Psyche
alle pijlers
afsluiten van verleden (verkrachting)
woensdag 9 oktober 2013 om 18:04
Hoi, even een topic onder mijn andere account, ivm het gevoeligheid vh onderwerp.
8 jaar geleden ben ik door een "goede vriend/kennis" verkracht, ik kende hem al enkele jaren. Ik was nog jong. Ben hem de twee jaar daarna weleens tegengekomen.
De laatste jaren heb ik hem nooit meer gezien. Ik merk aan mezelf dat ik hem heel graag zou willen zien en even met hem zou willen praten, om zo alles te kunnen afsluiten. Ik zou willen zeggen dat ik er al die jaren geregeld aan heb gedacht en last van heb gehad en ik zou natuurlijk het liefste een excuses horen (al zou dat wss niet komen).
Ben nog nooit behandeld en met mijn man kan ik er helaas niet over praten, dat is te pijnlijk voor hem.
Heeft iemand weleens een afsluitend gesprek gehad? Bedankt in ieder geval, ondanks dat het lang terug is, kost het typen helaas veel moeite.
Aub niet quoten
8 jaar geleden ben ik door een "goede vriend/kennis" verkracht, ik kende hem al enkele jaren. Ik was nog jong. Ben hem de twee jaar daarna weleens tegengekomen.
De laatste jaren heb ik hem nooit meer gezien. Ik merk aan mezelf dat ik hem heel graag zou willen zien en even met hem zou willen praten, om zo alles te kunnen afsluiten. Ik zou willen zeggen dat ik er al die jaren geregeld aan heb gedacht en last van heb gehad en ik zou natuurlijk het liefste een excuses horen (al zou dat wss niet komen).
Ben nog nooit behandeld en met mijn man kan ik er helaas niet over praten, dat is te pijnlijk voor hem.
Heeft iemand weleens een afsluitend gesprek gehad? Bedankt in ieder geval, ondanks dat het lang terug is, kost het typen helaas veel moeite.
Aub niet quoten
woensdag 9 oktober 2013 om 18:13
Hoi Tillywowo,
Wat naar dat je dat hebt moeten meemaken. Ik denk zelf dat als een persoon tot verkrachting kan overgaan er een gebrek is aan inlevingsvermogen. Door dit gebrek denk ik ook dat het niet aannemelijk is dat zo iemand er voor open staat om een dergelijk gesprek met jou te voeren.Of heb je reden om te denken van wel?
Je zegt dat je nooit hulpverlening hier voor hebt gehad..misschien is nu wel het juiste moment?
Wat naar dat je dat hebt moeten meemaken. Ik denk zelf dat als een persoon tot verkrachting kan overgaan er een gebrek is aan inlevingsvermogen. Door dit gebrek denk ik ook dat het niet aannemelijk is dat zo iemand er voor open staat om een dergelijk gesprek met jou te voeren.Of heb je reden om te denken van wel?
Je zegt dat je nooit hulpverlening hier voor hebt gehad..misschien is nu wel het juiste moment?
woensdag 9 oktober 2013 om 18:30
quote:BellatrixVanDetta schreef op 09 oktober 2013 @ 18:21:
Je zult in zo'n gesprek niet vinden wat je zoekt ben ik bang. Wellicht word je niet eens serieus genomen of wordt het ontkend en dan ben je nog verder van huis.Dat, en je man luistert maar gewoon naar je.
Je zult in zo'n gesprek niet vinden wat je zoekt ben ik bang. Wellicht word je niet eens serieus genomen of wordt het ontkend en dan ben je nog verder van huis.Dat, en je man luistert maar gewoon naar je.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
woensdag 9 oktober 2013 om 18:34
Lieve TO, als je een gesprek aangaat loop je een grote kans om opnieuw gekwetst te worden. Heb je er al eens aan gedacht om te gaan praten met een psycholoog om het te verwerken? Die kan je misschien ook helpen met het schrijven van een brief, waarin je kunt verwoorden hoe het voor jou is geweest.
Heb jij destijds aangifte gedaan?
Heb jij destijds aangifte gedaan?
woensdag 9 oktober 2013 om 18:41
Zo'n gesprek gaat je niks positiefs opleveren en een dader die oprecht excuses aanbied ben ik nog niet tegengekomen. Ontkenning wel of de schuld bij jou neerleggen. En dat is nog lastiger te verkroppen.
Dat het te lastig is om er met je man over te praten is vervelend, maar dat komt wel meer voor helaas. Heb je iemand anders met wie je erover kunt praten? Ik heb ook een misbruikverleden waarbij ik 'recent' (2 jaar geleden) opnieuw ben aangevallen door de dader en kan daar met mijn man ook niet over praten. Kan iedereen van vinden wat ze willen, maar als zoiets je partner overkomt worden de grenzen van beide partners ver overschreden. Beiden moeten daarmee verder en soms (in elk geval bij ons) is het dan handiger een gesprekspartner buiten de relatie te vinden. Wij hebben trouwens wel een aantal sessies relatietherapie gehad om elkaar in elk geval weer te kunnen vertrouwen.
