Psyche
alle pijlers
Moeite met eiceldonatie zusje
maandag 19 mei 2014 om 12:19
Mijn verstand en mijn gevoel lopen niet gelijk op.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
maandag 19 mei 2014 om 21:17
quote:dubiootje schreef op 19 mei 2014 @ 20:41:
Mag ik vragen waarom je zusje geen relatie wil?Ja hoor, dat mag je vragen Ze wil geen man. Ze wil geen verantwoording af hoeven te leggen tegenover een man. Het is een heel verhaal en natuurlijk haar gevoel. Ze heeft nog nooit een relatie gehad en staat hier ook niet open voor. Aandacht van mannen heeft ze genoeg. Ze is liever alleen zegt ze.
Mag ik vragen waarom je zusje geen relatie wil?Ja hoor, dat mag je vragen Ze wil geen man. Ze wil geen verantwoording af hoeven te leggen tegenover een man. Het is een heel verhaal en natuurlijk haar gevoel. Ze heeft nog nooit een relatie gehad en staat hier ook niet open voor. Aandacht van mannen heeft ze genoeg. Ze is liever alleen zegt ze.
maandag 19 mei 2014 om 21:24
TO, heeft je zusje ook uitgelegd waarom ze voor wederkerigheid kiest? Want dat is niet de enige mogelijkheid die de kliniek heeft.
Je schrijft ook dat je trots bent op je zusje dat ze het op deze manier gaat doen en vindt het mooi dat het op die manier mogelijk is. Maar dit geldt dan toch ook voor vrouwen die een eicel nodig hebben?
Stel: je zusje was wel het type voor een relatie geweest, met een man samen maar zelf onvruchtbaar. Ze zou dan tegen jou vertellen bij dezelfde kliniek aan te kloppen maar dan omdat ze een eicel nodig had.
Je had het kindje dat zij dan op de wereld had gezet dan toch ook beschouwd als haar kind en als jouw neefje/nichtje?
Je schrijft ook dat je trots bent op je zusje dat ze het op deze manier gaat doen en vindt het mooi dat het op die manier mogelijk is. Maar dit geldt dan toch ook voor vrouwen die een eicel nodig hebben?
Stel: je zusje was wel het type voor een relatie geweest, met een man samen maar zelf onvruchtbaar. Ze zou dan tegen jou vertellen bij dezelfde kliniek aan te kloppen maar dan omdat ze een eicel nodig had.
Je had het kindje dat zij dan op de wereld had gezet dan toch ook beschouwd als haar kind en als jouw neefje/nichtje?
maandag 19 mei 2014 om 21:26
quote:dubbeltje4 schreef op 19 mei 2014 @ 20:49:
[...]
Kan allemaal nog gebeuren he, ook bij deze ouders.Alles kan. Je kunt vlak na je bevalling onder een bus lopen, of een paar jaar later helemaal knots worden en kwijlend in een inrichting terecht komen. Of je man krijgt de kolder in zijn kop en verlaat je voor een zeventienjarige zoldersnol en jij komt met je kind in een akelig flatje terecht. En het leuke is dat dat allemaal op geen enkele manier samenhangt met de manier waarop je kind in elkaar geknutseld is en ook al niet met de herkomst van het DNA van het bloedje.
[...]
Kan allemaal nog gebeuren he, ook bij deze ouders.Alles kan. Je kunt vlak na je bevalling onder een bus lopen, of een paar jaar later helemaal knots worden en kwijlend in een inrichting terecht komen. Of je man krijgt de kolder in zijn kop en verlaat je voor een zeventienjarige zoldersnol en jij komt met je kind in een akelig flatje terecht. En het leuke is dat dat allemaal op geen enkele manier samenhangt met de manier waarop je kind in elkaar geknutseld is en ook al niet met de herkomst van het DNA van het bloedje.
maandag 19 mei 2014 om 21:29
quote:diaa schreef op 19 mei 2014 @ 16:12:
Hmm apart. Jubelen als je zus met DNA van een volslagen onbekende een toekomstig kindje vaderloos maakt (want ze wil en geen.man en de biologische vader krijgt een minimale rol inde vorm van contact op ik meen 12 en 16 jaar) maar piepen als zij de omgekeerde variant wenst te faciliteren.
