Kinderen
alle pijlers
Dochter ongelukkig, wat te doen?
vrijdag 20 juni 2008 om 13:05
Ik hoop dat jullie me wat tips kunnen geven want ik loop een beetje vast op een gevoel van ontoereikendheid.
Mijn dochter van 4,5 heeft een vriendje op wie ze helemaal gek is, ik denk nu zo'n 5 maanden. In het begin was alles lief en gezellig, vonden ze elkaar echt het einde en hadden heel veel plezier. Dat is nu anders, hij doet vaak wat stoer en zegt soms nogal lompe dingen. Hij heeft problemen op sociaal vlak en daar zijn zijn ouders druk mee bezig (verschillende therapieen ed) en verder is het gewoon echt een jongen, ik neem het hem ook niet kwalijk. Maar ik zit wel met een gekwetste dochter.
Hij wijst haar af (nee ik wil niet naast jou zitten, nee ik wil niet met jou spelen) en ipv dat ze haar schouders optrekt en ervan wegloopt op dat moment gaat ze alleen maar harder aan hem trekken. Mijn man en ik grappen ondertussen over hun destructieve relatie, maar serieus, het lijkt er verdacht veel op. Ik kan het ook niet vermijden, ze zitten bij elkaar in de klas en dat levert daar ook problemen op. Volgend jaar zitten ze gelukkig in verschillende klassen.
Ze is heel trouw aan haar vrienden, behoorlijk gevoelig en kwetsbaar. Ik weet niet hoe ik haar kan helpen hierin weerbaarder te worden. Ik weet niet wat ik moet zeggen of wat te doen behalve de boel te sussen als ik erbij ben wanneer zoiets weer 's gebeurt of haar te troosten achteraf. Ik zou liever wat proactiever te werk gaan maar geen idee hoe.
Ze is ook niet alleen zo in deze situatie, ze is over het algemeen een erg gevoelig grietje. Ik hoop dat jullie ervaren experts mij misschien wat tips kunnen geven om haar te helpen een wat dikker huidje te kweken .
Mijn dochter van 4,5 heeft een vriendje op wie ze helemaal gek is, ik denk nu zo'n 5 maanden. In het begin was alles lief en gezellig, vonden ze elkaar echt het einde en hadden heel veel plezier. Dat is nu anders, hij doet vaak wat stoer en zegt soms nogal lompe dingen. Hij heeft problemen op sociaal vlak en daar zijn zijn ouders druk mee bezig (verschillende therapieen ed) en verder is het gewoon echt een jongen, ik neem het hem ook niet kwalijk. Maar ik zit wel met een gekwetste dochter.
Hij wijst haar af (nee ik wil niet naast jou zitten, nee ik wil niet met jou spelen) en ipv dat ze haar schouders optrekt en ervan wegloopt op dat moment gaat ze alleen maar harder aan hem trekken. Mijn man en ik grappen ondertussen over hun destructieve relatie, maar serieus, het lijkt er verdacht veel op. Ik kan het ook niet vermijden, ze zitten bij elkaar in de klas en dat levert daar ook problemen op. Volgend jaar zitten ze gelukkig in verschillende klassen.
Ze is heel trouw aan haar vrienden, behoorlijk gevoelig en kwetsbaar. Ik weet niet hoe ik haar kan helpen hierin weerbaarder te worden. Ik weet niet wat ik moet zeggen of wat te doen behalve de boel te sussen als ik erbij ben wanneer zoiets weer 's gebeurt of haar te troosten achteraf. Ik zou liever wat proactiever te werk gaan maar geen idee hoe.
Ze is ook niet alleen zo in deze situatie, ze is over het algemeen een erg gevoelig grietje. Ik hoop dat jullie ervaren experts mij misschien wat tips kunnen geven om haar te helpen een wat dikker huidje te kweken .
vrijdag 20 juni 2008 om 14:02
Snap dat het je dwars zit, een gevoelig kind waarin je ook nog je eigen gevoeligheid herkent.
En dat is meteen een valkuil, want jouw zwakte hoeft niet haar zwakte te zijn. Kan wel.
