70 dan de meeste mensen hier blijkbaar! Ik ben toch 5 jaar ouder dan TO, maar het idee dat er geslagen zou zijn, laat staan met bamboe!, vind ik heel erg. volgens mij was dat ook in die tijd echt niet normaal. Ik herinner me het juist als een extreem gezellige tijd, waarin veel gefeest en gelachen werd, en kinderen waren daarbij van harte welkom. Er was ook veel aandacht voor ons.
Ook het fenomeen van uren met een bord eten zitten, of huisdieren die verzopen werden, sorry, maar mijn jaren 70 waren echt anders.
TO, ik kan me voorstellen dat je hier last van hebt. Maar inderdaad, wat maakt het uit of je het mishandeling noemt of niet? Je hebt er last van en dus moet je er iets mee doen.
Ook het fenomeen van uren met een bord eten zitten, of huisdieren die verzopen werden, sorry, maar mijn jaren 70 waren echt anders.
TO, ik kan me voorstellen dat je hier last van hebt. Maar inderdaad, wat maakt het uit of je het mishandeling noemt of niet? Je hebt er last van en dus moet je er iets mee doen.
vrijdag 4 oktober 2013 om 19:22
Oh ja, herkenbaar. Ik denk dat iedereen wel dingen uit zijn/haar jeugd kan opnoemen. Wat dat betreft eens met Meds.
Ik ga ervanuit dat de meeste ouders naar eer en geweten de kinderen opvoeden, maar 30 jaar geleden was idd een andere tijd, met andere normen. Daarbij zijn ouders ook mensen met hun eigen beperkingen.
Kijk vooruit.
Ik ga ervanuit dat de meeste ouders naar eer en geweten de kinderen opvoeden, maar 30 jaar geleden was idd een andere tijd, met andere normen. Daarbij zijn ouders ook mensen met hun eigen beperkingen.
Kijk vooruit.
vrijdag 4 oktober 2013 om 19:30
Mishandeling komt in verschillende vormen voor.
Heel vaak denken mensen dat je bent mishandeld als je (flink) bent afgetuigd.Maar niet alleen die gevallen vallen onder mishandeling.
Het uitblijven van erkenning, kleineren, geen aandacht voor jouw ik vallen onder mishandeling, emotionele mishandeling of verwaarlozing.
De laatste twee zijn heel moeilijk vast te stellen voor buitenstaanders. Omdat het niet echt zichtbaar is.
Bij mij was er sprake van emotionele verwaarlozing.
Het trieste is dat je niet echt in de gaten hebt hoe en waar de schade zit.
Vaak krijg je problemen in relaties. Omdat je telkens de verkeerde partner opzoekt of omdat je gewoonweg in de knoop zit met jezelf.
In jouw geval lijkt mij dat er sprake is van verwaarlozing met emotionele mishandeling.
Je hebt duidelijk geen veiligheid gevoeld.
Ik raad je aan om hulp te zoeken. Niet alleen voor jezelf maar ook voor je kinderen.
JIJ bent het voorbeeld van leven voor je kinderen. De manier waarop je in het leven staat, de manier waarop je problemen oplost.
Alles zullen je kinderen voelen/merken.
Laat die emotionele bagage achter je! Voor jezelf én voor je kinderen! Sterkte!
Heel vaak denken mensen dat je bent mishandeld als je (flink) bent afgetuigd.Maar niet alleen die gevallen vallen onder mishandeling.
Het uitblijven van erkenning, kleineren, geen aandacht voor jouw ik vallen onder mishandeling, emotionele mishandeling of verwaarlozing.
De laatste twee zijn heel moeilijk vast te stellen voor buitenstaanders. Omdat het niet echt zichtbaar is.
Bij mij was er sprake van emotionele verwaarlozing.
Het trieste is dat je niet echt in de gaten hebt hoe en waar de schade zit.
Vaak krijg je problemen in relaties. Omdat je telkens de verkeerde partner opzoekt of omdat je gewoonweg in de knoop zit met jezelf.
In jouw geval lijkt mij dat er sprake is van verwaarlozing met emotionele mishandeling.
Je hebt duidelijk geen veiligheid gevoeld.
Ik raad je aan om hulp te zoeken. Niet alleen voor jezelf maar ook voor je kinderen.
JIJ bent het voorbeeld van leven voor je kinderen. De manier waarop je in het leven staat, de manier waarop je problemen oplost.
Alles zullen je kinderen voelen/merken.
Laat die emotionele bagage achter je! Voor jezelf én voor je kinderen! Sterkte!
vrijdag 4 oktober 2013 om 19:34
Bedankt voor de reacties, ik kan er wel wat mee. Ouders kwamen idd beide uit een "apart" gezin. Mijn vader heeft zijn jeugd met zijn moeder in het Jappenkamp doorgebracht en Opa in een krijgsgevangenkamp (ik heb dus eigenlijk nog niets te klagen). En moeder komt uit een gezin waar altijd ruzie was en haar moeder ontzettend dominant was en waar ze nu nog last van heeft.
