Psyche
alle pijlers
Zo angstig, heeft iemand het zelfde probleem?
zaterdag 26 april 2014 om 13:24
Ik moet even mijn verhaal weer kwijt aan jullie, aub niet bot reageren. Het zit zo diep in mijn dat ik dit niet los kan laten, mijn zus is gehandicapt en die logeerde een paar dagen bij mijn, moest op een ochtend mijn dochtertje naar school brengen, 1 min loopafstand, maar mijn sleutels lagen in de auto,en mijn man was naar zijn werk toe, dus dacht ik breng mijn dochtertje snel naar school, op dat moment zij ik tegen mijn zus ik ga even snel de kleine naar school brengen, Als ik aanklop moet je de deur voor mijn open maken, zo gezecht zo gaan. Alleen krijg ik elke keer een angstige gedachten, stel dat iemand aan kwam kloppen op het moment dat klaar school was gegaan, ( mijn dochtertje van 4 mnd sliep) stel dat er op dat moment wat is gebeurt met mijn dochtertje, ik zag ook een kleine sneetje boven haar poep gaatje, jullie begrijpen denk ik wel waar ik zo angstig voor ben. Probleem is mijn zus kan niet praten,begrijpt wel veel, dus kan haar helaas niet vragen. Aub reageer normaal op mijn bericht! Wou het eerst niet plaatsen, maar moet het gewoon even kwijt.
Ps. Ze lag wel lekker te slapen toen ik terug kwam,maar toch ben ik bang, ook kwam er wat melk uit haar mond, denk dus nu ook stel dat het geen melk was maar sperma? Ik ben zo bang!!!! Ik heb volgende week gelukkig weer een afspraak staan
Ps. Ze lag wel lekker te slapen toen ik terug kwam,maar toch ben ik bang, ook kwam er wat melk uit haar mond, denk dus nu ook stel dat het geen melk was maar sperma? Ik ben zo bang!!!! Ik heb volgende week gelukkig weer een afspraak staan
zaterdag 26 april 2014 om 13:26
Beste lezers,
ik ben zo bang en angstig dat mijn kinderen hiv oplopen van buiten, ik loop al bij een psychiater en ga binnenkort met groepstherapie beginnen.ik denk elke keer/ bijna elke dag dat mij kinderen hiv hebben opgelopen, als mij kinderen vallen buiten moet ik die hele plek controleren, ben als de dood dat ze op glas/ naald/ bloed vallen en zo besmet raken. Laatst was ik buiten in de stad had mij jongste dochtertje van 4 mnd in een draagzak tegen mij buik aan, er liep een man langs mij, en mij gedachten zeggen nu elke keer dat hij mij dochtertje heeft geprikt in haar been. Ik wordt echt helemaal gek en krijg het maar niet uit mij hoofd!! En nog veel meer angsten waar ik elke dag mee bezig ben, en ook probeer er niet aan te denken maar helaas lukt het mij nog niet.
Wie heeft het zelfde probleem? Wellicht kunnen we elkaar steunen.
ik ben zo bang en angstig dat mijn kinderen hiv oplopen van buiten, ik loop al bij een psychiater en ga binnenkort met groepstherapie beginnen.ik denk elke keer/ bijna elke dag dat mij kinderen hiv hebben opgelopen, als mij kinderen vallen buiten moet ik die hele plek controleren, ben als de dood dat ze op glas/ naald/ bloed vallen en zo besmet raken. Laatst was ik buiten in de stad had mij jongste dochtertje van 4 mnd in een draagzak tegen mij buik aan, er liep een man langs mij, en mij gedachten zeggen nu elke keer dat hij mij dochtertje heeft geprikt in haar been. Ik wordt echt helemaal gek en krijg het maar niet uit mij hoofd!! En nog veel meer angsten waar ik elke dag mee bezig ben, en ook probeer er niet aan te denken maar helaas lukt het mij nog niet.