Twee maten.Geheel mee eens.
Hmm apart. Jubelen als je zus met DNA van een volslagen onbekende een toekomstig kindje vaderloos maakt (want ze wil en geen.man en de biologische vader krijgt een minimale rol inde vorm van contact op ik meen 12 en 16 jaar) maar piepen als zij de omgekeerde variant wenst te faciliteren.
Twee maten.Geheel mee eens.
maandag 19 mei 2014 om 21:33
Is je zusje de eerste van jullie 3 die bezig is met een kinderwens?
De intensiteit van je betrokkenheid en emoties komt op mij over als die van iemand die voor het eerst oma gaat worden.
Ik kan me in de kern je gevoel best wel wat voorstellen. Raar idee, dat er een nichtje of neefje zou rondlopen waar wij als familie geen band mee hebben.
Maar jij maakt het echt veel te groot, en dat weet je volgens mij ook wel. Je praat het jezelf ook een beetje aan, is mijn indruk. Probeer jezelf juist de andere kant dieper te laten beseffen: je zus krijgt misschien een kindje en maakt misschien andere wensouder (s) heel gelukkig, wat fijn.
De intensiteit van je betrokkenheid en emoties komt op mij over als die van iemand die voor het eerst oma gaat worden.
Ik kan me in de kern je gevoel best wel wat voorstellen. Raar idee, dat er een nichtje of neefje zou rondlopen waar wij als familie geen band mee hebben.
Maar jij maakt het echt veel te groot, en dat weet je volgens mij ook wel. Je praat het jezelf ook een beetje aan, is mijn indruk. Probeer jezelf juist de andere kant dieper te laten beseffen: je zus krijgt misschien een kindje en maakt misschien andere wensouder (s) heel gelukkig, wat fijn.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
maandag 19 mei 2014 om 22:28
Ja, ik weet zelf dat ik het veel te groot maak. En dat wil ik ook juist niet. Verstandelijk weet ik dat ook allemaal heel erg goed. Ik ben er ook voor. Maar het is puur dat stukje dat vreet. Door dit topic ben ik er wel achter gekomen dat ik bepaalde dingen verkeerd zie waardoor het groter wordt gevoelsmatig dan het is. Maar nogmaals, verstandelijk sta ik helemaal achter de beslissing van mijn zusje. Voor de duidelijkheid, zelf is ze ook compleet zeker van, dus al zou ik willen (wat ik niet wil), haar beslissing verandert daar niet door.
Zij heeft gekozen voor wederkerigheid omdat zij wil terugdoen wat zij ook krijgt. Zij wil graag een kind, iets dat niet op een veilige manier kan zonder een donor en een dergelijke kliniek. Daarom wil zij ook een ander geven wat zij graag wil.
Haar kind krijgt vanaf dag 1 mannelijke figuren in zijn of haar leven. Mijn man, de man van mijn zus, de man van haar beste vriendin.
Zij is niet de eerste met een kinderwens, mijn zus heeft twee kinderen.
Zij heeft gekozen voor wederkerigheid omdat zij wil terugdoen wat zij ook krijgt. Zij wil graag een kind, iets dat niet op een veilige manier kan zonder een donor en een dergelijke kliniek. Daarom wil zij ook een ander geven wat zij graag wil.
Haar kind krijgt vanaf dag 1 mannelijke figuren in zijn of haar leven. Mijn man, de man van mijn zus, de man van haar beste vriendin.
Zij is niet de eerste met een kinderwens, mijn zus heeft twee kinderen.
maandag 19 mei 2014 om 22:51
Mrssippie, dus echt een bewuste keuze van je zusje, van het wederkerigheidsprincipe, respecteer dat.
En accepteer de gevoelens die jij erbij hebt, ben er niet boos om op jezelf en moffel het niet weg, die gevoelens zijn er en mogen er ook zijn, alleen... Het blijft de keuze van je zusje.
Soms mogen gevoelens ook gewoon gevoelens zijn en hersenspinsels. Er is denk ik geen manier om "ermee om te gaan".
