Psyche
alle pijlers
Wie ben ik, wat vind ik leuk...
woensdag 4 december 2013 om 13:01
Beste Viva'ers,
Ik kom hier enigzins mijn hart luchten, in de hoop dat iemand mij van goed advies kan voorzien. Tot nu toe heeft iedereen die ik heb gesproken gereageerd op een manier van "ja, eh dat weet ik ook niet".
Op het eerste gezicht lijkt alles in mijn leven dik voor elkaar. Ik ben bezig met een universitaire master en ik woon samen met het liefste meisje dat ik me kan verbeelden. Vrij vroeg, want we zijn pas 22/21 jaar oud maar, zijn al vijf jaar samen. En ja inderdaad, een man die hier zijn toevlucht zoekt
Toch ben ik diep ongelukkig, laat ik het zo maar gewoon formuleren. Naast mijn vriendin heb ik eigenlijk geen vrienden, of niemand die zich echt in mijn interressert en mijn eens aanspoort tot nieuwe dingen. Al zit half Nederland met het probleem dat ze van alles en nog wat leuk vinden en twintig hobbies hebben, ik ben dus precies het tegenovergestelde. Ik vind niks leuk, of in ieder geval niet langdurig. Had mij volledig gericht op atletiek maar raakte recent geblesseerd wat echt een krater heeft geslagen... Nu zit ik maar thuis, hobbyloos, passieloos - dus in mijn optiek persoonlijkheidloos.
Wie ben ik; ik kan mij zelf niet eens omschrijven. Want, wat vind ik nou leuk, wat zijn mijn hobbies? Ik heb momenteel meerdere weken vrij en dat gaat echt niet goed. Kom pas na 12 uur mijn bed uit en kijk continu op de klok of de dag al voorbij is. Ik luister alleen maar wat muziek en check dwangmatisch wat internetsites. Verveel me ellendig en voel me dagelijks depressiever worden.
Iemand die dit herkent? Hoe kan ik dit doorbreken? Hoe kom ik erachter waar ik mij op kan focussen qua hobby of vrijetijdsbesteding?
Ik kom hier enigzins mijn hart luchten, in de hoop dat iemand mij van goed advies kan voorzien. Tot nu toe heeft iedereen die ik heb gesproken gereageerd op een manier van "ja, eh dat weet ik ook niet".
Op het eerste gezicht lijkt alles in mijn leven dik voor elkaar. Ik ben bezig met een universitaire master en ik woon samen met het liefste meisje dat ik me kan verbeelden. Vrij vroeg, want we zijn pas 22/21 jaar oud maar, zijn al vijf jaar samen. En ja inderdaad, een man die hier zijn toevlucht zoekt
Toch ben ik diep ongelukkig, laat ik het zo maar gewoon formuleren. Naast mijn vriendin heb ik eigenlijk geen vrienden, of niemand die zich echt in mijn interressert en mijn eens aanspoort tot nieuwe dingen. Al zit half Nederland met het probleem dat ze van alles en nog wat leuk vinden en twintig hobbies hebben, ik ben dus precies het tegenovergestelde. Ik vind niks leuk, of in ieder geval niet langdurig. Had mij volledig gericht op atletiek maar raakte recent geblesseerd wat echt een krater heeft geslagen... Nu zit ik maar thuis, hobbyloos, passieloos - dus in mijn optiek persoonlijkheidloos.
Wie ben ik; ik kan mij zelf niet eens omschrijven. Want, wat vind ik nou leuk, wat zijn mijn hobbies? Ik heb momenteel meerdere weken vrij en dat gaat echt niet goed. Kom pas na 12 uur mijn bed uit en kijk continu op de klok of de dag al voorbij is. Ik luister alleen maar wat muziek en check dwangmatisch wat internetsites. Verveel me ellendig en voel me dagelijks depressiever worden.
Iemand die dit herkent? Hoe kan ik dit doorbreken? Hoe kom ik erachter waar ik mij op kan focussen qua hobby of vrijetijdsbesteding?
woensdag 4 december 2013 om 13:11
woensdag 4 december 2013 om 13:12
Je hobbies en wat je leuk vindt, zijn nou niet bepaald de zaken die vertellen wie jij bent en je definiëren
Ik zou zeggen, je hebt nu volop de tijd om over jezelf na te denken en er op zo'n manier achter te komen wie, wat en hoe je bent. Echte zelfkennis dus. Persoonlijk vind ik ook dat je dat aan jezelf verplicht bent, zodat je niet als een speelbal van het leven maar van alles met je laat gebeuren. De situatie waar je nu in zit is daar eigenlijk wel een voorbeeld van.