Mijn zorgenkindje is inmiddels 9. En ondanks dat mijn hart soms scheurt omdat 'nooit iemand met hem wil spelen' heeft 'ie toch wel een aantal vriendjes en een vriendinnetje -niet verliefd hoor, daar doet'ie niet aan-
Dat jouw juf ziet dat er iets aan de hand is is wel zinvolle informatie.
Nou ja, met mijn veel te lange verhaal bedoel ik: blijf alert, maar maak het ook niet te zwaar.
En dat is meteen een valkuil, want jouw zwakte hoeft niet haar zwakte te zijn. Kan wel.
Mijn zorgenkindje is inmiddels 9. En ondanks dat mijn hart soms scheurt omdat 'nooit iemand met hem wil spelen' heeft 'ie toch wel een aantal vriendjes en een vriendinnetje -niet verliefd hoor, daar doet'ie niet aan-
Dat jouw juf ziet dat er iets aan de hand is is wel zinvolle informatie.
Nou ja, met mijn veel te lange verhaal bedoel ik: blijf alert, maar maak het ook niet te zwaar.
vrijdag 20 juni 2008 om 14:03
vrijdag 20 juni 2008 om 14:06
Ik had net vanmorgen besloten om zulke gesprekken maar 's te proberen CL2, ben blij met hoe je zo'n gesprek omschrijft, daar kan ik veel mee. Ze is heel gesloten over haar gevoelens, nogal een binnenvetter (terwijl ze verder me de oren van mijn kop kletst haha). Maar ik moet haar idd op de een of andere manier hierin toch bereiken, dat het niet zozeer aan haar ligt en dat ze het wat meer moet loslaten. Afijn, ik ga pogingen doen die oester te openen .
En wat lief Moppetoet. Ze kunnen zo ernstig zijn in die dingen, heel aandoenlijk.
En wat lief Moppetoet. Ze kunnen zo ernstig zijn in die dingen, heel aandoenlijk.
vrijdag 20 juni 2008 om 14:09
quote:moppetoet schreef op 20 juni 2008 @ 13:57:
Hoelang onthouden kinderen zo'n belofte eigenlijk ?Uhm...ligt er een beetje aan hoeveel indruk het heeft gemaakt maar het kan best zijn dat ze het tot aan hun 17de onthouden Sommige dingen die gebeurd/gezegd zijn rond mijn kleuterleeftijd weet ik nog heel goed, andere dingen totaal niet meer.
Hoelang onthouden kinderen zo'n belofte eigenlijk ?Uhm...ligt er een beetje aan hoeveel indruk het heeft gemaakt maar het kan best zijn dat ze het tot aan hun 17de onthouden Sommige dingen die gebeurd/gezegd zijn rond mijn kleuterleeftijd weet ik nog heel goed, andere dingen totaal niet meer.
vrijdag 20 juni 2008 om 14:09
Ik begrijp wat je bedoelt Mamzelle, daarom heb ik juist zoveel mogelijk geprobeerd om haar als een eigen, uniek individu te zien. Dat ze anders is dan ik. Ik denk dat ik het daarom des te confronterender vind dat het in sommige opzichten toch heel herkenbaar is. En mijn ouders hebben me hierin zo slecht begeleid dat ik bij god niet weet hoe je hier wel goed mee omgaat. Ik ga de bieb maar 's induiken en het net afschuimen.
vrijdag 20 juni 2008 om 14:17
quote:mamzelle schreef op 20 juni 2008 @ 14:12:
Ik weet het ook niet, Felicia. En dat valt me vies van me tegen.
Ik ga de site van Claire eens opzoeken.
Dat ga ik ook doen, dank je Claire!
En ik herken het gevoel dat het je vies tegenvalt van jezelf. Je wil graag dat ze lekker in hun vel zitten, tevreden zijn met zichzelf en zelfvertrouwen hebben. Ik vraag me telkens af of ik iets fout doe wat ik zelf niet zie, of ik iets moet doen wat ik gewoon niet weet, of het aan de opvoeding ligt enz. Ik weet dat ze zich wel veilig en goed voelt thuis, dat is duidelijk. Maar ik wil haar graag hierbij helpen en ik heb niet het idee dat ik daar nou geweldig mee bezig ben.
Ik weet het ook niet, Felicia. En dat valt me vies van me tegen.
