Psyche
alle pijlers
Verdriet om ander toekomstperspectief
dinsdag 11 februari 2014 om 22:42
Ik heb de afgelopen dagen nagedacht of ik een topic zou openen op het forum, waar ik altijd antwoord kreeg op mijn problemen. Hoe groot en klein het ook is. En veel vaker kreeg ik antwoorden/oplossingen door het lezen van andere topics op vragen die ik niet had (snappen jullie hem nog )
Ik heb vooral nagedacht wat ik uit het topic zou willen halen en of ik het wel zou doen omdat ik het ook fijn vind om een beetje anoniem te blijven. Uiteindelijk hier toch het topic, want ik ben eruit wat ik zou willen hiermee
Ik heb recent iets meegedeeld kregen waardoor mijn toekomst in duigen viel. Nou ja, mijn toekomstbeeld. Ik voel mij leeg, verdoofd, verdrietig (zonder het echt te kunnen voelen) en ook heel erg boos om wat er gebeurd is. Ik weet gewoon niet wat ik met mijzelf aan moet. Voel mij verloren. Ik heb al veel vriendinnen gesproken en alles van A tot Z geanalyseerd, maar voel mij nog steeds zo onrustig. Ik denk nog steeds dat het een grapje is en dat het overmorgen mijn toekomstbeeld nog steeds realiteit word....Maar emotioneel komt het gewoon nog steeds niet binnen.
Dus lieve forummers, hebben jullie weleens te maken gehad met dat je toekomstbeeld totaal in duigen viel? Allerlei dromen voor de toekomst waarvan weinig uitkomt. Etc. etc etc. Hoe was dat voor jullie? Wat deden jullie om je beter te voelen of wat deden jullie überhaupt in die periode? Hoe voel je je nu achteraf of misschien heb je er nog steeds mee te maken? Rationeel weet ik dat uiteindelijk het 'wel goedkomt', one way or another. Maar ik kan mij het niet voorstellen dat ik het ooit zo ga voelen.
Om steun te krijgen en kracht te putten (oh men, ik klink heel dramatisch zo....) en hopelijk kan dit topic wat mij betekenen en voor anderen in een soortgelijke situatie
Ik heb vooral nagedacht wat ik uit het topic zou willen halen en of ik het wel zou doen omdat ik het ook fijn vind om een beetje anoniem te blijven. Uiteindelijk hier toch het topic, want ik ben eruit wat ik zou willen hiermee
Ik heb recent iets meegedeeld kregen waardoor mijn toekomst in duigen viel. Nou ja, mijn toekomstbeeld. Ik voel mij leeg, verdoofd, verdrietig (zonder het echt te kunnen voelen) en ook heel erg boos om wat er gebeurd is. Ik weet gewoon niet wat ik met mijzelf aan moet. Voel mij verloren. Ik heb al veel vriendinnen gesproken en alles van A tot Z geanalyseerd, maar voel mij nog steeds zo onrustig. Ik denk nog steeds dat het een grapje is en dat het overmorgen mijn toekomstbeeld nog steeds realiteit word....Maar emotioneel komt het gewoon nog steeds niet binnen.
Dus lieve forummers, hebben jullie weleens te maken gehad met dat je toekomstbeeld totaal in duigen viel? Allerlei dromen voor de toekomst waarvan weinig uitkomt. Etc. etc etc. Hoe was dat voor jullie? Wat deden jullie om je beter te voelen of wat deden jullie überhaupt in die periode? Hoe voel je je nu achteraf of misschien heb je er nog steeds mee te maken? Rationeel weet ik dat uiteindelijk het 'wel goedkomt', one way or another. Maar ik kan mij het niet voorstellen dat ik het ooit zo ga voelen.
Om steun te krijgen en kracht te putten (oh men, ik klink heel dramatisch zo....) en hopelijk kan dit topic wat mij betekenen en voor anderen in een soortgelijke situatie
woensdag 12 februari 2014 om 21:08
quote:rosanna08 schreef op 12 februari 2014 @ 20:29:
ik denk dat het heel goed zou zijn voor jou om te werken aan je onzekerheid, om sterker in je schoenen te staan. En ik snap echt wel dat het kl*te is om als je ergens van hebt gedroomd, te zien mislukken. De vraag is alleen en dat is ook een beetje wat ik uit de posting van Pixy haal, is het mislukt of is het meer dat je moet gaan kijken welke weg je dan zou kunnen bewandelen.
