Psyche
alle pijlers
Verdriet om ander toekomstperspectief
dinsdag 11 februari 2014 om 22:42
Ik heb de afgelopen dagen nagedacht of ik een topic zou openen op het forum, waar ik altijd antwoord kreeg op mijn problemen. Hoe groot en klein het ook is. En veel vaker kreeg ik antwoorden/oplossingen door het lezen van andere topics op vragen die ik niet had (snappen jullie hem nog )
Ik heb vooral nagedacht wat ik uit het topic zou willen halen en of ik het wel zou doen omdat ik het ook fijn vind om een beetje anoniem te blijven. Uiteindelijk hier toch het topic, want ik ben eruit wat ik zou willen hiermee
Ik heb recent iets meegedeeld kregen waardoor mijn toekomst in duigen viel. Nou ja, mijn toekomstbeeld. Ik voel mij leeg, verdoofd, verdrietig (zonder het echt te kunnen voelen) en ook heel erg boos om wat er gebeurd is. Ik weet gewoon niet wat ik met mijzelf aan moet. Voel mij verloren. Ik heb al veel vriendinnen gesproken en alles van A tot Z geanalyseerd, maar voel mij nog steeds zo onrustig. Ik denk nog steeds dat het een grapje is en dat het overmorgen mijn toekomstbeeld nog steeds realiteit word....Maar emotioneel komt het gewoon nog steeds niet binnen.
Dus lieve forummers, hebben jullie weleens te maken gehad met dat je toekomstbeeld totaal in duigen viel? Allerlei dromen voor de toekomst waarvan weinig uitkomt. Etc. etc etc. Hoe was dat voor jullie? Wat deden jullie om je beter te voelen of wat deden jullie überhaupt in die periode? Hoe voel je je nu achteraf of misschien heb je er nog steeds mee te maken? Rationeel weet ik dat uiteindelijk het 'wel goedkomt', one way or another. Maar ik kan mij het niet voorstellen dat ik het ooit zo ga voelen.
Om steun te krijgen en kracht te putten (oh men, ik klink heel dramatisch zo....) en hopelijk kan dit topic wat mij betekenen en voor anderen in een soortgelijke situatie
Ik heb vooral nagedacht wat ik uit het topic zou willen halen en of ik het wel zou doen omdat ik het ook fijn vind om een beetje anoniem te blijven. Uiteindelijk hier toch het topic, want ik ben eruit wat ik zou willen hiermee
Ik heb recent iets meegedeeld kregen waardoor mijn toekomst in duigen viel. Nou ja, mijn toekomstbeeld. Ik voel mij leeg, verdoofd, verdrietig (zonder het echt te kunnen voelen) en ook heel erg boos om wat er gebeurd is. Ik weet gewoon niet wat ik met mijzelf aan moet. Voel mij verloren. Ik heb al veel vriendinnen gesproken en alles van A tot Z geanalyseerd, maar voel mij nog steeds zo onrustig. Ik denk nog steeds dat het een grapje is en dat het overmorgen mijn toekomstbeeld nog steeds realiteit word....Maar emotioneel komt het gewoon nog steeds niet binnen.
Dus lieve forummers, hebben jullie weleens te maken gehad met dat je toekomstbeeld totaal in duigen viel? Allerlei dromen voor de toekomst waarvan weinig uitkomt. Etc. etc etc. Hoe was dat voor jullie? Wat deden jullie om je beter te voelen of wat deden jullie überhaupt in die periode? Hoe voel je je nu achteraf of misschien heb je er nog steeds mee te maken? Rationeel weet ik dat uiteindelijk het 'wel goedkomt', one way or another. Maar ik kan mij het niet voorstellen dat ik het ooit zo ga voelen.
Om steun te krijgen en kracht te putten (oh men, ik klink heel dramatisch zo....) en hopelijk kan dit topic wat mij betekenen en voor anderen in een soortgelijke situatie
woensdag 12 februari 2014 om 23:48
quote:Sunemom schreef op 12 februari 2014 @ 21:19:
[...]
Ik snap echt dat het niet als een praktisch probleem voelt, maar het is het uiteindelijk wel. Je bereopskeuze is heel persoonlijk en ligt je erg aan het hart. Dat is ook logisch, het is iets wat je jezelf tot voor kort waarschijnlijk zo'n 40+ jaar zag gaan doen, maar als het niet kan dan stopt het. Hoe lastig dat nu ook is, je zult moeten kijken wat je kunt met de ervaring die je nu al hebt. Kun je ergens een assesment doen waardoor je een kant op kunt die misschien niet je eerste keus was maar wel in een gewenste richting komt.
Echt het is niet vreemd of erg om je er ontzettend naar onder te voelen. Het is alleen zoals al eerder werd geschrevenwel zo dat hoe groter en erger je het maakt hoe erger het wordt. Pak het stap voor stap aan. Ga nogmaals praten op school, vraag ze wat hun advies is. Ook heel open, je hebt er een groot deel van je opleiding al opzitten, in deze tijd met hoge collegegelden enz is nu nog switchen niet zomaar even dus wat kunnen zij concreet wel voor je betekenen. Kun je alsnog afstuderen op een andere richting of met een aantekening of.. Nou ja vul maar in. En bedenk wat je wilt. Als je het op je stage zo zwaar had, zou je dan hct heel erg gelukkig worden als je de rest van je leven ditzelfde gevecht dag in dag uit zou moeten voeren?
Het zal je niet verbazen als het 'dramatisch' een deel van het probleem is. Dat zie ik gelukkig wel. Jammer dat ik dan ook wat impulsief kan zijn en een post is zo gedaan.
Ik hoop dat eraan werken de scherpe kantjes van af haalt en ik wat evenwichtiger wordt in mijn gevoelens.
