Psyche
alle pijlers
Angst om dik te worden
zaterdag 22 februari 2014 om 18:51
Ok ik ga proberen mijn 'probleem' beknopt neer te zetten.
Ik zet dit overigens bewust niet bij lijn omdat ik denk dat het vooral in mijn koppie zit.
Nou ja, de titel zegt het al: ik ben bang om dik te worden.
Ik ben jaren terug (toen ik begin 20 was) bij de dietiste 12 kilo afgevallen. (ik woog bijna 70 kilo toen ik daar kwam)
Inmiddels ben ik 31 en weeg ik geen 58 kilo meer, maar 63 a 64.
Ietsje zwaarder, maar bij een lengte van 167 nog een mooi gewicht.
Echter, ik tel nog altijd iedere calorie die naar binnen gaat.
Ik eet niet weinig, doe geen rare of strenge diëten en geloof absoluut niet in koolhydraat arm eten enz.
Echter nogmaals ik ben in mijn hoofd er zo mee bezig, tel erg vaak mn dagelijkse calorieën en voel me schuldig om 2 koekjes.
Ik weet echt wel dat het onzin is, en dat het bovendien ook wel ene beetje bij vrouwen hoort, maar ik word zo moe van het met eten bezig zijn.
Ik word echt niet moddervet van 2000 cal. per dag (ik probeer er onder te blijven, rond de 1500 door de weeks, wkend 1800 a 1900,
dat weet ik ook wel..
Hoe krijg ik dat 'kromme' hoofd van mij weer normaal ??
Kan iemand mij tips geven??
Ik zet dit overigens bewust niet bij lijn omdat ik denk dat het vooral in mijn koppie zit.
Nou ja, de titel zegt het al: ik ben bang om dik te worden.
Ik ben jaren terug (toen ik begin 20 was) bij de dietiste 12 kilo afgevallen. (ik woog bijna 70 kilo toen ik daar kwam)
Inmiddels ben ik 31 en weeg ik geen 58 kilo meer, maar 63 a 64.
Ietsje zwaarder, maar bij een lengte van 167 nog een mooi gewicht.
Echter, ik tel nog altijd iedere calorie die naar binnen gaat.
Ik eet niet weinig, doe geen rare of strenge diëten en geloof absoluut niet in koolhydraat arm eten enz.
Echter nogmaals ik ben in mijn hoofd er zo mee bezig, tel erg vaak mn dagelijkse calorieën en voel me schuldig om 2 koekjes.
Ik weet echt wel dat het onzin is, en dat het bovendien ook wel ene beetje bij vrouwen hoort, maar ik word zo moe van het met eten bezig zijn.
Ik word echt niet moddervet van 2000 cal. per dag (ik probeer er onder te blijven, rond de 1500 door de weeks, wkend 1800 a 1900,
dat weet ik ook wel..
Hoe krijg ik dat 'kromme' hoofd van mij weer normaal ??
Kan iemand mij tips geven??
zaterdag 22 februari 2014 om 20:16
Ik snap dat je chronisch moe bent als je 1500 kcal par dag binnen krijgt. Een vrouw heeft per dag toch minimaal 2000 nodig? Of misschien zelfs meer?
Het is vooral van belang om gezond te eten. Veel groente en fruit. Veel water drinken. Dan kan je gerust iedere dag iets lekkers eten.
Oh ja, en alle light producten vermijden. Die zijn rete-ongezond en je schijnt er net zo dik van te worden.
Het is vooral van belang om gezond te eten. Veel groente en fruit. Veel water drinken. Dan kan je gerust iedere dag iets lekkers eten.
Oh ja, en alle light producten vermijden. Die zijn rete-ongezond en je schijnt er net zo dik van te worden.
zaterdag 22 februari 2014 om 20:27
Nou ja die chronische vermoeidheid komt echt ergens anders door (helaas) ...
Ik ben heel erg blij dat ik ondanks dat ik er helemaal geen zin in had dit topic heb geopend.