Ik zou zeggen, je hebt nu volop de tijd om over jezelf na te denken en er op zo'n manier achter te komen wie, wat en hoe je bent. Echte zelfkennis dus. Persoonlijk vind ik ook dat je dat aan jezelf verplicht bent, zodat je niet als een speelbal van het leven maar van alles met je laat gebeuren. De situatie waar je nu in zit is daar eigenlijk wel een voorbeeld van.
woensdag 4 december 2013 om 13:15
woensdag 4 december 2013 om 13:18
quote:Cateautje schreef op 04 december 2013 @ 13:12:
Je hobbies en wat je leuk vindt, zijn nou niet bepaald de zaken die vertellen wie jij bent en je definiëren
Ik zou zeggen, je hebt nu volop de tijd om over jezelf na te denken en er op zo'n manier achter te komen wie, wat en hoe je bent. Echte zelfkennis dus. Persoonlijk vind ik ook dat je dat aan jezelf verplicht bent, zodat je niet als een speelbal van het leven maar van alles met je laat gebeuren. De situatie waar je nu in zit is daar eigenlijk wel een voorbeeld van.Ja ik doe veel aan zelfreflectie maar, wordt daar niet echt vrolijk van. Ik zie dat ik nog weinig bereikt heb en dat ik niet gelukkig ben. Ik weet alleen niet hoe ik dit moet veranderen... Aan welke weg kan ik gaan bouwen.
Je hobbies en wat je leuk vindt, zijn nou niet bepaald de zaken die vertellen wie jij bent en je definiëren
Ik zou zeggen, je hebt nu volop de tijd om over jezelf na te denken en er op zo'n manier achter te komen wie, wat en hoe je bent. Echte zelfkennis dus. Persoonlijk vind ik ook dat je dat aan jezelf verplicht bent, zodat je niet als een speelbal van het leven maar van alles met je laat gebeuren. De situatie waar je nu in zit is daar eigenlijk wel een voorbeeld van.Ja ik doe veel aan zelfreflectie maar, wordt daar niet echt vrolijk van. Ik zie dat ik nog weinig bereikt heb en dat ik niet gelukkig ben. Ik weet alleen niet hoe ik dit moet veranderen... Aan welke weg kan ik gaan bouwen.
woensdag 4 december 2013 om 13:19
quote:islamorada00 schreef op 04 december 2013 @ 13:11:
[...]
[...]
Jij doet een universitaire master? Seriously?
Kan dat volgens jou niet samengaan? Neerslachtigheid en een universitaire master?
TO, het lijkt misschien of veel mensen van jouw leeftijd allemaal leuke dingen doen de hele dag. Zeker als je dwangmatig op internet zit en facebook ziet. Dat is natuurlijk niet zo. Een deel van je neerslachtigheid kan daar vandaan komen. Je hoeft heus niet een spannende hobby te hebben.
Ga gewoon verder met zoeken, vrijwilligerswerk, sport (zwemmen zou je mss met je blessure wel kunnen). Onderneem dingen samen met je vriendin. Ga je bemoeien met politiek. Studeer je nog? Dan kun je ook bij een studievereniging of studentenvereniging, die heb je in alle soorten en maten.
[...]
[...]
Jij doet een universitaire master? Seriously?
Kan dat volgens jou niet samengaan? Neerslachtigheid en een universitaire master?
TO, het lijkt misschien of veel mensen van jouw leeftijd allemaal leuke dingen doen de hele dag. Zeker als je dwangmatig op internet zit en facebook ziet. Dat is natuurlijk niet zo. Een deel van je neerslachtigheid kan daar vandaan komen. Je hoeft heus niet een spannende hobby te hebben.
Ga gewoon verder met zoeken, vrijwilligerswerk, sport (zwemmen zou je mss met je blessure wel kunnen). Onderneem dingen samen met je vriendin. Ga je bemoeien met politiek. Studeer je nog? Dan kun je ook bij een studievereniging of studentenvereniging, die heb je in alle soorten en maten.
woensdag 4 december 2013 om 13:20
quote:islamorada00 schreef op 04 december 2013 @ 13:18:
[...]
Je zult toch ook weleens stukken moeten schrijven op een bepaald niveau? Verbaas me gewoon over je taalfouten.Dit is anders de eerste keer in enkele maanden dat ik weer Nederlands schrijf. Bedankt he... Kan ook wel threads in het Engels gaan schrijven maar, daar wordt ook niemand vrolijk van lijkt me.
[...]
Je zult toch ook weleens stukken moeten schrijven op een bepaald niveau? Verbaas me gewoon over je taalfouten.Dit is anders de eerste keer in enkele maanden dat ik weer Nederlands schrijf. Bedankt he... Kan ook wel threads in het Engels gaan schrijven maar, daar wordt ook niemand vrolijk van lijkt me.
woensdag 4 december 2013 om 13:21
quote:shoqd schreef op 04 december 2013 @ 13:18:
[...]