Thanks voor de praktische stappen. Ik wil er nog niet aan of het lukt niet, maar ik probeer het mee te nemen in mijn denken.
[...]
Ik snap echt dat het niet als een praktisch probleem voelt, maar het is het uiteindelijk wel. Je bereopskeuze is heel persoonlijk en ligt je erg aan het hart. Dat is ook logisch, het is iets wat je jezelf tot voor kort waarschijnlijk zo'n 40+ jaar zag gaan doen, maar als het niet kan dan stopt het. Hoe lastig dat nu ook is, je zult moeten kijken wat je kunt met de ervaring die je nu al hebt. Kun je ergens een assesment doen waardoor je een kant op kunt die misschien niet je eerste keus was maar wel in een gewenste richting komt.
Echt het is niet vreemd of erg om je er ontzettend naar onder te voelen. Het is alleen zoals al eerder werd geschrevenwel zo dat hoe groter en erger je het maakt hoe erger het wordt. Pak het stap voor stap aan. Ga nogmaals praten op school, vraag ze wat hun advies is. Ook heel open, je hebt er een groot deel van je opleiding al opzitten, in deze tijd met hoge collegegelden enz is nu nog switchen niet zomaar even dus wat kunnen zij concreet wel voor je betekenen. Kun je alsnog afstuderen op een andere richting of met een aantekening of.. Nou ja vul maar in. En bedenk wat je wilt. Als je het op je stage zo zwaar had, zou je dan hct heel erg gelukkig worden als je de rest van je leven ditzelfde gevecht dag in dag uit zou moeten voeren?
Het zal je niet verbazen als het 'dramatisch' een deel van het probleem is. Dat zie ik gelukkig wel. Jammer dat ik dan ook wat impulsief kan zijn en een post is zo gedaan.
Ik hoop dat eraan werken de scherpe kantjes van af haalt en ik wat evenwichtiger wordt in mijn gevoelens.
Thanks voor de praktische stappen. Ik wil er nog niet aan of het lukt niet, maar ik probeer het mee te nemen in mijn denken.
woensdag 12 februari 2014 om 23:53
Ik denk, dat jij jezelf veel te serieus neemt. En het leven an sich.
Je zult het dan nog heel zwaar gaan krijgen als/wanneer er iets gebeurt wat écht dramatisch is. Probeer e.e.a. in perspectief te zien, voor je eigen gemoedsrust. Je leven stort niet in, je moet alleen (zoals ik begrijp) een andere keuze gaan maken, of een andere weg in gaan slaan. Dat is niet dramatisch, dat heet Het Leven. Omgaan met teleurstellingen, die les krijg jij nu. En het is aan jou om daar constructief mee om te gaan. Maar rouwen vind ik een te zwaar woord voor dit probleem of dilemma. Ik denk dat jij een heel gevoelig meisje bent, en dat is niet erg. Maar jezelf wapenen tegen ellende in het leven gaat je verder helpen, niet het schrijven van lange teksten waarbij je een probleem groter voor jezelf maakt in woorden.
Je zult het dan nog heel zwaar gaan krijgen als/wanneer er iets gebeurt wat écht dramatisch is. Probeer e.e.a. in perspectief te zien, voor je eigen gemoedsrust. Je leven stort niet in, je moet alleen (zoals ik begrijp) een andere keuze gaan maken, of een andere weg in gaan slaan. Dat is niet dramatisch, dat heet Het Leven. Omgaan met teleurstellingen, die les krijg jij nu. En het is aan jou om daar constructief mee om te gaan. Maar rouwen vind ik een te zwaar woord voor dit probleem of dilemma. Ik denk dat jij een heel gevoelig meisje bent, en dat is niet erg. Maar jezelf wapenen tegen ellende in het leven gaat je verder helpen, niet het schrijven van lange teksten waarbij je een probleem groter voor jezelf maakt in woorden.
woensdag 12 februari 2014 om 23:56
Kijk naar je titel, bijvoorbeeld. De meesten van ons zouden kiezen voor; moeite met........ (dat dekt de lading prima, voor dit probleem), maar jij gebruikt superlatieven, telkens weer. Wat als je nooit meer zou kunnen werken, ooit? Ga je dan dood, voor jouw gevoel? Ja, ik dramatiseer nu, om een punt te maken.
donderdag 13 februari 2014 om 00:09
donderdag 13 februari 2014 om 00:14
quote:betjebig schreef op 12 februari 2014 @ 21:31:
[...]
Het is nooit in me opgekomen om me af te vragen of dit het leven is wat ik wil leiden. Zijn dat vragen die (de meeste) mensen zich stellen? Ik zou misschien wel willen dat het allemaal wat stabieler was. Op de een of andere manier heb ik om de zoveel jaar crisis op het gebied van of werk of relatie of geld of er gaat iemand dood. Maar ja, dat laatste valt ook niet te voorkomen
Wat heb ik wel, leuk werk en leuke kinderen. En een vriend, maar daarvan weet ik niet zeker of ik die over twee jaar nog heb (dezelfde dan).
Haha! Ik vraag het mij ook af.....Ik heb het gevoel dat het lijkt alsof dingen mij overkomen. Dat is natuurlijk wel zo, maar eerder is gezegd door Pixy dat ik invloed kan uitoefenen hoe ik ermee omga. Ik dacht altijd wel dat het prima was, maar ik realiseer mij dat het misschien niet in die mate is zoals het zou moeten zijn of wat ik denk dat het is.
Het topic heeft mij overigens wel op een spoor gezet wat mogelijk een ander probleem is van mij. Ik was er niet zo bewust van, omdat ik dacht dat het bij mijn persoontje hoort (wat waarschijnlijk wel zo is en vast deels zal blijven). Het heeft mij in ieder geval aan het denken gezet.