Jullie zijn zeer direct, maar jullie hebben helemaal gelijk.
Ik wil jullie heel erg bedanken voor jullie lieve en eerlijke antwoorden.
Ik kan her heel veel mee, en zoals ik al zei ik ga dit ook bespreken met de desbetreffende persoon.
(en ik zal dit zo eerst even met vriendlief bespreken, ik denk niet dat hij weet dat dit best wel diep zit...)
Ik ben heel erg blij dat ik ondanks dat ik er helemaal geen zin in had dit topic heb geopend.
Jullie zijn zeer direct, maar jullie hebben helemaal gelijk.
Ik wil jullie heel erg bedanken voor jullie lieve en eerlijke antwoorden.
Ik kan her heel veel mee, en zoals ik al zei ik ga dit ook bespreken met de desbetreffende persoon.
(en ik zal dit zo eerst even met vriendlief bespreken, ik denk niet dat hij weet dat dit best wel diep zit...)
zaterdag 22 februari 2014 om 20:27
Ik herken het heel goed. Ik ben zo'n 5 jaar geleden ongeveer 18 kilo afgevallen. Ik was altijd al aan de zware kant dus dat heeft me ook veel goed gedaan. Ben van maat 44-46 naar 38 gegaan en ben daar erg trots op, ik zit nu goed in mijn vel en ben als ik rationeel naar mezelf kan kijken, tevreden met hoe ik eruit zie. Ik ben uitgekomen op een schema van 4 a 5 keer per week 1,5 uur tot soms 2 uur sporten. Ik voel me daar goed bij dus daar wil ik ook niet vanaf.
Maar de druk om op mijn huidige gewicht te blijven is in mijn hoofd groot. Ik tel weliswaar geen calorieen en heb ook uit principe/zelfbescherming geen weegschaal in huis. Maar ik ben wel voortdurend bezig met de vraag of ik niet teveel eet, kan moeilijk genieten of een keertje zondigen, en heb er moeite mee sporten een keer te laten schieten omdat het niet uitkomt of omdat ik me niet goed voel. Toch bang om weer terug te vallen in mijn oude leefpatroon met alle psychische issues die daarbij hoorden. Het gaat goed zolang ik in het juiste eet- en sportritme blijf, maar zodra ik daar even uitval slaat de angst weer toe. Ik ben me daarvan bewust en weet rationeel dat een keertje meer of minder sporten/snoepen echt niet uitmaakt. Maar emotioneel kan ik daar moeilijk aan.
Maar de druk om op mijn huidige gewicht te blijven is in mijn hoofd groot. Ik tel weliswaar geen calorieen en heb ook uit principe/zelfbescherming geen weegschaal in huis. Maar ik ben wel voortdurend bezig met de vraag of ik niet teveel eet, kan moeilijk genieten of een keertje zondigen, en heb er moeite mee sporten een keer te laten schieten omdat het niet uitkomt of omdat ik me niet goed voel. Toch bang om weer terug te vallen in mijn oude leefpatroon met alle psychische issues die daarbij hoorden. Het gaat goed zolang ik in het juiste eet- en sportritme blijf, maar zodra ik daar even uitval slaat de angst weer toe. Ik ben me daarvan bewust en weet rationeel dat een keertje meer of minder sporten/snoepen echt niet uitmaakt. Maar emotioneel kan ik daar moeilijk aan.
zaterdag 22 februari 2014 om 20:34
Lieve Evita,
ik herken je probleem. Ook ik ben in een periode dat ik niet lekker in mijn vel zat een kilo of 15 aangekomen die ik met een crashdieet (niet aan te raden, is echt niet gezond) eraf heb gekregen. Klinkt allemaal goed, maar hierna was ik elk moment bezig of ik niet teveel at. Ik hield (in mijn hoofd) alles bij wat ik at, werd helemaal gek als ik in mijn ogen iets 'fouts' had gegeten en werd ofwel erg verdrietig of ik moest van mezelf verplicht een uur lopen.
