Ik hou het niet vol (angst)

Hallo dames (en enkele heren),

dit zou wel eens een lang verhaal kunnen zijn, ik zal proberen het zo kort mogelijk te houden.



ik ben normaal een lezer, maar op dit moment zit ik zo vast in mijn eigen hoofd dat ik het even kwijt moet, al is het maar om te delen. Ik heb een angststoornis en ik ben nu ongeveer 7 jaar bezig met therapie, steeds een nieuwe hulpverlener, steeds een andere vorm van therapie, heel veel gedoe en maanden aan wachtlijsten. Eerst was het een sociale fobie, maar met groepstherapie heb ik die overwonnen (waar ik trouwens bijzonder trots op ben! Ik durf nu vreemden aan te spreken en dat is echt fijn.)



Maar nu zit ik met een angst die veel groter is geworden, ik ben namelijk ontzettend angstig om zomaar 'kapot te gaan'. Dus een hartaanval, beroerte, flauwvallen, overgeven... En dan vooral in het openbaar.



Dat klinkt heel stom, maar omdat ik altijd bezig ben met wat ik voel is het constant aanwezig. Soms is het zo erg dat ik niet eens naar buiten durf want 'stel nou dat er iets gebeurt, mijn keel doet al pijn...' Het gekke is overigens niet dat ik bang ben dat ik dood zou gaan, maar dat andere mensen dat zouden zien, dat ze zouden blijven kijken, want dat zie ik dus altijd, mensen blijven gewoon staan kijken bij ongelukken en dat soort dingen. En, nog irritanter, ik ben bang dat mensen iets zouden doen om me te helpen, mocht er echt iets misgaan.

Ik ben niet bang voor mensen, maar wel voor het idee dat iemand aan me zit terwijl ik bijvoorbeeld bewusteloos ben, dat geldt ook voor hulpverleners. Dat vind ik zo'n vreselijk idee dat zelfs het geluid van een ambulance al paniek veroorzaakt, ook al is dat geluid op televisie. Zelfs toen ik hoorde dat een kennis van mij een EHBO diploma haalde raakte ik in paniek, en dat slaat dus eigenlijk nergens op. Maar dat is dus de echte angst; ik raak bewusteloos, mensen die ik niet ken kunnen het zien en, om me helpen, moeten ze me aanraken. Dan moet ik naar het ziekenhuis, waar mensen die ik ook niet ken beslissingen voor me maken en ik kan dan zelf helemaal niets. Ik heb geen sociale fobie meer, maar ik heb er een hekel aan als mensen aan me zitten, ik schiet dan meteen in de stress.



Ik weet niet precies wat ik hiermee wil. Ik wil zoveel typen, maar het is een rotzooi in mijn hoofd en het gaat niet zo lekker. Maar goed, nu heb ik dus al een aantal weken last van extreme paniek en mijn volgende afspraak met mijn nieuwe SPV-er is pas in januari. Daartussen zitten de feestdagen en ik ben heel erg bang dat ik daar niet doorheen kom. Ik word de laatste weken echt bang van mijn eigen gedachten en ik ben er echt kapot moe van.



Excuses voor het lange verhaal. Ik wilde dit heel graag even van me af schrijven en vroeg me af of er misschien mensen zijn die dit herkennen, en hoe die er dan mee omgaan. Of misschien dat mensen tips hebben... Ik weet het niet precies.

Oh, ik had niet zoveel reacties verwacht, wat fijn! En lief, ik voelde me best wel eenzaam, maar dat is nu al minder. Dit wordt een hele lange reactie... Oeps. Ik ratel als ik niet lekker in mijn vel zit.



@karinr, ik heb geen idee of er een hulplijn is, ik zal er eens naar vragen! Wel fijn dat jij altijd iemand kunt bellen, dat is vast geruststellend.



@marretje23 (je avatar, geweldig), ik heb nu weinig medicatie, alleen oxazepam voor de nacht. Ik ben een beetje bang voor medicijnen want de AD en anti-psychotica die ik heb gehad hadden hele vervelende bijwerkingen. Hoewel ik denk dat ik het maar weer moet proberen, wie weet hebben ze nu iets beters, ik zal ernaar vragen bij de psych.



@foxtrot, ik heb oxazepam inderdaad. Maar dat is alleen voor de nacht zodat ik rustig kan worden en kan slapen, en dus heb ik er overdag weinig aan.

Ik zal wel blijven schrijven inderdaad, ik voel me nu al iets lichter omdat ik het gedeeld heb!



@skyhigh, je hebt helemaal gelijk, en ik weet het ook wel, maar na zoveel jaren van angst heb ik soms moeite om te geloven dat alles wel voorbij gaat. Maar inderdaad, ik overleef het wel en zal op 27 december waarschijnlijk gewoon hallo kunnen zeggen.



@ welsie en neve, wat vervelend dat jullie dit herkennen, zeg, ik zou dit echt niemand toewensen. Maar wat goed dat je het onder controle hebt, welsie. Dat was geen makkelijke strijd. En yoga, klinkt als een goed idee, ik zal eens kijken of dat hier in de buurt ook kan. (Oh platteland...)

Ik heb helaas niet zoveel mensen waar ik mee kan praten, want iedereen in mijn familie is heel erg gesloten, en ik heb ook zussen met problemen, dus ik ben ze liever niet teveel tot last. Ik heb overigens wel een goede vriendin die het begrijpt.

neve, gaat het al wat beter of zit jij er nog steeds middenin? Ik hoop dat het wat beter gaat, het is echt zo vervelend. En inderdaad, het kan heel lang duren voor je de goede therapie/therapeut te pakken hebt. En ja, controle! Het verlies van controle lijkt me afschuwelijk, daar heb je wel een goed punt.



Bedankt voor de reacties, blijkbaar helpt het een beetje als mensen met je meedenken of ervaringen delen.

Poeh, al die nieuwe reacties! Ik kan net pas weer normaal online komen zonder dat mijn internet wegvalt als ik probeer te posten, dus ik kon niet eerder reageren. Gedoe met draadloos, pffft.

En nu is het echt tijd om te gaan slapen. Ik zal vanmiddag alles goed doorlezen en dan wat schrijven. In ieder geval alvast bedankt! Ik zie er heel zo op 't eerste gezicht heel nuttige reacties tussen staan.