Wie heeft het zelfde probleem? Wellicht kunnen we elkaar steunen.
zaterdag 26 april 2014 om 13:29
zaterdag 26 april 2014 om 13:31
Depri, in je vorige topic heeft een vriendin van je aangegeven dat je behandelaar had geadviseerd om niet mee te gaan in je angsten en je dus ook niet gerust te stellen of je verhalen te weerleggen. Dus dat ga ik hier ook niet doen en ik ga anderen ook adviseren om het niet te doen. Rot dat je zo angstig bent en ik hoop dat je behandeling snel effect heeft.
zaterdag 26 april 2014 om 13:46
Depri, je weet dat je geadviseerd is om dit soort topics niet te openen, omdat het je niet helpt. Daarnaast heb je dit topic al geopend en toen hielp het ook niet, je zit jezelf alleen maar gek te maken.
Advies: vraag de mod even om dit topic te verwijderen, je bent hier geestelijk echt te ziek voor.
Advies: vraag de mod even om dit topic te verwijderen, je bent hier geestelijk echt te ziek voor.
zaterdag 26 april 2014 om 14:55
Yep ik ken deze angsten maar al te goed. En ik weet hoe eng het is. Het eindeloos 'denken' en constant het angstige gevoel. Het gaat nu veel beter met me maar toen ik dit las, wist ik weer wat voor rare koppelingen ik allemaal in mijn hoofd maakte. Enige wat ik kan zeggen om je te helpen is dat JIJzelf degene bent die deze gedachtes 'waar' maken. Ik zal je een voorbeeld geven: als een van mijn klieren opzet dan zit ik heel de dag eraan. En denk alleen maar: dit hoort niet. Dit hoort niet DUS moet ik wel een HELE erge ziekte hebben. Alle tussenstops van griep of verkouden slaan mijn hersenen over. Het gevolg is dat ik mijzelf enge ziektes aanpraat en daardoor NOG angstiger wordt. En weken lang down ben. Dit is nog maar een voorbeeld. Ik heb het niet alleen met ziektes.
Soms komt het terug maar vrijwel alle keren denk ik nu: nou dan ga ik toch dood. En bij niet ziekte angsten, denk ik: nou dan gebeurd dat toch lekker? Ik ben door anders te gaan denken er, zo goed als dat kan, wel van afgekomen. Maar goed, wel een verschil, ik heb alleen mezelf ermee. Ik kan op die momenten alleen zelf niet van het leven genieten. Jij hebt kinderen, die je met deze angst vreselijk in de weg zit. Dus zoek hulp aub. Mijn moeder en oma waren vreselijk angstig. 'Wat als dit gaat gebeuren?' en dat was als kind, gevoelig en van binnen ook angstig, vreselijk eng om te zien.
Ik weet dat je dit TO opent om niet te horen dat je hulp nodig hebt. Maar om geruststelling te krijgen over je enge gedachte..... Lees zelf nog maar eens terug en zie hoe je van de ene 'rare' gedachte de ander erbij bedenkt. Ergens weet je dat zelf ook wel. Maar dat knagende gevoel he!? Doe er iets aan. Het leven is echt veelte leuk om bezig te zijn met 29.000 dingen op een dag, die NOOIT gaan gebeuren. En ook al gebeuren ze wel..... Jouw gedachtes houden dat niet tegen.
Soms komt het terug maar vrijwel alle keren denk ik nu: nou dan ga ik toch dood. En bij niet ziekte angsten, denk ik: nou dan gebeurd dat toch lekker? Ik ben door anders te gaan denken er, zo goed als dat kan, wel van afgekomen. Maar goed, wel een verschil, ik heb alleen mezelf ermee. Ik kan op die momenten alleen zelf niet van het leven genieten. Jij hebt kinderen, die je met deze angst vreselijk in de weg zit. Dus zoek hulp aub. Mijn moeder en oma waren vreselijk angstig. 'Wat als dit gaat gebeuren?' en dat was als kind, gevoelig en van binnen ook angstig, vreselijk eng om te zien.