En accepteer de gevoelens die jij erbij hebt, ben er niet boos om op jezelf en moffel het niet weg, die gevoelens zijn er en mogen er ook zijn, alleen... Het blijft de keuze van je zusje.
Soms mogen gevoelens ook gewoon gevoelens zijn en hersenspinsels. Er is denk ik geen manier om "ermee om te gaan".
dinsdag 20 mei 2014 om 08:52
TO,
Vooropgesteld dat ik, als analytisch persoon, je houding t.o.v. de eicel van je zusje helemaal niet begrijp, vraag ik me af hoe je tegen orgaandonatie aankijkt. Dan gaat er nog wel meer dan een paar eicellen naar "vreemden".
Soms zelfs bij leven: er zijn mensen die bij leven een nier afstaan aan iemand die ze niet kennen.
Vooropgesteld dat ik, als analytisch persoon, je houding t.o.v. de eicel van je zusje helemaal niet begrijp, vraag ik me af hoe je tegen orgaandonatie aankijkt. Dan gaat er nog wel meer dan een paar eicellen naar "vreemden".
Soms zelfs bij leven: er zijn mensen die bij leven een nier afstaan aan iemand die ze niet kennen.
dinsdag 20 mei 2014 om 09:25
Ik kan er niet goed mijn vinger op leggen, maar ik krijg een raar gevoel bij dit topic. Het beschermende, het "ik wil de mensen van wie ik hou graag dicht bij me houden", het sokjes breien en denken aan een spaarrekening voor er überhaupt een eicel en een zaadje bij elkaar zijn gekomen, het visualiseren van een lief klein meisje...
Het klinkt alsof je erg bovenop je zus zit, het komt op mij beklemmend over. ZUS dus, ze is inmiddels volwassen hè
Het klinkt alsof je erg bovenop je zus zit, het komt op mij beklemmend over. ZUS dus, ze is inmiddels volwassen hè
Ga in therapie!
dinsdag 20 mei 2014 om 09:47
Ik kan me je gevoel wel voorstellen mrssippie. Ik ben zelf ook iemand met een groot inlevingsvermogen of grote fantasie (hoe je het maar wilt noemen 
) en ik kan dus best meegaan in je idee over dat kleine meisje dat buiten jullie zich op gaat groeien.
Het is belangrijk om in te zien dan dit een fantasie is en geen werkelijkheid. Maar nu je het eenmaal voelt zal het wegduwen misschien niet lukken.
Wat ik zou doen is jezelf een paar dagen de tijd geven om in je fantasie op te gaan. Verzin dan naast de slechte ook een paar mooie eindes
Ik denk dat als het er mag zijn het na een paar dagen minder interessant wordt. Het echte leven eist dan weer aandacht op. Omdat je al weet dat je de fantasie los wilt laten is dat het moment om weer op te gaan in het echte leven en bezig te zijn met wat er echt gebeurt ipv met wat er in je hoofd gebeurt.
Alvast veel plezier met je toekomstige neefje of nichtje!
) en ik kan dus best meegaan in je idee over dat kleine meisje dat buiten jullie zich op gaat groeien.Het is belangrijk om in te zien dan dit een fantasie is en geen werkelijkheid. Maar nu je het eenmaal voelt zal het wegduwen misschien niet lukken.
Wat ik zou doen is jezelf een paar dagen de tijd geven om in je fantasie op te gaan. Verzin dan naast de slechte ook een paar mooie eindes
Ik denk dat als het er mag zijn het na een paar dagen minder interessant wordt. Het echte leven eist dan weer aandacht op. Omdat je al weet dat je de fantasie los wilt laten is dat het moment om weer op te gaan in het echte leven en bezig te zijn met wat er echt gebeurt ipv met wat er in je hoofd gebeurt.
Alvast veel plezier met je toekomstige neefje of nichtje!
Het is zoals het is
dinsdag 20 mei 2014 om 12:57
quote:dubiootje schreef op 20 mei 2014 @ 09:25:
Ik kan er niet goed mijn vinger op leggen, maar ik krijg een raar gevoel bij dit topic. Het beschermende, het "ik wil de mensen van wie ik hou graag dicht bij me houden", het sokjes breien en denken aan een spaarrekening voor er überhaupt een eicel en een zaadje bij elkaar zijn gekomen, het visualiseren van een lief klein meisje...