Ik ga de site van Claire eens opzoeken.
Dat ga ik ook doen, dank je Claire!
En ik herken het gevoel dat het je vies tegenvalt van jezelf. Je wil graag dat ze lekker in hun vel zitten, tevreden zijn met zichzelf en zelfvertrouwen hebben. Ik vraag me telkens af of ik iets fout doe wat ik zelf niet zie, of ik iets moet doen wat ik gewoon niet weet, of het aan de opvoeding ligt enz. Ik weet dat ze zich wel veilig en goed voelt thuis, dat is duidelijk. Maar ik wil haar graag hierbij helpen en ik heb niet het idee dat ik daar nou geweldig mee bezig ben.
vrijdag 20 juni 2008 om 14:27
quote:mamzelle schreef op 20 juni 2008 @ 14:10:
[...]
Nogal 'voorschrijvend'. Ze vindt het wél moeilijk. Voor de rest prima tekst.
Oh excuus, ik had niet goed gelezen/begrepen, dat zij zelf ook moeite heeft te praten. Ik had in mijn hoofd, dat ze het 'slechts' heel moeilijk heeft met zijn gedrag. Vandaar.
Misschien dan iets in de zin van "Jij vindt het ook wel eens moeilijk om te praten hè? Weet je wel, dat je altijd alles tegen mamma mag zeggen? Dat vindt mamma fijn, want dan kunnen we samen praten, over wat jij vindt en wat ik vind."
En ergens iets benoemen wat ze heel goed doet.
(Ik heb gesprékken lang gevoerd met die kleine van 5. Haar moeder vond het nodig allerlei scheldnamen voor mij te verzinnen, omdat ik met haar pappa woonde. Zoooo zielig, maar ik heb er ook wel weer van geleerd en het is met die meid ook allemaal goed gekomen.)
[...]
Nogal 'voorschrijvend'. Ze vindt het wél moeilijk. Voor de rest prima tekst.
Oh excuus, ik had niet goed gelezen/begrepen, dat zij zelf ook moeite heeft te praten. Ik had in mijn hoofd, dat ze het 'slechts' heel moeilijk heeft met zijn gedrag. Vandaar.
Misschien dan iets in de zin van "Jij vindt het ook wel eens moeilijk om te praten hè? Weet je wel, dat je altijd alles tegen mamma mag zeggen? Dat vindt mamma fijn, want dan kunnen we samen praten, over wat jij vindt en wat ik vind."
En ergens iets benoemen wat ze heel goed doet.
(Ik heb gesprékken lang gevoerd met die kleine van 5. Haar moeder vond het nodig allerlei scheldnamen voor mij te verzinnen, omdat ik met haar pappa woonde. Zoooo zielig, maar ik heb er ook wel weer van geleerd en het is met die meid ook allemaal goed gekomen.)
vrijdag 20 juni 2008 om 14:44
vrijdag 20 juni 2008 om 15:41
Ach gos, ze heeft "gewoon" liefdesverdriet en dat komt op alle leeftijden voor..daar hoef je echt geen puber voor te zijn.
Volgens mij doe je het best goed, Feliciaatje, en in de grotemensen wereld moet het ook wennen en slijten en met wat subtiele hulp van jouw kant zal dat best lukken...wat een schatje moet het zijn als ze zo jong al zo loyaal is....misschien kun je haar zo veel mogelijk met andere kindjes laten spelen ...
Volgens mij doe je het best goed, Feliciaatje, en in de grotemensen wereld moet het ook wennen en slijten en met wat subtiele hulp van jouw kant zal dat best lukken...wat een schatje moet het zijn als ze zo jong al zo loyaal is....misschien kun je haar zo veel mogelijk met andere kindjes laten spelen ...
vrijdag 20 juni 2008 om 15:46
Oh kleuters kunnen zeker een voorkeur hebben met wie ze spelen hoor Sommige worden echte maatjes, en andere kunnen ze niet uitstaan.. Zo snel als dit komt, kan het ook weer omslaan. Ik denk eerlijk gezegd dat je er weinig aan kunt doen. Misschien een beetje afstand creeeren tussen deze twee?? En meer in contact brengen met kindjes waar ze ook leuk mee kan spelen??