Ik weet dat je dit TO opent om niet te horen dat je hulp nodig hebt. Maar om geruststelling te krijgen over je enge gedachte..... Lees zelf nog maar eens terug en zie hoe je van de ene 'rare' gedachte de ander erbij bedenkt. Ergens weet je dat zelf ook wel. Maar dat knagende gevoel he!? Doe er iets aan. Het leven is echt veelte leuk om bezig te zijn met 29.000 dingen op een dag, die NOOIT gaan gebeuren. En ook al gebeuren ze wel..... Jouw gedachtes houden dat niet tegen.
maandag 28 april 2014 om 23:55
quote:sabbaticalmeds schreef op 26 april 2014 @ 14:33:
maar je kwam thuis en je dochtertje lag te slapen en je zus deed ook normaal?
Niemand was in paniek of huilde?
Er waren geen sporen van geweld?
Zou dat niet aan de hand zijn als een inbreker even binnenkomt en je kind misbruikt?
Kortom het kan niet. Punt.
Medds, je hebt dan wel veel verstand van konijnen, maar denkt hoop ik niet dat dit iemand met (overtrokken) angsten geruststelt. Helaas niet, hoe reëel en nuchter je post ook klinkt. Voor de genezing van dergelijke zwakke punten is meer nodig. Angsten overwinnen is een proces. Een gruwelijk proces van met de angsten geconfronteerd worden en je dan eerst afschuwelijk voelen. En als het goed is, wordt het dan uiteindelijk minder, vaak ook door het aanleren van stressreductie en reële gedachten er tegenover kunnen zetten. Dat laatste lukt echter niet op het moment dat iemand teveel over de zuiger is.
Ook @ diverse anderen: los van dat TO duidelijk professionele hulp nodig heeft, is dit forum is er m.i. ook voor je ei kwijt te kunnen. Het zou niet moeten uitmaken waarover! Iemand die heel bang is, is op dat moment niet met rationaliteit te bedaren en kan dan veel hebben aan het ongestructureerd van zich af typen van de angst. Oordeel dan niet zo snel
@TO: ik herken het wel, irrationele angst voor iets dat nergens op slaat. Bij mij is dat inmiddels jaren geleden en helemaal OK. Maar hoe was je eerste dag in therapie? Heb je een goede behandelaar en kun je er al iets mee? (al is het wat vroeg lijkt me zo...) Heel rot voor je als je angst steeds aanwezig is. Het lijkt of het zich over meerdere onderwerpen uitspreidt. Dat is veel lastiger dan een enkele fobie! Ik heb me ook een tijdje zo gevoeld. Nu nogmaals alles OK, maar destijds...
Heb je iets van een diagnose gekregen?
En het klinkt misschien gek, maar kan het iets te maken hebben met post partum? Je schrijft namelijk dat je een kleintje van vier maanden hebt... Dat kan het best veroorzaakt hebben. Of ben je al langer bekend met deze sores?
maar je kwam thuis en je dochtertje lag te slapen en je zus deed ook normaal?
Niemand was in paniek of huilde?
Er waren geen sporen van geweld?
Zou dat niet aan de hand zijn als een inbreker even binnenkomt en je kind misbruikt?
Kortom het kan niet. Punt.
Medds, je hebt dan wel veel verstand van konijnen, maar denkt hoop ik niet dat dit iemand met (overtrokken) angsten geruststelt. Helaas niet, hoe reëel en nuchter je post ook klinkt. Voor de genezing van dergelijke zwakke punten is meer nodig. Angsten overwinnen is een proces. Een gruwelijk proces van met de angsten geconfronteerd worden en je dan eerst afschuwelijk voelen. En als het goed is, wordt het dan uiteindelijk minder, vaak ook door het aanleren van stressreductie en reële gedachten er tegenover kunnen zetten. Dat laatste lukt echter niet op het moment dat iemand teveel over de zuiger is.