Het was idd een andere tijd en als ik het zo lees was ik niet de enige. Ik heb nog wel contact met mijn ouders maar het verloopt met regelmaat nogal stroef. Mijn moeder kan nog steeds erg kleinerend uit de hoek komen maar tegenwoordig haal ik mijn schouders erover op. Het is alleen zoals ik zei: als je kinderen krijgt komt toch je eigen jeugd weer voorbij. De laatste tijd was ik daar wat meer mee bezig. Waarschijnlijk is het maar gewoon het beste om het achter me te laten en niet meer om te kijken.
Nogmaals bedankt.
groeten,
Hein
Het was idd een andere tijd en als ik het zo lees was ik niet de enige. Ik heb nog wel contact met mijn ouders maar het verloopt met regelmaat nogal stroef. Mijn moeder kan nog steeds erg kleinerend uit de hoek komen maar tegenwoordig haal ik mijn schouders erover op. Het is alleen zoals ik zei: als je kinderen krijgt komt toch je eigen jeugd weer voorbij. De laatste tijd was ik daar wat meer mee bezig. Waarschijnlijk is het maar gewoon het beste om het achter me te laten en niet meer om te kijken.
Nogmaals bedankt.
groeten,
Hein
vrijdag 4 oktober 2013 om 19:37
Ik herken me wel een beetje in je verhaal Hein. Ik kan nu niet echt zeggen dat ik stelselmatig mishandeld ben, maar er zijn soms wel dingen gebeurd die niet door de beugel konden.
Helemaal als ik hier dan soms topics lees hoe snel men iets mishandeling vindt, ga ik toch twijfelen en nadenken over mijn situatie vroeger.
Heb ook last van een slecht zelfbeeld en andere issues.
Maar tegelijkertijd heb ik dan ook wel weer een licht schuldgevoel inderdaad, want ik weet dat m'n ouders het beste met me voor hebben/hadden, en zitten emmeren over wat situaties uit het verleden voelt dan ook wel ondankbaar aan. Het is lastig.
Helemaal als ik hier dan soms topics lees hoe snel men iets mishandeling vindt, ga ik toch twijfelen en nadenken over mijn situatie vroeger.
Heb ook last van een slecht zelfbeeld en andere issues.
Maar tegelijkertijd heb ik dan ook wel weer een licht schuldgevoel inderdaad, want ik weet dat m'n ouders het beste met me voor hebben/hadden, en zitten emmeren over wat situaties uit het verleden voelt dan ook wel ondankbaar aan. Het is lastig.
vrijdag 4 oktober 2013 om 19:38
quote:WellieB schreef op 04 oktober 2013 @ 19:22:
Oh ja, herkenbaar. Ik denk dat iedereen wel dingen uit zijn/haar jeugd kan opnoemen. Wat dat betreft eens met Meds.
Ik ga ervanuit dat de meeste ouders naar eer en geweten de kinderen opvoeden, maar 30 jaar geleden was idd een andere tijd, met andere normen. Daarbij zijn ouders ook mensen met hun eigen beperkingen.
Kijk vooruit.
Ik denk dat je een verkeerde inschatting maakt.
Iedereen kan wel dingen uit zijn jeugd opnoemen, tuurlijk.. Maar hij gaat het om mishandeling. Dat is dus een behoorlijke stap verder!
Oh ja, herkenbaar. Ik denk dat iedereen wel dingen uit zijn/haar jeugd kan opnoemen. Wat dat betreft eens met Meds.
Ik ga ervanuit dat de meeste ouders naar eer en geweten de kinderen opvoeden, maar 30 jaar geleden was idd een andere tijd, met andere normen. Daarbij zijn ouders ook mensen met hun eigen beperkingen.
Kijk vooruit.
Ik denk dat je een verkeerde inschatting maakt.
Iedereen kan wel dingen uit zijn jeugd opnoemen, tuurlijk.. Maar hij gaat het om mishandeling. Dat is dus een behoorlijke stap verder!
vrijdag 4 oktober 2013 om 19:47
Nou Hein, dat weet ik niet, van dat "achter je laten". Zo dachten mijn ouders ook, die hebben hun eigen jeugd ook genegeerd waardoor ze álle fouten vrolijk herhaalden bij hun eigen kinderen alleen in iets andere vorm.
Het kan heel nuttig zijn om inzicht te verkrijgen in je onvervulde kindbehoeftes en -angsten, simpelweg om te voorkomen dat je ze weer op je eigen kinderen projecteert. Als je hier regelmatig over na denkt kan het best nuttig zijn om eens een paar keer met een psych te gaan praten. Niet als therapie of om problemen te creëren waar ze niet zijn maar simpelweg alles even te laten duiden door een professional.
Zodat je zeker weet dat jij niet stiekem ook "niet beter weet".
Ik vind eigenlijk dat dat voor iedere ouder verplicht zou moeten zijn, eigen onverwerkte behoeften en angsten onder de loep nemen.
