Psyche
alle pijlers
borderline en 'normaal leven'
maandag 27 januari 2014 om 18:34
Beste forumleden,
Allereerst wil ik aangeven dat ik al langer meelees op dit forum. Ik geniet enorm van jullie reacties en ongezouten mening op de verschillende onderwerpen. Dit is ook de reden waarom ik heb besloten om mijn probleem te delen. Graag hoor ik jullie mening.
Ik ben een volwassen vrouw van 23. Sinds mijn jongvolwassen jaren weet ik dat er iets mis met me is, maar ik heb dit altijd voor mezelf gehouden. Levenslustig als ik ben, heb ik mij verzet tegen alle innerlijke drang om toe te geven dat ik een probleem heb.
Ondanks de vele mentale tegenslagen, heb ik mijn vwo diploma op mijn 17e behaald en ben ik gaan studeren. Verborgen onder een laag make-up, een brede glimlach en verleidelijke woorden, stortte ik me vol op het studentenleven. Dit ging drie jaar goed, totdat ik niet meer kon.
Ik heb in die tijd veel gevoelsmatige ups en downs gehad, maar deze heb ik tegen vriend en vijand afgedaan als "zware tentamens" of "vrouwelijke problemen". Maar toen ontmoette ik Hem, de man van mijn dromen. Ik was zo verliefd op hem, dat ik hem nauwelijk durfde aan te spreken. Bang om afgewezen te worden, hield ik mijn gevoelens voor hem verborgen. De enige persoon die ervan wist was mijn beste vriendin.
Om maar gelijk de cliché clue te verraden: mijn beste vriendin ging er uiteindelijk met hem vandoor. Gebroken was ik ervan. Hij had niets aan mij uit te leggen, aangezien hij niet eens wist wat ik voor hem voelde. Haar wees ik linea recta de deur. Vanaf dat moment besloot ik het allemaal om te gooien.
Ik besloot dat ik lelijk en dik was. Bang om de greep op mijn leven totaal kwijt te raken, ging ik diëten, sporten en mezelf bedwelmen onder neppe versiersels (denk aan extentions, ander haarkleur, zonnebanken, plastisch chirurgie aan mijn neus en borsten). Ook stopte ik met mijn studie, ging fulltime werken en dacht dat de wereld aan mijn voeten lag.
Niets is minder waar. Het is nu anderhalf jaar later en ik ben totaal ingestort. Mijn dieet veranderde in lijnen en voor ik het wist, leed ik aan een eetstoornis. Ik ben nu 40 kilo lichter dan eerst en 40 keer ongelukkiger. Kreeg ik met mijn mollige voorkomen nog genoeg dates aangeboden, nu kijken mannen nauwelijks meer om naar mij.
Dat hoeft ook niet van mij. Ik heb een aantal potentiële partners leren kennen, maar geen van hen allen kan zich meten aan Hem. Het is belachelijk dat ik blijf vasthouden aan de illusie van een man die ik nauwelijks heb gekend, die mijn beste vriendin boven mij koos en die nu met haar samenwoont.
Op aandringen van mijn baas, huisarts en ouders loop ik nu bij een psycholoog die bij mij een borderline stoornis en annorexia heeft geconstateerd. Ik weet niet hoe ik met deze diagnose om moet gaan. Ik wil zo graag verder met mijn leven, maar ik kan niet. Het is waar, ik stel me aan en er zijn veel grotere problemen in de wereld, maar waarom kan ik me hier niet overheen zetten?
Mijn situatie zoals anderen, die mij niet goed kennen, zien is dat ik levenslustig ben. Ik strijd de hele dag door en ik heb een prachtige toekomst voor me, omdat ik toch slim genoeg ben om mijn studie op te pakken en fulltime te blijven werken. Van binnen sterf ik van de ellende. Ik glimlach mezelf door de dag en doe mijn problemen af als nietszeggend. Ik durf ook aan niemand toe te geven dat ik een borderliner ben. Ook daten wil ik niet meer. Niet alleen door Hem, maar ook omdat ik niemand anders wil betrekken bij mijn gevoelens.
's avonds, wanneer ik naakt voor de spiegel sta, walg ik van mezelf. Ik zie de botten, die door mijn grauwe huid steken, alsof ze ieder moment erdoorheen willen breken. Ik zie de striemen van de snijwonden die ik zelf op mijn armen en benen heb aangebracht en vraag me af: waarom kan ik nooit de moed vinden om een keer diep genoeg te snijden?