Ik denk dat je het te algemeen hebt opgezet, dat je het beter dicht bij jezelf kunt houden en dat je dan veel meer uit dit topic kunt halen dan nu Ik vond de posts van Pixy heel prettig, praktisch en helend. En van alle anderen ook, want er zit een boodschap in waar ik vroeg of laat iets mee kan. Het sluit even niet altijd aan bij hoe ik mij nu voel, maar dat komt vast wel. In de tussentijd moet ik wat met mijn gevoelens en gedachtes.
ik denk dat het heel goed zou zijn voor jou om te werken aan je onzekerheid, om sterker in je schoenen te staan. En ik snap echt wel dat het kl*te is om als je ergens van hebt gedroomd, te zien mislukken. De vraag is alleen en dat is ook een beetje wat ik uit de posting van Pixy haal, is het mislukt of is het meer dat je moet gaan kijken welke weg je dan zou kunnen bewandelen.
Ik denk dat je het te algemeen hebt opgezet, dat je het beter dicht bij jezelf kunt houden en dat je dan veel meer uit dit topic kunt halen dan nu Ik vond de posts van Pixy heel prettig, praktisch en helend. En van alle anderen ook, want er zit een boodschap in waar ik vroeg of laat iets mee kan. Het sluit even niet altijd aan bij hoe ik mij nu voel, maar dat komt vast wel. In de tussentijd moet ik wat met mijn gevoelens en gedachtes.
woensdag 12 februari 2014 om 21:13
quote:Lovestar schreef op 12 februari 2014 @ 20:43:
[...]
Inhoudelijk gezien: absoluut waar. Jammer dat ik het nu niet zo kan zien.
Gevoelsmatig voelt het wel als een uitzichtloze situatie.
Vandaar het topic om inzichten te krijgen en te delen. En natuurlijk, iets met appels met peren. Maar het onderliggende deel, de gevoelens voelt voor mij wel net zo. Eigenlijk zou ik een arm moeten verliezen, een geliefde die heb ik al verloren....of een kind om uit te vinden of het inderdaad hetzelfde is wat ik nu voel. Het klinkt misschien als een cynische sneer, maar dat is niet
Heb je je geliefde verloren of is je relatie ooit uitgegaan?
Het maakt namelijk een wereld van verschil...
[...]
Inhoudelijk gezien: absoluut waar. Jammer dat ik het nu niet zo kan zien.
Gevoelsmatig voelt het wel als een uitzichtloze situatie.
Vandaar het topic om inzichten te krijgen en te delen. En natuurlijk, iets met appels met peren. Maar het onderliggende deel, de gevoelens voelt voor mij wel net zo. Eigenlijk zou ik een arm moeten verliezen, een geliefde die heb ik al verloren....of een kind om uit te vinden of het inderdaad hetzelfde is wat ik nu voel. Het klinkt misschien als een cynische sneer, maar dat is niet
Heb je je geliefde verloren of is je relatie ooit uitgegaan?
Het maakt namelijk een wereld van verschil...
woensdag 12 februari 2014 om 21:16
quote:rosanna08 schreef op 12 februari 2014 @ 20:34:
[...]
Ik snap wat je bedoeld. En dat is het lastige, terugkijken is makkelijker, maar vooruit voelt als iets ver weg en in een glazen bol. Je kan niets meer doen aan het verleden, maar wel aan de toekomst. Zeker.
Neemt niet weg dat ik terugkijk op mijn kortere leven en ik (heb het idee althans) dezelfde gevoel heb als jij en met dezelfde gevoelens worstel. Die zijn nu en niet gisteren of morgen (die zijn figuurlijk gezien morgen ook nog....)
[...]
Ik snap wat je bedoeld. En dat is het lastige, terugkijken is makkelijker, maar vooruit voelt als iets ver weg en in een glazen bol. Je kan niets meer doen aan het verleden, maar wel aan de toekomst. Zeker.
Neemt niet weg dat ik terugkijk op mijn kortere leven en ik (heb het idee althans) dezelfde gevoel heb als jij en met dezelfde gevoelens worstel. Die zijn nu en niet gisteren of morgen (die zijn figuurlijk gezien morgen ook nog....)
woensdag 12 februari 2014 om 21:19
quote:Lovestar schreef op 12 februari 2014 @ 20:55:
[...]Zo had ik het niet gezien. Zit wat in.
