Psyche
alle pijlers
Thuis met een burn out
vrijdag 17 januari 2014 om 12:08
Hoi allemaal
ik ben Kim en zit op het moment thuis met een burn out. Ik ben op zoek naar steun, tips en begrip. Mijn wereldje is helaas erg klein geworden en ik hoop hier weer wat positiviteit vandaan te halen. Ik heb al door dat meer mensen het niet begrijpen dan wel.
Ik weet sinds november dat ik een burn out heb en heb geprobeerd om eerst halve dagen te blijven werken. Ik werk in het onderwijs en was niet mogelijk want ik bleef de verantwoording houden voor de groep. De stress werd er niet minder door, nam eerder toe. Sinds januari ben ik helemaal thuis. Ik heb het nu grotendeels geaccepteerd en dat geeft rust. Nu mijn omgeving nog. Mijn vriend begrijpt me goed gelukkig.
Ik sport 3 x in de week op een lage hartslag zodat ik er niet moe van word en probeer de andere dagen buiten een half uur tot een uur te wandelen.
Het valt niet mee om zo met jezelf te worstelen en van alles zo snel moe te zijn. Ik slik nu medicatie want had zoveel last van paniek, hartkloppingen en zenuwen dat ik er niet goed van werd.
Ik had geen klik met mijn psycholoog dus ik loop nu bij de huisarts want sta nu op de wachtlijst bij een andere psycholoog.
Graag hoor ik jullie ervaringen en tips.
Liefs Kim
ik ben Kim en zit op het moment thuis met een burn out. Ik ben op zoek naar steun, tips en begrip. Mijn wereldje is helaas erg klein geworden en ik hoop hier weer wat positiviteit vandaan te halen. Ik heb al door dat meer mensen het niet begrijpen dan wel.
Ik weet sinds november dat ik een burn out heb en heb geprobeerd om eerst halve dagen te blijven werken. Ik werk in het onderwijs en was niet mogelijk want ik bleef de verantwoording houden voor de groep. De stress werd er niet minder door, nam eerder toe. Sinds januari ben ik helemaal thuis. Ik heb het nu grotendeels geaccepteerd en dat geeft rust. Nu mijn omgeving nog. Mijn vriend begrijpt me goed gelukkig.
Ik sport 3 x in de week op een lage hartslag zodat ik er niet moe van word en probeer de andere dagen buiten een half uur tot een uur te wandelen.
Het valt niet mee om zo met jezelf te worstelen en van alles zo snel moe te zijn. Ik slik nu medicatie want had zoveel last van paniek, hartkloppingen en zenuwen dat ik er niet goed van werd.
Ik had geen klik met mijn psycholoog dus ik loop nu bij de huisarts want sta nu op de wachtlijst bij een andere psycholoog.
Graag hoor ik jullie ervaringen en tips.
Liefs Kim
vrijdag 17 januari 2014 om 12:18
Beste Kim,
Heel goed dat je het in ieder geval een soort van hebt geaccepteerd. Het is heel moeilijk voor andere mensen om je te begrijpen, want jij zit nu heel erg met je gevoelens en emoties. Andere mensen willen je rationele tips geven, en dat botst gewoon. Ik zou me er niets van aantrekken!
Mijn schoonvader heeft laatst iets heel moois gezegd: gevoelens komen altijd van rechts, dus die hebben altijd voorrang.
Houd dat gewoon in gedachte. Mensen die dat niet beseffen, zijn denk ik heel arm en oppervlakkig.
Misschien is online therapy iets voor je? www.interapy.nl heeft zeer goede referenties. Daar kun je vrijwel direct starten. Het is voor sommige mensen heel prettig. Want je wordt niet zo erg geconfronteerd met een psycholoog waar het al dan niet mee klikt. Je focust je gewoon op jezelf, wie die ander is aan de telefoon of via e-mail doet er niet zoveel toe.
Veel sterkte met alles!!
Heel goed dat je het in ieder geval een soort van hebt geaccepteerd. Het is heel moeilijk voor andere mensen om je te begrijpen, want jij zit nu heel erg met je gevoelens en emoties. Andere mensen willen je rationele tips geven, en dat botst gewoon. Ik zou me er niets van aantrekken!
Mijn schoonvader heeft laatst iets heel moois gezegd: gevoelens komen altijd van rechts, dus die hebben altijd voorrang.
Houd dat gewoon in gedachte. Mensen die dat niet beseffen, zijn denk ik heel arm en oppervlakkig.