Ja ik doe veel aan zelfreflectie maar, wordt daar niet echt vrolijk van. Ik zie dat ik nog weinig bereikt heb en dat ik niet gelukkig ben. Ik weet alleen niet hoe ik dit moet veranderen... Aan welke weg kan ik gaan bouwen.Je bent ook niet wat je bereikt hebt. Je bent wie je bent in je blote kont, jij, je karakter, persoonlijkheid, mentaliteit, dat is wie, wat en hoe je bent. Waar jij je druk om maakt zijn alleen maar uiterlijke zaken, zaken buiten jezelf.
[...]
Ja ik doe veel aan zelfreflectie maar, wordt daar niet echt vrolijk van. Ik zie dat ik nog weinig bereikt heb en dat ik niet gelukkig ben. Ik weet alleen niet hoe ik dit moet veranderen... Aan welke weg kan ik gaan bouwen.Je bent ook niet wat je bereikt hebt. Je bent wie je bent in je blote kont, jij, je karakter, persoonlijkheid, mentaliteit, dat is wie, wat en hoe je bent. Waar jij je druk om maakt zijn alleen maar uiterlijke zaken, zaken buiten jezelf.
woensdag 4 december 2013 om 13:42
Waarom denk je dat je weinig bereikt hebt? Je bent 22 en je hebt een stabiele relatie en zit in de master fase van een universitaire studie. Wat had je gehoopt te bereiken? Waarom vind je het uberhaupt belangrijk om veel te bereiken?
Ben je vooral eenzaam of mis je vooral het hebben van passies en interesses? En is dat voor de buitenwereld of voor jezelf?
Bij wat voor soort dingen voel je je goed? Ik kan me niet voorstellen dat je dat niet weet. Ik voel me bijvoorbeeld prettig in de natuur, muziek beweegt mij meer dan wat dan ook, ik heb graag mensen om me heen en ik hou van lezen. Weet jij dat soort dingen helemaal niet van jezelf? Blijkbaar heb je in ieder geval affiniteit met sport, zou je daar nu op een andere manier iets mee kunnen doen?
Verder zou ik zeggen, streng zijn voor jezelf. Zelfreflectie kan nuttig zijn als het ergens naartoe gaat, maar jij lijkt niet echt constructief ergens naartoe te denken. Sta het jezelf niet toe om dagenlang te zwelgen. Zorg weer voor een gezond ritme, sta op tijd op, ga iedere dag minstens een uur naar buiten en zet die computer uit.
Ben je vooral eenzaam of mis je vooral het hebben van passies en interesses? En is dat voor de buitenwereld of voor jezelf?
Bij wat voor soort dingen voel je je goed? Ik kan me niet voorstellen dat je dat niet weet. Ik voel me bijvoorbeeld prettig in de natuur, muziek beweegt mij meer dan wat dan ook, ik heb graag mensen om me heen en ik hou van lezen. Weet jij dat soort dingen helemaal niet van jezelf? Blijkbaar heb je in ieder geval affiniteit met sport, zou je daar nu op een andere manier iets mee kunnen doen?
Verder zou ik zeggen, streng zijn voor jezelf. Zelfreflectie kan nuttig zijn als het ergens naartoe gaat, maar jij lijkt niet echt constructief ergens naartoe te denken. Sta het jezelf niet toe om dagenlang te zwelgen. Zorg weer voor een gezond ritme, sta op tijd op, ga iedere dag minstens een uur naar buiten en zet die computer uit.
woensdag 4 december 2013 om 14:08
Je vraagt je af hoe je dit kunt doorbreken.
Misschien kun je iets met deze suggesties:
- Je manier van denken veranderen.
Uit wat je schrijft, haal ik een vrij "negatieve" manier van denken; eentje waar je jezelf niet mee vooruit helpt.
Ik lees bijvoorbeeld dat je maar thuis zit.
Nu denk je mogelijk iets van: "Gatver, ik zit hier maar te zitten en heb nergens zin in" (of vul zelf maar iets in)
Daardoor ga je je alleen maar ellendiger en verveelder voelen en nog ellendigere dingen denken etc...
Maar als je jezelf erop betrapt dat je dat soort weinig motiverende gedachten hebt, kun je ook bij jezelf denken: "Ik schiet hier niets mee op. Dit is zonde van mijn vrije dag. En zo ellendig is het eigenlijk helemaal niet met mij gesteld. Ik ga nu iets beters met mijn tijd doen." (ofzo... iets motiverends, waarmee je jezelf een schop onder je k*nt geeft.)
