Rotgevoel

Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen, maar ga het toch proberen.

Twee jaar ben ik nu vrijgezel, dus echte goede seks heb ik al een hele tijd niet gehad. Natuurlijk waren er wel one night stands, maar dat is meestal geen succes. Bovendien heb ik de afgelopen twee jaar een probleem ontwikkeld, waar ik erg mee zit: het lukt niet of moeilijk meee. Wanneer een man bij me naar binnen wil gaan lijk ik op slot te gaan. Eerst tilde ik niet zo zwaar aan dat probleem en leek het me wel te verklaren: ik kan waarschijnlijk geen seks hebben met mensen die ik niet goed ken en geen band mee heb. Nu had ik twee dagen terug afgesproken met een oude vlam van me, met wie ik jaren terug echte goede seks had. Dat het seks zou worden wist ik al wrl. Ik was er wel aan toe. Maar helaas: het probleem deed zich weer voir. En hij benoemde het ook. Hij reageerde overigens wel begripvol. En nu voel ik me gewoon heel erg rot en slecht. Ik voel me echt verdrietig en alleen. Dit probleem begint nu echt een probleem te worden en ik kan er naar mijn idee met niemand echt goed over praten. Ook heb ik heel veel spijt van het feit dat ik weer met die oude vlam in bed ben gedoken. Ik heb me laten gebruiken zo voelt het. Terwijl ik dat vroeger helemaal nooit echt een probleem vond. Na de seks, pakte hij ook gelijk zijn telefoon, en hadden we elkaar niet veel meer te melden. Ik voel me erg afgewezen, en ben bang dat dit komt door mijn seksuele probleem. Hoe stom het klinkt: ik voel me waarde waardeloos en tekort schieten. Normaal heb ik veel zelfvertrouwen, maar nu echt even niet. Ten eerste vanwege dat seksprobleem en ten tweede vanwege het alleen zijn. Ik kan goed alleen zijn, maar nu mis ik echt even iemand en vraag ik me af: waarom is iemand zoals ik, die zoveel te bieden heeft, nou toch alleen? Waarom willen mannen me vaak, maar dan alleen voor de lol? En ineens ben ik ook weer zo verdrietig om mijn ex die me zomaar ineens liet zitten voor een ander. Ik zit nu alleen op de bank te janken en heb nergens meer zin in. Mijn vriendinnen nemen hun telefoon niet op. En ik, ik voelde me drie dagen geleden nog op en top gelukkig. En nu, wil ik even helemaal niets meer. Wat is er aan de hand?,wat moet ik doen?

Het rare is: ik wil wel echt seks, maar het lukt gewoon niet. En inderdaad: ik moet me niet bezighoudn met wat mannen van me vinden. Maar dat doe ik blijkbaar toch. Ik ben een heel vrolijk en extravert type en heb over mannelijke aandacht niet te klagen. Het vervelende is dat ik vaak teleurgesteld ben. Mannen die al een vriendin hadden, mannen die overduidelijk alleen op seks uit zijn etc. En dit allemaal de laatste jaren. En dan ook nog de ex die me verving voor een ander. Sindsdien is de ellende begonnen. Ik heb het idee dat mannen me zien als een verzetje, meer niet. Vriendinnen zeggen dat dit komt doordat ik zoveel vrolijkheid en onbezonnenheid uitstraal. Terwijl ik zo anders ben als mensen me kennen. Ik hou dan ook bewust mannen op afstand, en duik absoluut niet zomaar met iemand het bed in. Maar bij die oude vlam dachg ik: geen probleem. Wel dus, seks lukte niet en ik voel me gebruikt. Terwijl ik daar vroeger totaal geen last van had. Ik vraag me wel af, wat moet ik doen? Wachten op de zogenaamde ware? Of ook werken aan het vertrouwen in anderen? Met andere woorden: zit ik mezelf in de weg?

Naar mijn idee ging ik niet over grenzen heen. Ik had oprecht zin in een verzetje en ik weet dat seks met hem in het verlede altijd leuk en goed was.

Hoi allemaal, ik loop er de hele dag/nacht over,te pieleren. Ik had gewoon zo gehoopt weer,leuke goede,seks te hebben. En me weer even begeerd te voelen. Maar nu voel ik me,zo klote,en waardeloos. Voel me niet meer vrouw of,zo. Dus ja, ik probeerde zelfbevestiging te krijgen uit seks. Na one night stands met 'vreemden' voel ik me nooit echt rot. Nu wel, omdat ik die oude vlam ook echt goed ken. En ik hoopte bij hem iets te vinden wat ik bij een normale one night stand niet vind. Maar het was geen succes, en nu voel ik me dus echt rot. Ik vind mezelf zo,dom. Waarom ben ik vredesnaam helemaal naar hem toe gegaan, terwijl ik in mijn achterhoofd toch al lang wist dat ik gebruikt zou gaan worden? Hoe heb ik kunnen denken dat ik daar gelukkig van zou worden? Ik verdien zoveel beter, en toch heb ik dit mezelf aan gedaan. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, schaam me dood. En ja, ik heb vreselijk spijt. Zit nu niet goed in mijn vel, alleen maar door die domme beslissing. Voel me waardeloos en verdrietig, en vraag mezelf ook echt,af: wat moet hij wel niet van me denken? Ik moet hier inderdaad iets mee doen. Ergens is er iets mis gegaan. Nadat het uitging met ex. Ik denk steeds dat ik eroverheen ben, maar mijn vertrouwen in mannen is zo ver weg. En dit lijkt alleen maar erger te worden. Ik ben echt een sterke zelfverzekerde vroyw, maar dat begint steeds meer af te brokkelen. Bij iedere kleine teleurstelling in de liefde/seks heb ik het idee weer terug bij af te zijn, en voel ik me ellendig. En dit terwijl mijn relatie al meer dan twee jaar over is. Ik ga sowieso naar huisarts om me mijn lichamelijke probleem met seks voor te leggen. maar ik vermoed dat daar niets uit zal komen, en ik automatisch door wordt gestuurd.

Hoi allemaal,

Bedankt voor jullie reacties. Ik voel me inmiddels stukken beter. In ben door mijn huisarts doorverwezen naar gyneacoloog. Ze gaan onderzoeken om e.e.a. uit te sluiten. Zelf weet ik inmiddels zo goed als zeker dat het psychisch is. Ik heb gisteren een drempel overwonnen en in een seksshop een vibrator gekocht. En: hiermee lukte 'seks' wel. Blijkbaar kan ik me bij niet alle mannen even goed ontspannen. En eigenlijk wel logisch toch? Vaak was het snelle seks, met amper voorspel. Blijkbaar heeft het bij mij meer tijd en vertrouwen nodig. Ik maak me er op dit moment niet al te veel zorgen meer om. Met de juiste man, komt het wel weer goed denk ik. Voorlopig geen casual seks voor mij. Bovendien: uiteindelijk is seks ook maar seks, om daar nu mijn hele zelfbeeld door te laten bepalen. Ik zit gelukkig weer vrij goed in mijn vel en zit niet meer snikkend op de bank.