Verdriet om ander toekomstperspectief

Geen herkenning maar het klinkt erg heftig. Sterkte met verwerken

Hoi Lovestar,



Dat is naar en heftig

De gevoelens die je omschrijven klinken mij heel normaal in de oren! Rouw hoort vaak bij het te horen krijgen van iets wat (mogelijk) een grote negatieve invloed op je toekomst kan hebben. Het is net zo goed een proces en je hebt tijd nodig om alles te laten bezinken en je weg erin te vinden. Het is ook heel terecht een rouwproces.



Je hebt al veel besproken, veel nagedacht. Misschien is het tijd om die gevoelens er gewoon te laten zijn. Goed voor jezelf te zorgen in deze tijd en jezelf de tijd en ruimte te gunnen om hieraan te wennen. Doe dingen die je ontspannen, die je fijn vindt en weet dat er meer rust zal komen, maar dat je echt tijd nodig hebt.



Je vindt je weg wel en de toekomst kan van alles inhouden, we kunnen nog altijd niet in de toekomst kijken en vaak verbaast die ons wel! Maar zoals je zelf al schrijft, dat kan je je nu niet voorstellen, het heeft dus geen zin om al die gevoelens weg te gaan rationaliseren. Het is voor nu misschien een balans vinden tussen ruimte geven aan de gevoelens, ze er laten zijn en ook bezigheden en afleiding zoeken.



Maar geef het tijd en wees lief voor jezelf in die tijd, gun jezelf die tijd ook. Sterkte!

Niemand kan in de toekomst kijken dus dat moet je je heel goed beseffen als je dromen koestert. Begrijp me niet verkeerd, het is goed om doelen te hebben, maar kies dan doelen die haalbaar zijn en niet of zo weinig mogelijk afhangen van anderen of onzekere zaken. Doelen die redelijk haalbaar zijn, zijn bijv. werk of opleiding. Doelen zoals kinderen/ gezondheid/ relatie daar heb je gewoon zelf weinig invloed op. Iedereen kan zieken worden/ doodgaan, onvruchtbaar worden. En relaties gaan stuk. Neem ze dus niet voor vanzelfsprekend aan.

Heb ik helaas vaker gehad. Mijn leven is als een GPS, continue de route opnieuw berekenen

Helaas horen tegenslagen en verandering bij het leven. De kunst is niet zozeer om je dromen waar te maken, maar juist om je dromen te herzien en opnieuw te formuleren als er een kink in de kabel is gekomen.



Ik was altijd erg carrièregericht. En net toen ik dacht dat er een paar mooie kansen binnen bereik kwamen, liet mijn gezondheid me in de steek. Het beeld dat ik voor me zag, was simpelweg geen optie meer. Ik heb me toen afgevraagd waarom ik wilde waar ik van droomde. En ook al kon de droom niets meer worden, het gevoel achter die droom, daar kon ik nog steeds wat mee. En dus ben ik een nieuwe droom gaan bedenken, waarmee dat achterliggende doel ook bereikt kan worden.



En zo kan ik me voorstellen dat de meeste dromen opnieuw "ingericht" kunnen worden. Een kinderwens draait wellicht om de behoefte aan een gezin of om te zorgen. En wellicht kan dat ook anders ingevuld worden.



Dromen liggen vaak erg dicht bij ons. Een droom bijstellen kost daardoor vaak best wat tijd. Gun jezelf die tijd ook, want eerst moet het verdriet eruit voor je ruimte krijgt in je hoofd en in je hart voor nieuwe dromen.



Sterkte!

Wat het ook is dat je te horen hebt gekregen, sterkte met de verwerking ervan

Mooie, nuttige post, NummerZoveel!

Hoi Lovestar



Hier ook herkenning. Ik zit er nog midden in eigenlijk. Mijn verhaal is zo specifiek dat het me erg herkenbaar maakt dus heb het weg gehaald.