Het klinkt alsof je erg bovenop je zus zit, het komt op mij beklemmend over. ZUS dus, ze is inmiddels volwassen hè
Ik denk dat dat het probleem is met dingen lezen op een forum en de persoon erachter niet kennen. Ik zit absoluut niet bovenop mijn zusje. Misschien komt het zo over door de manier waarop ik het opschrijf maar de meeste dingen spelen zich af in mijn hoofd. Bijvoorbeeld dat ik nadenk over hoe ik bij kan dragen aan een spaarcentje voor het kindje later, mijn zusje weet dit helemaal niet. Hou er rekening mee dat mijn zusje alles zal moeten doen van 1 inkomen. Dat houdt in dat zij minder financiële vrijheid heeft dan bijvoorbeeld mijn andere zus, die is getrouwd, twee inkomens. Dan gaat sparen iets makkelijker omdat er meer binnenkomt en dus meer overblijft. Het kindje kan daar niets aan doen. Als ik dan iets kan doen om te zorgen dat ook het toekomstige kindje van mijn zusje straks wat meer spaarcentjes heeft voor een auto, rijbewijs of wat ook. Is dat dan werkelijk zo raar? Ik zie namelijk oprecht niet in wat daar raar aan is. Maar misschien is dat ook afhankelijk van hoe iemand is opgegroeid. Wij hebben altijd geleerd om elkaar te helpen en te delen. Omgekeerd staat mijn zusje ook vooraan wanneer ik eens hulp nodig heb. En van beide kanten absoluut niet op een verstikkende manier.
Het sokjes breien, ik ben vaak met handwerk dingen bezig, ik ben er niet zo handig mee en vaak is het resultaat ook ietwat... anders dan de bedoeling is. Daarom steek ik er nu meer tijd in omdat ik het graag goed wil doen. Ik vind zelf iets maken gewoon meer bijzonder dan lukraak iets kopen. En een paar hele mooie zelfgebreide sokjes, ik zie echt niet in wat daar zo raar aan is. Breien is los van alles toch weer helemaal hip en niet meer voor oudjes? Het fantaseren over een klein baby'tje, dat wordt zeker ook gevoed door mijn zusje. Zij droomt hardop over wat er hopelijk straks gaat komen. Nou, dan droom ik toch mee? Ik verheug me er namelijk ook op en wordt enorm blij van haar blijheid.
Ik kan er niet goed mijn vinger op leggen, maar ik krijg een raar gevoel bij dit topic. Het beschermende, het "ik wil de mensen van wie ik hou graag dicht bij me houden", het sokjes breien en denken aan een spaarrekening voor er überhaupt een eicel en een zaadje bij elkaar zijn gekomen, het visualiseren van een lief klein meisje...
Het klinkt alsof je erg bovenop je zus zit, het komt op mij beklemmend over. ZUS dus, ze is inmiddels volwassen hè
Ik denk dat dat het probleem is met dingen lezen op een forum en de persoon erachter niet kennen. Ik zit absoluut niet bovenop mijn zusje. Misschien komt het zo over door de manier waarop ik het opschrijf maar de meeste dingen spelen zich af in mijn hoofd. Bijvoorbeeld dat ik nadenk over hoe ik bij kan dragen aan een spaarcentje voor het kindje later, mijn zusje weet dit helemaal niet. Hou er rekening mee dat mijn zusje alles zal moeten doen van 1 inkomen. Dat houdt in dat zij minder financiële vrijheid heeft dan bijvoorbeeld mijn andere zus, die is getrouwd, twee inkomens. Dan gaat sparen iets makkelijker omdat er meer binnenkomt en dus meer overblijft. Het kindje kan daar niets aan doen. Als ik dan iets kan doen om te zorgen dat ook het toekomstige kindje van mijn zusje straks wat meer spaarcentjes heeft voor een auto, rijbewijs of wat ook. Is dat dan werkelijk zo raar? Ik zie namelijk oprecht niet in wat daar raar aan is. Maar misschien is dat ook afhankelijk van hoe iemand is opgegroeid. Wij hebben altijd geleerd om elkaar te helpen en te delen. Omgekeerd staat mijn zusje ook vooraan wanneer ik eens hulp nodig heb. En van beide kanten absoluut niet op een verstikkende manier.