Over het laatste gedeelte, ik snap het en de dingen die je noemt zijn zeker erg(er). Maar om het een praktisch probleem te noemen.....Ik snap echt dat het niet als een praktisch probleem voelt, maar het is het uiteindelijk wel. Je bereopskeuze is heel persoonlijk en ligt je erg aan het hart. Dat is ook logisch, het is iets wat je jezelf tot voor kort waarschijnlijk zo'n 40+ jaar zag gaan doen, maar als het niet kan dan stopt het. Hoe lastig dat nu ook is, je zult moeten kijken wat je kunt met de ervaring die je nu al hebt. Kun je ergens een assesment doen waardoor je een kant op kunt die misschien niet je eerste keus was maar wel in een gewenste richting komt.
Echt het is niet vreemd of erg om je er ontzettend naar onder te voelen. Het is alleen zoals al eerder werd geschrevenwel zo dat hoe groter en erger je het maakt hoe erger het wordt. Pak het stap voor stap aan. Ga nogmaals praten op school, vraag ze wat hun advies is. Ook heel open, je hebt er een groot deel van je opleiding al opzitten, in deze tijd met hoge collegegelden enz is nu nog switchen niet zomaar even dus wat kunnen zij concreet wel voor je betekenen. Kun je alsnog afstuderen op een andere richting of met een aantekening of.. Nou ja vul maar in. En bedenk wat je wilt. Als je het op je stage zo zwaar had, zou je dan hct heel erg gelukkig worden als je de rest van je leven ditzelfde gevecht dag in dag uit zou moeten voeren?
[...]Zo had ik het niet gezien. Zit wat in.
Over het laatste gedeelte, ik snap het en de dingen die je noemt zijn zeker erg(er). Maar om het een praktisch probleem te noemen.....Ik snap echt dat het niet als een praktisch probleem voelt, maar het is het uiteindelijk wel. Je bereopskeuze is heel persoonlijk en ligt je erg aan het hart. Dat is ook logisch, het is iets wat je jezelf tot voor kort waarschijnlijk zo'n 40+ jaar zag gaan doen, maar als het niet kan dan stopt het. Hoe lastig dat nu ook is, je zult moeten kijken wat je kunt met de ervaring die je nu al hebt. Kun je ergens een assesment doen waardoor je een kant op kunt die misschien niet je eerste keus was maar wel in een gewenste richting komt.
Echt het is niet vreemd of erg om je er ontzettend naar onder te voelen. Het is alleen zoals al eerder werd geschrevenwel zo dat hoe groter en erger je het maakt hoe erger het wordt. Pak het stap voor stap aan. Ga nogmaals praten op school, vraag ze wat hun advies is. Ook heel open, je hebt er een groot deel van je opleiding al opzitten, in deze tijd met hoge collegegelden enz is nu nog switchen niet zomaar even dus wat kunnen zij concreet wel voor je betekenen. Kun je alsnog afstuderen op een andere richting of met een aantekening of.. Nou ja vul maar in. En bedenk wat je wilt. Als je het op je stage zo zwaar had, zou je dan hct heel erg gelukkig worden als je de rest van je leven ditzelfde gevecht dag in dag uit zou moeten voeren?
woensdag 12 februari 2014 om 21:20
quote:betjebig schreef op 12 februari 2014 @ 20:40:
Ik heb me nooit een mislukking gevoeld. Wel vraag ik me (nog steeds) af hoe het kan dat ik iedere keer weer beslissingen neem die uiteindelijk verkeerd uitpakken. Twee stappen vooruit, drie stappen terug, constant het gevoel op drijfzand te lopen. Ik durf er niet meer op te vertrouwen dat mijn beslissingen goed zijn, ook al denk ik er zo lang over na en neem ik ze zo weloverwogen.
Aan de andere kant denk ik, dat is blijkbaar iets wat bij me hoort. Ik modder maar wat aan, en uiteindelijk is het leven wat ik leid niet zo verschrikkelijk.
Ik herken dat met beslissingen nemen.....Ik voel mij wel een mislukkeling (maar daar gaat op een constructieve aan gewerkt worden, dat is wel een fijn gevoel).
Heb je weleens gedacht of het gevoel gehad op bepaalde momenten dat het leven dat je toen had, niet hetgeen was wat je wilde leiden?
Ik heb me nooit een mislukking gevoeld. Wel vraag ik me (nog steeds) af hoe het kan dat ik iedere keer weer beslissingen neem die uiteindelijk verkeerd uitpakken. Twee stappen vooruit, drie stappen terug, constant het gevoel op drijfzand te lopen. Ik durf er niet meer op te vertrouwen dat mijn beslissingen goed zijn, ook al denk ik er zo lang over na en neem ik ze zo weloverwogen.