Het erge is dat ik dacht dat het geen probleem was, want ik had een gezond gewicht: een eetprobleem kon het dus niet zijn, want ik was niet te dun. Maar als je altijd met eten bezig bent heb je wel degelijk een probleem, of je nu 45 kilo weegt, 65 of 105.
Ik heb meerdere gesprekken gehad met een diëtist, deze gesprekken hebben wel een beetje geholpen. We hebben naar mijn eetpatroon gekeken en zij gaf aan dat het eigenlijk allemaal prima was wat ik deed.
Op dit moment zit ik gewoon een stukje beter in mijn vel en ik merk dat dat ook een positieve invloed heeft op mijn eetgedrag: ik heb vandaag zelfs uit mezelf een stroopwafel op de markt gehaald en opgegeten zonder me schuldig te voelen. Toch weeg ik mezelf nog elke dag en word niet blij als er een kilo bij is, ondanks dat ik weet dat een kilo vet 7000 kcal is.
Ik zit dus nog midden in het proces van 'beter worden' (dat klinkt wel zwaar, maar dat is het wellicht wel), dus ik kan je niet zeggen wat je precies moet doen. Wel dat het NIET gezond is wat je nu doet en dat je WEL een probleem hebt. En dat het zwaar is om de knop om te zetten, maar als het mij stukje bij beetje lukt, kan jij het ook.
ik herken je probleem. Ook ik ben in een periode dat ik niet lekker in mijn vel zat een kilo of 15 aangekomen die ik met een crashdieet (niet aan te raden, is echt niet gezond) eraf heb gekregen. Klinkt allemaal goed, maar hierna was ik elk moment bezig of ik niet teveel at. Ik hield (in mijn hoofd) alles bij wat ik at, werd helemaal gek als ik in mijn ogen iets 'fouts' had gegeten en werd ofwel erg verdrietig of ik moest van mezelf verplicht een uur lopen.
Het erge is dat ik dacht dat het geen probleem was, want ik had een gezond gewicht: een eetprobleem kon het dus niet zijn, want ik was niet te dun. Maar als je altijd met eten bezig bent heb je wel degelijk een probleem, of je nu 45 kilo weegt, 65 of 105.
Ik heb meerdere gesprekken gehad met een diëtist, deze gesprekken hebben wel een beetje geholpen. We hebben naar mijn eetpatroon gekeken en zij gaf aan dat het eigenlijk allemaal prima was wat ik deed.
Op dit moment zit ik gewoon een stukje beter in mijn vel en ik merk dat dat ook een positieve invloed heeft op mijn eetgedrag: ik heb vandaag zelfs uit mezelf een stroopwafel op de markt gehaald en opgegeten zonder me schuldig te voelen. Toch weeg ik mezelf nog elke dag en word niet blij als er een kilo bij is, ondanks dat ik weet dat een kilo vet 7000 kcal is.
Ik zit dus nog midden in het proces van 'beter worden' (dat klinkt wel zwaar, maar dat is het wellicht wel), dus ik kan je niet zeggen wat je precies moet doen. Wel dat het NIET gezond is wat je nu doet en dat je WEL een probleem hebt. En dat het zwaar is om de knop om te zetten, maar als het mij stukje bij beetje lukt, kan jij het ook.
zaterdag 22 februari 2014 om 20:38
quote:evita82 schreef op 22 februari 2014 @ 19:02:
[...]
, en dat geeft mij een veilig gevoel, als ik nog wat dunner ben.
J
Veilig ? Woordkeuze valt me op. Wat heeft veiligheid voor jou met dunner zijn te maken ?
Veiligheid in mijn ogen is iets anders: een beschermend dak boven mijn hoofd, geen oorlog, geen natuurrampen,
Waarom is dik onveilig ?
[...]
, en dat geeft mij een veilig gevoel, als ik nog wat dunner ben.
J
Veilig ? Woordkeuze valt me op. Wat heeft veiligheid voor jou met dunner zijn te maken ?