[...]
Het is nooit in me opgekomen om me af te vragen of dit het leven is wat ik wil leiden. Zijn dat vragen die (de meeste) mensen zich stellen? Ik zou misschien wel willen dat het allemaal wat stabieler was. Op de een of andere manier heb ik om de zoveel jaar crisis op het gebied van of werk of relatie of geld of er gaat iemand dood. Maar ja, dat laatste valt ook niet te voorkomen
Wat heb ik wel, leuk werk en leuke kinderen. En een vriend, maar daarvan weet ik niet zeker of ik die over twee jaar nog heb (dezelfde dan).
Haha! Ik vraag het mij ook af.....Ik heb het gevoel dat het lijkt alsof dingen mij overkomen. Dat is natuurlijk wel zo, maar eerder is gezegd door Pixy dat ik invloed kan uitoefenen hoe ik ermee omga. Ik dacht altijd wel dat het prima was, maar ik realiseer mij dat het misschien niet in die mate is zoals het zou moeten zijn of wat ik denk dat het is.
Het topic heeft mij overigens wel op een spoor gezet wat mogelijk een ander probleem is van mij. Ik was er niet zo bewust van, omdat ik dacht dat het bij mijn persoontje hoort (wat waarschijnlijk wel zo is en vast deels zal blijven). Het heeft mij in ieder geval aan het denken gezet.
donderdag 13 februari 2014 om 00:17
quote:betjebig schreef op 12 februari 2014 @ 21:33:
Ik vind je overigens geen dramaqueen Misschien wel een beetje jong, en het is goed dat je gaat werken aan je zelfvertrouwen en misschien een beetje relativeringsvermogen.
Heb het met een oudere vriendin over gehad en die zegt ook dat het de leeftijd is. Overigens niet zozeer de huidige situaties maar hoe ik ben en doe gedurende onze vriendschap. Ik begreep het niet zo goed wat het écht precies is, maar dat heeft te maken met de leeftijd denk ik en komt met de tijd
Ik vind je overigens geen dramaqueen Misschien wel een beetje jong, en het is goed dat je gaat werken aan je zelfvertrouwen en misschien een beetje relativeringsvermogen.
Heb het met een oudere vriendin over gehad en die zegt ook dat het de leeftijd is. Overigens niet zozeer de huidige situaties maar hoe ik ben en doe gedurende onze vriendschap. Ik begreep het niet zo goed wat het écht precies is, maar dat heeft te maken met de leeftijd denk ik en komt met de tijd
donderdag 13 februari 2014 om 00:21
quote:lamaatje schreef op 12 februari 2014 @ 23:31:
[...]
Ik vind het ook echt irritant.
Ze schrijft dat het verhaal nu bekend is, maar dat geldt alleen voor diegene die op het bewuste tijdstip op het forum waren, want ze heeft het verhaal al weer weggehaald. Dus geen idee, waar het nu over gaat.
Alleen voor de ingewijden geloof ik
Niet expliciet om bepaalde mensen buiten te sluiten hoor, zeker niet.
Ik begrijp dat meer informatie prettig is, ik ga het helaas niet meer neerzetten in het forum. Ik denk dat het niet gaat helpen bij wat ik graag uit het topic wilt halen. Hopelijk begrijp je dat.
Maar ik ben wel benieuwd naar hoe jij bovenop de nare dingen bent gekomen. Hmm, misschien heb ik het wel al eerder gevraagd aan je.
[...]
Ik vind het ook echt irritant.
Ze schrijft dat het verhaal nu bekend is, maar dat geldt alleen voor diegene die op het bewuste tijdstip op het forum waren, want ze heeft het verhaal al weer weggehaald. Dus geen idee, waar het nu over gaat.
Alleen voor de ingewijden geloof ik
Niet expliciet om bepaalde mensen buiten te sluiten hoor, zeker niet.
Ik begrijp dat meer informatie prettig is, ik ga het helaas niet meer neerzetten in het forum. Ik denk dat het niet gaat helpen bij wat ik graag uit het topic wilt halen. Hopelijk begrijp je dat.
Maar ik ben wel benieuwd naar hoe jij bovenop de nare dingen bent gekomen. Hmm, misschien heb ik het wel al eerder gevraagd aan je.
donderdag 13 februari 2014 om 00:24
quote:Lovestar schreef op 12 februari 2014 @ 23:38:
[...]
Sorry dat het zo geheimzinnig overkomt. Ik heb bewust nagedacht over de opzet van het topic en het is, begrijpelijk, niet de uitwerking zoals ik bedoeld heb.
Ik heb overigens wel gelezen wat je heb geschreven voordat je je post corrigeerde....Het spijt mij dat je aanstoot heb genomen aan mijn topic, de wijze waarop ik bepaalde dingen uitlegde of benoemde en evt andere zaken die niet handig gezegd zijn door mij. Vervelend dat je in een vervelender situatie zit dan ik......
Mag ik weten hoe je ermee omgaat?
Bedankt dat je die versie niet gequoot hebt. Het ging me ook niet om een wedstrijd 'het ergste'. Toen ik het terug las vond ik het een beetje te gortig. Maar wat mij het meest irriteerde heb ik al geschreven.
Hoe kan je nu aangeven hoe je met iets omgaat zonder te noemen waar het om gaat. Dat vind ik het vreemde aan jouw benadering.
Dat ligt er nu maar net aan wat je is overkomen.
Ik ken iemand die in het verleden door een ongeluk het lijf op negen plaatsen had gebroken. Dat is toch een heel ander geval dan iemand die zijn hond heeft in moet laten slapen.
Het beste is zo goed en zo kwaad mogelijk met het gebeurde om te gaan door het te accepteren en jezelf zo min mogelijk als een slachtoffer te zien, want dan creeer je drama en wordt het alleen maar zwaarder voor jezelf.