Aan de andere kant denk ik, dat is blijkbaar iets wat bij me hoort. Ik modder maar wat aan, en uiteindelijk is het leven wat ik leid niet zo verschrikkelijk.
Ik herken dat met beslissingen nemen.....Ik voel mij wel een mislukkeling (maar daar gaat op een constructieve aan gewerkt worden, dat is wel een fijn gevoel).
Heb je weleens gedacht of het gevoel gehad op bepaalde momenten dat het leven dat je toen had, niet hetgeen was wat je wilde leiden?
woensdag 12 februari 2014 om 21:20
Acht jaar geleden toen ik afstudeerde dreigde dat ook in duigen te vallen. Ik was in zak en as want op dat moment was dat het ergste wat me kon overkomen (dacht ik). Twee jaar geleden maakte eerst mijn vriend het uit, verloor ik mn baan en kwam ik erachter dat ik mijn chronische aandoening onder ogen moest zien. En dat in een tijdsbestek van een kleine zes maanden. Een heftige periode kan ik je zeggen, maar ook daar ben ik weer bovenop gekomen. (En ik ben nog steeds werkloos, single en mijn aandoening is er nog steeds.) Maar heej die baan komt ooit wel en ik ben volop aan het daten en bovenal: ik ben niet stervende ofzo, mijn beide ouders leven nog en zijn in goede gezondheid, hetzelfde geldt voor mijn overige directe familieleden en mijn naaste vrienden. Alles is dus relatief.. En bij rouw zoals jij nu meemaakt to is het belangrijk om je dit te beseffen zodat je er niet aan onderdoor gaat.
woensdag 12 februari 2014 om 21:27
quote:Lovestar schreef op 12 februari 2014 @ 21:01:
[...]Ik voel mij zo ontredderd en heb echt echt de behoefte aan steun en verhalen hoe anderen het deden. En voor mijn part ben je je lievelingsbeer kwijt, het gaat om het onderliggende gevoel van rouw en verlies van toekomstperspectief. Dingen gaan, hoe klein of groot ook niet zoals je het gehoopt had, verwacht en gewild. Dit maakt wat los. Hoe gaan mensen daar mee om?
Ik bedenk hoe ik verder wil, vervolgens of dat kan en daarop maak ik een stappenplan voor mezelf. Afhankelijk van hoe erg de hobbel is is dat een proces van een paar uur, een paar dagen, een paar weken of maanden.
Heel eerlijk ik doe het niet op de meest gezonde manier, uithuilen sla ik (te) vaak over, maar dit houdt mij wel op de been. En mijn levensmotto: change is the only thing that lasts.
[...]Ik voel mij zo ontredderd en heb echt echt de behoefte aan steun en verhalen hoe anderen het deden. En voor mijn part ben je je lievelingsbeer kwijt, het gaat om het onderliggende gevoel van rouw en verlies van toekomstperspectief. Dingen gaan, hoe klein of groot ook niet zoals je het gehoopt had, verwacht en gewild. Dit maakt wat los. Hoe gaan mensen daar mee om?
Ik bedenk hoe ik verder wil, vervolgens of dat kan en daarop maak ik een stappenplan voor mezelf. Afhankelijk van hoe erg de hobbel is is dat een proces van een paar uur, een paar dagen, een paar weken of maanden.
Heel eerlijk ik doe het niet op de meest gezonde manier, uithuilen sla ik (te) vaak over, maar dit houdt mij wel op de been. En mijn levensmotto: change is the only thing that lasts.
woensdag 12 februari 2014 om 21:31
quote:Lovestar schreef op 12 februari 2014 @ 21:20:
[...]
Ik herken dat met beslissingen nemen.....Ik voel mij wel een mislukkeling (maar daar gaat op een constructieve aan gewerkt worden, dat is wel een fijn gevoel).
Heb je weleens gedacht of het gevoel gehad op bepaalde momenten dat het leven dat je toen had, niet hetgeen was wat je wilde leiden?
Het is nooit in me opgekomen om me af te vragen of dit het leven is wat ik wil leiden. Zijn dat vragen die (de meeste) mensen zich stellen? Ik zou misschien wel willen dat het allemaal wat stabieler was. Op de een of andere manier heb ik om de zoveel jaar crisis op het gebied van of werk of relatie of geld of er gaat iemand dood. Maar ja, dat laatste valt ook niet te voorkomen
Wat heb ik wel, leuk werk en leuke kinderen. En een vriend, maar daarvan weet ik niet zeker of ik die over twee jaar nog heb (dezelfde dan).