Lees ook deze website maar eens (of iets over hetzelfde onderwerp) http://www.leren.nl/cursu ... teit/ret/wat-is-ret.html.
Je manier van denken kan behoorlijk veel uitmaken voor hoe je met dingen omgaat...
Op een "negatieve", slachtofferige manier, waar je jezelf niet mee verder helpt. Of een meer constructieve manier...
- Je geeft aan dat je naast je vriendin geen vrienden hebt.
Bedenk eens wat manieren om nieuwe mensen te leren kennen, die uiteindelijk misschien vrienden kunnen worden...
- Je geeft aan dat je niet weet wat je leuk vindt.
Ga dingen uitproberen... dan kom je daarachter.
Dat helpt meer dan de halve dag in je bed liggen en doelloos internetten.
Cursussen, vrijwilligerswerk (dan help je misschien eens een ander, die het echt ellendig heeft!), georganiseerde activiteiten in je woonplaats...etc... etc.. er zit vast wel iets tussen.
En iets hoeft niet 100% je passie te zijn... het meeste zal veeel beter zijn dan thuis zitten hangen.
- Realiseer je dat niemand elke dag de hele dag "gelukkig" aan het zijn is... Iedereen komt moeilijke en nare dingen tegen... dat streven naar gelukkig willen zijn is volgens mij een wat overschat iets
- Lichaamsbeweging helpt vaak tegen dat hangerige gevoel.
Een lange wandeling maken, stuk fietsen of wat er ook maar mogelijk is met je blessure.
- Dus... browser wegklikken, jas en schoenen aandoen.
En morgen aan ons komen melden wat je ondernomen hebt
Misschien kun je iets met deze suggesties:
- Je manier van denken veranderen.
Uit wat je schrijft, haal ik een vrij "negatieve" manier van denken; eentje waar je jezelf niet mee vooruit helpt.
Ik lees bijvoorbeeld dat je maar thuis zit.
Nu denk je mogelijk iets van: "Gatver, ik zit hier maar te zitten en heb nergens zin in" (of vul zelf maar iets in)
Daardoor ga je je alleen maar ellendiger en verveelder voelen en nog ellendigere dingen denken etc...
Maar als je jezelf erop betrapt dat je dat soort weinig motiverende gedachten hebt, kun je ook bij jezelf denken: "Ik schiet hier niets mee op. Dit is zonde van mijn vrije dag. En zo ellendig is het eigenlijk helemaal niet met mij gesteld. Ik ga nu iets beters met mijn tijd doen." (ofzo... iets motiverends, waarmee je jezelf een schop onder je k*nt geeft.)
Lees ook deze website maar eens (of iets over hetzelfde onderwerp) http://www.leren.nl/cursu ... teit/ret/wat-is-ret.html.
Je manier van denken kan behoorlijk veel uitmaken voor hoe je met dingen omgaat...
Op een "negatieve", slachtofferige manier, waar je jezelf niet mee verder helpt. Of een meer constructieve manier...
- Je geeft aan dat je naast je vriendin geen vrienden hebt.
Bedenk eens wat manieren om nieuwe mensen te leren kennen, die uiteindelijk misschien vrienden kunnen worden...
- Je geeft aan dat je niet weet wat je leuk vindt.
Ga dingen uitproberen... dan kom je daarachter.
Dat helpt meer dan de halve dag in je bed liggen en doelloos internetten.
Cursussen, vrijwilligerswerk (dan help je misschien eens een ander, die het echt ellendig heeft!), georganiseerde activiteiten in je woonplaats...etc... etc.. er zit vast wel iets tussen.
En iets hoeft niet 100% je passie te zijn... het meeste zal veeel beter zijn dan thuis zitten hangen.
- Realiseer je dat niemand elke dag de hele dag "gelukkig" aan het zijn is... Iedereen komt moeilijke en nare dingen tegen... dat streven naar gelukkig willen zijn is volgens mij een wat overschat iets
- Lichaamsbeweging helpt vaak tegen dat hangerige gevoel.
Een lange wandeling maken, stuk fietsen of wat er ook maar mogelijk is met je blessure.
- Dus... browser wegklikken, jas en schoenen aandoen.
En morgen aan ons komen melden wat je ondernomen hebt
woensdag 4 december 2013 om 14:16
quote:shoqd schreef op 04 december 2013 @ 13:18:
[...]
Ja ik doe veel aan zelfreflectie maar, wordt daar niet echt vrolijk van. Ik zie dat ik nog weinig bereikt heb en dat ik niet gelukkig ben. Ik weet alleen niet hoe ik dit moet veranderen... Aan welke weg kan ik gaan bouwen.
