Psyche
alle pijlers
Kan liefde anorexia genezen?
dinsdag 11 februari 2014 om 16:16
Hoi meiden,
Al een lange tijd twijfel ik over het posten van dit onderwerp op het forum, maar gezien ik toch erg geïnteresseerd naar andere meningen over deze periode en de gevolgen daarvan op mijn leven, wil ik het toch graag delen..
Ik was altijd een vrolijk kind, hield van buiten spelen, bedacht hele verhalen en was erg gelukkig.
Toen mijn vader en moeder op mijn 10e uit elkaar gingen verhuisde mijn vader na de klap naar de andere van kant van de wereld voor een vakantie, maar ontmoette daar zijn huidige vrouw en besloot er te blijven.
Mijn moeder en haar nieuwe man verhuisde met mij en mijn broertje naar de andere kant van het land, en mijn stiefvader kon heel lief zijn en vaak ook agressief, zeer beledigend (je bent niks, kunt niks, smerig k***) etc.. wat me in mijn puberteit toch ook gevormd heeft.
Mijn moeder stond hoe dan ook, altijd aan mijn stiefvaders' kant, want zijn kijk op de wereld had haar ogen geopend.
Op mijn 14e kreeg ik een eetprobleem wat steeds erger werd naarmate mijn middelbare school vorderde steeds erger werd.
Ik zakte af van vwo naar havo, en kreeg wederom te horen dat ik een achterlijke idioot was die niks kon en nooit wat zou bereiken.
Ik at steeds minder en hing inmiddels zo'n acht keer boven de toilet, wou niet meer naar feestjes en lag de hele dag in bed met troostende muziek in mijn oren.
Toen ik op een avond mijn moeder vertelde dat ik niet goed in mijn vel zat en zo bang was voor alles rond om eten, nam ze dit op z'n zachtst gezegd niet serieus en wou ze snel weg omdat ze een afspraak met haar vriend had.
Op mijn 18e begin ik een studie aan de universiteit en hospiteer ik voor een kamer in desbetreffende stad.
Ik word gekozen, en wanneer ik teken voor de sleutel besef ik nog niet dat ik tegelijkertijd teken voor vrijstelling van eten.
Het gaat in dit jaar echt dramatisch.
Ik hou de studie nog geen 4 maanden vol, omdat 3 uur op een dag lopen me echt volledig sloopt en ik bovendien de lunchconfrontaties met klasgenoten niet meer aan kan.
Ik haatte mezelf zo intens vanwege mijn dikke lichaam (43 kg) dat ik ook niet meer wou dat iemand me zou zien
Uiteindelijk ontmoet ik mijn huidige vriend.
We zijn stapelgek op elkaar en ik klaar volledig op.
Het voelt alsof ik op roze wolkjes loop en ik merk dat ik met hem overal over kan praten.
Op een avond na onze 1e keer seks moet ik huilen, omdat het lichamelijke contact zo intens liefdevol voelt dat alles weer naar boven komt (ik weet het.. Gekke contradictie)
Hij wilt uiteindelijk dat ik hulp zoek en meld me aan bij een kliniek voor eetstoornissen.
Even een versnelling in het verhaal -> intake -> anorexia wordt vastgesteld -> opname wordt ernstig aangeraden -> ik schaam me omdat ik het gevoel heb dat dat overdreven is -> ik ga akkoord met 5 dagen interne therapie.
Uiteindelijk heb ik hier 3 maanden gezeten omdat het voor mijn gevoel te eetgericht was en niet genoeg diepgang en achtergrond besloeg.
Daarbij was ik nog steeds bang voor de eetlijst op zich en het aankomen al helemaal.
Mijn vriend stemde hier mee in, mits we het dan samen serieus gingen proberen.
En dat werkte..
Ik ben nu 1.5 jaar verder en voel me geweldig.. Ik heb een bmi van 18 en denk weer helder, geniet van dingen, kan heel veel beter praten dan vroeger over dingen die me dwars zitten etc.
Ik ben nog steeds heel gek op hem en ondanks mijn scheldbuien en rare gedrag destijds bleef hij bij me en steunde me door dik en dun.