Ook @ diverse anderen: los van dat TO duidelijk professionele hulp nodig heeft, is dit forum is er m.i. ook voor je ei kwijt te kunnen. Het zou niet moeten uitmaken waarover! Iemand die heel bang is, is op dat moment niet met rationaliteit te bedaren en kan dan veel hebben aan het ongestructureerd van zich af typen van de angst. Oordeel dan niet zo snel
@TO: ik herken het wel, irrationele angst voor iets dat nergens op slaat. Bij mij is dat inmiddels jaren geleden en helemaal OK. Maar hoe was je eerste dag in therapie? Heb je een goede behandelaar en kun je er al iets mee? (al is het wat vroeg lijkt me zo...) Heel rot voor je als je angst steeds aanwezig is. Het lijkt of het zich over meerdere onderwerpen uitspreidt. Dat is veel lastiger dan een enkele fobie! Ik heb me ook een tijdje zo gevoeld. Nu nogmaals alles OK, maar destijds...
Heb je iets van een diagnose gekregen?
En het klinkt misschien gek, maar kan het iets te maken hebben met post partum? Je schrijft namelijk dat je een kleintje van vier maanden hebt... Dat kan het best veroorzaakt hebben. Of ben je al langer bekend met deze sores?
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
dinsdag 29 april 2014 om 00:06
quote:MarianneDavids schreef op 26 april 2014 @ 16:31:
Je bent druk bezig van je kinderen ernstig gestoorde wezentjes te maken, eigenlijk zouden ze uit huis moeten worden geplaatst, dit lijkt héél erg op geestelijke mishandeling.
Ik ben toch blij dat ene MarianneDavids dit oordeel op een forum van een gemiddeld vrouwenblad kan geven. Waar zouden we toch zijn in deze wereld zonder zulke wijze lieden?
Je bent druk bezig van je kinderen ernstig gestoorde wezentjes te maken, eigenlijk zouden ze uit huis moeten worden geplaatst, dit lijkt héél erg op geestelijke mishandeling.
Ik ben toch blij dat ene MarianneDavids dit oordeel op een forum van een gemiddeld vrouwenblad kan geven. Waar zouden we toch zijn in deze wereld zonder zulke wijze lieden?
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
dinsdag 29 april 2014 om 00:07
quote:SuzanneSuus schreef op 26 april 2014 @ 15:33:
Och wat heftig
Het gaat niet goed met je hè?
Is het een plan om de crisisdienst te bellen?
Zorgen voor je zus kan nu niet hoor!
Ik vind de afspraak met de psychiater nog te ver weg, je moet echt nu iemand spreken!
Superlief dit..
Voor deze post een gemeende
Och wat heftig
Het gaat niet goed met je hè?
Is het een plan om de crisisdienst te bellen?
Zorgen voor je zus kan nu niet hoor!
Ik vind de afspraak met de psychiater nog te ver weg, je moet echt nu iemand spreken!
Superlief dit..
Voor deze post een gemeende
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
dinsdag 29 april 2014 om 00:10
quote:jotje09 schreef op 26 april 2014 @ 14:55:
Yep ik ken deze angsten maar al te goed. En ik weet hoe eng het is. Het eindeloos 'denken' en constant het angstige gevoel. Het gaat nu veel beter met me maar toen ik dit las, wist ik weer wat voor rare koppelingen ik allemaal in mijn hoofd maakte. Enige wat ik kan zeggen om je te helpen is dat JIJzelf degene bent die deze gedachtes 'waar' maken. Ik zal je een voorbeeld geven: als een van mijn klieren opzet dan zit ik heel de dag eraan. En denk alleen maar: dit hoort niet. Dit hoort niet DUS moet ik wel een HELE erge ziekte hebben. Alle tussenstops van griep of verkouden slaan mijn hersenen over. Het gevolg is dat ik mijzelf enge ziektes aanpraat en daardoor NOG angstiger wordt. En weken lang down ben. Dit is nog maar een voorbeeld. Ik heb het niet alleen met ziektes.