Het sokjes breien, ik ben vaak met handwerk dingen bezig, ik ben er niet zo handig mee en vaak is het resultaat ook ietwat... anders dan de bedoeling is. Daarom steek ik er nu meer tijd in omdat ik het graag goed wil doen. Ik vind zelf iets maken gewoon meer bijzonder dan lukraak iets kopen. En een paar hele mooie zelfgebreide sokjes, ik zie echt niet in wat daar zo raar aan is. Breien is los van alles toch weer helemaal hip en niet meer voor oudjes? Het fantaseren over een klein baby'tje, dat wordt zeker ook gevoed door mijn zusje. Zij droomt hardop over wat er hopelijk straks gaat komen. Nou, dan droom ik toch mee? Ik verheug me er namelijk ook op en wordt enorm blij van haar blijheid.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:01
Je andere zus heeft twee inkomens, maar er is ook een volwassene meer die van die twee inkomens moet rondkomen. De kans is groot dat je zusje het prima redt. Een spaarrekening openen voor het kindje is prima en lief, maar ik zou er niet steeds de nadruk op leggen dat zij het financieel minder breed heeft, dat ze in haar eentje is, dat ze het in jouw ogen misschien wel minder goed voor elkaar heeft dan jullie andere zus. Dingen voor elkaar doen is positief, maar bedenk wel welke indruk je bij een ander kunt wekken. Je zusje moet niet het gevoel krijgen dat ze in jouw ogen tekort schiet of dat je haar niet voor vol aanziet.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:02
quote:amarna schreef op 20 mei 2014 @ 08:52:
TO,
Vooropgesteld dat ik, als analytisch persoon, je houding t.o.v. de eicel van je zusje helemaal niet begrijp, vraag ik me af hoe je tegen orgaandonatie aankijkt. Dan gaat er nog wel meer dan een paar eicellen naar "vreemden".
Soms zelfs bij leven: er zijn mensen die bij leven een nier afstaan aan iemand die ze niet kennen.Ik sta heel positief tegenover orgaandonatie. Ik vind dat meer mensen dat zouden moeten doen als zij daarmee een ander kunnen helpen. Vaak is het bij dood en dan heb je er toch niets meer aan. Ook bij leven, als je het leven van iemand anders kunt redden dan moet je dat doen, als dat medisch verantwoord is.
TO,
Vooropgesteld dat ik, als analytisch persoon, je houding t.o.v. de eicel van je zusje helemaal niet begrijp, vraag ik me af hoe je tegen orgaandonatie aankijkt. Dan gaat er nog wel meer dan een paar eicellen naar "vreemden".
Soms zelfs bij leven: er zijn mensen die bij leven een nier afstaan aan iemand die ze niet kennen.Ik sta heel positief tegenover orgaandonatie. Ik vind dat meer mensen dat zouden moeten doen als zij daarmee een ander kunnen helpen. Vaak is het bij dood en dan heb je er toch niets meer aan. Ook bij leven, als je het leven van iemand anders kunt redden dan moet je dat doen, als dat medisch verantwoord is.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:04
Pf, ik krijg het werkelijk spaansbenauwd van je bemoeienis met het toekomstige kindje van je zus. Spaarrekening spekken zodat het kindje later een auto kan kopen of een rijbewijs kan halen. Ik zou echt not amused zijn als mijn broer zich daarmee bemoeien. Misschien wil ik wel dat mijn kind daar later zelf voor werkt? Neem dat kind een keer mee naar de Efteling maar ga je niet opwerpen als 'redder'.
En gebreide sokjes zijn kut. Die blijven niet zitten, zitten niet lekker en staan voor geen meter.