Als vriendinnen etc vragen hoe het nu met me gaat en ik dit uitleg vinden mensen dit vaak een beetje onbegrijpelijk..
Ze denken dat liefde anorexia niet kan genezen..
Zo voelt het voor mij echter wel..
Wat denken jullie?
Al een lange tijd twijfel ik over het posten van dit onderwerp op het forum, maar gezien ik toch erg geïnteresseerd naar andere meningen over deze periode en de gevolgen daarvan op mijn leven, wil ik het toch graag delen..
Ik was altijd een vrolijk kind, hield van buiten spelen, bedacht hele verhalen en was erg gelukkig.
Toen mijn vader en moeder op mijn 10e uit elkaar gingen verhuisde mijn vader na de klap naar de andere van kant van de wereld voor een vakantie, maar ontmoette daar zijn huidige vrouw en besloot er te blijven.
Mijn moeder en haar nieuwe man verhuisde met mij en mijn broertje naar de andere kant van het land, en mijn stiefvader kon heel lief zijn en vaak ook agressief, zeer beledigend (je bent niks, kunt niks, smerig k***) etc.. wat me in mijn puberteit toch ook gevormd heeft.
Mijn moeder stond hoe dan ook, altijd aan mijn stiefvaders' kant, want zijn kijk op de wereld had haar ogen geopend.
Op mijn 14e kreeg ik een eetprobleem wat steeds erger werd naarmate mijn middelbare school vorderde steeds erger werd.
Ik zakte af van vwo naar havo, en kreeg wederom te horen dat ik een achterlijke idioot was die niks kon en nooit wat zou bereiken.
Ik at steeds minder en hing inmiddels zo'n acht keer boven de toilet, wou niet meer naar feestjes en lag de hele dag in bed met troostende muziek in mijn oren.
Toen ik op een avond mijn moeder vertelde dat ik niet goed in mijn vel zat en zo bang was voor alles rond om eten, nam ze dit op z'n zachtst gezegd niet serieus en wou ze snel weg omdat ze een afspraak met haar vriend had.
Op mijn 18e begin ik een studie aan de universiteit en hospiteer ik voor een kamer in desbetreffende stad.
Ik word gekozen, en wanneer ik teken voor de sleutel besef ik nog niet dat ik tegelijkertijd teken voor vrijstelling van eten.
Het gaat in dit jaar echt dramatisch.
Ik hou de studie nog geen 4 maanden vol, omdat 3 uur op een dag lopen me echt volledig sloopt en ik bovendien de lunchconfrontaties met klasgenoten niet meer aan kan.
Ik haatte mezelf zo intens vanwege mijn dikke lichaam (43 kg) dat ik ook niet meer wou dat iemand me zou zien
Uiteindelijk ontmoet ik mijn huidige vriend.
We zijn stapelgek op elkaar en ik klaar volledig op.
Het voelt alsof ik op roze wolkjes loop en ik merk dat ik met hem overal over kan praten.
Op een avond na onze 1e keer seks moet ik huilen, omdat het lichamelijke contact zo intens liefdevol voelt dat alles weer naar boven komt (ik weet het.. Gekke contradictie)
Hij wilt uiteindelijk dat ik hulp zoek en meld me aan bij een kliniek voor eetstoornissen.
Even een versnelling in het verhaal -> intake -> anorexia wordt vastgesteld -> opname wordt ernstig aangeraden -> ik schaam me omdat ik het gevoel heb dat dat overdreven is -> ik ga akkoord met 5 dagen interne therapie.
Uiteindelijk heb ik hier 3 maanden gezeten omdat het voor mijn gevoel te eetgericht was en niet genoeg diepgang en achtergrond besloeg.
Daarbij was ik nog steeds bang voor de eetlijst op zich en het aankomen al helemaal.
Mijn vriend stemde hier mee in, mits we het dan samen serieus gingen proberen.
En dat werkte..
Ik ben nu 1.5 jaar verder en voel me geweldig.. Ik heb een bmi van 18 en denk weer helder, geniet van dingen, kan heel veel beter praten dan vroeger over dingen die me dwars zitten etc.
Ik ben nog steeds heel gek op hem en ondanks mijn scheldbuien en rare gedrag destijds bleef hij bij me en steunde me door dik en dun.