Misschien is online therapy iets voor je? www.interapy.nl heeft zeer goede referenties. Daar kun je vrijwel direct starten. Het is voor sommige mensen heel prettig. Want je wordt niet zo erg geconfronteerd met een psycholoog waar het al dan niet mee klikt. Je focust je gewoon op jezelf, wie die ander is aan de telefoon of via e-mail doet er niet zoveel toe.
Veel sterkte met alles!!
anoniem_639633401c5e8 wijzigde dit bericht op 17-01-2014 12:18
Reden: spelfoutje
Reden: spelfoutje
% gewijzigd
vrijdag 17 januari 2014 om 12:19
Ik stond er destijds juist van te kijken hoeveel begrip er was!
En hoeveel mensen het ook meegemaakt hebben.
als ik zo lees doe en laat je precies goed.
Veel rust,maar ook voldoende beweging.
neem je tijd, zeker in een later stadium;weer opbouwen van je werkzaamheden vond ik erg lastig.
je grenzen bewaken. Sterkte!
En hoeveel mensen het ook meegemaakt hebben.
als ik zo lees doe en laat je precies goed.
Veel rust,maar ook voldoende beweging.
neem je tijd, zeker in een later stadium;weer opbouwen van je werkzaamheden vond ik erg lastig.
je grenzen bewaken. Sterkte!
ik neem het leven met een korreltje zout... schijfje citroen en een glaasje tequila
vrijdag 17 januari 2014 om 12:27
Hoi. Valt niet mee hè? Mijn tip: als je pas denkt dat je het geaccepteerd hebt ben je net pas begonnen met de echte acceptatie. Probeer te ontdekken voor jezelf wat je nog steeds allemaal moet van jezelf. Bijvoorbeeld dat sporten, goed idee maar doe je het omdat je het wil of omdat je het moet?
Kijk eens goed naar waar je ja op zegt en wanneer je eigenlijk nee had moeten zeggen. Leer jezelf te vergeven voor je 'zwakheid' (dat ben je niet maar veel burn-outers vinden dit wel van zichzelf...) en probeer op nog meer niveaus écht los te laten. Geeft het tijd, gun het jezelf om echt te herstellen. Succes.
Kijk eens goed naar waar je ja op zegt en wanneer je eigenlijk nee had moeten zeggen. Leer jezelf te vergeven voor je 'zwakheid' (dat ben je niet maar veel burn-outers vinden dit wel van zichzelf...) en probeer op nog meer niveaus écht los te laten. Geeft het tijd, gun het jezelf om echt te herstellen. Succes.
vrijdag 17 januari 2014 om 12:32
Hoi Kimmetje,
ik zit momenteel ook thuis met een burnout. Bij mij heeft de acceptatie heel lang geduurd, ik zocht de oorzaak van mijn vermoeidheid vooral in mijn lichaam. Ik heb de eerste maanden vooral thuis gezeten, af en toe ergens even op bezoek en veel wandelen. Lekker de hei op met mijn fototoestel. Ik ben wel gewoon naar verjaardagen blijven gaan, maar dan maar een uurtje. Voor mij was dat heel vermoeiend, maar wel fijn om er even thuis uit te zijn en onder de mensen te zijn.
Van mijn arbo-arts en psycholoog moet ik een zo normaal mogelijk dagritme aanhouden. Dat doe ik dan ook, maar als ik de behoefte heb om te rusten doe ik dat ook. Luisteren naar je lichaam dus.
Ik ben nu sinds januari weer aan het sporten gegaan en voel me daar erg fijn bij. Die dag bruis ik ook van de energie. Dag daarna voel ik me weer minder, maar volgens mijn arbo-arts horen deze schommelingen bij het herstel en worden de goede dagen uiteindelijk langer.
Bedenk voor jezelf een paar dingen waar je energie van krijgt. Ik snap dat je niet meteen energie er van krijgt, maar doe igg iets dat je leuk vind.
Zo ben ik laatst uit eten geweest met vriendinnen en voelde ik me voor het eerst ff niet ziek. Het heeft me veel energie gekost, maar ik heb er echt van genoten!
Is je werkgever wel begripvol? Ik heb een superlieve werkgever en een hele fijne arbo-arts. Dat scheelt mij al heel veel zorgen.
Sterkte ermee!
ik zit momenteel ook thuis met een burnout. Bij mij heeft de acceptatie heel lang geduurd, ik zocht de oorzaak van mijn vermoeidheid vooral in mijn lichaam. Ik heb de eerste maanden vooral thuis gezeten, af en toe ergens even op bezoek en veel wandelen. Lekker de hei op met mijn fototoestel. Ik ben wel gewoon naar verjaardagen blijven gaan, maar dan maar een uurtje. Voor mij was dat heel vermoeiend, maar wel fijn om er even thuis uit te zijn en onder de mensen te zijn.