Stoppen met die zelfreflectie en gaan leven.
En als je zo nodig iets moet bereiken, zet je doel niet te ver weg
Eerste doel: op tijd je bed uit
volgende doel : ga de buitenlucht in, wandelen, fietsen
praatje maken met toevallige ontmoetingen
loop de bieb of het buurthuis binnen om te kijken of er nog ergens leuke lezingen/ bijeenkomsten/exposities zijn
Ga je kamer schilderen
Doe gewoon iets, maakt niet uit wat
[...]
Ja ik doe veel aan zelfreflectie maar, wordt daar niet echt vrolijk van. Ik zie dat ik nog weinig bereikt heb en dat ik niet gelukkig ben. Ik weet alleen niet hoe ik dit moet veranderen... Aan welke weg kan ik gaan bouwen.
Stoppen met die zelfreflectie en gaan leven.
En als je zo nodig iets moet bereiken, zet je doel niet te ver weg
Eerste doel: op tijd je bed uit
volgende doel : ga de buitenlucht in, wandelen, fietsen
praatje maken met toevallige ontmoetingen
loop de bieb of het buurthuis binnen om te kijken of er nog ergens leuke lezingen/ bijeenkomsten/exposities zijn
Ga je kamer schilderen
Doe gewoon iets, maakt niet uit wat
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
woensdag 4 december 2013 om 14:23
Wacht even.
Jij doet op je 22e al een universitaire master?
En je hebt al een stabiele relatie?
Je woont zelfs al samen?
Man, dan is mijn leven helemaal waardeloos:
24 en nog steeds met mijn BA bezig
Geen relatie
En samenwonen zit er voorlopig sowieso nog niet in (bijzondere voorwaardes huurcontract)
Waar ik gelukkig van word:
Goed boek lezen
Leuke film of serie kijken
Sporten
Toneel spelen
Koken
Probeer eens iets uit, wie weet kom je zo achter je passie!
En stop met jezelf naar beneden te halen. Alsjeblieft zeg, als jij al ongelukkig bent met wat je bereikt hebt, hoe moet de rest van NL zich dan voelen? Want er zijn zat mensen die dat allemaal niet bereikt hebben op die leeftijd, en ook genoeg die het nooit kunnen bereiken.
Jij doet op je 22e al een universitaire master?
En je hebt al een stabiele relatie?
Je woont zelfs al samen?
Man, dan is mijn leven helemaal waardeloos:
24 en nog steeds met mijn BA bezig
Geen relatie
En samenwonen zit er voorlopig sowieso nog niet in (bijzondere voorwaardes huurcontract)
Waar ik gelukkig van word:
Goed boek lezen
Leuke film of serie kijken
Sporten
Toneel spelen
Koken
Probeer eens iets uit, wie weet kom je zo achter je passie!
En stop met jezelf naar beneden te halen. Alsjeblieft zeg, als jij al ongelukkig bent met wat je bereikt hebt, hoe moet de rest van NL zich dan voelen? Want er zijn zat mensen die dat allemaal niet bereikt hebben op die leeftijd, en ook genoeg die het nooit kunnen bereiken.
woensdag 4 december 2013 om 15:03
Gefeliciteerd, je bent ongekend gemiddeld. Net zoals grote massa anderen ben jij jouw eigen grootste beperking. Navelstaren naar datgene wat je niet bevalt i.p.v. actief aan de slag met (leren hoe) de focus te leggen op wat je wél wilt en hóe je dat op een haalbare wijze gaat nastreven.
Dus in plaats van dat je voorbij jouw eigen hokje "atletiek móet je actief als atleet beoefenen" te kijken naar een invulling die wél past bij jouw realiteit, blijf je maar focussen op wat niet mee is en daar ook nog eens geheel onterecht alle/teveel zelfwaarde aan ontlenen. Je beoefent geen atletiek meer dús bent passieloos. Sja, das inderdaad wel recept voor menige niet positieve ervaring of sentiment. Terwijl je ongekend veel mogelijkheden wél hebt, focus jij je blind op die ene die je niet meer kunt uitvoeren. Terwijl je rondom atletiek zóveel meer kunt. Zoals al gezegd bijv. trainen, coachen, maar ook verenigingswerk, noem het maar op. Aan jou om die focus te gaan verleggen en leren hoe je zaken realistisch, haalbaar maakt en houdt. Leren dat dingen helemaal niet in 1 statische vorm gegoten te hoeven worden.