Als vriendinnen etc vragen hoe het nu met me gaat en ik dit uitleg vinden mensen dit vaak een beetje onbegrijpelijk..
Ze denken dat liefde anorexia niet kan genezen..
Zo voelt het voor mij echter wel..
Wat denken jullie?
dinsdag 11 februari 2014 om 16:23
Nee liefde kan anorexia niet genezen.
Iemand die van je houdt en je steunt kan wel voldoende zijn om te zorgen dat je niet verder afglijdt. Als je weet dat er van je gehouden wordt dan kan dat wel je wil om beter te worden versterken. Maar genezen nee daar geloof ik niet in .
Als je vriend morgen bij je weg zou gaan weet je dan zeker dat je niet terugvalt? Als dit niet zo is dan ben je nog niet genezen.
Iemand die van je houdt en je steunt kan wel voldoende zijn om te zorgen dat je niet verder afglijdt. Als je weet dat er van je gehouden wordt dan kan dat wel je wil om beter te worden versterken. Maar genezen nee daar geloof ik niet in .
Als je vriend morgen bij je weg zou gaan weet je dan zeker dat je niet terugvalt? Als dit niet zo is dan ben je nog niet genezen.
dinsdag 11 februari 2014 om 16:30
Ik denk dat het indirect jou heeft genezen. (dat hoeft niet voor iedereen te zijn).
Zoals je zegt voel je nu weer goed. Dat kan liefde wel voor je doen. Liefde kan je waardig laten voelen, veel zelfvertrouwen geven en vooruit leren kijken.
Je bent gevormd door je jeugd. Maar ook gebeurtenissen in je volwassen leven zullen je vormen. Zoals deze relatie. Dit keer op een positieve manier.
Liefde of niet, ik denk dat je dit vooral zelf hebt bereikt. Wees trots op jezelf!
Zoals je zegt voel je nu weer goed. Dat kan liefde wel voor je doen. Liefde kan je waardig laten voelen, veel zelfvertrouwen geven en vooruit leren kijken.
Je bent gevormd door je jeugd. Maar ook gebeurtenissen in je volwassen leven zullen je vormen. Zoals deze relatie. Dit keer op een positieve manier.
Liefde of niet, ik denk dat je dit vooral zelf hebt bereikt. Wees trots op jezelf!
dinsdag 11 februari 2014 om 16:32
dinsdag 11 februari 2014 om 16:33
Nee hoor, dat heb je -voor zover je van anorexia kan genezen- zelf gedaan, en dat is echt superknap van je
Liefde kan iemand niet 'genezen', net zoals heel veel van iemand houden niet kan voorkomen dat hij/zij aan de drugs blijft bijvoorbeeld. Het helpt natuurlijk wel dat jij je gesteund en geliefd voelt, maar nogmaals: het is echt jouw verdienste!
Liefde kan iemand niet 'genezen', net zoals heel veel van iemand houden niet kan voorkomen dat hij/zij aan de drugs blijft bijvoorbeeld. Het helpt natuurlijk wel dat jij je gesteund en geliefd voelt, maar nogmaals: het is echt jouw verdienste!
dinsdag 11 februari 2014 om 17:15
Ik geloof dat een positieve sfeer kan bijdragen aan herstel. Ik vind het gevaarlijk om genezing te koppelen aan je vriend. Terugval zou kunnen ontstaan bij een eventuele verbreking van de relatie.
Daarnaast is dat ook nog eens een fikse druk voor je vriend, dat hij min of meer verantwoordelijk is voor het wel of niet hebben van anorexia.
Wel fijn dat het zo goed gaat. Besef je dat je dat ook zonder relatie kan vasthouden en zo niet, dat een terugval en hulpverlening geen schande zijn.
Daarnaast is dat ook nog eens een fikse druk voor je vriend, dat hij min of meer verantwoordelijk is voor het wel of niet hebben van anorexia.