Van mijn arbo-arts en psycholoog moet ik een zo normaal mogelijk dagritme aanhouden. Dat doe ik dan ook, maar als ik de behoefte heb om te rusten doe ik dat ook. Luisteren naar je lichaam dus.
Ik ben nu sinds januari weer aan het sporten gegaan en voel me daar erg fijn bij. Die dag bruis ik ook van de energie. Dag daarna voel ik me weer minder, maar volgens mijn arbo-arts horen deze schommelingen bij het herstel en worden de goede dagen uiteindelijk langer.
Bedenk voor jezelf een paar dingen waar je energie van krijgt. Ik snap dat je niet meteen energie er van krijgt, maar doe igg iets dat je leuk vind.
Zo ben ik laatst uit eten geweest met vriendinnen en voelde ik me voor het eerst ff niet ziek. Het heeft me veel energie gekost, maar ik heb er echt van genoten!
Is je werkgever wel begripvol? Ik heb een superlieve werkgever en een hele fijne arbo-arts. Dat scheelt mij al heel veel zorgen.
Sterkte ermee!
vrijdag 17 januari 2014 om 12:48
Mooi gezegd Linda over de gevoelens van rechts. Die schrijf ik op Bedankt voor je tip.
Ik sport omdat ik het opgedragen heb en ik ook graag sport. Het is een beetje een combinatie van beide. Ik moet me er vaak heen slepen maar als ik eenmaal bezig ben voel ik me vrolijk en ben ik trots. Daarna wel altijd moe.
Ik snap wat je bedoelt post-it, ik ga ook naar de meeste verjaardagen of etentjes om in ieder geval de deur even uit te zijn. Alleen als ik echt heel erg moe ben dan moet ik ze gewoon overslaan. Ik merk dat ik nog moeilijk mijn grenzen kan vinden want ik blijf dan vaak toch weer te lang.
Ik rust dan van te voren goed uit en slaap eventueel extra en ik merk dat ik er dan soms ook wel plezier aan beleef. Maar het kost zoveel energie, helemaal als er veel mensen zijn..
Mijn werkgever en Arboarts zijn gelukkig begripvol. Dat scheelt inderdaad een hoop zorgen.
Ik sport omdat ik het opgedragen heb en ik ook graag sport. Het is een beetje een combinatie van beide. Ik moet me er vaak heen slepen maar als ik eenmaal bezig ben voel ik me vrolijk en ben ik trots. Daarna wel altijd moe.
Ik snap wat je bedoelt post-it, ik ga ook naar de meeste verjaardagen of etentjes om in ieder geval de deur even uit te zijn. Alleen als ik echt heel erg moe ben dan moet ik ze gewoon overslaan. Ik merk dat ik nog moeilijk mijn grenzen kan vinden want ik blijf dan vaak toch weer te lang.
Ik rust dan van te voren goed uit en slaap eventueel extra en ik merk dat ik er dan soms ook wel plezier aan beleef. Maar het kost zoveel energie, helemaal als er veel mensen zijn..
Mijn werkgever en Arboarts zijn gelukkig begripvol. Dat scheelt inderdaad een hoop zorgen.
vrijdag 17 januari 2014 om 13:22
vrijdag 17 januari 2014 om 14:33
Hoi Kimmetje,
Tip 1) stop met welke psycholoog dan ook en dat acceptatie-gedoe.
Tip 2) hou je bij je huisarts, die kent jou beter dan welke psycholoog dan ook.
Tip 3) indien je zeker weet dat je vermoeidheid te maken heeft met je werk, dan dien je je werkgever daar op aan te spreken en niet je zelf een 'schuldgevoel' aan te praten of door anderen, die dus geen begrip tonen.
Tip 4) 'burn-out' wordt primair als werkgerelateerd gezien, maar indien je na een ZW-periode onverhoopt (wettelijk) arbeidsongeschikt raakt, gaat men in je prive leven vroeten, als zou psycho-sociale problemen de OORZAAK zijn voor je arbeids-uitval. ADVIES: via je huisarts je cortisol=stresshormoon (bloed/urine) laten onderzoeken en laat meteen mogelijke andere oorzken voor je vermoeidheid uitsluiten, bijv. Pfeiffer(!). Ik had ooit Pfeiffer, waarmee ik veel te lang doorliep, waardoor ik zelfs mijn hartstikke leuke baan kwijtraakte (nee, NIET als gevolg de crisis......), dus: meten=weten. SUCCES en sterkte!
