Psyche
alle pijlers
Moeite met dood van patiënt
zaterdag 8 maart 2014 om 23:54
Een maand geleden ben ik als vrijwilliger begonnen bij een verzorgingshuis. Ik loop bij een revalidatie- en palliatieve afdeling. Ondanks het feit dat de helft van mensen in minder dan 3 maanden komt te overlijden, vind ik het ontzettend leuk werk vanaf dag 1. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en ondanks alles wat ze moeten doorstaan zijn ze ontzettend lief en dankbaar.
Als ik er ben breng ik tijd door met degenen die daar behoefte aan hebben. Een daarvan was een man van de palliatieve afdeling. Ik merkte dat hij altijd een stuk opgewekter was als ik langskwam. Soms bleef ik buiten mijn werktijden om even hangen om hem gezelschap te houden.
Een paar dagen geleden bedacht ik onderweg dat ik hem mee naar buiten zou nemen, omdat hij dit al maanden niet had gedaan. Toen ik aankwam vertelde een van de verpleegkundigen dat ik niet meer bij hem langs hoefde te gaan, omdat hij niet meer wakker zou worden. Vandaag werd me verteld dat hij gisteravond is overleden.
Ik wist dat hij het niet lang meer zou uithouden, maar dit komt bij mij erg hard aan. Het kostte me veel moeite om langs zijn kamer te lopen zonder langs te gaan voor een praatje, omdat ik wist dat hij er niet meer was.
Hij was erg boos en verdrietig vanwege het feit dat hij niks meer zelfstandig kon doen en verweet zichzelf allerlei dingen. Aan de ene kant was hij blij dat hij nog leefde, aan de andere kant was hij er klaar mee. Ik gun hem alle rust, maar vind het vreselijk dat ik geen afscheid heb kunnen nemen.
Ik wil niet verdrietig zijn in het bijzijn van patiënten, omdat ze het al zwaar genoeg hebben. Ik wil er juist voor ze zijn om ze te laten genieten van de momenten die nog hebben, maar weet niet hoe ik met het gevoel moet omgaan dat de mensen met wie ik nu een band schep straks weg zijn.
Als ik er ben breng ik tijd door met degenen die daar behoefte aan hebben. Een daarvan was een man van de palliatieve afdeling. Ik merkte dat hij altijd een stuk opgewekter was als ik langskwam. Soms bleef ik buiten mijn werktijden om even hangen om hem gezelschap te houden.
Een paar dagen geleden bedacht ik onderweg dat ik hem mee naar buiten zou nemen, omdat hij dit al maanden niet had gedaan. Toen ik aankwam vertelde een van de verpleegkundigen dat ik niet meer bij hem langs hoefde te gaan, omdat hij niet meer wakker zou worden. Vandaag werd me verteld dat hij gisteravond is overleden.
Ik wist dat hij het niet lang meer zou uithouden, maar dit komt bij mij erg hard aan. Het kostte me veel moeite om langs zijn kamer te lopen zonder langs te gaan voor een praatje, omdat ik wist dat hij er niet meer was.
Hij was erg boos en verdrietig vanwege het feit dat hij niks meer zelfstandig kon doen en verweet zichzelf allerlei dingen. Aan de ene kant was hij blij dat hij nog leefde, aan de andere kant was hij er klaar mee. Ik gun hem alle rust, maar vind het vreselijk dat ik geen afscheid heb kunnen nemen.
Ik wil niet verdrietig zijn in het bijzijn van patiënten, omdat ze het al zwaar genoeg hebben. Ik wil er juist voor ze zijn om ze te laten genieten van de momenten die nog hebben, maar weet niet hoe ik met het gevoel moet omgaan dat de mensen met wie ik nu een band schep straks weg zijn.
donderdag 20 maart 2014 om 21:02
Ik heb niet zoveel wijze raad maar ik denk dat het heel mooi is dat het je raakt. Ik ben erg dankbaar geweest dat de huisarts van mijn vader zich zo om ons bekommerde en mijn vader hem echt had geraakt. Hij heeft zich heel professioneel en tegelijkertijd zo menselijk opgesteld. Dat was zo bijzonder en ik zal dat nooit vergeten! Zelfs nu rollen er wat traantjes.
Mijn tip zou dus zijn vind de balans tussen menselijkheid en professionaliteit, want echt dat stukje menselijkheid is op zo'n moment zo waardevol.