[...]
Ik herken dat met beslissingen nemen.....Ik voel mij wel een mislukkeling (maar daar gaat op een constructieve aan gewerkt worden, dat is wel een fijn gevoel).
Heb je weleens gedacht of het gevoel gehad op bepaalde momenten dat het leven dat je toen had, niet hetgeen was wat je wilde leiden?
Het is nooit in me opgekomen om me af te vragen of dit het leven is wat ik wil leiden. Zijn dat vragen die (de meeste) mensen zich stellen? Ik zou misschien wel willen dat het allemaal wat stabieler was. Op de een of andere manier heb ik om de zoveel jaar crisis op het gebied van of werk of relatie of geld of er gaat iemand dood. Maar ja, dat laatste valt ook niet te voorkomen
Wat heb ik wel, leuk werk en leuke kinderen. En een vriend, maar daarvan weet ik niet zeker of ik die over twee jaar nog heb (dezelfde dan).
woensdag 12 februari 2014 om 23:22
Ik wil even mijn excuses aanbieden voor het gebruiken van 'zware' voorbeelden die begrijpelijk buitenproportioneel zijn in vergelijking met mijn situatie. Heb mijn OP een beetje aangepast.
@Pixy
Jij benoemt het, ik had het al door....Vervelend, maar heb ervan geleerd en weet weer hoe het forum in elkaar steekt. Even weer een wake-up call. Ik hoop dat ik hierbij niemand tegen het hoofd gestoten heb die daadwerkelijk iets van de genoemde voorbeelden in het topic meegemaakt heeft, want ik kan mij heel goed voorstellen dat die denken dat mijn situatie niets voorstelt. Begrijpelijk.
Ik haal inderdaad veel steun, herkenning, begrip etc, met name in het begin van het topic (en nogmaals dank voor je heldere en heilzame posts ). Maar nu het verhaal bekend is, krijg ik alsnog, in de context, goede aanreikingen en tussendoor ook posts waar ik de topic om geopend heb. Het is op zich prima zo.
Ik heb bewust gekozen om niet mijn verhaal te vertellen, niet zozeer om geheimzinnig te zijn (wel vanwege de anonimiteit) omdat ik niet per se gericht ben op inhoudelijke hulp, maar meer op de psychische, emotionele kant. Het is helaas zoals het is en ik hoop dat het topic nog een beetje kan worden zoals het bedoeld is (maar als dat niet het geval is, dan weet ik in ieder geval hoe dat komt)
De reacties omtrent mijn leeftijd is beetje een dooddoener. Beetje flauw om te zeggen. Wanneer mag ik met de gevoelens en de situatie erom heen waar ik nu mee kamp op het forum komen dan? Klinkt sarcastisch, maar is prikkelend bedoeld.
Bepaalde emoties ed zijn niet leeftijdsgebonden. Iets is nu en later hoop ik inderdaad op terug te kijken dat alles op zijn pootjes kwam en dat ik dan denk dat het 'nergens' om ging.
Overigens geheel schot in de roos met het zwaarder/negatiever maken. Het is wat andere forummers benoemd hebben met drama(tiseren). Ik moet zeggen dat het topic en bepaalde reacties geholpen heeft om te relativeren.
Echter is het rouwen/verdriet hebben om het verlies van een (mogelijk) toekomstbeeld echt en iets waar ik nu mee te maken hebt.
Nogmaals excuus voor het 'misleiden/gedesillusioneerd' zijn van mijn topic en de woorden die ik gebruikt heb. Heb het niet verkeerd bedoeld.
Grappig dat je het als een leerpunt benoemd, want zo zie ik het ook zoals ik in mijn 2e alinea gezegd heb. Leerpunt voor op het forum
Ik bel inderdaad mijn huisarts niet voor niets. Gezien mijn verleden (klinkt geheimzinnig, maar is het niet ) is het verstandig om alvast het e.e.a in te zetten. Sowieso heb ik die hulp nodig om op een constructieve manier aan bepaalde dingen aan mijzelf en in mijn levensgeschiedenis te (ver)werken. Het is een roep om hulp.
Thanks voor je post. Hij is waardevol en zet mij over bepaalde dingen op een goede manier aan het denken
@Pixy
Jij benoemt het, ik had het al door....Vervelend, maar heb ervan geleerd en weet weer hoe het forum in elkaar steekt. Even weer een wake-up call. Ik hoop dat ik hierbij niemand tegen het hoofd gestoten heb die daadwerkelijk iets van de genoemde voorbeelden in het topic meegemaakt heeft, want ik kan mij heel goed voorstellen dat die denken dat mijn situatie niets voorstelt. Begrijpelijk.