Tip 1) stop met welke psycholoog dan ook en dat acceptatie-gedoe.
Tip 2) hou je bij je huisarts, die kent jou beter dan welke psycholoog dan ook.
Tip 3) indien je zeker weet dat je vermoeidheid te maken heeft met je werk, dan dien je je werkgever daar op aan te spreken en niet je zelf een 'schuldgevoel' aan te praten of door anderen, die dus geen begrip tonen.
Tip 4) 'burn-out' wordt primair als werkgerelateerd gezien, maar indien je na een ZW-periode onverhoopt (wettelijk) arbeidsongeschikt raakt, gaat men in je prive leven vroeten, als zou psycho-sociale problemen de OORZAAK zijn voor je arbeids-uitval. ADVIES: via je huisarts je cortisol=stresshormoon (bloed/urine) laten onderzoeken en laat meteen mogelijke andere oorzken voor je vermoeidheid uitsluiten, bijv. Pfeiffer(!). Ik had ooit Pfeiffer, waarmee ik veel te lang doorliep, waardoor ik zelfs mijn hartstikke leuke baan kwijtraakte (nee, NIET als gevolg de crisis......), dus: meten=weten. SUCCES en sterkte!
maandag 27 januari 2014 om 22:01
Hai Kimmetje,
6 jaar geleden zat ik in precies dezelfde situatie als jij, gevloerd door een burnout. Een aantal tips, zoals zowel rust nemen als toch ook genoeg bewegen (niet als een bezetene gaan sporten, maar lekker wandelen, zwemmen, dat soort dingen) zijn hierboven al gegeven. Vitamine B bijslikken schijnt ook te werken (of voeding eten waar dat veel in zit, moet je even Googlen). Wat mij in ieder geval ook heeft geholpen is om erachter te komen waarom dit nu is gebeurd. Mensen die bevattelijk zijn voor burnouts zijn vaak perfectionisten, willen alles zo goed mogelijk doen, hebben een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en kunnen hun werk niet goed loslaten. Let wel: dit geldt niet voor iedereen hoor, maar in mijn werkomgeving zijn meer collega's geveld geweest door een burnout, allemaal mensen die vaak tot 12 uur 's nachts nog zaten te werken, vooral uit verplichting/verantwoordelijkheidsgevoel en niet omdat ze hun werk zo geweldig vonden. Het is zaak om, zodra je weer langzaamaan aan de slag gaat, jezelf meer ruimte te gunnen (niet alles hoeft perfect te zijn, je bent niet verantwoordelijk voor alles en iedereen, dat soort dingen) en de signalen te leren herkennen van wanneer het teveel wordt (je lichaam geeft absoluut signalen). Coaching kan daarbij heel goed helpen, psychotherapie ook (wel met de opmerking dat het je concreet op weg helpt).
Voor nu: neem je rust, neem je rustige beweging, zorg vooral heeeeeeeeeeeeeeel goed voor jezelf en laat je niet opjagen door druk van buitenaf om eerder te gaan werken dan nodig. Ik wens je heel veel beterschap toe en geloof me: je komt er weer uit!
6 jaar geleden zat ik in precies dezelfde situatie als jij, gevloerd door een burnout. Een aantal tips, zoals zowel rust nemen als toch ook genoeg bewegen (niet als een bezetene gaan sporten, maar lekker wandelen, zwemmen, dat soort dingen) zijn hierboven al gegeven. Vitamine B bijslikken schijnt ook te werken (of voeding eten waar dat veel in zit, moet je even Googlen). Wat mij in ieder geval ook heeft geholpen is om erachter te komen waarom dit nu is gebeurd. Mensen die bevattelijk zijn voor burnouts zijn vaak perfectionisten, willen alles zo goed mogelijk doen, hebben een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en kunnen hun werk niet goed loslaten. Let wel: dit geldt niet voor iedereen hoor, maar in mijn werkomgeving zijn meer collega's geveld geweest door een burnout, allemaal mensen die vaak tot 12 uur 's nachts nog zaten te werken, vooral uit verplichting/verantwoordelijkheidsgevoel en niet omdat ze hun werk zo geweldig vonden. Het is zaak om, zodra je weer langzaamaan aan de slag gaat, jezelf meer ruimte te gunnen (niet alles hoeft perfect te zijn, je bent niet verantwoordelijk voor alles en iedereen, dat soort dingen) en de signalen te leren herkennen van wanneer het teveel wordt (je lichaam geeft absoluut signalen). Coaching kan daarbij heel goed helpen, psychotherapie ook (wel met de opmerking dat het je concreet op weg helpt).