Mens je hebt nog een heel leven voor je. Zoek een andere droom.
[...]
Sorry dat het zo geheimzinnig overkomt. Ik heb bewust nagedacht over de opzet van het topic en het is, begrijpelijk, niet de uitwerking zoals ik bedoeld heb.
Ik heb overigens wel gelezen wat je heb geschreven voordat je je post corrigeerde....Het spijt mij dat je aanstoot heb genomen aan mijn topic, de wijze waarop ik bepaalde dingen uitlegde of benoemde en evt andere zaken die niet handig gezegd zijn door mij. Vervelend dat je in een vervelender situatie zit dan ik......
Mag ik weten hoe je ermee omgaat?
Bedankt dat je die versie niet gequoot hebt. Het ging me ook niet om een wedstrijd 'het ergste'. Toen ik het terug las vond ik het een beetje te gortig. Maar wat mij het meest irriteerde heb ik al geschreven.
Hoe kan je nu aangeven hoe je met iets omgaat zonder te noemen waar het om gaat. Dat vind ik het vreemde aan jouw benadering.
Dat ligt er nu maar net aan wat je is overkomen.
Ik ken iemand die in het verleden door een ongeluk het lijf op negen plaatsen had gebroken. Dat is toch een heel ander geval dan iemand die zijn hond heeft in moet laten slapen.
Het beste is zo goed en zo kwaad mogelijk met het gebeurde om te gaan door het te accepteren en jezelf zo min mogelijk als een slachtoffer te zien, want dan creeer je drama en wordt het alleen maar zwaarder voor jezelf.
Mens je hebt nog een heel leven voor je. Zoek een andere droom.
odi et amo
donderdag 13 februari 2014 om 00:25
quote:Vrouwzondernaam schreef op 12 februari 2014 @ 23:40:
Waar op zich niks mis mee is maar wel verdomd pijnlijk om je ware passie achter te moeten laten.
Ik heb daar ook mee geworsteld. Maar ik was nog niet bereid om op te geven. Ik kan niet zonder mijn kunst en net
op de valreep kreeg ik een unieke kans en kwam t goed.
Maar...hoe heftig t ook is..het is werk. Het is niet wie ik ben. Het is een deel wie ik ben.
Wauw. Heftig en met name raakt het mij dat je zegt dat het niet is wie je bent. Ik besef mede hierdoor dat ik misschien teveel van mijn identiteit en geluk aan mijn studie/toekomstbeeld hang dan het goed voor mij is.
quote:Vrouwzondernaam schreef op 12 februari 2014 @ 23:40:
Er zijn meer delen aan mij en ik had die andere delen aangesproken om een nieuw toekomst beeld voor mezelf te creeeren.
Dat kun jij ook.
Ik zit nu in een heftigere situatie (gezondheid). En voel me ontredderd.
Mezelf kennende gaat daar eerst wat tijd overheen waarin ik me zo voel.
Dan stabiliseert t en dan krijg ik weer bodem onder mn voeten en ga ik een plan maken.
Bewust/onbewust. Dan word ik me bewust van opties en a dere gedachten en inzichten omtrent de situatie.
En langzaam maar zeker komt daar weer een nieuw toekomstbeeld uit.
Soms met heimwee naar oude situatie maar dat is niet meer.
Gelukkig heb je elk moment de kans om opnieuw te beginnen. Maar in t begin is dat pijnlijk.
Zeer pijnlijk soms. Loslaten is moeilijk maar geeft ruimte aan nieuw.
Ik hoop dat je eruit komt. Blijf relativeren !! Je bent regisseur van je eigen leven.
Bedankt voor je post! Ik kan niet goed onder woorden brengen hoe fijn het is om je woorden te lezen
Veel sterkte met jouw situatie en ik hoop dat je je eigen mooie woorden ten harte neemt
Waar op zich niks mis mee is maar wel verdomd pijnlijk om je ware passie achter te moeten laten.
Ik heb daar ook mee geworsteld. Maar ik was nog niet bereid om op te geven. Ik kan niet zonder mijn kunst en net
op de valreep kreeg ik een unieke kans en kwam t goed.
Maar...hoe heftig t ook is..het is werk. Het is niet wie ik ben. Het is een deel wie ik ben.
Wauw. Heftig en met name raakt het mij dat je zegt dat het niet is wie je bent. Ik besef mede hierdoor dat ik misschien teveel van mijn identiteit en geluk aan mijn studie/toekomstbeeld hang dan het goed voor mij is.
quote:Vrouwzondernaam schreef op 12 februari 2014 @ 23:40:
Er zijn meer delen aan mij en ik had die andere delen aangesproken om een nieuw toekomst beeld voor mezelf te creeeren.
Dat kun jij ook.
Ik zit nu in een heftigere situatie (gezondheid). En voel me ontredderd.
Mezelf kennende gaat daar eerst wat tijd overheen waarin ik me zo voel.
Dan stabiliseert t en dan krijg ik weer bodem onder mn voeten en ga ik een plan maken.
Bewust/onbewust. Dan word ik me bewust van opties en a dere gedachten en inzichten omtrent de situatie.
En langzaam maar zeker komt daar weer een nieuw toekomstbeeld uit.
Soms met heimwee naar oude situatie maar dat is niet meer.
Gelukkig heb je elk moment de kans om opnieuw te beginnen. Maar in t begin is dat pijnlijk.
Zeer pijnlijk soms. Loslaten is moeilijk maar geeft ruimte aan nieuw.
Ik hoop dat je eruit komt. Blijf relativeren !! Je bent regisseur van je eigen leven.