En gebreide sokjes zijn kut. Die blijven niet zitten, zitten niet lekker en staan voor geen meter.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:06
quote:Susan schreef op 20 mei 2014 @ 13:01:
Je andere zus heeft twee inkomens, maar er is ook een volwassene meer die van die twee inkomens moet rondkomen. De kans is groot dat je zusje het prima redt. Een spaarrekening openen voor het kindje is prima en lief, maar ik zou er niet steeds de nadruk op leggen dat zij het financieel minder breed heeft, dat ze in haar eentje is, dat ze het in jouw ogen misschien wel minder goed voor elkaar heeft dan jullie andere zus. Dingen voor elkaar doen is positief, maar bedenk wel welke indruk je bij een ander kunt wekken. Je zusje moet niet het gevoel krijgen dat ze in jouw ogen tekort schiet of dat je haar niet voor vol aanziet.Wat ik al zei, ze weet het niet eens. Ik val haar daar niet mee lastig en ik zal haar zeer zeker niet het gevoel geven dat ze tekortschiet. Dat is namelijk totaal niet aan de orde. Zij heeft alles prima op de regel gelukkig. Maar zij verteld mij natuurlijk ook dingen, dingen waar ze bijvoorbeeld onzeker over is, de plannen die ze heeft omtrent bepaalde dingen. Wij zijn heel open en eerlijk naar elkaar toe. Op een respectvolle manier. Dat zij het financieel minder breed zal hebben dan andere zus weet ze. Daar begon ze onlangs zelf over. Niet op een negatieve manier hoor, maar samen praten over mogelijkheden. Twee weten vaak meer dan een.
Je andere zus heeft twee inkomens, maar er is ook een volwassene meer die van die twee inkomens moet rondkomen. De kans is groot dat je zusje het prima redt. Een spaarrekening openen voor het kindje is prima en lief, maar ik zou er niet steeds de nadruk op leggen dat zij het financieel minder breed heeft, dat ze in haar eentje is, dat ze het in jouw ogen misschien wel minder goed voor elkaar heeft dan jullie andere zus. Dingen voor elkaar doen is positief, maar bedenk wel welke indruk je bij een ander kunt wekken. Je zusje moet niet het gevoel krijgen dat ze in jouw ogen tekort schiet of dat je haar niet voor vol aanziet.Wat ik al zei, ze weet het niet eens. Ik val haar daar niet mee lastig en ik zal haar zeer zeker niet het gevoel geven dat ze tekortschiet. Dat is namelijk totaal niet aan de orde. Zij heeft alles prima op de regel gelukkig. Maar zij verteld mij natuurlijk ook dingen, dingen waar ze bijvoorbeeld onzeker over is, de plannen die ze heeft omtrent bepaalde dingen. Wij zijn heel open en eerlijk naar elkaar toe. Op een respectvolle manier. Dat zij het financieel minder breed zal hebben dan andere zus weet ze. Daar begon ze onlangs zelf over. Niet op een negatieve manier hoor, maar samen praten over mogelijkheden. Twee weten vaak meer dan een.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:14
quote:nessemeisje schreef op 20 mei 2014 @ 13:04:
Pf, ik krijg het werkelijk spaansbenauwd van je bemoeienis met het toekomstige kindje van je zus. Spaarrekening spekken zodat het kindje later een auto kan kopen of een rijbewijs kan halen. Ik zou echt not amused zijn als mijn broer zich daarmee bemoeien. Misschien wil ik wel dat mijn kind daar later zelf voor werkt? Neem dat kind een keer mee naar de Efteling maar ga je niet opwerpen als 'redder'.
En gebreide sokjes zijn kut. Die blijven niet zitten, zitten niet lekker en staan voor geen meter.
Ben je met je verkeerde been uit bed gestapt meid? Wat betreft de sokjes, zusje geeft zelf aan ze mooi te vinden, meer ter decoratie overigens op een wandplank in de babykamer opgevuld met watjes.
Wat betreft het geld. Het kindje zal leren dat hij of zij zelf moet werken voor het geld. Daar ken ik mijn zusje goed genoeg voor. Maar waar wij zelf op ons achttiende een spaarrekening cadeau kregen waar me compleet hysterisch blij mee waren weet ik dat ze dat ook graag wil voor haar kindje. Dat heeft ze me namelijk zelf verteld.