Wel fijn dat het zo goed gaat. Besef je dat je dat ook zonder relatie kan vasthouden en zo niet, dat een terugval en hulpverlening geen schande zijn.
dinsdag 11 februari 2014 om 17:59
Meis
Zelf anorexia gehad en ook op 14de tot ik verliefd werd
Hij hielden mij en begon van mijzelf te houden
Het ging over
Maar paar jaar later ging het uit, kreeg nieuwe relatie redelijk snel. Maar de anorexia kwam terug
Tot onder de 40 kilo gegaan. Heel heftig
Anorexia was veilige haven en alle veiligheid kwijt. Was mezelf kwijt
En nee, ik zeg dit niet om je bang te maken, maar omdat ik hoop dat je inziet anorexia een sluipmoordenaar is.
Wij zijn misschien genezen ,maar ze ligt op de loer.blijf aan jezelf werken en blijf deze ziekte voor!!
Zorg het weg blijft
Zelf anorexia gehad en ook op 14de tot ik verliefd werd
Hij hielden mij en begon van mijzelf te houden
Het ging over
Maar paar jaar later ging het uit, kreeg nieuwe relatie redelijk snel. Maar de anorexia kwam terug
Tot onder de 40 kilo gegaan. Heel heftig
Anorexia was veilige haven en alle veiligheid kwijt. Was mezelf kwijt
En nee, ik zeg dit niet om je bang te maken, maar omdat ik hoop dat je inziet anorexia een sluipmoordenaar is.
Wij zijn misschien genezen ,maar ze ligt op de loer.blijf aan jezelf werken en blijf deze ziekte voor!!
Zorg het weg blijft
dinsdag 11 februari 2014 om 19:58
nee dat kan niet. Misschien zijn de symptomen op dit moment minder. Maar het is het belangrijkste dat jij leert dat je deze ziekte moet overwinnen voor jezelf en niet voor je vriend. Als het uitgaat zal je terugvallen, maar ook als het in de relatie minder goed gaat (wat gebruikelijk is in relaties)
Daarnaast is anorexia sowieso moeilijk te genezen, het blijft vaak latent sluimeren en wordt door problemen weer aangewakkerd. Dus ga terug in therapie. Je hebt sowieso nog een heel laag BMI en die problemen uit je jeugd zijn natuurlijk nog steeds een werkpunt naast je anorexia. Of je een vriend hebt of niet doet er niet toe.
Daarnaast is anorexia sowieso moeilijk te genezen, het blijft vaak latent sluimeren en wordt door problemen weer aangewakkerd. Dus ga terug in therapie. Je hebt sowieso nog een heel laag BMI en die problemen uit je jeugd zijn natuurlijk nog steeds een werkpunt naast je anorexia. Of je een vriend hebt of niet doet er niet toe.
dinsdag 11 februari 2014 om 20:05
klopt. Maar daar waar de drugsverslaafde niet bang is de controle te verliezen wil de anorect de controle houden. En dan de controle over het gewicht. Ondergewicht en te weinig eten leidt bovendien tot een afvlakking van je gevoel. De drank en drugsverslaafde zoekt ook naar verdoving, alleen dan een ander soort
dinsdag 11 februari 2014 om 20:11
quote:sabbaticalmeds schreef op 11 februari 2014 @ 20:05:
klopt. Maar daar waar de drugsverslaafde niet bang is de controle te verliezen wil de anorect de controle houden.
Niet per definitie, hangt van het middel en de persoon af.
Coke gebruikers kunnen ook enorme controle freaks zijn.
Maar ik dwaal af
klopt. Maar daar waar de drugsverslaafde niet bang is de controle te verliezen wil de anorect de controle houden.
Niet per definitie, hangt van het middel en de persoon af.
Coke gebruikers kunnen ook enorme controle freaks zijn.
Maar ik dwaal af
woensdag 12 februari 2014 om 08:53
Wat fijn dat het nu goed met je gaat. Niet om je te ontmoedigen, maar om een BMI van 18 zou ik niet te vroeg juichen, ik denk dat je nog in een redelijk 'veilige' zone voor jezelf zit, maar je voelt je duidelijk veel beter, positiever en bent wél gezonder en gaat gezonder met eten om, dat zijn wel hele stappen! En anderhalf jaar op de goede weg is ook al heel wat.
