Thuis
alle pijlers
Ik heb geen kat meer.
woensdag 7 mei 2014 om 00:50
Vanochtend hebben we mijn kat in laten slapen. Ze was bijna 13, zou jarig geweest zijn over ongeveer twee weken, maar dat gaat dus niet gebeuren. Kanker in de bek, ineens ontzettend ziek. In een week drie keer naar de dierenarts. Niet eten, niet drinken, niet opgepakt willen worden, ze verstopte zich en knorde minder. Ze keek nog wel naar me, en kwam nog naar me toe, maar deed niet meer zo arrogant. Het was gewoon een heel andere kat.
Eerst zeiden ze dat het de schildklier was, en een virus. Dus ik was blij, want dan zou ze nog jaren door kunnen met medicatie. Ze knapte een dag even op, en toen werd steeds erger. Tweede keer was de dierenarts vaag en zei 'probeer maandag maar weer'. Maandag werd toen dinsdag, en nu heb ik geen kat meer, want het was dus kanker.
Ik heb gezien hoe ze geboren werd. Ik mocht haar houden. Ik was zo blij. 12 jaar lang, iedere keer dat ik verdrietig was, of last had van mijn angststoornis, of van gepest worden op school, ging ik naar die kat. Ze is zo lief voor me geweest. Nooit krabben, nooit bijten, altijd spinnen en spelen en knuffelen en door het huis rennen. Elke avond was het 'trusten, poes! tot morgen!' en elke ochtend was 'hey hallo, ben net wakker ja.'
En nu is ze weg.
Ik weet niet zo goed wat ik nu moet. Ik heb eerst de hele dag gehuild, toen ben ik gaan slapen, en nu een paar uur later, weer klaarwakker en weer tranen met tuiten. Is dat normaal? Ik ben nooit eerder zo aan een dier gehecht geweest en heb geen idee wat me nu overkomt.
Ik moest dit echt even delen, want het is bijna 1 uur 's nachts en ik hou het gewoon niet droog. Tips, ervaringen, alles is welkom.
Dag lief poezenbeest, bedankt voor al die jaren van knuffels, spelen en vertrouwen.
Eerst zeiden ze dat het de schildklier was, en een virus. Dus ik was blij, want dan zou ze nog jaren door kunnen met medicatie. Ze knapte een dag even op, en toen werd steeds erger. Tweede keer was de dierenarts vaag en zei 'probeer maandag maar weer'. Maandag werd toen dinsdag, en nu heb ik geen kat meer, want het was dus kanker.
Ik heb gezien hoe ze geboren werd. Ik mocht haar houden. Ik was zo blij. 12 jaar lang, iedere keer dat ik verdrietig was, of last had van mijn angststoornis, of van gepest worden op school, ging ik naar die kat. Ze is zo lief voor me geweest. Nooit krabben, nooit bijten, altijd spinnen en spelen en knuffelen en door het huis rennen. Elke avond was het 'trusten, poes! tot morgen!' en elke ochtend was 'hey hallo, ben net wakker ja.'
En nu is ze weg.
Ik weet niet zo goed wat ik nu moet. Ik heb eerst de hele dag gehuild, toen ben ik gaan slapen, en nu een paar uur later, weer klaarwakker en weer tranen met tuiten. Is dat normaal? Ik ben nooit eerder zo aan een dier gehecht geweest en heb geen idee wat me nu overkomt.
Ik moest dit echt even delen, want het is bijna 1 uur 's nachts en ik hou het gewoon niet droog. Tips, ervaringen, alles is welkom.
Dag lief poezenbeest, bedankt voor al die jaren van knuffels, spelen en vertrouwen.
woensdag 7 mei 2014 om 00:54
Ach, lieverd. Dit is denk ik een hele normale reactie. Je hebt nu ontzettend veel verdriet en dat is zo logisch als je al zo lang een beestje hebt en zo hecht bent. Het moet er allemaal even uit. Zie het als een verse wond. Het zal nog even duren, voordat je het verdriet een plekje kunt geven.
Heel veel sterkte.
Heel veel sterkte.
Learn from yesterday, live for today, hope for tomorrow!
woensdag 7 mei 2014 om 01:22
Livette, het voelt ook inderdaad een beetje als een wond. Hoewel ik liever een echte wond had gehad.
Dank jullie wel voor de knuffels en sterkte wensen, ik had het even nodig om het te delen, en gezien er nu weinig mensen wakker zijn dacht ik 'dan maar op Viva'. Ik heb nu wel meer ruimte in mijn hoofd, dus het hielp wel wat. Misschien nog even proberen te slapen, dan.
Pft, ik had niet verwacht dat het zo hard aan zou komen. En ik vind het rot dat sommige van jullie het ook gevoeld hebben, het voelt zo oneerlijk.
Krullevaer, ik hoop dat je nog heul, heul lang van je beestje mag genieten.
Dank jullie wel voor de knuffels en sterkte wensen, ik had het even nodig om het te delen, en gezien er nu weinig mensen wakker zijn dacht ik 'dan maar op Viva'. Ik heb nu wel meer ruimte in mijn hoofd, dus het hielp wel wat. Misschien nog even proberen te slapen, dan.
Pft, ik had niet verwacht dat het zo hard aan zou komen. En ik vind het rot dat sommige van jullie het ook gevoeld hebben, het voelt zo oneerlijk.