Elk mens krijgt in zijn/haar leven wel te maken met het moeten bijstellen van toekomstsperspectief. De wijze en mate verschilt, maar heel menselijk fenomeen. Ook heel menselijk dat je daarbij even opnieuw jouw spreekwoordelijke knikkers in jouw knikkerzak telt, opnieuw herbeoordeelt en opnieuw een balans moet zien te vinden.



Belangrijk om te bedenken; ja, dat toekomstpersperctief is veranderd. Het is anders, maar is anders ook per definitie slechter, minder, inferieur of welke definitie van negatief dan ook? Of kan anders ook heel goed e.e.a. te bieden hebben waarmee je ook een heel leuk iets kunt opbouwen?



Wat moet je eigenlijk écht loslaten, en wat is misschien bovenal meer droom, hoop, idee dat je alle opties maar kunt kiezen? Ook dat is een verlies, maar je kunt een enorme macht weghalen waar die niet is als je e.e.a. op de juiste waarde kunt gaan inschatten. En klopt de interpretatie die je hebt altijd wel? Of zijn er eigenlijk ook nog meer wegen die naar Rome leiden die nog wel bereisbaar zijn? Vaker dan niet is het een bijstellen van een doel naar een haalbaar doel. Blijken er vele wegen te zijn om een praktisch doel te behalen of houdbaar te bouwen aan wat voor jou levensgenot of levenskwaliteit behelst.



Waar ik zelf veel aan heb bij een aardverschuiving in mijn perspectief; "veranderen wat ik niet kan accepteren, accepteren wat ik niet kan veranderen en de wijsheid om het verschil te weten". Want hoe gek ook, altijd kom ik daar altijd weer uit als ik de sleutel moet benoemen hoe de knop om is gezet van emoties of beelden van pijn, verdriet of negatieve klank naar hoop, enthousiasme of positieve insteek. Letterlijk en figuurlijk uithuilen, jezelf afkloppen en jezelf weer omhoog trekken en aan de slag met danwel veranderen, danwel accepteren. Soms kan dat heel erg onmogelijk lijken, tot in de kern zo volledig overtuigd voelen. Misschien zelfs wel zijn bijna? Alleen, dat is geen acceptabele eindpositie in mijn levensvisie. Dan is het kennelijk nog die fase van vallen-opstaan-vallen-opstaan en kritisch blijven kijken naar hoe realistisch de ingeslagen weg van acceptatie of veranderen is.



Ziekte, zeer, overlijden, rampspoed, soms overkomt het je letterlijk. Doe je niets aan en voorkom je niet. Daar komen ook vaak genoeg emoties voorbij van pijn, verdriet, wanhoop, frustratie of noem ze maar op. Heel gezond om ze niet weg te stoppen, maar ervaren en eruit gooien. Om dan balans op te maken. OK, dit is zo. Klote, maar dit is een vaststaand gegeven. Hoe je vervolgens dat feit jouw verdere leven laat kleuren en vormgeven, dat is wel een keuze alsin iets waar je zelf direct invloed op hebt. Aan jou om nu kennelijk e.e.a. opnieuw te herwaarderen en opnieuw balans op te maken van waaruit je verder kunt en gaat met een leuke portie hernieuwde zin, moed, hoop of al was het in het begin alleen al een afscheid kunnen nemen van de negatieve intonatie die er nu voor jou aan deze "mededeling" zit.