Pf, ik krijg het werkelijk spaansbenauwd van je bemoeienis met het toekomstige kindje van je zus. Spaarrekening spekken zodat het kindje later een auto kan kopen of een rijbewijs kan halen. Ik zou echt not amused zijn als mijn broer zich daarmee bemoeien. Misschien wil ik wel dat mijn kind daar later zelf voor werkt? Neem dat kind een keer mee naar de Efteling maar ga je niet opwerpen als 'redder'.
En gebreide sokjes zijn kut. Die blijven niet zitten, zitten niet lekker en staan voor geen meter.
Ben je met je verkeerde been uit bed gestapt meid? Wat betreft de sokjes, zusje geeft zelf aan ze mooi te vinden, meer ter decoratie overigens op een wandplank in de babykamer opgevuld met watjes.
Wat betreft het geld. Het kindje zal leren dat hij of zij zelf moet werken voor het geld. Daar ken ik mijn zusje goed genoeg voor. Maar waar wij zelf op ons achttiende een spaarrekening cadeau kregen waar me compleet hysterisch blij mee waren weet ik dat ze dat ook graag wil voor haar kindje. Dat heeft ze me namelijk zelf verteld.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:17
Ik vind eigenlijk dat juist de mensen die zich niet in TO's "probleem" kunnen vinden het zo groot maken allemaal. Ze zegt toch zelf dat ze het verstandelijk wel begrijpt en er verder ook helemaal niks mee doet? Het is een gevoel. Nou, klaar.
En dat ze bij wijze van spreken al sokjes breit, nou, ze zal echt de eerste tante niet zijn, hoor. Mijn (kinderloze) schoonzus deed het destijds ook (ok, ze breide geen sokjes, maar kwam wel met kadootjes aanzetten) en ik heb me daar eigenlijk nooit zo druk om gemaakt. Vind het wel lief eigenlijk.
En dat ze bij wijze van spreken al sokjes breit, nou, ze zal echt de eerste tante niet zijn, hoor. Mijn (kinderloze) schoonzus deed het destijds ook (ok, ze breide geen sokjes, maar kwam wel met kadootjes aanzetten) en ik heb me daar eigenlijk nooit zo druk om gemaakt. Vind het wel lief eigenlijk.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:19
Ik ken je inderdaad niet, ik ontleen alleen een indruk of gevoel aan je postings dus ik kan er helemaal naast zitten. Sokjes breien voor je nieuwe nichtje of neefje lijkt me prima. Een spaarrekening vind ik persoonlijk al tamelijk ver gaan, ik neem aan dat als je zus (!) zo bewust voor alleenstaand ouderschap gaat, ze de financiën ook op orde heeft. Niettemin lief dat je dat wilt doen.
Alleen, er is nog helemaal geen kind op komst! Ik vind het echt heel voorbarig om sokjes te breien voor een nog niet verwekt kind. En het meisje dat je voor je zag, was volgens mij niet het kind van je zus, maar het kind dat eventueel uit de eiceldonatie zou kunnen voortkomen. Dus dat vind ik een heel ander verhaal, dat je je daar nu al allerlei voorstellingen bij zit te maken.
Alleen, er is nog helemaal geen kind op komst! Ik vind het echt heel voorbarig om sokjes te breien voor een nog niet verwekt kind. En het meisje dat je voor je zag, was volgens mij niet het kind van je zus, maar het kind dat eventueel uit de eiceldonatie zou kunnen voortkomen. Dus dat vind ik een heel ander verhaal, dat je je daar nu al allerlei voorstellingen bij zit te maken.
Ga in therapie!
dinsdag 20 mei 2014 om 13:21
Persoonlijk denk ik dat je je gevoel (het vervelend vinden dat je zusje jullie DNA aan een ander doneert) alleen maar versterkt door nu al zo sterk bezig te zijn met een kindje dat nog niet eens verwekt is. Laat het gaan en bemoei je er pas mee als je zus eenmaal zwanger is. Momenteel bouw je luchtkastelen voor een kindje dat er nog niet is.