Ik ben zelf meer van het praktisch, doelgericht werken. Padje kwijt? OK, maar dan dus niet poeren en draaien in de "shit-ik-ben-van-padje", tenzij het doel is om jezelf zo diep mogelijk de shit in te lullen. Vaak is dat het doel niet, dus geen optie imho. Soms moet iemand echt weer even vanuit de basis beginnen. Dus stukje zelfkennis vergaren, helder krijgen welke talenten, kwaliteiten, kwestbare punten etc. je hebt. Bewust stil staan bij wat wil je eigenlijk bereiken in dit leven. En dan niet meteen hokjesgeest, maar de kern achter dat hokje.
Bijv. jij roept atletiek is mijn passie. Atletiek is een uiting, maar het is niet de kern. Atletiek leverde jou dingen op. Bepaalde waarden. Voeden van prestratiedrang, competitie, zelfverbetering, door fysieke bezigheid kop even leeg maken, er zijn ongekend veel mogelijke dingen die een mens eruit kan halen. Wat haalde jij eruit? Dat is namelijk veel doelgerichter dan symptoomdenken en je dus blind staren op actief atletiek beoefenen. Gegarandeerd dat er vele andere wegen zijn om hetzelfde te voeden als je met beoefenen van atletiek voedde.
Die kernen combineren met jouw lijst van talenten en kwaliteiten, durven buiten het bekende te denken en er kunnen de meest tot op dat moment onverwachte dingen uitzeilen waarvan uiteindelijk blijkt dat het enorm goed bij je past maar waar je tot op dat moment niet bij stil stond. Daar kunnen allerlei activiteiten en doelen uit komen. Aan jou vervolgens om die op een realistische wijze vorm te geven en te gaan nastreven.
Idem dito eigenlijk voor vriendschap. Wat heb je daarin bijv. zelf te bieden. In hoeverre heb je zelf bijgedragen aan de huidige status quo van relaties en hoe ze vorm gegeven zijn? Een ander kun je niet naar je zin regiseren al ware het een robot, wel kun je jouw deel in de relatie beïnvloeden. En in hoeverre zijn jouw verwachtingen realistisch? In hoeverre moet elke vriendschap alles bieden of is het misschien juist ook wel heerlijk om verschillende vriendschappen te hebben waarbij elk verschillende behoeftes voedt? Vrienden die je aanzetten tot het doen van nieuwe dingen? Je doet het zelf al niet eens. Maakt het daarmee gelijk geen vriendschap? Of is het misschien meer een euvel waar je zelf mee moet leren omgaan? Ook als er in een relatie wel iets scheef loopt, dan heb je beiden daarin een rol. Als jouw behoeften veranderen, dan ruikt de ander dat vaak niet magisch. Dat op jouw leeftijd vriendschappen veranderen, groeien of verwateren is niet gek, maar wees je bewust van jouw rol in het geheel. Is het niet om waar nodig jouw beeld/verwachtingen bij te stellen of rol bij te schaven, dan zal het nog van waarde zijn in het opdoen van nieuwe vriendschappen en hoe die zich ontwikkelen.
Idem dito voor wat betreft zelfbeeld etc. Je staart je onevenredig blind op wat niet is, niet kan of niet is zoals gewenst en velt daar het eindoordeel op. Voor het gemak maar even negerende wat je allemaal wel hebt, wel kan, wat wel is zoals gehoopt. Doe je jezelf onrecht mee. Zou je vast niet accepteren van jouw vriendin, dus waarom wel van jezelf?
Jouw leven, jouw keuze, jouw verantwoordelijkheid. Enorm veel keuzevrijheden en mogelijkheden maar ook de nodige verantwoordelijkheid. Niemand kan het voor jou doen. Aan jou wat je er mee doet of laat. Aan jou of je als je niet tevreden bent dat accepteert of gaat veranderen binnen het realistische. De een komt er zelf, de ander kan soms wel een sparringpartner daarin gebruiken. Genoeg aanbod aan -peuten, -logen, coaches en weet ik veel wat allemaal niet meer. Aan jou om in alle open en eerlijkheid te bepalen of je wellicht ondersteuning nodig hebt, maar ook aan jou om daarbij zelf uiteindelijk met ondersteuning en aanmoediging het pad te gaan uitzetten. Er zijn ongekend veel mogelijkheden. Makkelijk is het niet altijd, maar wat een luxe uiteindelijk om zelf de regie te kunnen mogen voeren.