Voor nu: neem je rust, neem je rustige beweging, zorg vooral heeeeeeeeeeeeeeel goed voor jezelf en laat je niet opjagen door druk van buitenaf om eerder te gaan werken dan nodig. Ik wens je heel veel beterschap toe en geloof me: je komt er weer uit!
maandag 27 januari 2014 om 22:56
quote:fubar schreef op 17 januari 2014 @ 14:33:
Hoi Kimmetje,
Tip 1) stop met welke psycholoog dan ook en dat acceptatie-gedoe.En waarom dan wel? Er is meer dan genoeg bewijs dat deze methoden helpen bij het herstel. Doorgaan en je verzetten heeft een averechts effect.quote:fubar schreef op 17 januari 2014 @ 14:33:
Tip 2) hou je bij je huisarts, die kent jou beter dan welke psycholoog dan ook.En als TO nou voor de burn out zelden bij de huisarts kwam, hoe moet hij haar dan kennen? Daarnaast is een psycholoog een specialist die echt wel weet hoe hij redelijk snel een persoon kan leren kennen. Als jij problemen met je hart hebt, blijf je dan ook bij je huisarts omdat je de specialist helemaal niet kent?quote:fubar schreef op 17 januari 2014 @ 14:33:
Tip 3) indien je zeker weet dat je vermoeidheid te maken heeft met je werk, dan dien je je werkgever daar op aan te spreken en niet je zelf een 'schuldgevoel' aan te praten of door anderen, die dus geen begrip tonen.Als je werkgever je uitbuit, heb je een punt. Maar bij burn out heeft het vaak met karaktereigenschappen van de werknemer te maken. Die is daardoor overigens helemaal niet schuldig. Een psycholoog kan je heel goed helpen om je eigen grenzen te bewaken.quote:fubar schreef op 17 januari 2014 @ 14:33:
Tip 4) 'burn-out' wordt primair als werkgerelateerd gezien, maar indien je na een ZW-periode onverhoopt (wettelijk) arbeidsongeschikt raakt, gaat men in je prive leven vroeten, als zou psycho-sociale problemen de OORZAAK zijn voor je arbeids-uitval. ADVIES: via je huisarts je cortisol=stresshormoon (bloed/urine) laten onderzoeken en laat meteen mogelijke andere oorzken voor je vermoeidheid uitsluiten, bijv. Pfeiffer(!). Ik had ooit Pfeiffer, waarmee ik veel te lang doorliep, waardoor ik zelfs mijn hartstikke leuke baan kwijtraakte (nee, NIET als gevolg de crisis......), dus: meten=weten. SUCCES en sterkte!
Aha. Je hebt zelf Pfeiffer gehad en daarom bestaat burn out niet volgens jou. Ik ga ervanuit dat TO de diagnose burn out heeft gekregen en voordat zo'n diagnose gesteld wordt zijn andere oorzaken echt wel uitgesloten.
Misschien moet je overigens je eigen tip 3 nog eens lezen. Als jij ontslagen bent terwijl je ziek was, heeft je werkgever iets heel fout gedaan.
Tot slot: het is "wroeten" en geen "vroeten".
Hoi Kimmetje,
Tip 1) stop met welke psycholoog dan ook en dat acceptatie-gedoe.En waarom dan wel? Er is meer dan genoeg bewijs dat deze methoden helpen bij het herstel. Doorgaan en je verzetten heeft een averechts effect.quote:fubar schreef op 17 januari 2014 @ 14:33:
Tip 2) hou je bij je huisarts, die kent jou beter dan welke psycholoog dan ook.En als TO nou voor de burn out zelden bij de huisarts kwam, hoe moet hij haar dan kennen? Daarnaast is een psycholoog een specialist die echt wel weet hoe hij redelijk snel een persoon kan leren kennen. Als jij problemen met je hart hebt, blijf je dan ook bij je huisarts omdat je de specialist helemaal niet kent?quote:fubar schreef op 17 januari 2014 @ 14:33:
Tip 3) indien je zeker weet dat je vermoeidheid te maken heeft met je werk, dan dien je je werkgever daar op aan te spreken en niet je zelf een 'schuldgevoel' aan te praten of door anderen, die dus geen begrip tonen.Als je werkgever je uitbuit, heb je een punt. Maar bij burn out heeft het vaak met karaktereigenschappen van de werknemer te maken. Die is daardoor overigens helemaal niet schuldig. Een psycholoog kan je heel goed helpen om je eigen grenzen te bewaken.quote:fubar schreef op 17 januari 2014 @ 14:33:
Tip 4) 'burn-out' wordt primair als werkgerelateerd gezien, maar indien je na een ZW-periode onverhoopt (wettelijk) arbeidsongeschikt raakt, gaat men in je prive leven vroeten, als zou psycho-sociale problemen de OORZAAK zijn voor je arbeids-uitval. ADVIES: via je huisarts je cortisol=stresshormoon (bloed/urine) laten onderzoeken en laat meteen mogelijke andere oorzken voor je vermoeidheid uitsluiten, bijv. Pfeiffer(!). Ik had ooit Pfeiffer, waarmee ik veel te lang doorliep, waardoor ik zelfs mijn hartstikke leuke baan kwijtraakte (nee, NIET als gevolg de crisis......), dus: meten=weten. SUCCES en sterkte!