Ik haal inderdaad veel steun, herkenning, begrip etc, met name in het begin van het topic (en nogmaals dank voor je heldere en heilzame posts ). Maar nu het verhaal bekend is, krijg ik alsnog, in de context, goede aanreikingen en tussendoor ook posts waar ik de topic om geopend heb. Het is op zich prima zo.
Ik heb bewust gekozen om niet mijn verhaal te vertellen, niet zozeer om geheimzinnig te zijn (wel vanwege de anonimiteit) omdat ik niet per se gericht ben op inhoudelijke hulp, maar meer op de psychische, emotionele kant. Het is helaas zoals het is en ik hoop dat het topic nog een beetje kan worden zoals het bedoeld is (maar als dat niet het geval is, dan weet ik in ieder geval hoe dat komt)
De reacties omtrent mijn leeftijd is beetje een dooddoener. Beetje flauw om te zeggen. Wanneer mag ik met de gevoelens en de situatie erom heen waar ik nu mee kamp op het forum komen dan? Klinkt sarcastisch, maar is prikkelend bedoeld.
Bepaalde emoties ed zijn niet leeftijdsgebonden. Iets is nu en later hoop ik inderdaad op terug te kijken dat alles op zijn pootjes kwam en dat ik dan denk dat het 'nergens' om ging.
Overigens geheel schot in de roos met het zwaarder/negatiever maken. Het is wat andere forummers benoemd hebben met drama(tiseren). Ik moet zeggen dat het topic en bepaalde reacties geholpen heeft om te relativeren.
Echter is het rouwen/verdriet hebben om het verlies van een (mogelijk) toekomstbeeld echt en iets waar ik nu mee te maken hebt.
Nogmaals excuus voor het 'misleiden/gedesillusioneerd' zijn van mijn topic en de woorden die ik gebruikt heb. Heb het niet verkeerd bedoeld.
Grappig dat je het als een leerpunt benoemd, want zo zie ik het ook zoals ik in mijn 2e alinea gezegd heb. Leerpunt voor op het forum
Ik bel inderdaad mijn huisarts niet voor niets. Gezien mijn verleden (klinkt geheimzinnig, maar is het niet ) is het verstandig om alvast het e.e.a in te zetten. Sowieso heb ik die hulp nodig om op een constructieve manier aan bepaalde dingen aan mijzelf en in mijn levensgeschiedenis te (ver)werken. Het is een roep om hulp.
Thanks voor je post. Hij is waardevol en zet mij over bepaalde dingen op een goede manier aan het denken
woensdag 12 februari 2014 om 23:31
quote:-teuntje- schreef op 12 februari 2014 @ 23:17:
Dit is net zo irritant als memsen op fb die alleen posten
Zo verdrietig
Of
Zo blij
Irritant
Ik vind het ook echt irritant.
Ze schrijft dat het verhaal nu bekend is, maar dat geldt alleen voor diegene die op het bewuste tijdstip op het forum waren, want ze heeft het verhaal al weer weggehaald. Dus geen idee, waar het nu over gaat.
Alleen voor de ingewijden geloof ik
Dit is net zo irritant als memsen op fb die alleen posten
Zo verdrietig
Of
Zo blij
Irritant
Ik vind het ook echt irritant.
Ze schrijft dat het verhaal nu bekend is, maar dat geldt alleen voor diegene die op het bewuste tijdstip op het forum waren, want ze heeft het verhaal al weer weggehaald. Dus geen idee, waar het nu over gaat.
Alleen voor de ingewijden geloof ik
odi et amo
woensdag 12 februari 2014 om 23:34
quote:Pixiedust schreef op 12 februari 2014 @ 20:54:
[...]
Oef............. ik heb maar even heel hard op een vinger gezeten spreekwoordelijk. Allemaal leuk en aardig maar hoe ongelooflijk megaruk iets soms ook kan voelen, maar sommige uitspraken zouden ook dan niet door een filter moeten komen. Denken is 1 ding, posten een heel andere. Hoe zelfbetrokken ook bedoeld, dit kan onverwijld heel pijnlijk binnen komen bij sommigen.Nogmaals excuus dan aan de mensen die zich hieraan aanstoot nemen. Het is niet mijn bedoeling om iets kwetsend te zeggen
[...]