Krullevaer, ik hoop dat je nog heul, heul lang van je beestje mag genieten.
woensdag 7 mei 2014 om 05:30
Oh wat erg zeg. Wat een verdriet zal je hebben. Ik heb geen woorden voor je dat het verdriet kan verzachten. Wat ik heb gedaan toen mijn kat overleed is een mooie foto van hem ingelijst, samen met een snorhaar die ik vond op zijn slaapplekje. Zo is hij er toch nog een klein beetje bij.
Hou je taai
Hou je taai
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
woensdag 7 mei 2014 om 07:04
Ah, wat naar en verdrietig... Laat het verdriet er gewoon zijn, dat slijt met de tijd. Koester de mooie herinneringen en volg de tip op van MV, maak een mooi fotolijstje zodat je even naar je kat kan kijken voor wanneer je het nodig hebt.
Ik heb ooit eens mijn kat na een week moeten laten inslapen en daar was ik al kapot van, laat staan 12 jaar. Veel sterkte toegewenst.
Ik heb ooit eens mijn kat na een week moeten laten inslapen en daar was ik al kapot van, laat staan 12 jaar. Veel sterkte toegewenst.
woensdag 7 mei 2014 om 09:04
Natuurlijk is dat normaal! Huil maar! Je hebt hartstikke verdriet, verdorie en je hoeft je echt niet te schamen omdat de reden een dier is. Je hebt van haar gehouden en je hebt een band met haar gehad.
Het is een rouwproces. Over een tijdje zullen de scherpe kantjes eraf gaan, maar verdriet hoort bij verlies, dus laat het gewoon komen.
Mijn kat is precies een week en een dag geleden ook overleden, dus ik leef met je mee...
Het is een rouwproces. Over een tijdje zullen de scherpe kantjes eraf gaan, maar verdriet hoort bij verlies, dus laat het gewoon komen.
Mijn kat is precies een week en een dag geleden ook overleden, dus ik leef met je mee...
woensdag 7 mei 2014 om 09:20
Ah bah wat een verdriet. Heel veel sterkte.
Inderdaad is 't beter voor de kat maar dat niets af aan 't verdriet natuurlijk.
Geef 't gewoon de tijd, huil als je wil huilen.
Logisch dat je verdriet hebt, dat betekend dat je veel om hem hebt gegeven.
Inderdaad is 't beter voor de kat maar dat niets af aan 't verdriet natuurlijk.
Geef 't gewoon de tijd, huil als je wil huilen.
Logisch dat je verdriet hebt, dat betekend dat je veel om hem hebt gegeven.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
woensdag 7 mei 2014 om 23:04
Ach meid, hartstikke logisch dat je daardoor van de wereld bent geblazen. Ik ken dat verdriet. Het is onbegrijpelijk hoe zo'n beestje je zoveel troost kan bieden als je weer de pispaal bent geweest, of als je krom loopt van de buikkramp. Ik heb alle twee de oudjes weggebracht, eentje op zn 19e en eentje 16. Jánken dat ik deed! En ik was toen ook al een grote meid hoor, maar bij alle twee had ik evenveel verdriet. De laatste mis ik nog, als ik bij de ouders op bezoek ga. Het is heel langzaam gesleten, en ook al heb ik nou een hele lieve Snor in mijn eigen huis, hij moet grote pootjes vullen. Huil het lekker uit. Weet dat je jou poezebeest een hoop pijn bespaard hebt. Heel veel sterkte!
donderdag 8 mei 2014 om 07:32
Ach, wat een boel lieve reacties zeg, ik krijg er gewoon tranen van. Wat verdrietig ook dat zoveel van jullie weten hoe het voelt, maar wat fijn dat jullie ook begrijpen dat het niet 'gewoon zomaar' een kat is. Ik huil normaal niet veel, maar de afgelopen twee dagen schiet ik steeds weer vol, het is fijn om te weten dat dat mag en niet raar is.
Ik word een beetje gek van het naar beneden lopen, want ik kijk steeds automatisch op de plekken waar ze sliep, en ik denk steeds dat ik 'prrrr' hoor, maar dat kan dus helemaal niet. Koffie drinken in de ochtend is nu toch echt minder leuk.
Mylene_Valerie, wat lief dat je ook nog een snorhaar hebt!
Ik zal in ieder geval doen wat veel van jullie zeggen, en een mooie foto inlijsten. Ze is begraven, maar er staat een mooi kattenbeeld op, waar ze altijd naast ging zitten. Dat is wel fijn.
Knuffels voor iedereen die een dierenvriend moet missen.
Ik word een beetje gek van het naar beneden lopen, want ik kijk steeds automatisch op de plekken waar ze sliep, en ik denk steeds dat ik 'prrrr' hoor, maar dat kan dus helemaal niet. Koffie drinken in de ochtend is nu toch echt minder leuk.
Mylene_Valerie, wat lief dat je ook nog een snorhaar hebt!
Ik zal in ieder geval doen wat veel van jullie zeggen, en een mooie foto inlijsten. Ze is begraven, maar er staat een mooi kattenbeeld op, waar ze altijd naast ging zitten. Dat is wel fijn.
Knuffels voor iedereen die een dierenvriend moet missen.