Liefde en een gezonde, stevige relatie kan zeker bijdragen in je herstelproces. Waar ik wel heel erg voor zou waken is dat je niet in een soort schijnherstel zit omdat je nu heel veilig in een fijne, veilige relatie met veel liefde en geborgenheid. Hou je het alleen ook vol? Als je tegenslagen krijgt, als je relatie uitgaat, als je mensen tegenkomt (denk aan een werkgever) die je gaan behandelen zoals je moeder en stiefvader.... dat zijn kritieke momenten. 'Genezen' zou ik pas zeggen als je zeker weet dat je het alleen ook volhoudt. Een valkuil voor iemand met anorexia is ook om zich helemaal te geven in een relatie, zichzelf vullen met de identiteit van de ander. Zo hunkeren naar die liefde, geborgenheid, gezien worden en het natuurlijk zo fijn vinden om dat te ontvangen dat je eigenlijk ontzettend afhankelijk van de relatie wordt. Het lijkt of het fantastisch gaat, maar dat komt omdat je iemand hebt gevonden die je omhoog houdt, op wie je kan leunen. Wat gebeurt er dan als die persoon wegvalt? Wie ben je dan?
Dit wil niet zeggen dat het bij jou ook zo is, maar zijn goede vragen om bij stil te staan. Liefde en acceptatie zijn nodig voor herstel/genezing, maar uit eindelijk moet je het echt zelf doen, anders houdt het geen stand.
Liefde en een gezonde, stevige relatie kan zeker bijdragen in je herstelproces. Waar ik wel heel erg voor zou waken is dat je niet in een soort schijnherstel zit omdat je nu heel veilig in een fijne, veilige relatie met veel liefde en geborgenheid. Hou je het alleen ook vol? Als je tegenslagen krijgt, als je relatie uitgaat, als je mensen tegenkomt (denk aan een werkgever) die je gaan behandelen zoals je moeder en stiefvader.... dat zijn kritieke momenten. 'Genezen' zou ik pas zeggen als je zeker weet dat je het alleen ook volhoudt. Een valkuil voor iemand met anorexia is ook om zich helemaal te geven in een relatie, zichzelf vullen met de identiteit van de ander. Zo hunkeren naar die liefde, geborgenheid, gezien worden en het natuurlijk zo fijn vinden om dat te ontvangen dat je eigenlijk ontzettend afhankelijk van de relatie wordt. Het lijkt of het fantastisch gaat, maar dat komt omdat je iemand hebt gevonden die je omhoog houdt, op wie je kan leunen. Wat gebeurt er dan als die persoon wegvalt? Wie ben je dan?
Dit wil niet zeggen dat het bij jou ook zo is, maar zijn goede vragen om bij stil te staan. Liefde en acceptatie zijn nodig voor herstel/genezing, maar uit eindelijk moet je het echt zelf doen, anders houdt het geen stand.
maandag 24 februari 2014 om 19:01
Hoi.
Ik heb niet het hele verhaal gelezen, maar ik bij een aflevering op televisie wel eens gezien dat ze mensen met eetproblemen mee namen naar een beauty / spa / kuuroord dinges. En dat deden ze zodat je meer van je lijf gaat houden en er goed voor wilt zorgen. Misschien helpt het wel heel erg dat iemand van je houdt zoals je bent, het maakt het makkelijker om jezelf te accepteren... vergeet niet dat je terug kan vallen als het ALLEEN van je relatie afhangt en zie het als een steuntje in de rug.
Ik zou in ieder geval de mode tijdschriften bij oud papier gooien en minder MTV kijken. Daar wordt ik als man soms zelfs doodongelukkig van.
Ik heb niet het hele verhaal gelezen, maar ik bij een aflevering op televisie wel eens gezien dat ze mensen met eetproblemen mee namen naar een beauty / spa / kuuroord dinges. En dat deden ze zodat je meer van je lijf gaat houden en er goed voor wilt zorgen. Misschien helpt het wel heel erg dat iemand van je houdt zoals je bent, het maakt het makkelijker om jezelf te accepteren... vergeet niet dat je terug kan vallen als het ALLEEN van je relatie afhangt en zie het als een steuntje in de rug.
Ik zou in ieder geval de mode tijdschriften bij oud papier gooien en minder MTV kijken. Daar wordt ik als man soms zelfs doodongelukkig van.