Oef............. ik heb maar even heel hard op een vinger gezeten spreekwoordelijk. Allemaal leuk en aardig maar hoe ongelooflijk megaruk iets soms ook kan voelen, maar sommige uitspraken zouden ook dan niet door een filter moeten komen. Denken is 1 ding, posten een heel andere. Hoe zelfbetrokken ook bedoeld, dit kan onverwijld heel pijnlijk binnen komen bij sommigen.Nogmaals excuus dan aan de mensen die zich hieraan aanstoot nemen. Het is niet mijn bedoeling om iets kwetsend te zeggen
woensdag 12 februari 2014 om 23:38
quote:lamaatje schreef op 12 februari 2014 @ 21:05:
Lovestar, ik heb je verhaal niet gelezen, .....
niet ongeneeslijk ziek, geen dierbaren verloren, niet in een rolstoel beland o.i.d. dus ik denk wat het ook is je er best overheen komt.
Ook al voelt het nu kut.
En hoe wil je dat we reageren als wij zelf je verhaal niet kennen. Ik wordt echt een beetje van je topic opzet. Geef gewoon openheid van zaken, zodat iedereen kan reageren. Je doet zelf geheimzinnig, maar wilt wel verhalen van anderen horen.
Zoals het nu overkomt: Ik heb iets heel ergs meegemaakt, ik zeg niet wat, maar wat doen jullie als je iets ergs overkomt?
Kan hier echt niks mee, sorry.
Sorry dat het zo geheimzinnig overkomt. Ik heb bewust nagedacht over de opzet van het topic en het is, begrijpelijk, niet de uitwerking zoals ik bedoeld heb.
Ik heb overigens wel gelezen wat je heb geschreven voordat je je post corrigeerde....Het spijt mij dat je aanstoot heb genomen aan mijn topic, de wijze waarop ik bepaalde dingen uitlegde of benoemde en evt andere zaken die niet handig gezegd zijn door mij. Vervelend dat je in een vervelender situatie zit dan ik......
Mag ik weten hoe je ermee omgaat?
Lovestar, ik heb je verhaal niet gelezen, .....
niet ongeneeslijk ziek, geen dierbaren verloren, niet in een rolstoel beland o.i.d. dus ik denk wat het ook is je er best overheen komt.
Ook al voelt het nu kut.
En hoe wil je dat we reageren als wij zelf je verhaal niet kennen. Ik wordt echt een beetje van je topic opzet. Geef gewoon openheid van zaken, zodat iedereen kan reageren. Je doet zelf geheimzinnig, maar wilt wel verhalen van anderen horen.
Zoals het nu overkomt: Ik heb iets heel ergs meegemaakt, ik zeg niet wat, maar wat doen jullie als je iets ergs overkomt?
Kan hier echt niks mee, sorry.
Sorry dat het zo geheimzinnig overkomt. Ik heb bewust nagedacht over de opzet van het topic en het is, begrijpelijk, niet de uitwerking zoals ik bedoeld heb.
Ik heb overigens wel gelezen wat je heb geschreven voordat je je post corrigeerde....Het spijt mij dat je aanstoot heb genomen aan mijn topic, de wijze waarop ik bepaalde dingen uitlegde of benoemde en evt andere zaken die niet handig gezegd zijn door mij. Vervelend dat je in een vervelender situatie zit dan ik......
Mag ik weten hoe je ermee omgaat?
woensdag 12 februari 2014 om 23:40
quote:savetheday schreef op 12 februari 2014 @ 21:13:
[...]
Heb je je geliefde verloren of is je relatie ooit uitgegaan?
Het maakt namelijk een wereld van verschil...
Hmm, ik weet niet of een antwoord hierop mij verder de kuil instopt die ik onbedoeld en onbewust gegraven heb voor mijzelf.
Ben een beetje bang dat ik forummers stokken geef om mee te slaan......
[...]
Heb je je geliefde verloren of is je relatie ooit uitgegaan?
Het maakt namelijk een wereld van verschil...
Hmm, ik weet niet of een antwoord hierop mij verder de kuil instopt die ik onbedoeld en onbewust gegraven heb voor mijzelf.
Ben een beetje bang dat ik forummers stokken geef om mee te slaan......
woensdag 12 februari 2014 om 23:40
Ik heb het niet gelezen maar begrijp dat t werkgerelateerd is.
Zoals ik eerder al schreef heb ik ook te maken (gehad) met veranderende toekomstdromen.
Ook op werkgebied. Ik werk i de kunst en met de crisis/bezuinigingen is t heeel moeizaam geworden.