Veiligheid in mijn ogen is iets anders: een beschermend dak boven mijn hoofd, geen oorlog, geen natuurrampen,
Waarom is dik onveilig ?
zaterdag 22 februari 2014 om 20:54
Ja dat vind ik ook een goede vraag.
Of eigenlijk weet ik het wel denk ik, angst voor een
mening van anderen... of iets in die richting.
Eigenlijk snap ik het ook niet, maar 1 ding weet ik wel: bij mij is het een kwestie van mijn gevoel volgen ipv mijn hoofd...
Lasagna: dank je voor je lieve reactie, terug
Of eigenlijk weet ik het wel denk ik, angst voor een
mening van anderen... of iets in die richting.
Eigenlijk snap ik het ook niet, maar 1 ding weet ik wel: bij mij is het een kwestie van mijn gevoel volgen ipv mijn hoofd...
Lasagna: dank je voor je lieve reactie, terug
zaterdag 22 februari 2014 om 20:59
zaterdag 22 februari 2014 om 21:25
zaterdag 22 februari 2014 om 21:29
hier ook 1 , ik ben altijd heel bang geweest om dik te worden omdat ik toen ik klein was best een dikkertje was, ik weeg nu 55 kilo en sport en eet elke dag gezond echt elke dag . let op calorieën en vetten en drink water sla vette dingen over en zelfs bij verjaardag van me zoontje en vriend, ik durf het niet , ik heb een dietste en die gaat me vertellen wat ik wel en niet kan , soms ga ik met honger naar bed maar toch oefen ik wel buikspieren ,
zaterdag 22 februari 2014 om 21:39
quote:ninika schreef op 22 februari 2014 @ 20:14:
[...]
Het is niet iets wat bij vrouwen hoort, maar iets wat je jezelf aanleert omdat het je een vals gevoel van controle geeft.
Ik heb een eetstoornis gehad dus ik herken het heel goed. Ik was altijd bezig met lijstjes maken van wat ik ging eten en als ik daar van afweek voelde ik me schuldig en ging ik dat later compenseren.
Het enige wat helpt: stoppen met wegen, stoppen met calorieën tellen en stoppen met regels voor jezelf maken. En jep, dat is moeilijk. Maar zodra je jezelf alles gunt, zal je merken dat het een stuk makkelijker wordt om gewoon te eten waar je zin in hebt.
Bedankt voor je reactie. Ik schrik hier ook wel van hoor aangezien jij het herkent en een eetstoornis had...
Ja dit zal zeker moeilijk worden maar ik denk dat ik het wel kan.
Ik ben op andere gebieden ook al bezig om de controle los te laten en dat gaat eigenlijk best wel goed.
Zoals ik al zei ga ik hier ook over praten, al zie ik daar wel tegenop...
Meds je hebt helemaal gelijk wat je zegt. Eigenlijk weet ik het ook wel.
Ok dan biecht ik het maar op , al weet ik dat het nergens op slaat. Ik heb 2 zussen, eentje ouder en eentje jonger.
Die zijn allebei superslank. Ze eten rete-gezond en sporten veel meer dan ik.
Ja daar vergelijk ik mij mee en ja ik weet ook wel dat dat echt niet hoeft...
[...]
Het is niet iets wat bij vrouwen hoort, maar iets wat je jezelf aanleert omdat het je een vals gevoel van controle geeft.
Ik heb een eetstoornis gehad dus ik herken het heel goed. Ik was altijd bezig met lijstjes maken van wat ik ging eten en als ik daar van afweek voelde ik me schuldig en ging ik dat later compenseren.
Het enige wat helpt: stoppen met wegen, stoppen met calorieën tellen en stoppen met regels voor jezelf maken. En jep, dat is moeilijk. Maar zodra je jezelf alles gunt, zal je merken dat het een stuk makkelijker wordt om gewoon te eten waar je zin in hebt.
Bedankt voor je reactie. Ik schrik hier ook wel van hoor aangezien jij het herkent en een eetstoornis had...