Eigenlijk weet ik niet wat ik met het openen van dit topic wil bereiken, maar ergens wilde ik mijn verhaal kwijt. Zijn er lotgenoten? Hoe moet ik hiermee omgaan?
Allereerst wil ik aangeven dat ik al langer meelees op dit forum. Ik geniet enorm van jullie reacties en ongezouten mening op de verschillende onderwerpen. Dit is ook de reden waarom ik heb besloten om mijn probleem te delen. Graag hoor ik jullie mening.
Ik ben een volwassen vrouw van 23. Sinds mijn jongvolwassen jaren weet ik dat er iets mis met me is, maar ik heb dit altijd voor mezelf gehouden. Levenslustig als ik ben, heb ik mij verzet tegen alle innerlijke drang om toe te geven dat ik een probleem heb.
Ondanks de vele mentale tegenslagen, heb ik mijn vwo diploma op mijn 17e behaald en ben ik gaan studeren. Verborgen onder een laag make-up, een brede glimlach en verleidelijke woorden, stortte ik me vol op het studentenleven. Dit ging drie jaar goed, totdat ik niet meer kon.
Ik heb in die tijd veel gevoelsmatige ups en downs gehad, maar deze heb ik tegen vriend en vijand afgedaan als "zware tentamens" of "vrouwelijke problemen". Maar toen ontmoette ik Hem, de man van mijn dromen. Ik was zo verliefd op hem, dat ik hem nauwelijk durfde aan te spreken. Bang om afgewezen te worden, hield ik mijn gevoelens voor hem verborgen. De enige persoon die ervan wist was mijn beste vriendin.
Om maar gelijk de cliché clue te verraden: mijn beste vriendin ging er uiteindelijk met hem vandoor. Gebroken was ik ervan. Hij had niets aan mij uit te leggen, aangezien hij niet eens wist wat ik voor hem voelde. Haar wees ik linea recta de deur. Vanaf dat moment besloot ik het allemaal om te gooien.
Ik besloot dat ik lelijk en dik was. Bang om de greep op mijn leven totaal kwijt te raken, ging ik diëten, sporten en mezelf bedwelmen onder neppe versiersels (denk aan extentions, ander haarkleur, zonnebanken, plastisch chirurgie aan mijn neus en borsten). Ook stopte ik met mijn studie, ging fulltime werken en dacht dat de wereld aan mijn voeten lag.
Niets is minder waar. Het is nu anderhalf jaar later en ik ben totaal ingestort. Mijn dieet veranderde in lijnen en voor ik het wist, leed ik aan een eetstoornis. Ik ben nu 40 kilo lichter dan eerst en 40 keer ongelukkiger. Kreeg ik met mijn mollige voorkomen nog genoeg dates aangeboden, nu kijken mannen nauwelijks meer om naar mij.
Dat hoeft ook niet van mij. Ik heb een aantal potentiële partners leren kennen, maar geen van hen allen kan zich meten aan Hem. Het is belachelijk dat ik blijf vasthouden aan de illusie van een man die ik nauwelijks heb gekend, die mijn beste vriendin boven mij koos en die nu met haar samenwoont.
Op aandringen van mijn baas, huisarts en ouders loop ik nu bij een psycholoog die bij mij een borderline stoornis en annorexia heeft geconstateerd. Ik weet niet hoe ik met deze diagnose om moet gaan. Ik wil zo graag verder met mijn leven, maar ik kan niet. Het is waar, ik stel me aan en er zijn veel grotere problemen in de wereld, maar waarom kan ik me hier niet overheen zetten?
Mijn situatie zoals anderen, die mij niet goed kennen, zien is dat ik levenslustig ben. Ik strijd de hele dag door en ik heb een prachtige toekomst voor me, omdat ik toch slim genoeg ben om mijn studie op te pakken en fulltime te blijven werken. Van binnen sterf ik van de ellende. Ik glimlach mezelf door de dag en doe mijn problemen af als nietszeggend. Ik durf ook aan niemand toe te geven dat ik een borderliner ben. Ook daten wil ik niet meer. Niet alleen door Hem, maar ook omdat ik niemand anders wil betrekken bij mijn gevoelens.
