Thuis
alle pijlers
Voelen van overlijden
maandag 17 februari 2014 om 19:34
Hoihoi
Vandaag is mijn eerste kat ingeslapen.
2 jaar terug is zij na lang zoeken door mij op een boerderij geplaatst. Ik ben daar al die tijd maandelijks nog geweest om voer te brengen.
Helaas wilde het niet meer en is er een keus gemaakt, ze is ingeslapen.
Ik ben daar een beetje buiten schot gehouden door moeder en de boerin. Gelukkig, ik ben er nu al slecht mee. Ze was mijn alles, dat beest. Kon lezen en schrijven met haar.
Ik wist dat vandaag de dag was. Tijdstip etc, dat wist ik niet.
om 10.40 voelde ik mij heel naar. Beklemd, moeilijk te beschrijven. In het midden van mijn borst, iets omhoog. Dat trok na even weer weg. Toen wist ik het, het was gedaan met mijn lief grommend monster. Dit is later ook bevestigd in de tijdslijn van de mensen die ik sprak.
Ik sprak mijn moeder als eerste. 'Mama ik voelde het' is het eerste wat ik zei toen ze belde.
Al flink wat tranen later ben ik benieuwd of er meer zijn die dit herkennen, ook mee gemaakt hebben. Het is zo iets bizars.
Vandaag is mijn eerste kat ingeslapen.
2 jaar terug is zij na lang zoeken door mij op een boerderij geplaatst. Ik ben daar al die tijd maandelijks nog geweest om voer te brengen.
Helaas wilde het niet meer en is er een keus gemaakt, ze is ingeslapen.
Ik ben daar een beetje buiten schot gehouden door moeder en de boerin. Gelukkig, ik ben er nu al slecht mee. Ze was mijn alles, dat beest. Kon lezen en schrijven met haar.
Ik wist dat vandaag de dag was. Tijdstip etc, dat wist ik niet.
om 10.40 voelde ik mij heel naar. Beklemd, moeilijk te beschrijven. In het midden van mijn borst, iets omhoog. Dat trok na even weer weg. Toen wist ik het, het was gedaan met mijn lief grommend monster. Dit is later ook bevestigd in de tijdslijn van de mensen die ik sprak.
Ik sprak mijn moeder als eerste. 'Mama ik voelde het' is het eerste wat ik zei toen ze belde.
Al flink wat tranen later ben ik benieuwd of er meer zijn die dit herkennen, ook mee gemaakt hebben. Het is zo iets bizars.
maandag 17 februari 2014 om 19:42
Ik vind het een mooi verhaal.
Zelf ook zoiets meegemaakt.
Mijn kat, Dipsy, was al ouder en ziek en ik wist dat het nooit lang meer kon duren. Dipsy was een bijzondere kat. Ze had ons huis zelf uitgezocht om haar laatste jaren door te brengen. Ze was echt mijn vriendinnetje.
Op een mooie zomerdag zat ze buiten opgekruld van de zon te genieten. Die dag zou ik naar Sail gaan kijken. Ik weet niet waarom maar ik heb haar opgepakt en heb heel lang met haar geknuffeld in mijn armen. Ze hield niet van knuffelen, maar we hebben toen wel 30 minuten geknuffeld.
Ik heb een kus op haar kopje gedrukt en ben naar Sail gegaan. We hebben haar nooit meer gezien, Ze heeft zelf een plekje opgezocht om te sterven op de plek waar ze vandaan kwam. De straat.
Heel veel sterkte met je verlies.
Zelf ook zoiets meegemaakt.
Mijn kat, Dipsy, was al ouder en ziek en ik wist dat het nooit lang meer kon duren. Dipsy was een bijzondere kat. Ze had ons huis zelf uitgezocht om haar laatste jaren door te brengen. Ze was echt mijn vriendinnetje.
Op een mooie zomerdag zat ze buiten opgekruld van de zon te genieten. Die dag zou ik naar Sail gaan kijken. Ik weet niet waarom maar ik heb haar opgepakt en heb heel lang met haar geknuffeld in mijn armen. Ze hield niet van knuffelen, maar we hebben toen wel 30 minuten geknuffeld.
Ik heb een kus op haar kopje gedrukt en ben naar Sail gegaan. We hebben haar nooit meer gezien, Ze heeft zelf een plekje opgezocht om te sterven op de plek waar ze vandaan kwam. De straat.
Heel veel sterkte met je verlies.
She needed a hero. So that's what she became.
maandag 17 februari 2014 om 20:47