vrijdag 20 juni 2008 om 15:53
Sorry dat ik misschien op een botte manier ga reageren nu want dat heb ik ook nog nooit gedaan op dit forum. Maar: is dit echt een serieus topic of zijn we elkaar voor de gek aant houden? Sorry, ik vind het heel erg voor feliciaatje als ze zich echt grote zorgen om haar dochtertje maakt, maar dat lijkt me niet helemaal gezond? Kom op! T meisje is 4, t jochie 5. En ze worden als volwassen mensen behandeld op dit topic. Teksten als: 'Dat is nu anders, hij doet vaak wat stoer en zegt soms nogal lompe dingen'. En: 'destructieve relatie'. Sorry hoor, maar ik vind dit heel bizar. Dat moest ik even kwijt. Desondanks hoop ik dat jij en je dochter er uit komen (als dit dus een serieus topic is en ik niet voor de gek wordt gehouden).
vrijdag 20 juni 2008 om 15:56
vrijdag 20 juni 2008 om 16:20
Misschien moet je het met poppen, knuffels of playmobil eens naspelen of zo? En dan de poppetjes gewoon andere namen geven, zodat het niet zo overduidelijk over haar en dat andere kindje gaat. En haar dan zowel haar eigen rol als die van het jongetje na laten spelen. Dat jij min of meer voordoet hoe zij ook anders zou kunnen reageren op zijn gedrag, en dat zij het ook eens een beetje vanuit zijn oogpunt kan zien. Kan ze zijn eigen gedrag op hem terugvoeren.
Ik was vroeger zelf ook niet zo weerbaar, was toen wel iets ouder. Ik weet niet meer precies wat de situatie was, maar ik geloof dat andere kinderen mij gingen slaan. Ik zie mezelf nog staan in de woonkamer met mijn vader die me net zo lang ging uitdagen tot ik eens terugsloeg. Wellicht opvoedkundig niet ideaal, maar 1x terugmeppen was voldoende om door de rest niet meer geslagen te worden. Overigens, nu is het onvoorstelbaar dat ik ooit over me heen liet lopen...
En alle reacties dat dit niet serieus genomen zou moeten worden omdat het kind 4,5 is... Tssssssk... Medelijden met jullie kinderen... Tuurlijk is het geen volwassene, en dus heeft ze nog geen emoties?
Ik was vroeger zelf ook niet zo weerbaar, was toen wel iets ouder. Ik weet niet meer precies wat de situatie was, maar ik geloof dat andere kinderen mij gingen slaan. Ik zie mezelf nog staan in de woonkamer met mijn vader die me net zo lang ging uitdagen tot ik eens terugsloeg. Wellicht opvoedkundig niet ideaal, maar 1x terugmeppen was voldoende om door de rest niet meer geslagen te worden. Overigens, nu is het onvoorstelbaar dat ik ooit over me heen liet lopen...
En alle reacties dat dit niet serieus genomen zou moeten worden omdat het kind 4,5 is... Tssssssk... Medelijden met jullie kinderen... Tuurlijk is het geen volwassene, en dus heeft ze nog geen emoties?
Inad en ik zijn echt twee verschillende personen.
vrijdag 20 juni 2008 om 16:30
quote:1983 schreef op 20 juni 2008 @ 15:53:
Sorry dat ik misschien op een botte manier ga reageren nu want dat heb ik ook nog nooit gedaan op dit forum. Maar: is dit echt een serieus topic of zijn we elkaar voor de gek aant houden? Sorry, ik vind het heel erg voor feliciaatje als ze zich echt grote zorgen om haar dochtertje maakt, maar dat lijkt me niet helemaal gezond? Kom op! T meisje is 4, t jochie 5. En ze worden als volwassen mensen behandeld op dit topic. Teksten als: 'Dat is nu anders, hij doet vaak wat stoer en zegt soms nogal lompe dingen'. En: 'destructieve relatie'. Sorry hoor, maar ik vind dit heel bizar. Dat moest ik even kwijt. Desondanks hoop ik dat jij en je dochter er uit komen (als dit dus een serieus topic is en ik niet voor de gek wordt gehouden).