's avonds, wanneer ik naakt voor de spiegel sta, walg ik van mezelf. Ik zie de botten, die door mijn grauwe huid steken, alsof ze ieder moment erdoorheen willen breken. Ik zie de striemen van de snijwonden die ik zelf op mijn armen en benen heb aangebracht en vraag me af: waarom kan ik nooit de moed vinden om een keer diep genoeg te snijden?
Eigenlijk weet ik niet wat ik met het openen van dit topic wil bereiken, maar ergens wilde ik mijn verhaal kwijt. Zijn er lotgenoten? Hoe moet ik hiermee omgaan?
maandag 27 januari 2014 om 18:49
Praten praten en praten.
Ook jij kan weer gelukkig worden. Echt!
ookal zie je dat nu misschien nog niet.
Achter die grauwe depressieve mistwolk om je heen is er ook voor jou geluk. Je psycholoog is een eerste wegwijzer naar de weg er doorheen.
Vertel hem/haar wat je hier schijft.
Over zelfbeschadiging over verlangen naar de dood.
Het is klote wat je vriendin heeft uitgehaald. Probeer met je psych een weg te vinden zodat je er niet langer in blijft hangen.
Ook jij kan weer gelukkig worden. Echt!
ookal zie je dat nu misschien nog niet.
Achter die grauwe depressieve mistwolk om je heen is er ook voor jou geluk. Je psycholoog is een eerste wegwijzer naar de weg er doorheen.
Vertel hem/haar wat je hier schijft.
Over zelfbeschadiging over verlangen naar de dood.
Het is klote wat je vriendin heeft uitgehaald. Probeer met je psych een weg te vinden zodat je er niet langer in blijft hangen.
Been there, done that, got the T-shirt.
maandag 27 januari 2014 om 19:03
Ach meiske,het komt goed!
Je verhaal grijpt me aan. Mijn zusje heeft jarenlang anorexia gehad. Het is echt een enorm gevecht dat je dagelijks moet leveren met jezelf en de buitenwereld en die helemaal vanuit je allerdiepste 'ik' moet komen. Laat je goed begeleiden door de psycholoog, huisarts en gespecialiseerde diëtist. Als het goed is heb je die?
En geef niet op! Je bent het echt waard!
maandag 27 januari 2014 om 21:45
Iedereen bedankt voor jullie reactiesquote:Apatura schreef op 27 januari 2014 @ 18:49:
Praten praten en praten.
Ook jij kan weer gelukkig worden. Echt!
ookal zie je dat nu misschien nog niet.
Achter die grauwe depressieve mistwolk om je heen is er ook voor jou geluk. Je psycholoog is een eerste wegwijzer naar de weg er doorheen.
Vertel hem/haar wat je hier schijft.
Over zelfbeschadiging over verlangen naar de dood.
Het is klote wat je vriendin heeft uitgehaald. Probeer met je psych een weg te vinden zodat je er niet langer in blijft hangen.Je hebt gelijk, ik moet erover praten, hoe pijnlijk dat ook is. Het probleem is dat ik niet graag mijn problemen aan directe naasten verklaar. Ik ben te bang om 'raar' gevonden te worden. Wil niet dat de weinige mensen die ik nog heb, voor me weglopen.Daarom mijn topic ook. Het is makkelijker om er anoniem over te praten.quote:sammie00 schreef op 27 januari 2014 @ 18:50:
Hoe lang loop je nu bij die psycholoog? Geef het tijd.Nog niet zo heel lang. Een aantal maanden, maar dit brak ik ook tussendoor soms af omdat ik niet geconfronteerd wilde worden met de diagnoses. Het is moeilijk om aan mezelf toe te geven dat ik een probleem heb.quote:jessicaaa schreef op 27 januari 2014 @ 19:03:
Ach meiske,het komt goed!
Je verhaal grijpt me aan. Mijn zusje heeft jarenlang anorexia gehad. Het is echt een enorm gevecht dat je dagelijks moet leveren met jezelf en de buitenwereld en die helemaal vanuit je allerdiepste 'ik' moet komen. Laat je goed begeleiden door de psycholoog, huisarts en gespecialiseerde diëtist. Als het goed is heb je die?
En geef niet op! Je bent het echt waard!