Bedankt voor je post! Ik kan niet goed onder woorden brengen hoe fijn het is om je woorden te lezen
Veel sterkte met jouw situatie en ik hoop dat je je eigen mooie woorden ten harte neemt
donderdag 13 februari 2014 om 00:30
quote:Lovestar schreef op 13 februari 2014 @ 00:21:
[...]
Niet expliciet om bepaalde mensen buiten te sluiten hoor, zeker niet.
Ik begrijp dat meer informatie prettig is, ik ga het helaas niet meer neerzetten in het forum. Ik denk dat het niet gaat helpen bij wat ik graag uit het topic wilt halen. Hopelijk begrijp je dat.
Maar ik ben wel benieuwd naar hoe jij bovenop de nare dingen bent gekomen. Hmm, misschien heb ik het wel al eerder gevraagd aan je.Ik ga verder niet zeggen wat ik ervan denk, maar ik denk er het mijne van.
[...]
Niet expliciet om bepaalde mensen buiten te sluiten hoor, zeker niet.
Ik begrijp dat meer informatie prettig is, ik ga het helaas niet meer neerzetten in het forum. Ik denk dat het niet gaat helpen bij wat ik graag uit het topic wilt halen. Hopelijk begrijp je dat.
Maar ik ben wel benieuwd naar hoe jij bovenop de nare dingen bent gekomen. Hmm, misschien heb ik het wel al eerder gevraagd aan je.Ik ga verder niet zeggen wat ik ervan denk, maar ik denk er het mijne van.
odi et amo
donderdag 13 februari 2014 om 00:30
Ik open dit topic in de hoop op een beetje herkenning.
Het afgelopen jaar heeft ook mijn toekomstperspectief flink op de kop gegooid. Maar al lezend bekruipt mij ook een gevoel van "waar hebben we het hierover?". Tuurlijk kan klein leed worden ervaren als groot en ook andersom maar als volwassen vrouw, want dat ben je, mag je toch wel wat voorzichtiger omgaan met je woorden en de consequenties van wat je schrijft (of weglaat).
En dan kun je 1000 keer je excuses aanbieden, op een gegeven moment neemt de waarde van "sorry" wel erg af.
Wellicht is er sprake van iets zoals een depressie of iets anders waardoor je gevoelens zo onder een vergrootglas lijken te liggen maar wees daar dan open in. Zoals het nu geschreven is maakt het dat een hoop mede-forummers dit topic openen en doorlezen in de hoop iets te herkennen en samen ervaringen te kunnen delen, en dan toch wel wat koud op de koffie komen.
Leed hoort bij het leven. Zonder zon geen schaduw en al de andere clichés. Soms gebeuren er dingen die je even flink laten kukelen, uitdagingen noemen optimisten het, problemen noemen anderen het.
Maar er is een enorm verschil tussen ik zou haast zeggen "terminale" problemen, die totaal onomkeerbaar zijn, waar weinig positiefs uit te halen lijkt dan een meer acuut probleem die van voorbijgaande aard is, zoals het verliezen van je portemonnee of de dood van je cactus. Vervelend, that's all.
Als ik kijk naar een aantal dames (ik mag geen namen noemen geloof ik, hint: je vind er een in de dierentuin) hier op het forum die ofwel zelf de strijd aan moeten gaan tegen kanker, of een geliefde hebben verloren, dan kan ik niet anders dan mijn petje afnemen. Er zijn hier veel van die stoere vrouwen, zij hebben geen keus dan om zichzelf in de strijd te gooien en doen dat op zo'n gracious manier dat ik hier van leer. Misschien is dat iets wat je kan doen. Op zoek gaan naar "erger" en vooral "sterker".
Ik wens jou veel levenswijsheid maar ook sterkte in jouw leed, ik hoop dat je snel inziet wat er hier bedoelt wordt, anderen hebben het denk ik al beter verwoord maar deze spuit 11 wou toch ook haar ei kwijt.
Het afgelopen jaar heeft ook mijn toekomstperspectief flink op de kop gegooid. Maar al lezend bekruipt mij ook een gevoel van "waar hebben we het hierover?". Tuurlijk kan klein leed worden ervaren als groot en ook andersom maar als volwassen vrouw, want dat ben je, mag je toch wel wat voorzichtiger omgaan met je woorden en de consequenties van wat je schrijft (of weglaat).
En dan kun je 1000 keer je excuses aanbieden, op een gegeven moment neemt de waarde van "sorry" wel erg af.
Wellicht is er sprake van iets zoals een depressie of iets anders waardoor je gevoelens zo onder een vergrootglas lijken te liggen maar wees daar dan open in. Zoals het nu geschreven is maakt het dat een hoop mede-forummers dit topic openen en doorlezen in de hoop iets te herkennen en samen ervaringen te kunnen delen, en dan toch wel wat koud op de koffie komen.
Leed hoort bij het leven. Zonder zon geen schaduw en al de andere clichés. Soms gebeuren er dingen die je even flink laten kukelen, uitdagingen noemen optimisten het, problemen noemen anderen het.
Maar er is een enorm verschil tussen ik zou haast zeggen "terminale" problemen, die totaal onomkeerbaar zijn, waar weinig positiefs uit te halen lijkt dan een meer acuut probleem die van voorbijgaande aard is, zoals het verliezen van je portemonnee of de dood van je cactus. Vervelend, that's all.
Als ik kijk naar een aantal dames (ik mag geen namen noemen geloof ik, hint: je vind er een in de dierentuin) hier op het forum die ofwel zelf de strijd aan moeten gaan tegen kanker, of een geliefde hebben verloren, dan kan ik niet anders dan mijn petje afnemen. Er zijn hier veel van die stoere vrouwen, zij hebben geen keus dan om zichzelf in de strijd te gooien en doen dat op zo'n gracious manier dat ik hier van leer. Misschien is dat iets wat je kan doen. Op zoek gaan naar "erger" en vooral "sterker".