Mocht je meer ervaringen zoeken of wellicht inspiratie halen uit andere ervaringen; lees op het forum topics terug. Gezondheid, psyche, relatie, kinderen, werk&studie, allemaal pijlers waar menig topic voorbij is gekomen over de jaren waar het draait om bijstellen van een toekomstbeeld, -hoop, -verwachting, - of perspectief. Soms heel uitgesproken, soms niet letterlijk gezegd maar overduidelijk uit de context. Voordeel van oude topics is dat bij sommige er ook een verloop van tijd is en je dus wijzigingen in de forummer kunt zien ontwikkelen/volgen. Of bijv. forummer A reageert op een topic over ongewenste kinderloosheid en is daarin duidelijk in een fase van acceptatie en nieuwe draai gevonden, maar een aantal jaar geleden had A nog een topic van eigen hand waarin de kinderloosheid nog heel erg pijnlijk lag en ze nog geen idee had hoe nu in hemelsnaam ooit verder? Kost veel tijd, zeker dat verder terug in tijd lezen maar als je de tijd over hebt en het is een voor jouw onderwerp dat de "klik" maakt en je hebt er steun aan; doen! Moeite meer dan waard in dat geval. Letterlijk alles van leven en dood komt en is op viva voorbij gekomen, dus ongetwijfeld ook topics die letterlijk jouw onderwerp zullen raken.

Alles wat ik altijd van gedroomd heb is mij nooit gelukt , maar ik heb wel alles wat veel mensen van dromen , en is nooit wat ik heb gewild , ik ben soms wel ondankbaar voor wat ik wel heb daar schaam ik mij voor , maar ik zit erg mee met wat ik nooit zou bereiken , ik zie zelf niet meer toekomst in de dingen die had gewild , ik moet nu het accepteren en het leven nemen zo als het is al kost dat mij veel energie en verdriet . Mijn leven nu is later ook mijn toekomst al had ik het anders willen zien , ik voel mij vast aan een plek waar ik het gevoel heb waar ik niet thuis hoor , maar zo is mijn hele leven al . De enige wat je kan doen is accepteren en wat van maken .

Hoi Lovestar



Nee voor dergelijke rouw is weinig begrip vaak. Dat herken ik. Wij hebben geen uitzicht op een positieve wending in de toekomst. Na de reacties op jouw verhaal te hebben gelezen denk ik dat jij dat wel hebt. Succes en sterkte.

Je kunt iemand alleen een privebericht sturen als diegene in haar instellingen dat zo heeft aangevinkt.



Verder: sterkte, ik herken het wel een beetje en weet hoe lastig het is om zoiets mee te maken.

Hoi Lovestar, allereerst een

Mag ik vragen wat er precies gebeurd is? Wil je dat hier vertellen?

Zelf heb ik er ook ervaring mee, dat mijn toekomstperspectief plotseling onderuit werd gehaald. Mijn toenmalige vriend was verliefd geworden op iemand anders (erger nog; hij vertelde me out of the blue dat hij al heel lang gevoelens voor haar had!) en toen stortte mijn wereld in. Ik dacht echt dat wij samen verder zouden gaan, samenwonen, kinderen in de toekomst, je kent het wel. Maar niet dus. Hij heeft het uitgemaakt en dat was het dan. Van de ene dag op de andere zat ik weer elke dag alleen in mijn huisje, de weekende waren leeg en eenzaam en ik heb enorm veel verdriet gehad.

Allemaal zo herkenbaar wat er staat. De teleurstelling en het verdriet in inmens groot als er ingrijpende dingen gebeuren waardoor de toekomst er ineens anders uit gaat zien.

Het is wcht een rouwproces, het verdoofde gevoel, ongeloof, boosheid enz.

Toch moet je dan, hoe moeilijk het ook is allemaal, het toch gaan bekijken op een positieve manier. Van dit soort dingen leer je, wordt je sterker van. Soms pakken toekomstplannen niet uit zoals je dat graag zou willen zien, maar waar er ergens een deur dichtgaat, gaat er ergens ook een open..

En gewoon lekker erover blijven praten en je gevoelens op dat moment accepteren, hoe verdrietig je ook ben... Alles komt goed, linksom of rechtsom!

Lovestar, graag gedaan. Logisch dat je niet van de ene op de andere minuut de knop om hebt en tralila over tot de orde van de dag. Zo werkt het niet. Daarvoor is het ook niet bepaald ongezond om emoties gewoon eens te voelen. Voorbij rennen is ook weer een vorm van kop in het zand. Dus als dat een weekend razernij is, so be it. Als dat een aantal keren uren aan de telefoon hangen met een vriendin en een goede portie van die tijd doe je de ugly-cry met dikke ogen, snot uit je neus lopende al gierend ademhalend, so be it.