Dank je voor je medeleven. Een eetstoornis is inderdaad één van de ergste dingen die me ooit is overkomen. Ik wil hiermee zeker niet andere aandoeningen bagatelliseren, het is enig wat MIJ heel erg heeft geraakt. Soms zeggen mensen 'je doet het toch zelf? Eet dan wat' maar dat is zoveel makkelijker gezegd dan gedaan. Niet eten is niet 'om mooier te zijn' voor mij. Als ik het daarvoor deed, was ik minstens 10 kilo eerder gestopt met afvallen. Een wandelende tak is niet te scharen onder de categorie 'sexy'. Het is de controle die het me geeft. Het maakt mij soms helemaal niet uit wat er gebeurd, zolang ik de controle over mijn gewicht niet verlies. Het is een dagelijkse strijd. Ik heb alle hulp die ik nodig heb, maar uiteindelijk moet ik zelf de knop omzetten. Het ergste is nog het besef dat ik het mezelf aandoe, maar het niet tegenga. Niemand begrijpt hoe alleen en tegelijkertijd zwak je jezelf voelt.
quote:Sillenelle schreef op 27 januari 2014 @ 20:39:
Ik snap niet dat vrouwen altijd zichzelf zo willen straffen als hen iets aangedaan is. Had die ex vriendin eens in elkaar gerost en was doorgegaan met je leven!
Ik kan me goed vinden in de stelling die je typt. Dagelijks vraag ik me af waarom ik mezelf straf voor de daad van een ander. Maar aan de andere kant speel ik ook de advocaat van de duivel: is dit niet allemaal aan mezelf te wijten? Wat als ik niet zo bang was voor de consequenties en actie had ondernomen? Had ik dan kans gemaakt bij hem?
Je hebt gelijk: ik ben de baas over mijn eigen gevoelens en moet leren los te laten, maar niet met geweld. Ik kan haar niet slaan of iets aandoen voor hetgeen dat ik voor het grootste deel aan mezelf te danken heb. Ik moet mezelf verbeteren en niet haar neerhalen om me beter te voelen. Want als ik dat doe, verlaag ik me dan niet tot haar niveau?
Praten praten en praten.
Ook jij kan weer gelukkig worden. Echt!
ookal zie je dat nu misschien nog niet.
Achter die grauwe depressieve mistwolk om je heen is er ook voor jou geluk. Je psycholoog is een eerste wegwijzer naar de weg er doorheen.
Vertel hem/haar wat je hier schijft.
Over zelfbeschadiging over verlangen naar de dood.
Het is klote wat je vriendin heeft uitgehaald. Probeer met je psych een weg te vinden zodat je er niet langer in blijft hangen.Je hebt gelijk, ik moet erover praten, hoe pijnlijk dat ook is. Het probleem is dat ik niet graag mijn problemen aan directe naasten verklaar. Ik ben te bang om 'raar' gevonden te worden. Wil niet dat de weinige mensen die ik nog heb, voor me weglopen.Daarom mijn topic ook. Het is makkelijker om er anoniem over te praten.quote:sammie00 schreef op 27 januari 2014 @ 18:50:
Hoe lang loop je nu bij die psycholoog? Geef het tijd.Nog niet zo heel lang. Een aantal maanden, maar dit brak ik ook tussendoor soms af omdat ik niet geconfronteerd wilde worden met de diagnoses. Het is moeilijk om aan mezelf toe te geven dat ik een probleem heb.quote:jessicaaa schreef op 27 januari 2014 @ 19:03:
Ach meiske,het komt goed!
Je verhaal grijpt me aan. Mijn zusje heeft jarenlang anorexia gehad. Het is echt een enorm gevecht dat je dagelijks moet leveren met jezelf en de buitenwereld en die helemaal vanuit je allerdiepste 'ik' moet komen. Laat je goed begeleiden door de psycholoog, huisarts en gespecialiseerde diëtist. Als het goed is heb je die?
En geef niet op! Je bent het echt waard!