Ja dit zal zeker moeilijk worden maar ik denk dat ik het wel kan.
Ik ben op andere gebieden ook al bezig om de controle los te laten en dat gaat eigenlijk best wel goed.
Zoals ik al zei ga ik hier ook over praten, al zie ik daar wel tegenop...
Meds je hebt helemaal gelijk wat je zegt. Eigenlijk weet ik het ook wel.
Ok dan biecht ik het maar op , al weet ik dat het nergens op slaat. Ik heb 2 zussen, eentje ouder en eentje jonger.
Die zijn allebei superslank. Ze eten rete-gezond en sporten veel meer dan ik.
Ja daar vergelijk ik mij mee en ja ik weet ook wel dat dat echt niet hoeft...
zaterdag 22 februari 2014 om 23:09
quote:evita82 schreef op 22 februari 2014 @ 20:27:
Nou ja die chronische vermoeidheid komt echt ergens anders door... (hersenbeschadiging) helaas.
Ik ben heel erg blij dat ik ondanks dat ik er helemaal geen zin in had dit topic heb geopend.
Jullie zijn zeer direct, maar jullie hebben helemaal gelijk.
Ik wil jullie heel erg bedanken voor jullie lieve en eerlijke antwoorden.
Ik kan her heel veel mee, en zoals ik al zei ik ga dit ook bespreken met de desbetreffende persoon.
(en ik zal dit zo eerst even met vriendlief bespreken, ik denk niet dat hij weet dat dit best wel diep zit...)Ook echt doen hè... Je zit hier al veel te lang mee. Je weet verstandelijk allang dat je angst irrationeel en onnodig is. Het helpt niets om steeds dezelfde bevestiging te krijgen als je er niets mee doet. Dus vertel dit zo snel mogelijk aan je behandelaar (en ga het niet afzwakken met 'het is niet zo'n groot probleem'. Dat is het voor jou wel).
Nou ja die chronische vermoeidheid komt echt ergens anders door... (hersenbeschadiging) helaas.
Ik ben heel erg blij dat ik ondanks dat ik er helemaal geen zin in had dit topic heb geopend.
Jullie zijn zeer direct, maar jullie hebben helemaal gelijk.
Ik wil jullie heel erg bedanken voor jullie lieve en eerlijke antwoorden.
Ik kan her heel veel mee, en zoals ik al zei ik ga dit ook bespreken met de desbetreffende persoon.
(en ik zal dit zo eerst even met vriendlief bespreken, ik denk niet dat hij weet dat dit best wel diep zit...)Ook echt doen hè... Je zit hier al veel te lang mee. Je weet verstandelijk allang dat je angst irrationeel en onnodig is. Het helpt niets om steeds dezelfde bevestiging te krijgen als je er niets mee doet. Dus vertel dit zo snel mogelijk aan je behandelaar (en ga het niet afzwakken met 'het is niet zo'n groot probleem'. Dat is het voor jou wel).
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zaterdag 22 februari 2014 om 23:15
quote:barbiee schreef op 22 februari 2014 @ 21:29:
hier ook 1 , ik ben altijd heel bang geweest om dik te worden omdat ik toen ik klein was best een dikkertje was, ik weeg nu 55 kilo en sport en eet elke dag gezond echt elke dag . let op calorieën en vetten en drink water sla vette dingen over en zelfs bij verjaardag van me zoontje en vriend, ik durf het niet , ik heb een dietste en die gaat me vertellen wat ik wel en niet kan , soms ga ik met honger naar bed maar toch oefen ik wel buikspieren ,dat heet een eetstoornis, en heeft alles te maken met hoe je naar jezelf kijkt. Beter ga je naar een psycholoog die verstand heeft van eetstoornissen en niet naar een dietist want dit gaat niet over eten
hier ook 1 , ik ben altijd heel bang geweest om dik te worden omdat ik toen ik klein was best een dikkertje was, ik weeg nu 55 kilo en sport en eet elke dag gezond echt elke dag . let op calorieën en vetten en drink water sla vette dingen over en zelfs bij verjaardag van me zoontje en vriend, ik durf het niet , ik heb een dietste en die gaat me vertellen wat ik wel en niet kan , soms ga ik met honger naar bed maar toch oefen ik wel buikspieren ,dat heet een eetstoornis, en heeft alles te maken met hoe je naar jezelf kijkt. Beter ga je naar een psycholoog die verstand heeft van eetstoornissen en niet naar een dietist want dit gaat niet over eten
zaterdag 22 februari 2014 om 23:19
quote:evita82 schreef op 22 februari 2014 @ 21:39:
[...]