Aha. Je hebt zelf Pfeiffer gehad en daarom bestaat burn out niet volgens jou. Ik ga ervanuit dat TO de diagnose burn out heeft gekregen en voordat zo'n diagnose gesteld wordt zijn andere oorzaken echt wel uitgesloten.
Misschien moet je overigens je eigen tip 3 nog eens lezen. Als jij ontslagen bent terwijl je ziek was, heeft je werkgever iets heel fout gedaan.
Tot slot: het is "wroeten" en geen "vroeten".
dinsdag 18 februari 2014 om 09:17
mrsev bedankt voor je lieve reactie en funkyfun bedankt voor je hulp, ik kon ook niks met die reactie.
Inmiddels ben ik bij een andere psycholoog waar ik een goede klik mee heb. Ook loop ik nog steeds bij de huisarts oa voor de medicatie. Ik heb goede hulp en ik vertrouw op een goede afloop. Er zit nog weinig vooruitgang in mijn herstel, dat is soms best lastig dat het zo lang duurt. Ik voel me wel iets meer mens inmiddels. Al heb ik er ook echte offdays tussen zitten.
Het is fijn om ervaringen en herkenning van anderen te lezen.
Inmiddels ben ik bij een andere psycholoog waar ik een goede klik mee heb. Ook loop ik nog steeds bij de huisarts oa voor de medicatie. Ik heb goede hulp en ik vertrouw op een goede afloop. Er zit nog weinig vooruitgang in mijn herstel, dat is soms best lastig dat het zo lang duurt. Ik voel me wel iets meer mens inmiddels. Al heb ik er ook echte offdays tussen zitten.
Het is fijn om ervaringen en herkenning van anderen te lezen.
maandag 31 maart 2014 om 08:41
Dag Kim
Ik begrijp wat je nu doormaakt. Heb reeds meerdere mensen hierbij geholpen.
Wat ik leerde is dat er nood is aan begrip, aanvaarding, opmerkzaamheid, andere kijk op de wereld en vooral rust en succeservaringen.
Ik stelde hiervoor een bijzonder programma op met in een korte periode een blijvend succes. [
Groetjes en sterkte
Eric
quote]kimmetje123 schreef op 17 januari 2014 @ 12:08:
Hoi allemaal
ik ben Kim en zit op het moment thuis met een burn out. Ik ben op zoek naar steun, tips en begrip. Mijn wereldje is helaas erg klein geworden en ik hoop hier weer wat positiviteit vandaan te halen. Ik heb al door dat meer mensen het niet begrijpen dan wel.
Ik weet sinds november dat ik een burn out heb en heb geprobeerd om eerst halve dagen te blijven werken. Ik werk in het onderwijs en was niet mogelijk want ik bleef de verantwoording houden voor de groep. De stress werd er niet minder door, nam eerder toe. Sinds januari ben ik helemaal thuis. Ik heb het nu grotendeels geaccepteerd en dat geeft rust. Nu mijn omgeving nog. Mijn vriend begrijpt me goed gelukkig.
Ik sport 3 x in de week op een lage hartslag zodat ik er niet moe van word en probeer de andere dagen buiten een half uur tot een uur te wandelen.
Het valt niet mee om zo met jezelf te worstelen en van alles zo snel moe te zijn. Ik slik nu medicatie want had zoveel last van paniek, hartkloppingen en zenuwen dat ik er niet goed van werd.
Ik had geen klik met mijn psycholoog dus ik loop nu bij de huisarts want sta nu op de wachtlijst bij een andere psycholoog.
Graag hoor ik jullie ervaringen en tips.
Liefs Kim[/quote]
Ik begrijp wat je nu doormaakt. Heb reeds meerdere mensen hierbij geholpen.