Soms komt het terug maar vrijwel alle keren denk ik nu: nou dan ga ik toch dood. En bij niet ziekte angsten, denk ik: nou dan gebeurd dat toch lekker? Ik ben door anders te gaan denken er, zo goed als dat kan, wel van afgekomen. Maar goed, wel een verschil, ik heb alleen mezelf ermee. Ik kan op die momenten alleen zelf niet van het leven genieten. Jij hebt kinderen, die je met deze angst vreselijk in de weg zit. Dus zoek hulp aub. Mijn moeder en oma waren vreselijk angstig. 'Wat als dit gaat gebeuren?' en dat was als kind, gevoelig en van binnen ook angstig, vreselijk eng om te zien.
Ik weet dat je dit TO opent om niet te horen dat je hulp nodig hebt. Maar om geruststelling te krijgen over je enge gedachte..... Lees zelf nog maar eens terug en zie hoe je van de ene 'rare' gedachte de ander erbij bedenkt. Ergens weet je dat zelf ook wel. Maar dat knagende gevoel he!? Doe er iets aan. Het leven is echt veelte leuk om bezig te zijn met 29.000 dingen op een dag, die NOOIT gaan gebeuren. En ook al gebeuren ze wel..... Jouw gedachtes houden dat niet tegen.Weer zo'n lieve reactie! TOP, lief! Getuigt van begrip en medeleven. Haal hier maar iets uit TO, en we horen graag hoe het verder met je gaat...
Yep ik ken deze angsten maar al te goed. En ik weet hoe eng het is. Het eindeloos 'denken' en constant het angstige gevoel. Het gaat nu veel beter met me maar toen ik dit las, wist ik weer wat voor rare koppelingen ik allemaal in mijn hoofd maakte. Enige wat ik kan zeggen om je te helpen is dat JIJzelf degene bent die deze gedachtes 'waar' maken. Ik zal je een voorbeeld geven: als een van mijn klieren opzet dan zit ik heel de dag eraan. En denk alleen maar: dit hoort niet. Dit hoort niet DUS moet ik wel een HELE erge ziekte hebben. Alle tussenstops van griep of verkouden slaan mijn hersenen over. Het gevolg is dat ik mijzelf enge ziektes aanpraat en daardoor NOG angstiger wordt. En weken lang down ben. Dit is nog maar een voorbeeld. Ik heb het niet alleen met ziektes.
Soms komt het terug maar vrijwel alle keren denk ik nu: nou dan ga ik toch dood. En bij niet ziekte angsten, denk ik: nou dan gebeurd dat toch lekker? Ik ben door anders te gaan denken er, zo goed als dat kan, wel van afgekomen. Maar goed, wel een verschil, ik heb alleen mezelf ermee. Ik kan op die momenten alleen zelf niet van het leven genieten. Jij hebt kinderen, die je met deze angst vreselijk in de weg zit. Dus zoek hulp aub. Mijn moeder en oma waren vreselijk angstig. 'Wat als dit gaat gebeuren?' en dat was als kind, gevoelig en van binnen ook angstig, vreselijk eng om te zien.
Ik weet dat je dit TO opent om niet te horen dat je hulp nodig hebt. Maar om geruststelling te krijgen over je enge gedachte..... Lees zelf nog maar eens terug en zie hoe je van de ene 'rare' gedachte de ander erbij bedenkt. Ergens weet je dat zelf ook wel. Maar dat knagende gevoel he!? Doe er iets aan. Het leven is echt veelte leuk om bezig te zijn met 29.000 dingen op een dag, die NOOIT gaan gebeuren. En ook al gebeuren ze wel..... Jouw gedachtes houden dat niet tegen.Weer zo'n lieve reactie! TOP, lief! Getuigt van begrip en medeleven. Haal hier maar iets uit TO, en we horen graag hoe het verder met je gaat...
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)