Je hebt recht op je mening meid, dus maak je niet druk. Ik zou me in jouw geval wél druk maken over mijn empatisch vermogen. Door de mening, die jij hebt, zijn er helaas genoeg kleine kinderen die jarenlang met hun ziel onder hun armen lopen. Die nooit anders zullen leren, waardoor ze makkelijker kunnen leven. Een bepaald percentage mens, houdt hier last van tot in lengte van dagen.
Dus stoor je lekker verder, geen probleem. Maar laat anderen ook hun mening hebben.
Sorry dat ik misschien op een botte manier ga reageren nu want dat heb ik ook nog nooit gedaan op dit forum. Maar: is dit echt een serieus topic of zijn we elkaar voor de gek aant houden? Sorry, ik vind het heel erg voor feliciaatje als ze zich echt grote zorgen om haar dochtertje maakt, maar dat lijkt me niet helemaal gezond? Kom op! T meisje is 4, t jochie 5. En ze worden als volwassen mensen behandeld op dit topic. Teksten als: 'Dat is nu anders, hij doet vaak wat stoer en zegt soms nogal lompe dingen'. En: 'destructieve relatie'. Sorry hoor, maar ik vind dit heel bizar. Dat moest ik even kwijt. Desondanks hoop ik dat jij en je dochter er uit komen (als dit dus een serieus topic is en ik niet voor de gek wordt gehouden).
Je hebt recht op je mening meid, dus maak je niet druk. Ik zou me in jouw geval wél druk maken over mijn empatisch vermogen. Door de mening, die jij hebt, zijn er helaas genoeg kleine kinderen die jarenlang met hun ziel onder hun armen lopen. Die nooit anders zullen leren, waardoor ze makkelijker kunnen leven. Een bepaald percentage mens, houdt hier last van tot in lengte van dagen.
Dus stoor je lekker verder, geen probleem. Maar laat anderen ook hun mening hebben.
vrijdag 20 juni 2008 om 17:02
Wat gek dat de gevoelens van een kleuter blijkbaar minder serieus gevonden worden door sommigen.
Voor een bejaarde zal het liefdesverdriet van een 25-jarige misschien ook niet meer serieus genomen worden en afgedaan als een kalverliefde maar dat maakt de gevoelens niet minder echt.
Dat is meer een gebrek aan het kunnen verplaatsen in andermans gevoelens.
Ik ben wel van mening dat ze zelf om moet leren gaan met die gevoelens en dat je niet alles voor haar kunt oplossen maar ik denk dat een moeder die haar serieus neemt wel helpt.
Geen ervaring verder met kleuters tot nu toe, mijn dochter is met 1,5 net baby-af. Hopelijk helpt het als ze volgend jaar naar een andere klas gaan en ze een ander vriendje of vriendinnetje krijgt.
Voor een bejaarde zal het liefdesverdriet van een 25-jarige misschien ook niet meer serieus genomen worden en afgedaan als een kalverliefde maar dat maakt de gevoelens niet minder echt.
Dat is meer een gebrek aan het kunnen verplaatsen in andermans gevoelens.
Ik ben wel van mening dat ze zelf om moet leren gaan met die gevoelens en dat je niet alles voor haar kunt oplossen maar ik denk dat een moeder die haar serieus neemt wel helpt.
Geen ervaring verder met kleuters tot nu toe, mijn dochter is met 1,5 net baby-af. Hopelijk helpt het als ze volgend jaar naar een andere klas gaan en ze een ander vriendje of vriendinnetje krijgt.
vrijdag 20 juni 2008 om 17:53
Erg vreemd hoe sommige mensen hier reageren. Een kind van 4,5 kan net zo goed verdrietig zijn als een kind van 14. Waarom zou je dit niet serieus nemen? Ik kan me heel goed voorstellen dat het heel naar is om te zien dat je kindje teleurgesteld en verdrietig is en dat je er dan alles aan wilt doen om je kindje te helpen. Ik heb niet echt tips, maar als ik jou was zou ik er met haar over praten, maar er niet teveel aandacht aan blijven besteden. Doe leuke dingen met haar, maar wijs haar ook op andere potentiële vriendjes. Ik wens je veel sterkte!