Dank je voor je medeleven. Een eetstoornis is inderdaad één van de ergste dingen die me ooit is overkomen. Ik wil hiermee zeker niet andere aandoeningen bagatelliseren, het is enig wat MIJ heel erg heeft geraakt. Soms zeggen mensen 'je doet het toch zelf? Eet dan wat' maar dat is zoveel makkelijker gezegd dan gedaan. Niet eten is niet 'om mooier te zijn' voor mij. Als ik het daarvoor deed, was ik minstens 10 kilo eerder gestopt met afvallen. Een wandelende tak is niet te scharen onder de categorie 'sexy'. Het is de controle die het me geeft. Het maakt mij soms helemaal niet uit wat er gebeurd, zolang ik de controle over mijn gewicht niet verlies. Het is een dagelijkse strijd. Ik heb alle hulp die ik nodig heb, maar uiteindelijk moet ik zelf de knop omzetten. Het ergste is nog het besef dat ik het mezelf aandoe, maar het niet tegenga. Niemand begrijpt hoe alleen en tegelijkertijd zwak je jezelf voelt.
quote:Sillenelle schreef op 27 januari 2014 @ 20:39:
Ik snap niet dat vrouwen altijd zichzelf zo willen straffen als hen iets aangedaan is. Had die ex vriendin eens in elkaar gerost en was doorgegaan met je leven!
Ik kan me goed vinden in de stelling die je typt. Dagelijks vraag ik me af waarom ik mezelf straf voor de daad van een ander. Maar aan de andere kant speel ik ook de advocaat van de duivel: is dit niet allemaal aan mezelf te wijten? Wat als ik niet zo bang was voor de consequenties en actie had ondernomen? Had ik dan kans gemaakt bij hem?
Je hebt gelijk: ik ben de baas over mijn eigen gevoelens en moet leren los te laten, maar niet met geweld. Ik kan haar niet slaan of iets aandoen voor hetgeen dat ik voor het grootste deel aan mezelf te danken heb. Ik moet mezelf verbeteren en niet haar neerhalen om me beter te voelen. Want als ik dat doe, verlaag ik me dan niet tot haar niveau?
dinsdag 28 januari 2014 om 01:16
Hai TO,
Ik wil je allereerst complimenteren voor je duidelijke, heldere verhaal.
Ik begrijp heel goed wat je bedoelt met de controle die anorexia je geeft, zelf 3-4 jaar dit gehad, inmiddels is het ergste voorbij maar de gedachtes zijn er nog steeds.
Vaak gaat anorexia gepaard met depressieve gedachten, simpelweg omdat je lichaam al zijn energie nodig heeft om zichzelf te beschermen.
Vergeet niet: jij hebt geen controle, anorexia heeft dat. Heb je al eens psycho-educatie gehad?
Ik wens je heel veel kracht toe, neem de goede reacties hier ten harte en ga aub voor jezelf leven. Het is zo zonde om deze tijd van je leven op die manier te besteden.
Je mag me PM'en als je wilt.
Ik wil je allereerst complimenteren voor je duidelijke, heldere verhaal.
Ik begrijp heel goed wat je bedoelt met de controle die anorexia je geeft, zelf 3-4 jaar dit gehad, inmiddels is het ergste voorbij maar de gedachtes zijn er nog steeds.
Vaak gaat anorexia gepaard met depressieve gedachten, simpelweg omdat je lichaam al zijn energie nodig heeft om zichzelf te beschermen.
Vergeet niet: jij hebt geen controle, anorexia heeft dat. Heb je al eens psycho-educatie gehad?
Ik wens je heel veel kracht toe, neem de goede reacties hier ten harte en ga aub voor jezelf leven. Het is zo zonde om deze tijd van je leven op die manier te besteden.
Je mag me PM'en als je wilt.
vrijdag 31 januari 2014 om 11:04
hey TO, ik heb ook een psychiatrische diagnose. Wel een hele andere, nl. bipolaire stoornis. Deze heb ik 13 jaar geleden gekregen. Dat dit mij moest overkomen, is nog steeds mijn grootste trauma.
Wat ik je wou meegeven is een beetje hoop: inmiddels gaat het nl. goed met me en ik heb een leuk gezin. Daar was echt wel wat voor nodig, om te beginnen een milde kijk op mezelf (en eerlijk gezegd blijft dat wel een klusje, ik word er nog elk jaar beter in). Veel sterkte!
Wat ik je wou meegeven is een beetje hoop: inmiddels gaat het nl. goed met me en ik heb een leuk gezin. Daar was echt wel wat voor nodig, om te beginnen een milde kijk op mezelf (en eerlijk gezegd blijft dat wel een klusje, ik word er nog elk jaar beter in). Veel sterkte!