Wat ik leerde is dat er nood is aan begrip, aanvaarding, opmerkzaamheid, andere kijk op de wereld en vooral rust en succeservaringen.
Ik stelde hiervoor een bijzonder programma op met in een korte periode een blijvend succes. [
Groetjes en sterkte
Eric
quote]kimmetje123 schreef op 17 januari 2014 @ 12:08:
Hoi allemaal
ik ben Kim en zit op het moment thuis met een burn out. Ik ben op zoek naar steun, tips en begrip. Mijn wereldje is helaas erg klein geworden en ik hoop hier weer wat positiviteit vandaan te halen. Ik heb al door dat meer mensen het niet begrijpen dan wel.
Ik weet sinds november dat ik een burn out heb en heb geprobeerd om eerst halve dagen te blijven werken. Ik werk in het onderwijs en was niet mogelijk want ik bleef de verantwoording houden voor de groep. De stress werd er niet minder door, nam eerder toe. Sinds januari ben ik helemaal thuis. Ik heb het nu grotendeels geaccepteerd en dat geeft rust. Nu mijn omgeving nog. Mijn vriend begrijpt me goed gelukkig.
Ik sport 3 x in de week op een lage hartslag zodat ik er niet moe van word en probeer de andere dagen buiten een half uur tot een uur te wandelen.
Het valt niet mee om zo met jezelf te worstelen en van alles zo snel moe te zijn. Ik slik nu medicatie want had zoveel last van paniek, hartkloppingen en zenuwen dat ik er niet goed van werd.
Ik had geen klik met mijn psycholoog dus ik loop nu bij de huisarts want sta nu op de wachtlijst bij een andere psycholoog.
Graag hoor ik jullie ervaringen en tips.
Liefs Kim[/quote]
maandag 31 maart 2014 om 10:45
Oke... bedankt equicoach
Het komt ook steeds vaker voor bij jonge mensen in het begin van hun carrière. Ik heb dat zelf ook meegemaakt, de bewijsdrang en het nog niet kennen van je eigen grenzen zorgt ervoor dat je gewoon opgebrand raakt. En als je dan eenmaal zover bent, moet je echt eerst herstellen, en dat heeft tijd nodig.
@kimmetje123 voor ervaringen en herkenning kan ik je het boek Jong Opgebrand aanraden. Hier staan tien uitgebreide verhalen van ervaringsdeskundigen met een burn-out in. Echt heel fijn.
Het komt ook steeds vaker voor bij jonge mensen in het begin van hun carrière. Ik heb dat zelf ook meegemaakt, de bewijsdrang en het nog niet kennen van je eigen grenzen zorgt ervoor dat je gewoon opgebrand raakt. En als je dan eenmaal zover bent, moet je echt eerst herstellen, en dat heeft tijd nodig.
@kimmetje123 voor ervaringen en herkenning kan ik je het boek Jong Opgebrand aanraden. Hier staan tien uitgebreide verhalen van ervaringsdeskundigen met een burn-out in. Echt heel fijn.
dinsdag 1 april 2014 om 22:54
Toen ik 24 was ben ik ook in een burn out terecht gekomen. Niet iedereen snapte het maja het draait niet om hun,
Ondanks dat sommige zeggen dat je niet naar een psycholoog moet gaan, mij heeft het geholpen. Dat is voor iedereen verschillend.
Het allerbelangrijkste wat je nu kan doen is aan jezelf denken ( ook al wordt dat af en toe vervelend
) dingen doen die je leuk vind en je er proberen niet schuldig over te voelen.
Zo te lezen ben je al zeker op de goede weg. Probeer ook positief te denken ook al is het soms lastig.
Overigens is meestal alles makkelijker gezegd dan gedaan maar je komt er wel.
Ondanks dat sommige zeggen dat je niet naar een psycholoog moet gaan, mij heeft het geholpen. Dat is voor iedereen verschillend.
Het allerbelangrijkste wat je nu kan doen is aan jezelf denken ( ook al wordt dat af en toe vervelend
) dingen doen die je leuk vind en je er proberen niet schuldig over te voelen. Zo te lezen ben je al zeker op de goede weg. Probeer ook positief te denken ook al is het soms lastig.
Overigens is meestal alles makkelijker gezegd dan gedaan maar je komt er wel.
dinsdag 1 april 2014 om 23:08
quote:fubar schreef op 17 januari 2014 @ 14:33:
Hoi Kimmetje,
Tip 1) stop met welke psycholoog dan ook en dat acceptatie-gedoe.