Ik wens jou veel levenswijsheid maar ook sterkte in jouw leed, ik hoop dat je snel inziet wat er hier bedoelt wordt, anderen hebben het denk ik al beter verwoord maar deze spuit 11 wou toch ook haar ei kwijt.
Optimist tot in de kist!
donderdag 13 februari 2014 om 00:35
quote:Julus schreef op 12 februari 2014 @ 23:56:
Kijk naar je titel, bijvoorbeeld. De meesten van ons zouden kiezen voor; moeite met........ (dat dekt de lading prima, voor dit probleem), maar jij gebruikt superlatieven, telkens weer. Wat als je nooit meer zou kunnen werken, ooit? Ga je dan dood, voor jouw gevoel? Ja, ik dramatiseer nu, om een punt te maken.
Fijn dat je mij hierop wijst, want het is een deel van het probleem denk ik. Het slaat deels op de kern, zeker.
Overigens, ik nuanceer het met een /verdriet, dus wilde het ook een beetje nuanceren. En rouwen om toekomstperspectief is in de psychologie een geaccepteerd fenomeen die naar mijn inziens de lading dekt van mijn situatie, gevoel etc. Ik heb het niet opzettelijk bedoeld om iets aan te zetten, eerder het fenomeen/gebeurtenis te benoemen.
Kijk naar je titel, bijvoorbeeld. De meesten van ons zouden kiezen voor; moeite met........ (dat dekt de lading prima, voor dit probleem), maar jij gebruikt superlatieven, telkens weer. Wat als je nooit meer zou kunnen werken, ooit? Ga je dan dood, voor jouw gevoel? Ja, ik dramatiseer nu, om een punt te maken.
Fijn dat je mij hierop wijst, want het is een deel van het probleem denk ik. Het slaat deels op de kern, zeker.
Overigens, ik nuanceer het met een /verdriet, dus wilde het ook een beetje nuanceren. En rouwen om toekomstperspectief is in de psychologie een geaccepteerd fenomeen die naar mijn inziens de lading dekt van mijn situatie, gevoel etc. Ik heb het niet opzettelijk bedoeld om iets aan te zetten, eerder het fenomeen/gebeurtenis te benoemen.
donderdag 13 februari 2014 om 00:39
Tuurlijk bestaat rouwen om het verlies van toekomst perspectief. Dat trok mij ook naar dit topic. Ik vind het bij tijd en wijlen heel moeilijk om te zien dat wat ik vroeger dacht over bijv. ouder worden, nu niet meer geldt. Daar moet ik andere "plaatjes" bij gaan bedenken. Dus daar werk ik hard aan.
Maar ik ben er van overtuigd dat er vele grotere dromen zijn die ten duigen vallen. Daarbij is die van mij maar een "kleintje".
Maar ik ben er van overtuigd dat er vele grotere dromen zijn die ten duigen vallen. Daarbij is die van mij maar een "kleintje".
Optimist tot in de kist!
donderdag 13 februari 2014 om 00:41
quote:lamaatje schreef op 13 februari 2014 @ 00:24:
[...]
Bedankt dat je die versie niet gequoot hebt. Het ging me ook niet om een wedstrijd 'het ergste'. Toen ik het terug las vond ik het een beetje te gortig. Maar wat mij het meest irriteerde heb ik al geschreven.
Hoe kan je nu aangeven hoe je met iets omgaat zonder te noemen waar het om gaat. Dat vind ik het vreemde aan jouw benadering.
Dat ligt er nu maar net aan wat je is overkomen.
Ik ken iemand die in het verleden door een ongeluk het lijf op negen plaatsen had gebroken. Dat is toch een heel ander geval dan iemand die zijn hond heeft in moet laten slapen.
Het beste is zo goed en zo kwaad mogelijk met het gebeurde om te gaan door het te accepteren en jezelf zo min mogelijk als een slachtoffer te zien, want dan creeer je drama en wordt het alleen maar zwaarder voor jezelf.
Mens je hebt nog een heel leven voor je. Zoek een andere droom.
Nee snap ik dat je het niet als een wedstrijd bedoelde. Maar ik vind het wel degelijk, oprecht vervelend dat je in een vervelender situatie zit dan ik. Dan kan ik mij voorstellen dat mijn probleem minder erg is.
Bij aanvang van het topic heb ik heb bewust voor gekozen voor een 'algemene' insteek. Want alhoewel niet alle situaties hetzelfde zijn, zeker niet in de mate van ernst en de beleving hiervan, denk ik wel dat er een bepaald gevoel onder zit die vrijwel hetzelfde kan zijn. En dat je op die gemeenschappelijke grond dingen met elkaar kan delen en herkenning kan vinden in de gevoelens en gedachtes die je ervaart.
[...]
Bedankt dat je die versie niet gequoot hebt. Het ging me ook niet om een wedstrijd 'het ergste'. Toen ik het terug las vond ik het een beetje te gortig. Maar wat mij het meest irriteerde heb ik al geschreven.
Hoe kan je nu aangeven hoe je met iets omgaat zonder te noemen waar het om gaat. Dat vind ik het vreemde aan jouw benadering.
Dat ligt er nu maar net aan wat je is overkomen.
Ik ken iemand die in het verleden door een ongeluk het lijf op negen plaatsen had gebroken. Dat is toch een heel ander geval dan iemand die zijn hond heeft in moet laten slapen.
Het beste is zo goed en zo kwaad mogelijk met het gebeurde om te gaan door het te accepteren en jezelf zo min mogelijk als een slachtoffer te zien, want dan creeer je drama en wordt het alleen maar zwaarder voor jezelf.