Dus in plaats van dat je voorbij jouw eigen hokje "atletiek móet je actief als atleet beoefenen" te kijken naar een invulling die wél past bij jouw realiteit, blijf je maar focussen op wat niet mee is en daar ook nog eens geheel onterecht alle/teveel zelfwaarde aan ontlenen. Je beoefent geen atletiek meer dús bent passieloos. Sja, das inderdaad wel recept voor menige niet positieve ervaring of sentiment. Terwijl je ongekend veel mogelijkheden wél hebt, focus jij je blind op die ene die je niet meer kunt uitvoeren. Terwijl je rondom atletiek zóveel meer kunt. Zoals al gezegd bijv. trainen, coachen, maar ook verenigingswerk, noem het maar op. Aan jou om die focus te gaan verleggen en leren hoe je zaken realistisch, haalbaar maakt en houdt. Leren dat dingen helemaal niet in 1 statische vorm gegoten te hoeven worden.
Ik ben zelf meer van het praktisch, doelgericht werken. Padje kwijt? OK, maar dan dus niet poeren en draaien in de "shit-ik-ben-van-padje", tenzij het doel is om jezelf zo diep mogelijk de shit in te lullen. Vaak is dat het doel niet, dus geen optie imho. Soms moet iemand echt weer even vanuit de basis beginnen. Dus stukje zelfkennis vergaren, helder krijgen welke talenten, kwaliteiten, kwestbare punten etc. je hebt. Bewust stil staan bij wat wil je eigenlijk bereiken in dit leven. En dan niet meteen hokjesgeest, maar de kern achter dat hokje.
Bijv. jij roept atletiek is mijn passie. Atletiek is een uiting, maar het is niet de kern. Atletiek leverde jou dingen op. Bepaalde waarden. Voeden van prestratiedrang, competitie, zelfverbetering, door fysieke bezigheid kop even leeg maken, er zijn ongekend veel mogelijke dingen die een mens eruit kan halen. Wat haalde jij eruit? Dat is namelijk veel doelgerichter dan symptoomdenken en je dus blind staren op actief atletiek beoefenen. Gegarandeerd dat er vele andere wegen zijn om hetzelfde te voeden als je met beoefenen van atletiek voedde.
Die kernen combineren met jouw lijst van talenten en kwaliteiten, durven buiten het bekende te denken en er kunnen de meest tot op dat moment onverwachte dingen uitzeilen waarvan uiteindelijk blijkt dat het enorm goed bij je past maar waar je tot op dat moment niet bij stil stond. Daar kunnen allerlei activiteiten en doelen uit komen. Aan jou vervolgens om die op een realistische wijze vorm te geven en te gaan nastreven.
Idem dito eigenlijk voor vriendschap. Wat heb je daarin bijv. zelf te bieden. In hoeverre heb je zelf bijgedragen aan de huidige status quo van relaties en hoe ze vorm gegeven zijn? Een ander kun je niet naar je zin regiseren al ware het een robot, wel kun je jouw deel in de relatie beïnvloeden. En in hoeverre zijn jouw verwachtingen realistisch? In hoeverre moet elke vriendschap alles bieden of is het misschien juist ook wel heerlijk om verschillende vriendschappen te hebben waarbij elk verschillende behoeftes voedt? Vrienden die je aanzetten tot het doen van nieuwe dingen? Je doet het zelf al niet eens. Maakt het daarmee gelijk geen vriendschap? Of is het misschien meer een euvel waar je zelf mee moet leren omgaan? Ook als er in een relatie wel iets scheef loopt, dan heb je beiden daarin een rol. Als jouw behoeften veranderen, dan ruikt de ander dat vaak niet magisch. Dat op jouw leeftijd vriendschappen veranderen, groeien of verwateren is niet gek, maar wees je bewust van jouw rol in het geheel. Is het niet om waar nodig jouw beeld/verwachtingen bij te stellen of rol bij te schaven, dan zal het nog van waarde zijn in het opdoen van nieuwe vriendschappen en hoe die zich ontwikkelen.
Idem dito voor wat betreft zelfbeeld etc. Je staart je onevenredig blind op wat niet is, niet kan of niet is zoals gewenst en velt daar het eindoordeel op. Voor het gemak maar even negerende wat je allemaal wel hebt, wel kan, wat wel is zoals gehoopt. Doe je jezelf onrecht mee. Zou je vast niet accepteren van jouw vriendin, dus waarom wel van jezelf?
Jouw leven, jouw keuze, jouw verantwoordelijkheid. Enorm veel keuzevrijheden en mogelijkheden maar ook de nodige verantwoordelijkheid. Niemand kan het voor jou doen. Aan jou wat je er mee doet of laat. Aan jou of je als je niet tevreden bent dat accepteert of gaat veranderen binnen het realistische. De een komt er zelf, de ander kan soms wel een sparringpartner daarin gebruiken. Genoeg aanbod aan -peuten, -logen, coaches en weet ik veel wat allemaal niet meer. Aan jou om in alle open en eerlijkheid te bepalen of je wellicht ondersteuning nodig hebt, maar ook aan jou om daarbij zelf uiteindelijk met ondersteuning en aanmoediging het pad te gaan uitzetten. Er zijn ongekend veel mogelijkheden. Makkelijk is het niet altijd, maar wat een luxe uiteindelijk om zelf de regie te kunnen mogen voeren.
when you wish upon a star...
woensdag 4 december 2013 om 17:14
Ben je hoogbegaafd?