Op welke manier heb je er last van en wat heb je nodig om verder te kunnen, dat zijn denk ik de vragen die je (voor jezelf) moet beantwoorden.
Dat het te lastig is om er met je man over te praten is vervelend, maar dat komt wel meer voor helaas. Heb je iemand anders met wie je erover kunt praten? Ik heb ook een misbruikverleden waarbij ik 'recent' (2 jaar geleden) opnieuw ben aangevallen door de dader en kan daar met mijn man ook niet over praten. Kan iedereen van vinden wat ze willen, maar als zoiets je partner overkomt worden de grenzen van beide partners ver overschreden. Beiden moeten daarmee verder en soms (in elk geval bij ons) is het dan handiger een gesprekspartner buiten de relatie te vinden. Wij hebben trouwens wel een aantal sessies relatietherapie gehad om elkaar in elk geval weer te kunnen vertrouwen.
Op welke manier heb je er last van en wat heb je nodig om verder te kunnen, dat zijn denk ik de vragen die je (voor jezelf) moet beantwoorden.
woensdag 9 oktober 2013 om 19:16
Bedankt voor jullie reacties, stuk voor stuk. Ik heb destijds geen aangifte gedaan, ik was wel het politiebureau binnengestapt met de intentie, maar ze konden mij alleen verder helpen als mijn ouders ingelicht zouden worden (ik was nog jong), dat wilde ik niet. Ik wilde ze het verdriet besparen, dus heb helaas niks kunnen doen destijds. Toen ik circa zes jaar geleden voor het eerst er kort over had met mijn, inmiddels, man zei hij ook iets van "dat hij niet wist wat hij er van moest denken", dat vond ik heel kwetsend. Achteraf gaf hij aan dat hij dat verkeerd had verwoord en sindsdien kets hij alle pogingen van mij af, hij zegt dat hij er boos en verdrietig van wordt en het er niet over wil hebben. Helaas.
de reden dat ik denk dat een gesprek iets is, is dat ik daarvoor een tijdje bevriend met hem was, hij na het gebeuren vroeg of ik geen aangifte ging doen (dus weten dat hij fout zit)
de reden dat ik denk dat een gesprek iets is, is dat ik daarvoor een tijdje bevriend met hem was, hij na het gebeuren vroeg of ik geen aangifte ging doen (dus weten dat hij fout zit)
woensdag 9 oktober 2013 om 19:35
Misschien een hele ruwe vraag..
Maar hoe ben je nou precies verkracht en hoe oud was? Ik hoef niet alle details, maar ik bedoel meer.. ben je gedrogeerd of ben je echt aangevallen? Je hoeft er geen antwoord op te geven als je niet wil.
Overigens ben ik het met de reacties eens dat je vooral geen gesprek moet aangaan met die nymph. Hij zal zeer waarschijnlijk de schuld bij jou leggen en dan ben je nog verder van huis. Praat met een psycholoog en neem je man ook mee naar de sessies. Het zou zomaar kunnen dat hij ook zoiets (in zijn omgeving) heeft meegemaakt waardoor hij dit niet aankan. Niet zo snel oordelen.
Maar hoe ben je nou precies verkracht en hoe oud was? Ik hoef niet alle details, maar ik bedoel meer.. ben je gedrogeerd of ben je echt aangevallen? Je hoeft er geen antwoord op te geven als je niet wil.
Overigens ben ik het met de reacties eens dat je vooral geen gesprek moet aangaan met die nymph. Hij zal zeer waarschijnlijk de schuld bij jou leggen en dan ben je nog verder van huis. Praat met een psycholoog en neem je man ook mee naar de sessies. Het zou zomaar kunnen dat hij ook zoiets (in zijn omgeving) heeft meegemaakt waardoor hij dit niet aankan. Niet zo snel oordelen.
There is only one way to avoid criticism: do nothing, say nothing, and be nothing.
woensdag 9 oktober 2013 om 19:42
Ik ben 9 jaar geleden verkracht door een bekende. Heb nooit dat gesprek gehad en dat heefr ook geen nut. Erkenning krijg je toch niet waardoor je opnieuw een klap krijgt.
Ga in therapie!! Ik heb het 100% verwerkt en dat is zó fijn! Zelfs als ik hem tegenkom doet het me niks meer, het betekent gewoon niks meer voor me. Ik heb wel twee jaar therapie gehad, het is niet na 3 gesprekken over zeg maar..