Tip 2) hou je bij je huisarts, die kent jou beter dan welke psycholoog dan ook.
Tip 3) indien je zeker weet dat je vermoeidheid te maken heeft met je werk, dan dien je je werkgever daar op aan te spreken en niet je zelf een 'schuldgevoel' aan te praten of door anderen, die dus geen begrip tonen.
Tip 4) 'burn-out' wordt primair als werkgerelateerd gezien, maar indien je na een ZW-periode onverhoopt (wettelijk) arbeidsongeschikt raakt, gaat men in je prive leven vroeten, als zou psycho-sociale problemen de OORZAAK zijn voor je arbeids-uitval. ADVIES: via je huisarts je cortisol=stresshormoon (bloed/urine) laten onderzoeken en laat meteen mogelijke andere oorzken voor je vermoeidheid uitsluiten, bijv. Pfeiffer(!). Ik had ooit Pfeiffer, waarmee ik veel te lang doorliep, waardoor ik zelfs mijn hartstikke leuke baan kwijtraakte (nee, NIET als gevolg de crisis......), dus: meten=weten. SUCCES en sterkte!
Ik heb al de helft van mijn leven dezelfde huisarts (ik ben 22) en ben er denk ik 2 keer geweest, beide keren voor de pil. Dus dat de huisarts mij kent lijkt me sterk
Verder niet echt tips, sterkte TS
Hoi Kimmetje,
Tip 1) stop met welke psycholoog dan ook en dat acceptatie-gedoe.
Tip 2) hou je bij je huisarts, die kent jou beter dan welke psycholoog dan ook.
Tip 3) indien je zeker weet dat je vermoeidheid te maken heeft met je werk, dan dien je je werkgever daar op aan te spreken en niet je zelf een 'schuldgevoel' aan te praten of door anderen, die dus geen begrip tonen.
Tip 4) 'burn-out' wordt primair als werkgerelateerd gezien, maar indien je na een ZW-periode onverhoopt (wettelijk) arbeidsongeschikt raakt, gaat men in je prive leven vroeten, als zou psycho-sociale problemen de OORZAAK zijn voor je arbeids-uitval. ADVIES: via je huisarts je cortisol=stresshormoon (bloed/urine) laten onderzoeken en laat meteen mogelijke andere oorzken voor je vermoeidheid uitsluiten, bijv. Pfeiffer(!). Ik had ooit Pfeiffer, waarmee ik veel te lang doorliep, waardoor ik zelfs mijn hartstikke leuke baan kwijtraakte (nee, NIET als gevolg de crisis......), dus: meten=weten. SUCCES en sterkte!
Ik heb al de helft van mijn leven dezelfde huisarts (ik ben 22) en ben er denk ik 2 keer geweest, beide keren voor de pil. Dus dat de huisarts mij kent lijkt me sterk
Verder niet echt tips, sterkte TS
woensdag 2 april 2014 om 00:26
Hoi Kimmetje en alle lezers,
Ik ben zelf ook mijn grens overgegaan en een burn-out gehad en ik heb ergens gelezen dat 20% weer terugvalt. Mijn psycholoog heeft me bewust gemaakt van gedachtenpatronen die ik heb en hoe ik die kan doorbreken. Daardoor heb ik er vertrouwen in dat ik niet snel zal terugvallen.
Ik blijf dezelfde valkuilen hebben, dat zit nou eenmaal in mijn karakter, maar ik zie ze nu eerder op de weg voor me. Daar ben ik heel dankbaar voor en dat houdt mij (tot nu toe) gezond.
Vanwege het hoge terugval percentage lijkt me een psycholoog echt heel nuttig.
@Helena_t Ik vond Jong Opgebrand ook heel fijn om te lezen.
Heel veel sterkte ermee
Ik ben zelf ook mijn grens overgegaan en een burn-out gehad en ik heb ergens gelezen dat 20% weer terugvalt. Mijn psycholoog heeft me bewust gemaakt van gedachtenpatronen die ik heb en hoe ik die kan doorbreken. Daardoor heb ik er vertrouwen in dat ik niet snel zal terugvallen.
Ik blijf dezelfde valkuilen hebben, dat zit nou eenmaal in mijn karakter, maar ik zie ze nu eerder op de weg voor me. Daar ben ik heel dankbaar voor en dat houdt mij (tot nu toe) gezond.
Vanwege het hoge terugval percentage lijkt me een psycholoog echt heel nuttig.
@Helena_t Ik vond Jong Opgebrand ook heel fijn om te lezen.
Heel veel sterkte ermee