Bedankt voor je reactie. Ik schrik hier ook wel van hoor aangezien jij het herkent en een eetstoornis gehad heb.
Ja dit zal zeker moeilijk worden maar ik denk dat ik het wel kan.
Ik ben op andere gebieden ook al bezig om de controle los te laten en dat gaat eigenlijk best wel goed.
Zoals ik al zei ga ik hier ook over praten, al zie ik daar wel tegenop...
Meds je hebt helemaal gelijk wat je zegt. Eigenlijk weet ik het ook wel.
Ok dan biecht ik het maar op , al weet ik dat het nergens op slaat. Ik heb 2 zussen, eentje ouder en eentje jonger.
Die zijn allebei superslank. Ze eten rete-gezond en sporten veel meer dan ik.
Ja daar vergelijk ik mij mee en ja ik weet ook wel dat dat echt niet hoeft...
dus jij was het dikke zusje die altijd onderdeed voor haar slanke superzussen. En nu jaren later maak je jezelf nog steeds ondergeschikt aan hen, want jij moet de calorieen tellen en jij moet leven met de angst dik te worden. Jij vindt jezelf minder dan je zussen want je doet je best op hun te lijken want alleen dan tel je mee.
Maar ik weet vrij zeker dat ook je zussen kampen met onzekerheid. Ze sporten niet voor niets zoveel. Ze zijn waarschijnlijk net zo bang om dik te worden dan jij. Ze hebben misschien nog wel meer onzekerheden, over hun intelligentie of hun baan of hun karakter.
Het heeft geen zin jezelf te vergelijken met een ander omdat het enige dat je van die ander ziet is de buitenkant en jouw interpratie daarvan. Jij ziet de ander niet zoals je jezelf ziet, een mens met meer imperfecties dan perfecties.
[...]
Bedankt voor je reactie. Ik schrik hier ook wel van hoor aangezien jij het herkent en een eetstoornis gehad heb.
Ja dit zal zeker moeilijk worden maar ik denk dat ik het wel kan.
Ik ben op andere gebieden ook al bezig om de controle los te laten en dat gaat eigenlijk best wel goed.
Zoals ik al zei ga ik hier ook over praten, al zie ik daar wel tegenop...
Meds je hebt helemaal gelijk wat je zegt. Eigenlijk weet ik het ook wel.
Ok dan biecht ik het maar op , al weet ik dat het nergens op slaat. Ik heb 2 zussen, eentje ouder en eentje jonger.
Die zijn allebei superslank. Ze eten rete-gezond en sporten veel meer dan ik.
Ja daar vergelijk ik mij mee en ja ik weet ook wel dat dat echt niet hoeft...
dus jij was het dikke zusje die altijd onderdeed voor haar slanke superzussen. En nu jaren later maak je jezelf nog steeds ondergeschikt aan hen, want jij moet de calorieen tellen en jij moet leven met de angst dik te worden. Jij vindt jezelf minder dan je zussen want je doet je best op hun te lijken want alleen dan tel je mee.
Maar ik weet vrij zeker dat ook je zussen kampen met onzekerheid. Ze sporten niet voor niets zoveel. Ze zijn waarschijnlijk net zo bang om dik te worden dan jij. Ze hebben misschien nog wel meer onzekerheden, over hun intelligentie of hun baan of hun karakter.