Veel hoogbegaafden kampen met het probleem snel op iets uitgekeken te zijn en vinden weinig aansluiting bij anderen.
Ook denken ze vaker na over de zin van het leven en wie ze écht zijn. En niemand die je 'problemen' echt begrijpt (''waar maak je je druk om'')
Zo ja, dan zou je kunnen proberen via Mensa in contact te komen met andere hoogbegaafden. Zij organiseren regelmatig leuke activiteiten, maar er is ook ruimte om zulke vraagstukken te bespreken. Hoogbegaafdheid is niet alleen maar leuk.
Veel hoogbegaafden kampen met het probleem snel op iets uitgekeken te zijn en vinden weinig aansluiting bij anderen.
Ook denken ze vaker na over de zin van het leven en wie ze écht zijn. En niemand die je 'problemen' echt begrijpt (''waar maak je je druk om'')
Zo ja, dan zou je kunnen proberen via Mensa in contact te komen met andere hoogbegaafden. Zij organiseren regelmatig leuke activiteiten, maar er is ook ruimte om zulke vraagstukken te bespreken. Hoogbegaafdheid is niet alleen maar leuk.
woensdag 4 december 2013 om 17:20
Haa!
Ik zit ook in mijn master en kamp weleens met hetzelfde probleem. Volgens mij is het helemaal niet zo gek, zoals jij je voelt.
Wellicht ben je veel te veel met de studie bezig.
Organiseert jouw universiteit geen korte cursussen of iets dergelijks? Geef je ervoor op en ga gewoon wat doen. Als je zo op reflectie zit dan kun je ook voor jezelf opschrijven waarom iets je wel al dan niet aanspreekt en dit kan je helpen bij het vinden van iets wat wel leuk is.
Komt wel goed, maak je niet te druk.
Ik zit ook in mijn master en kamp weleens met hetzelfde probleem. Volgens mij is het helemaal niet zo gek, zoals jij je voelt.
Wellicht ben je veel te veel met de studie bezig.
Organiseert jouw universiteit geen korte cursussen of iets dergelijks? Geef je ervoor op en ga gewoon wat doen. Als je zo op reflectie zit dan kun je ook voor jezelf opschrijven waarom iets je wel al dan niet aanspreekt en dit kan je helpen bij het vinden van iets wat wel leuk is.
Komt wel goed, maak je niet te druk.
woensdag 4 december 2013 om 19:06
Waarom verbindt je je persoonlijkheid zo sterk met het hebben van een hobby?
Wat voor persoon zou je willen zijn?
Ik ken je natuurlijk niet dus ik weet niet wat voor jou zal werken. Dingen gaan doen, structuur aanbrengen in je dagen lijkt me een goede eerste stap.
Als je toch wil blijven denken hierover doe dat dan door 'in gesprek' te gaan met anderen, want in je eentje blijf je in een kringetje ronddraaien en maak je allerlei denkfouten en val je in herhaling. Lees eens een goed filosofieboek, bijvoorbeeld, of ga colleges volgen over iets dat je interessant lijkt maar waar je weinig van weet.
Laat los dat je een gepassioneerde actieveling moet zijn om persoonlijkheid te hebben. Als je dingen niet langdurig leuk vindt, dan doe je ze toch gewoon kort? Waarom zou je je nier kort ergens in kunnen verdiepen om vervolgens weer ergens anders op te focussen? Is dat minder 'serieus'?
Wat voor persoon zou je willen zijn?
Ik ken je natuurlijk niet dus ik weet niet wat voor jou zal werken. Dingen gaan doen, structuur aanbrengen in je dagen lijkt me een goede eerste stap.
Als je toch wil blijven denken hierover doe dat dan door 'in gesprek' te gaan met anderen, want in je eentje blijf je in een kringetje ronddraaien en maak je allerlei denkfouten en val je in herhaling. Lees eens een goed filosofieboek, bijvoorbeeld, of ga colleges volgen over iets dat je interessant lijkt maar waar je weinig van weet.
Laat los dat je een gepassioneerde actieveling moet zijn om persoonlijkheid te hebben. Als je dingen niet langdurig leuk vindt, dan doe je ze toch gewoon kort? Waarom zou je je nier kort ergens in kunnen verdiepen om vervolgens weer ergens anders op te focussen? Is dat minder 'serieus'?
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.