Ga in therapie!! Ik heb het 100% verwerkt en dat is zó fijn! Zelfs als ik hem tegenkom doet het me niks meer, het betekent gewoon niks meer voor me. Ik heb wel twee jaar therapie gehad, het is niet na 3 gesprekken over zeg maar..
woensdag 9 oktober 2013 om 19:44
woensdag 9 oktober 2013 om 19:50
woensdag 9 oktober 2013 om 19:51
Marisely, het was meer in de "aanval"-vorm, het was aan het begin van m'n tienerjaren.
Nu nog aangifte doen zie ik niet zitten, hoe vaak een zaak wel niet wordt afgedaan ivm gebrek aan bewijs. Doodsbang zou ik dan daarna zijn, die agressie in de ogen vergeet ik nooit meer. Zou dan bang voor m'n leven zijn.
Nu nog aangifte doen zie ik niet zitten, hoe vaak een zaak wel niet wordt afgedaan ivm gebrek aan bewijs. Doodsbang zou ik dan daarna zijn, die agressie in de ogen vergeet ik nooit meer. Zou dan bang voor m'n leven zijn.
woensdag 9 oktober 2013 om 19:54
Olivia, wat erg dat je dat is overkomen. Fijn om te horen dat je het helemaal hebt verwerkt.
Ik heb zelf helaas soms nog nachtmerries, denk zelf dat het komt omdat ik al die jaren niet met m'n ouders erover "kon" praten (sta daar nog steeds achter) en daarna ook niet met m'n man. Dan wordt het zo'n beladen onderwerp. Vind het zo stom, omdat het zo lang geleden is pfff.
Ik heb zelf helaas soms nog nachtmerries, denk zelf dat het komt omdat ik al die jaren niet met m'n ouders erover "kon" praten (sta daar nog steeds achter) en daarna ook niet met m'n man. Dan wordt het zo'n beladen onderwerp. Vind het zo stom, omdat het zo lang geleden is pfff.
woensdag 9 oktober 2013 om 20:01
Ja dat ken ik.. Ik had paniekaanvallen, flashbacks.. Vreselijk allemaal! Ik werd gek van de angst en dat piekeren en schamen erover..
Ben toen via de ha bij een heel goede psych terecht gekomen ( een man nota bene, maar het klikte zo goed) en die heeft me twee jaar behandeld.
Ik heb nu nergens meer last van, kan er gewoon over praten, voelde geen woede, schaamte, verdriet meer. Het is neutraal geworden.
Mijn ouders heb ik het trouwens nooit verteld.
Ben toen via de ha bij een heel goede psych terecht gekomen ( een man nota bene, maar het klikte zo goed) en die heeft me twee jaar behandeld.
Ik heb nu nergens meer last van, kan er gewoon over praten, voelde geen woede, schaamte, verdriet meer. Het is neutraal geworden.
Mijn ouders heb ik het trouwens nooit verteld.
woensdag 9 oktober 2013 om 20:04
Ik denk echt dat je jezelf moet gunnen om dit te verwerken, en daar heb je de dader en zijn berouw echt niet voor nodig! Dat je hem wilt praten betekent dat de gebeurtenis enorm op je drukt, en dat hóeft dus niet.
En je zult tegen je man moeten zeggen dat hij jou moet steunen. Nogmaals; het is niet zijn trauma maar dat van jou. Hij moet dat voor jou opbrengen. Het mag hem best pijn doen, maar het is nodig voor jou en voor jullie relatie.
En je zult tegen je man moeten zeggen dat hij jou moet steunen. Nogmaals; het is niet zijn trauma maar dat van jou. Hij moet dat voor jou opbrengen. Het mag hem best pijn doen, maar het is nodig voor jou en voor jullie relatie.
woensdag 9 oktober 2013 om 20:05
Tilly, de man heeft jou op een agressieve manier verkracht. Is het wel veilig om met hem in gesprek te gaan? In wat voor omgeving zou je dat willen doen?
Wat is er op tegen om eerst eens met een deskundige (psycholoog oid) over te praten? Stel jezelf op de eerste plaats.
Hoe was het om de dader later weer tegen te komen? Toen was het zeker weer een hele normale jongen.
Wat is er op tegen om eerst eens met een deskundige (psycholoog oid) over te praten? Stel jezelf op de eerste plaats.
Hoe was het om de dader later weer tegen te komen? Toen was het zeker weer een hele normale jongen.
woensdag 9 oktober 2013 om 20:15
Ja vicky, dat was het verschrikkelijkste, iedereen is gek van hem (spontaan, grappig etc). Dat doet wel wat met je vertrouwen in de mensheid op zich. Zou alleen buiten praten, open ruimte met vluchtmogelijkheden uiteraard. Misschien is het ook een stom idee nu ik het teruglees, maar hoopte dat zoiets zou helpen. Met een psychiater praten wil ik op zich wel, maar vind het te privacygevoelig. Wil niet dat het in m'n medisch dossier terechtkomt.