vrijdag 20 juni 2008 om 17:57
quote:1983 schreef op 20 juni 2008 @ 15:53:
Sorry dat ik misschien op een botte manier ga reageren nu want dat heb ik ook nog nooit gedaan op dit forum. Maar: is dit echt een serieus topic of zijn we elkaar voor de gek aant houden? Sorry, ik vind het heel erg voor feliciaatje als ze zich echt grote zorgen om haar dochtertje maakt, maar dat lijkt me niet helemaal gezond? Kom op! T meisje is 4, t jochie 5. En ze worden als volwassen mensen behandeld op dit topic. Teksten als: 'Dat is nu anders, hij doet vaak wat stoer en zegt soms nogal lompe dingen'. En: 'destructieve relatie'. Sorry hoor, maar ik vind dit heel bizar. Dat moest ik even kwijt. Desondanks hoop ik dat jij en je dochter er uit komen (als dit dus een serieus topic is en ik niet voor de gek wordt gehouden).
Je wordt niet voor de gek gehouden en je mag het zo idioot vinden als je wil . Ik neem het wel serieus want ik zie dat mijn dochter eronder lijdt, al maanden lang (da's voor zo'n klein kind nou eenmaal eeuwen) en ik het een teken vind dat ze ergens niet goed grenzen kan aangeven voor zichzelf en zichzelf niet goed beschermt. Natuurlijk hou ik dat in de gaten, dat is iets wat je lang kan achtervolgen en je leven een stuk moeilijker maken.
En natuurlijk laat ik dit niet merken aan haar. Hij is ook gewoon een kind en iemand van wie ze veel houdt. De "destructieve relatie" was, zoals al gezegd, een grapje tussen mijn man en mij.
Sorry dat ik misschien op een botte manier ga reageren nu want dat heb ik ook nog nooit gedaan op dit forum. Maar: is dit echt een serieus topic of zijn we elkaar voor de gek aant houden? Sorry, ik vind het heel erg voor feliciaatje als ze zich echt grote zorgen om haar dochtertje maakt, maar dat lijkt me niet helemaal gezond? Kom op! T meisje is 4, t jochie 5. En ze worden als volwassen mensen behandeld op dit topic. Teksten als: 'Dat is nu anders, hij doet vaak wat stoer en zegt soms nogal lompe dingen'. En: 'destructieve relatie'. Sorry hoor, maar ik vind dit heel bizar. Dat moest ik even kwijt. Desondanks hoop ik dat jij en je dochter er uit komen (als dit dus een serieus topic is en ik niet voor de gek wordt gehouden).
Je wordt niet voor de gek gehouden en je mag het zo idioot vinden als je wil . Ik neem het wel serieus want ik zie dat mijn dochter eronder lijdt, al maanden lang (da's voor zo'n klein kind nou eenmaal eeuwen) en ik het een teken vind dat ze ergens niet goed grenzen kan aangeven voor zichzelf en zichzelf niet goed beschermt. Natuurlijk hou ik dat in de gaten, dat is iets wat je lang kan achtervolgen en je leven een stuk moeilijker maken.
En natuurlijk laat ik dit niet merken aan haar. Hij is ook gewoon een kind en iemand van wie ze veel houdt. De "destructieve relatie" was, zoals al gezegd, een grapje tussen mijn man en mij.
vrijdag 20 juni 2008 om 18:11
En wederom iedereen erg bedankt voor het meedenken . Zitten weer goede dingen bij, oa die tip van Supersmollie, daar had ik nog helemaal niet aan gedacht maar dat kan bij haar heel goed werken denk ik.
Ik ben toch ook wel heel erg blij dat er mensen zijn die het begrijpen. Ik snap dat het zwaar overtrokken kan klinken maar ik ben juist normaal vrij makkelijk en ontspannen met haar. Alleen vreet dit echt aan haar en ze is nog zo klein, ze heeft er wat hulp en steun bij nodig voor mijn gevoel.
Ik ben toch ook wel heel erg blij dat er mensen zijn die het begrijpen. Ik snap dat het zwaar overtrokken kan klinken maar ik ben juist normaal vrij makkelijk en ontspannen met haar. Alleen vreet dit echt aan haar en ze is nog zo klein, ze heeft er wat hulp en steun bij nodig voor mijn gevoel.