Maar, je begint een de volgende stap te snuffelen. Je hebt ergens al het besef dat dit zo niet kan blijven, dat je dat niet wilt. Hoe je dat praktisch oppakt is je totaal onduidelijk, maar waar je nu zit en hoe je je nu voelt, daarvan is je wel duidelijk dat je dit niet blijvend wilt of kunt. Dat is een eerste voorzichtige stap. Zelf zie ik het wel als een bewust de knop op een gegeven moment omzetten. Nu ga ik werken, op weg uit zoals ik het nu ervaar. Geen idee soms hoe, vallen en opstaan, maar een bewust besluit dat linksom of rechtsom ik uiteindelijk mezelf uit die wanhoop heb gehaald en dingen weer leuker heb.



Zelfde met die vragen. Het antwoord heb je vaak genoeg niet direct of allemaal meteen. Er af en toe bewust mee bezig zijn en dan weer laten rusten. Onbewust waart het alsnog wel in het koppie en hart door, is mijn ervaring. Vaak op de meest onverwachte momenten is er dan een eureka of een instinct "verdomd, dit is mijn antwoord". Het zijn geen simpele 1-2-3 vraagjes, maar als je eenmaal voor jezelf daarin dingen duidelijk krijgt kan het op meer dan hierin helpen. Het zijn dingen die belangrijk zijn voor wie en wat jij bent of wilt zijn en dus op meer fronten je kunnen leren jezelf kennen, ontwikkelen en koesteren.



Geloof me als ik zeg dat ik weet hoe onmogelijk dat soms kan lijken. En hoe onmogelijk zowel accepteren als veranderen lijkt, of in die visie dus gewoon eigenlijk is. Maar ja.......... dan blijf je houden wat je al had. Geen optie. Been there, done that, dacht tot paar uur geleden er te wonen. En verdraaid in ene, hoe onmogelijk ook, hoe niemand ook een optie zag tot veranderen noch tot accepteren, in ene is daar die sprankeling van hoop dat er heel misschien wel een beetje verandering mogelijk zou kunnen zijn. Er hangt enorm veel van af en succes is zeer twijfelachtig, maar zelfs in dat licht is de uitwerking enorm. Weg wanhoop op de voorgrond, welkom hoop op de voorgrond. En gepland door toch bewust bezig te zijn met acceptatie of veranderen afgewisseld met af en toe even wegleggen en rust. Waart door het systeem en ploep, in ene ging het lampje branden.





Het "dát" wat je wilt, hoe cruciaal is het om het in de vorm/wijze te doen zoals je tot recent bedacht had? Zoveel wegen naar Rome, zou je een andere weg kunnen vinden of misschien daarbij geholpen kunnen worden bijv. hier? Nummerzoveels posting geeft het al aan, vaak zijn het maar symptomen van wat ik zelf kernbehoeften noem. Die behoeften kun je op meerdere manieren adequaat voeden, waardoor je in ene veel makkelijker en oprecht kunt accepteren dat die symptomatische wijze niet meer kan.



Als ervaringen je helpen, wil je gerust e.e.a. vertellen hoor. Heb de afgelopen 15 jaar heel veel bij moeten stellen, momenteel ook weer zo'n leuke om mee te worstelen. Veel achteraf ook instinctmatig gedaan, laatste jaren dus heel bewust m.b.v motto. Mooie daarbij ervaar ik een inmiddels rotsvast vertrouwen dat uiteindelijk ik er wel kom. Geen idee hoe of wanneer en soms op het diepste moment niet eens ergens willen weten bijna, maar tegelijkertijd ook een vangnet waardoor ik ergens ook veiligheid en troost heb. Joost weet hoe, wanneer of waarom, maar ik kom er wel. Al was het alleen al omdat op die plek blijven waar het overweldigend is in mijn boek geen optie is.

.