Het kan heel nuttig zijn om inzicht te verkrijgen in je onvervulde kindbehoeftes en -angsten, simpelweg om te voorkomen dat je ze weer op je eigen kinderen projecteert. Als je hier regelmatig over na denkt kan het best nuttig zijn om eens een paar keer met een psych te gaan praten. Niet als therapie of om problemen te creëren waar ze niet zijn maar simpelweg alles even te laten duiden door een professional.
Zodat je zeker weet dat jij niet stiekem ook "niet beter weet".
Ik vind eigenlijk dat dat voor iedere ouder verplicht zou moeten zijn, eigen onverwerkte behoeften en angsten onder de loep nemen.
vrijdag 4 oktober 2013 om 19:52
quote:dora-wee schreef op 04 oktober 2013 @ 19:13:
Ik heb een compleet ander beeld van de jaren 70 dan de meeste mensen hier blijkbaar! Ik ben toch 5 jaar ouder dan TO, maar het idee dat er geslagen zou zijn, laat staan met bamboe!, vind ik heel erg. volgens mij was dat ook in die tijd echt niet normaal. Ik herinner me het juist als een extreem gezellige tijd, waarin veel gefeest en gelachen werd, en kinderen waren daarbij van harte welkom. Er was ook veel aandacht voor ons.
Ook het fenomeen van uren met een bord eten zitten, of huisdieren die verzopen werden, sorry, maar mijn jaren 70 waren echt anders.
TO, ik kan me voorstellen dat je hier last van hebt. Maar inderdaad, wat maakt het uit of je het mishandeling noemt of niet? Je hebt er last van en dus moet je er iets mee doen.Ja veel gedronken werd er ook en daarna autorijden zonder autogordels. Ik kom van het platteland en het is afschuwelijk maar waar, jonge katten werden gewoon verzopen. Het bord moest leeg of je moest zonder eten naar bed
Ik heb een compleet ander beeld van de jaren 70 dan de meeste mensen hier blijkbaar! Ik ben toch 5 jaar ouder dan TO, maar het idee dat er geslagen zou zijn, laat staan met bamboe!, vind ik heel erg. volgens mij was dat ook in die tijd echt niet normaal. Ik herinner me het juist als een extreem gezellige tijd, waarin veel gefeest en gelachen werd, en kinderen waren daarbij van harte welkom. Er was ook veel aandacht voor ons.
Ook het fenomeen van uren met een bord eten zitten, of huisdieren die verzopen werden, sorry, maar mijn jaren 70 waren echt anders.
TO, ik kan me voorstellen dat je hier last van hebt. Maar inderdaad, wat maakt het uit of je het mishandeling noemt of niet? Je hebt er last van en dus moet je er iets mee doen.Ja veel gedronken werd er ook en daarna autorijden zonder autogordels. Ik kom van het platteland en het is afschuwelijk maar waar, jonge katten werden gewoon verzopen. Het bord moest leeg of je moest zonder eten naar bed
vrijdag 4 oktober 2013 om 19:54
´Vergeten´ lijkt mij ook niet de oplossing. Je jeugd is nog steeds een deel van je. ´Accepteren en begrijpen´ is misschien eerder de richting waarin ik het zou zoeken. Wat me opvalt in je verhaal is dat je geen kwaadheid naar je ouders toe voelt. Dat had ik wel heel sterk (en dat kan ook opluchten). En na die boosheid kwam: ik wil het met mijn eigen kinderen absoluut anders doen!
vrijdag 4 oktober 2013 om 22:07
Wat een ontzettend rare beredenatie....vroeger was dat de tendens, dus is het geen mishandeling...ehm, dat is het wel. Mishandeling -het woord- omvat een aantal zaken. Die staan vast, want anders noemde het men wel anders.
Vroeger bestond er geen verkrachting in het huwelijk. Gewoon de benen wijd, want man wil erop, en dat noemde je dan aan de huwelijkse plichten voldoen.
Wacht even, dus eh, is het dan wel of niet een verkrachting ?
Elk gedrag wat je een andere volwassene niet aandoet omdat het oftewel respectloos is, oftwel strafbaar, is gedrag wat naar kinderen helemaal discutabel is.
Ik vraag me af of degene die hier vertellen dat het voor hen normaal was en dit haast lijken te bagitaliseren, hun kinderen ook zo opgevoed hebben ? Zo nee, waarom niet ?
Zo ja, waarom wel ?
Vroeger bestond er geen verkrachting in het huwelijk. Gewoon de benen wijd, want man wil erop, en dat noemde je dan aan de huwelijkse plichten voldoen.
Wacht even, dus eh, is het dan wel of niet een verkrachting ?
Elk gedrag wat je een andere volwassene niet aandoet omdat het oftewel respectloos is, oftwel strafbaar, is gedrag wat naar kinderen helemaal discutabel is.
Ik vraag me af of degene die hier vertellen dat het voor hen normaal was en dit haast lijken te bagitaliseren, hun kinderen ook zo opgevoed hebben ? Zo nee, waarom niet ?
Zo ja, waarom wel ?