Mens je hebt nog een heel leven voor je. Zoek een andere droom.
Nee snap ik dat je het niet als een wedstrijd bedoelde. Maar ik vind het wel degelijk, oprecht vervelend dat je in een vervelender situatie zit dan ik. Dan kan ik mij voorstellen dat mijn probleem minder erg is.
Bij aanvang van het topic heb ik heb bewust voor gekozen voor een 'algemene' insteek. Want alhoewel niet alle situaties hetzelfde zijn, zeker niet in de mate van ernst en de beleving hiervan, denk ik wel dat er een bepaald gevoel onder zit die vrijwel hetzelfde kan zijn. En dat je op die gemeenschappelijke grond dingen met elkaar kan delen en herkenning kan vinden in de gevoelens en gedachtes die je ervaart.
donderdag 13 februari 2014 om 00:51
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 13 februari 2014 @ 00:30:
Ik open dit topic in de hoop op een beetje herkenning.
Het afgelopen jaar heeft ook mijn toekomstperspectief flink op de kop gegooid. Maar al lezend bekruipt mij ook een gevoel van "waar hebben we het hierover?". Tuurlijk kan klein leed worden ervaren als groot en ook andersom maar als volwassen vrouw, want dat ben je, mag je toch wel wat voorzichtiger omgaan met je woorden en de consequenties van wat je schrijft (of weglaat).
En dan kun je 1000 keer je excuses aanbieden, op een gegeven moment neemt de waarde van "sorry" wel erg af.
Wellicht is er sprake van iets zoals een depressie of iets anders waardoor je gevoelens zo onder een vergrootglas lijken te liggen maar wees daar dan open in. Zoals het nu geschreven is maakt het dat een hoop mede-forummers dit topic openen en doorlezen in de hoop iets te herkennen en samen ervaringen te kunnen delen, en dan toch wel wat koud op de koffie komen.
Leed hoort bij het leven. Zonder zon geen schaduw en al de andere clichés. Soms gebeuren er dingen die je even flink laten kukelen, uitdagingen noemen optimisten het, problemen noemen anderen het.
Maar er is een enorm verschil tussen ik zou haast zeggen "terminale" problemen, die totaal onomkeerbaar zijn, waar weinig positiefs uit te halen lijkt dan een meer acuut probleem die van voorbijgaande aard is, zoals het verliezen van je portemonnee of de dood van je cactus. Vervelend, that's all.
Als ik kijk naar een aantal dames (ik mag geen namen noemen geloof ik, hint: je vind er een in de dierentuin) hier op het forum die ofwel zelf de strijd aan moeten gaan tegen kanker, of een geliefde hebben verloren, dan kan ik niet anders dan mijn petje afnemen. Er zijn hier veel van die stoere vrouwen, zij hebben geen keus dan om zichzelf in de strijd te gooien en doen dat op zo'n gracious manier dat ik hier van leer. Misschien is dat iets wat je kan doen. Op zoek gaan naar "erger" en vooral "sterker".
Ik wens jou veel levenswijsheid maar ook sterkte in jouw leed, ik hoop dat je snel inziet wat er hier bedoelt wordt, anderen hebben het denk ik al beter verwoord maar deze spuit 11 wou toch ook haar ei kwijt.
Tuurlijk! Je bijdrage is altijd welkom
Ik denk dat wat je zegt inderdaad al verwoord is door een aantal andere forummers. Het taalgebruik weerspiegelt wellicht deels van een probleem van mij en aanliggende problemen. Ik denk dat het langer geduurd heeft voordat dit duidelijk werd, dus dit topic is al goud waard voor mij.
Wat betreft het aanbieden van excuses. Misschien neemt het voor jou en/of van anderen de waarde af. Begrijpelijk Maar ik meen het oprecht en ik bedoel het goed. Ik zal geen excuses meer aanbieden, want als men het topic doorleest, begrijpen ze het wel.
Ik open dit topic in de hoop op een beetje herkenning.
Het afgelopen jaar heeft ook mijn toekomstperspectief flink op de kop gegooid. Maar al lezend bekruipt mij ook een gevoel van "waar hebben we het hierover?". Tuurlijk kan klein leed worden ervaren als groot en ook andersom maar als volwassen vrouw, want dat ben je, mag je toch wel wat voorzichtiger omgaan met je woorden en de consequenties van wat je schrijft (of weglaat).
En dan kun je 1000 keer je excuses aanbieden, op een gegeven moment neemt de waarde van "sorry" wel erg af.
Wellicht is er sprake van iets zoals een depressie of iets anders waardoor je gevoelens zo onder een vergrootglas lijken te liggen maar wees daar dan open in. Zoals het nu geschreven is maakt het dat een hoop mede-forummers dit topic openen en doorlezen in de hoop iets te herkennen en samen ervaringen te kunnen delen, en dan toch wel wat koud op de koffie komen.
Leed hoort bij het leven. Zonder zon geen schaduw en al de andere clichés. Soms gebeuren er dingen die je even flink laten kukelen, uitdagingen noemen optimisten het, problemen noemen anderen het.
Maar er is een enorm verschil tussen ik zou haast zeggen "terminale" problemen, die totaal onomkeerbaar zijn, waar weinig positiefs uit te halen lijkt dan een meer acuut probleem die van voorbijgaande aard is, zoals het verliezen van je portemonnee of de dood van je cactus. Vervelend, that's all.
Als ik kijk naar een aantal dames (ik mag geen namen noemen geloof ik, hint: je vind er een in de dierentuin) hier op het forum die ofwel zelf de strijd aan moeten gaan tegen kanker, of een geliefde hebben verloren, dan kan ik niet anders dan mijn petje afnemen. Er zijn hier veel van die stoere vrouwen, zij hebben geen keus dan om zichzelf in de strijd te gooien en doen dat op zo'n gracious manier dat ik hier van leer. Misschien is dat iets wat je kan doen. Op zoek gaan naar "erger" en vooral "sterker".
