afsluiten van verleden (verkrachting)

Ik heb zelf ook een en ander meegemaakt....Niet aangevallen, was wel familie.

Ik heb aangifte gedaan en tijdens de rechtszaak vertelde hij dat hij dacht dat hij een relatie had met mij...er zat 9 jaar tussen, ik was 16. Ik heb er 10 jaar niet over gepraat omdat ik bang was dat mensen mij niet zouden geloven, bang dat ik zijn kinderen gescheiden ouders zou bezorgen enz.



Daarna was het uitgekomen en heb er een aantal keer over gepraat bij een psycholoog maar kwam daar niet verder. Ik ben zelf door gegaan met het idee 'ik laat m'n leven niet door zo'n eikel leiden, dat is hij niet waard.'

Nog wel een cursus gevolgd ivm mijn onzekerheid.



Praten met hem heeft in mijn ogen niet veel zin...het aapje zal bij jou op je schouders gezet worden met wat voor reden dan ook. Ik denk dat je beter steun kan krijgen van je omgeving. Daar heb je meer aan.

Hoezo zou het in je medische dossier terecht komen? Weet je dat zeker? Moet je een verwijzing via je huisarts hebben? Dan zou je bijv. tegen die huisarts kunnen zeggen dat je 'iets uit je verleden wil verwerken'. In hoeverre moet je expliciet zeggen waar het om gaat? Ik denk dat je je echt goed moet laten informeren.



Waarom pak je niet nu de koe bij de horens, dan dat je al die jaren laat liggen door gepieker, verdriet, onzekerheid etc. Professionele hulp is nu het beste denk ik, en je hoeft niet gelijk alles op tafel te leggen, je hoeft niet gelijk alles te zeggen.

En al zou het in je medisch dossier komen... dat zit het bij mij ook. Dat is toch niets waar je je voor hoeft te schamen?

Professionals weten heel goed hoe ze daarmee om moeten gaan. Imho dan.

Tuurlijk mag je erover praten. Het is geen taboe en hier vind je (helaas) veel ervaringsdeskundigen.

Doe er je voordeel mee zou ik zeggen.

@Tilly: ik heb wel zo'n gesprek(je) gehad, maar dat is lang geleden en nadat ie vrij was uit de gevangenis.. (daarvoor, als ik hem al zag, was hij eerder intimiderend, moest me niet aanstellen enz)..



Ik kan me dus wel voorstellen dat je over zoiets denkt, ik vond het op zich helend. Later ook weleens dader-slachtoffergesprekken (videogesprekken vanuit gevangenis geloof ik) gezien bij Oprah. Maar ook daar waren het dus al veroordeelden.. Het werkt op zich natuurlijk alleen heilzaam als hij het erkent en spijt betuigt.. die kans is misschien niet groot en daarom zullen de meeste mensen het je afraden.



Ik heb trouwens wel alle begrip voor mensen die je het meest naast staan, dat die er niet mee om kunnen gaan dat een/hun geliefde persoon zoiets is gebeurd.. Heeft niks met slapheid te maken, vind het nogal wat dat er hier mensen reageren die er zo over oordelen, dat iemand niet in staat is te steunen (laat staan op de manier die je echt helpt). Het kan juist te dichtbij zijn..



Mijn ouders konden er ook niet goed mee omgaan en mijn ex wist het wel, maar meer als gegeven. Ik denk dat je veel beter met een professional kan gaan (leren) loslaten, als je al zo ver bent gekomen op eigen houtje met verwerken..



Maar ik snap je behoefte, het meest heilzame om dingen af te sluiten voor jezelf is toch om alsnog erkenning te krijgen van en een soort goed einde eraan te breien met degene die het veroorzaakt heeft..



Ik heb er geen enkele lading meer bij en diegene ook kunnen vergeven, al weet diegene dat zelf niet. Vergeven is een daad voor jezelf. Het speelt (al jaren en jaren) geen enkele rol meer in mijn leven.



Ik hoop oprecht dat jij dat ook gaat vinden, dat het echt afgesloten is, geen noemenswaardige invloed meer op je heeft. Ik heb vanaf het begin dat voornemen ook gehad om diegene niet zo'n enorme rol/macht toe te bedelen in/over mijn verdere leven en dat is ook gelukt!



(ik heb me overigens nooit geschaamd of schuldig gevoeld, vanaf dag 1 niet.. hooguit verantwoordelijk tegenover andere potentiele slachtoffers, als ik hem er mee weg had laten komen.. heb getwijfeld om wel of niet die aangifte te doen.. wel gedaan, maar dan ook niet uit "vergelding" of "genoegdoening" oid gedaan, maar vooral om meer slachtoffers te voorkomen, soort plicht tov de samenleving/andere vrouwen, voor zover ik daar invloed op had iig.. er bleken er meer te zijn namelijk)..

In elk geval veel succes met je verdere afsluiting van de verwerking, op welke manier ook!



Ik weet dat het kan, dat je er 100% overheen kan komen, niet eens meer over nadenkt, geen enkele invloed meer hoeft te hebben op je leven, gevoelens, vermogens (tot liefhebben enz). Volgens mij ben jij daar ook bijna..