Ik heb menig goede professionele collega een ander werkveld in zien gaan.
Waar op zich niks mis mee is maar wel verdomd pijnlijk om je ware passie achter te moeten laten.
Ik heb daar ook mee geworsteld. Maar ik was nog niet bereid om op te geven. Ik kan niet zonder mijn kunst en net
op de valreep kreeg ik een unieke kans en kwam t goed.
Maar...hoe heftig t ook is..het is werk. Het is niet wie ik ben. Het is een deel wie ik ben.
Er zijn meer delen aan mij en ik had die andere delen aangesproken om een nieuw toekomst beeld voor mezelf te creeeren.
Dat kun jij ook.
Ik zit nu in een heftigere situatie (gezondheid). En voel me ontredderd.
Mezelf kennende gaat daar eerst wat tijd overheen waarin ik me zo voel.
Dan stabiliseert t en dan krijg ik weer bodem onder mn voeten en ga ik een plan maken.
Bewust/onbewust. Dan word ik me bewust van opties en a dere gedachten en inzichten omtrent de situatie.
En langzaam maar zeker komt daar weer een nieuw toekomstbeeld uit.
Soms met heimwee naar oude situatie maar dat is niet meer.
Gelukkig heb je elk moment de kans om opnieuw te beginnen. Maar in t begin is dat pijnlijk.
Zeer pijnlijk soms. Loslaten is moeilijk maar geeft ruimte aan nieuw.
Ik hoop dat je eruit komt. Blijf relativeren !! Je bent regisseur van je eigen leven.
Zoals ik eerder al schreef heb ik ook te maken (gehad) met veranderende toekomstdromen.
Ook op werkgebied. Ik werk i de kunst en met de crisis/bezuinigingen is t heeel moeizaam geworden.
Ik heb menig goede professionele collega een ander werkveld in zien gaan.
Waar op zich niks mis mee is maar wel verdomd pijnlijk om je ware passie achter te moeten laten.
Ik heb daar ook mee geworsteld. Maar ik was nog niet bereid om op te geven. Ik kan niet zonder mijn kunst en net
op de valreep kreeg ik een unieke kans en kwam t goed.
Maar...hoe heftig t ook is..het is werk. Het is niet wie ik ben. Het is een deel wie ik ben.
Er zijn meer delen aan mij en ik had die andere delen aangesproken om een nieuw toekomst beeld voor mezelf te creeeren.
Dat kun jij ook.
Ik zit nu in een heftigere situatie (gezondheid). En voel me ontredderd.
Mezelf kennende gaat daar eerst wat tijd overheen waarin ik me zo voel.
Dan stabiliseert t en dan krijg ik weer bodem onder mn voeten en ga ik een plan maken.
Bewust/onbewust. Dan word ik me bewust van opties en a dere gedachten en inzichten omtrent de situatie.
En langzaam maar zeker komt daar weer een nieuw toekomstbeeld uit.
Soms met heimwee naar oude situatie maar dat is niet meer.
Gelukkig heb je elk moment de kans om opnieuw te beginnen. Maar in t begin is dat pijnlijk.
Zeer pijnlijk soms. Loslaten is moeilijk maar geeft ruimte aan nieuw.
Ik hoop dat je eruit komt. Blijf relativeren !! Je bent regisseur van je eigen leven.
woensdag 12 februari 2014 om 23:43
quote:Conundrum schreef op 12 februari 2014 @ 21:17:
Het stoppen van mijn studie heeft bij mij ook een tijd geduurd dat het wat gezakt was.
En het was bij mij ook een soort rouwen.
Ik heb alleen nog geen oplossing gevonden voor: wat nu ?
Jeetje. Wat is een tijd?
Wat heeft geholpen om door de 'rouw' heen te komen?
Wat nu, ik wou dat ik daar zelf een antwoord voor had..... Maar blijf lezen (heb je de rest van het topic gelezen?) en misschien komt er een reactie waar je wat aan heb.
Het stoppen van mijn studie heeft bij mij ook een tijd geduurd dat het wat gezakt was.
En het was bij mij ook een soort rouwen.
Ik heb alleen nog geen oplossing gevonden voor: wat nu ?
Jeetje. Wat is een tijd?
Wat heeft geholpen om door de 'rouw' heen te komen?
Wat nu, ik wou dat ik daar zelf een antwoord voor had..... Maar blijf lezen (heb je de rest van het topic gelezen?) en misschien komt er een reactie waar je wat aan heb.