Het heeft geen zin jezelf te vergelijken met een ander omdat het enige dat je van die ander ziet is de buitenkant en jouw interpratie daarvan. Jij ziet de ander niet zoals je jezelf ziet, een mens met meer imperfecties dan perfecties.
zondag 23 februari 2014 om 08:35
Ja dat weet ik, dat zie je onder meer in programma's van die britse stylist Gok Wan.
Nou ja echt heel dik ben ik nooit geweest hoor, en nu helemaal niet.
Om eerlijk te zijn: ik heb al zeg ik het zelf best wel een goed figuur.
Niet superstrak, juist met vrouwelijke rondingen e.d.
Ik heb uiteraard nagedacht over wat jullie zeiden.
Nogmaals ik ga het van de week bespreken (al vind ik dat erg eng, maar goed die man is er om mij te helpen, niet omgekeerd),
maar gek genoeg voel ik mij erg opgelucht dat ik op mag houden met calorieën tellen.
(al vraag ik me nog wel af hoe ik dat ga doen maar dat komt wel goed)
Ik realiseer me maar al te goed hoe bizar dat overigens klinkt, maar goed.
Eigenlijk snap ik zelf niet eens waarom een retestrak lijf en een dieet van ahornsiroop, alfafa en goijibessen en uiteraard GEEN brood en aardappelen en 6 x per week sporten perse beter is.
Het is geen excuus, maar bovenstaande is tegenwoordig wel een beetje een hype... (het bovenstaande dieet is overigens niet de manier waarop ik eet )
Nou ja echt heel dik ben ik nooit geweest hoor, en nu helemaal niet.
Om eerlijk te zijn: ik heb al zeg ik het zelf best wel een goed figuur.
Niet superstrak, juist met vrouwelijke rondingen e.d.
Ik heb uiteraard nagedacht over wat jullie zeiden.
Nogmaals ik ga het van de week bespreken (al vind ik dat erg eng, maar goed die man is er om mij te helpen, niet omgekeerd),
maar gek genoeg voel ik mij erg opgelucht dat ik op mag houden met calorieën tellen.
(al vraag ik me nog wel af hoe ik dat ga doen maar dat komt wel goed)
Ik realiseer me maar al te goed hoe bizar dat overigens klinkt, maar goed.
Eigenlijk snap ik zelf niet eens waarom een retestrak lijf en een dieet van ahornsiroop, alfafa en goijibessen en uiteraard GEEN brood en aardappelen en 6 x per week sporten perse beter is.
Het is geen excuus, maar bovenstaande is tegenwoordig wel een beetje een hype... (het bovenstaande dieet is overigens niet de manier waarop ik eet )
zondag 23 februari 2014 om 09:12
Doe jezelf een lol en negeer al het nieuws over dieeten, superfoods e.d. Wat mij heel erg hielp om te relativeren was kijken naar de gezonde, slanke mensen om me heen en hoe die met eten omgaan. En de meeste van hen eten gewoon van alles wat. Dus ik besloot om dat toen ook maar te doen. Dat ging niet vanzelf, maar ik heb langzaam weer allerlei dingen uitgeprobeerd die ik 'eng' vond.
En stoppen met calorieën tellen zal inderdaad een opluchting zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik van de meeste dingen nog steeds wel weet hoeveel er in zit en dat ik meestal ook wel weet hoeveel ik op een dag heb binnen gekregen, maar ik schiet er niet meer van in de paniek.
Weet je wat het vooral is, continu bezig zijn met eten/niet eten, daar verpest je je eigen leven gewoon mee. Het is het echt niet waard.
En stoppen met calorieën tellen zal inderdaad een opluchting zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik van de meeste dingen nog steeds wel weet hoeveel er in zit en dat ik meestal ook wel weet hoeveel ik op een dag heb binnen gekregen, maar ik schiet er niet meer van in de paniek.
Weet je wat het vooral is, continu bezig zijn met eten/niet eten, daar verpest je je eigen leven gewoon mee. Het is het echt niet waard.