Ik wens jou veel levenswijsheid maar ook sterkte in jouw leed, ik hoop dat je snel inziet wat er hier bedoelt wordt, anderen hebben het denk ik al beter verwoord maar deze spuit 11 wou toch ook haar ei kwijt.
Tuurlijk! Je bijdrage is altijd welkom
Ik denk dat wat je zegt inderdaad al verwoord is door een aantal andere forummers. Het taalgebruik weerspiegelt wellicht deels van een probleem van mij en aanliggende problemen. Ik denk dat het langer geduurd heeft voordat dit duidelijk werd, dus dit topic is al goud waard voor mij.
Wat betreft het aanbieden van excuses. Misschien neemt het voor jou en/of van anderen de waarde af. Begrijpelijk Maar ik meen het oprecht en ik bedoel het goed. Ik zal geen excuses meer aanbieden, want als men het topic doorleest, begrijpen ze het wel.
donderdag 13 februari 2014 om 00:52
quote:Lovestar schreef op 13 februari 2014 @ 00:41:
[...]
Nee snap ik dat je het niet als een wedstrijd bedoelde. Maar ik vind het wel degelijk, oprecht vervelend dat je in een vervelender situatie zit dan ik. Dan kan ik mij voorstellen dat mijn probleem minder erg is.
Bij aanvang van het topic heb ik heb bewust voor gekozen voor een 'algemene' insteek. Want alhoewel niet alle situaties hetzelfde zijn, zeker niet in de mate van ernst en de beleving hiervan, denk ik wel dat er een bepaald gevoel onder zit die vrijwel hetzelfde kan zijn. En dat je op die gemeenschappelijke grond dingen met elkaar kan delen en herkenning kan vinden in de gevoelens en gedachtes die je ervaart.
Je schrijft nu zelf dat de beleving en de ernst van situaties verschillend zijn en daarmee volgt naar mijn idee automatisch een andere manier van omgaan met zaken.
Ik denk persoonlijk dat je er meer aan hebt om je verhaal te doen en dan met de vraag hoe je hier het beste mee om kan gaan.
Nu bekruipt me een beetje het gevoel dat je wat aandacht zoekt, maar jezelf niet bloot wil geven. Misschien zie ik dat verkeerd, maar zo komt het over.
[...]
Nee snap ik dat je het niet als een wedstrijd bedoelde. Maar ik vind het wel degelijk, oprecht vervelend dat je in een vervelender situatie zit dan ik. Dan kan ik mij voorstellen dat mijn probleem minder erg is.
Bij aanvang van het topic heb ik heb bewust voor gekozen voor een 'algemene' insteek. Want alhoewel niet alle situaties hetzelfde zijn, zeker niet in de mate van ernst en de beleving hiervan, denk ik wel dat er een bepaald gevoel onder zit die vrijwel hetzelfde kan zijn. En dat je op die gemeenschappelijke grond dingen met elkaar kan delen en herkenning kan vinden in de gevoelens en gedachtes die je ervaart.
Je schrijft nu zelf dat de beleving en de ernst van situaties verschillend zijn en daarmee volgt naar mijn idee automatisch een andere manier van omgaan met zaken.
Ik denk persoonlijk dat je er meer aan hebt om je verhaal te doen en dan met de vraag hoe je hier het beste mee om kan gaan.
Nu bekruipt me een beetje het gevoel dat je wat aandacht zoekt, maar jezelf niet bloot wil geven. Misschien zie ik dat verkeerd, maar zo komt het over.
odi et amo
donderdag 13 februari 2014 om 00:55
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 13 februari 2014 @ 00:45:
Je kiest voor een algemene insteek maar je doel is om er persoonlijk kracht uit te putten?
Eh, ja?
Ik vind het voorbeeld van Dubbeltje een beetje extreem. Maar ik kan begrijpen dat mijn situatie zoiets oproept bij anderen als het vergeleken word met andere, veel heftigere en ernstigere situaties.
Maar het antwoord staat in mijn vorige post^
Je kiest voor een algemene insteek maar je doel is om er persoonlijk kracht uit te putten?
Eh, ja?
Ik vind het voorbeeld van Dubbeltje een beetje extreem. Maar ik kan begrijpen dat mijn situatie zoiets oproept bij anderen als het vergeleken word met andere, veel heftigere en ernstigere situaties.
Maar het antwoord staat in mijn vorige post^
donderdag 13 februari 2014 om 00:55
quote:Lovestar schreef op 13 februari 2014 @ 00:41:
[...]
Bij aanvang van het topic heb ik heb bewust voor gekozen voor een 'algemene' insteek. Want alhoewel niet alle situaties hetzelfde zijn, zeker niet in de mate van ernst en de beleving hiervan, denk ik wel dat er een bepaald gevoel onder zit die vrijwel hetzelfde kan zijn. En dat je op die gemeenschappelijke grond dingen met elkaar kan delen en herkenning kan vinden in de gevoelens en gedachtes die je ervaart.Met alle respect, ik geloof niet, dat je niet weet waar je het over hebt.
[...]
Bij aanvang van het topic heb ik heb bewust voor gekozen voor een 'algemene' insteek. Want alhoewel niet alle situaties hetzelfde zijn, zeker niet in de mate van ernst en de beleving hiervan, denk ik wel dat er een bepaald gevoel onder zit die vrijwel hetzelfde kan zijn. En dat je op die gemeenschappelijke grond dingen met elkaar kan delen en herkenning kan vinden in de gevoelens en gedachtes die je ervaart.Met alle respect, ik geloof niet, dat je niet weet waar je het over hebt.