Mijn tip zou dus zijn vind de balans tussen menselijkheid en professionaliteit, want echt dat stukje menselijkheid is op zo'n moment zo waardevol.
donderdag 20 maart 2014 om 21:14
vrijdag 21 maart 2014 om 11:15
Ik werk in een gesloten kliniek waar het over het algemeen niet de bedoeling is dat patiënten overlijden. Maar het komt toch voor en het doet me toch iedere keer wat. Je bent immers die mensen aan het behandelen, verzorgen enz. Onthou de woorden van je teamleider en denk aan de momenten waarop jij iets voor deze man hebt kunnen betekenen. De eerste keer is altijd heftig en je moet een modus vinden waarin je zowel betrokken kunt zijn als afstand kunt nemen. Het is geen persoonlijk verlies maar misschien is het ook wel een soort projectie van jezelf. Zo'n overlijden roept een hoop emoties op en misschien trieert dat ook wel iets bij jou. Dat is niet meteen slecht, maar je moet er wel mee om leren gaan als je je werk op een voor jou gezonde manier wilt blijven doen.
vrijdag 21 maart 2014 om 13:55
Ik had ook een goede band met de vrouw die gisteren overleed. Ik moet wel zeggen dat het minder hard aankwam dan een paar weken geleden. Misschien kwam het doordat ik haar gisteren nog zag en wist dat ze hard achteruit ging. Ik zag dat ze erg verzwakt was en haar (klein)kinderen zaten erbij. Toen wist ik dat het afgelopen was. Bij de man die eerst overleed kwam het (soort van) onverwachts en ik had hem een tijdje niet gezien voordat hij overleed. Daardoor wist ik niet hoe erg hij er aan toe was.
Ik probeer me aan de woorden van mijn teammanager te houden. Daarnaast is een vrouw van de revalidatie-afdeling naar huis gestuurd omdat het weer goed met haar ging. Ik probeer mezelf nu meer te concentreren op dat soort positieve dingen.
Ik probeer me aan de woorden van mijn teammanager te houden. Daarnaast is een vrouw van de revalidatie-afdeling naar huis gestuurd omdat het weer goed met haar ging. Ik probeer mezelf nu meer te concentreren op dat soort positieve dingen.
maandag 24 maart 2014 om 16:06
quote:dweedledee schreef op 23 maart 2014 @ 04:38:
Godohgod. De beste stuurlui staan weer aan wal hoor. Op pagina 1 staan diverse reacties van ervaringsdeskundigen die allen aangeven dat het iets waar je mee moet leren omgaan, maar de dames hierboven weten het allemaal wel weer. Bah.
Sta helemaal niet aan wal, waarom denk jij dat?
Werk in tegenstelling wat je niet zult verwachten bijna 30 jaar de gezondheidszorg, dus denk dat ik mijn mening wel mag geven.
Natuurlijk is het omgaan met de dood iets wat rustigjes in moet ebben in je belevingswereld.
Maar als je er nu juist voor kiest om stervensbegeleiding te geven en je raakt (langdurend van het pad) wanneer het gebeurd..... Stel ik toch mijn vragen bij.
En je alleen maar richten op de revalidatiesuccessen, daar raak je je andere helft van de populatie niet mee.
Sorry hoor, het is geen bah. Je moet alleen wel een bepaald doel voor ogen hebben.
Godohgod. De beste stuurlui staan weer aan wal hoor. Op pagina 1 staan diverse reacties van ervaringsdeskundigen die allen aangeven dat het iets waar je mee moet leren omgaan, maar de dames hierboven weten het allemaal wel weer. Bah.
Sta helemaal niet aan wal, waarom denk jij dat?
Werk in tegenstelling wat je niet zult verwachten bijna 30 jaar de gezondheidszorg, dus denk dat ik mijn mening wel mag geven.
Natuurlijk is het omgaan met de dood iets wat rustigjes in moet ebben in je belevingswereld.
Maar als je er nu juist voor kiest om stervensbegeleiding te geven en je raakt (langdurend van het pad) wanneer het gebeurd..... Stel ik toch mijn vragen bij.
En je alleen maar richten op de revalidatiesuccessen, daar raak je je andere helft van de populatie niet mee.
Sorry hoor, het is geen bah. Je moet alleen wel een bepaald doel voor ogen hebben.