Psyche
alle pijlers
Depressie en afstuderen
woensdag 21 mei 2014 om 19:24
Hallo allemaal,
Ik heb vandaag definitief mijn breekpunt weer bereikt, met de eerste paniekaanval sinds mijn depressie van vorig jaar. Het was ook rond deze tijd van het jaar, in de laatste maanden van school (toeval?).
Ik kwam toen net terug van een stage uit het buitenland en ik kon maar niet wennen aan mijn oude leventje hier in Nederland. Ik heb hier geen vrienden en miste mijn buitenlandse vrienden dan ook enorm, nog steeds.. Verder heb ik een chronische blessure waardoor ik al 2 jaar niet kan sporten en werd ik niet opnieuw aangenomen bij mijn oude werkgever, wat op voorhand wel aan me beloofd was. Kortom ik viel in een gat, een enorme leegte, waardoor ik niet gelukkig werd van mezelf en in een depressie raakte. Alles was negatief. Ik kon me niet meer concentreren op school omdat ik letterlijk werd overgenomen door mijn depressieve gevoelens. Mijn eetlust werd minder, werd 's ochtends gebroken wakker alsof ik de hele nacht niet geslapen had en ik kreeg last van hoofdpijn die met de dag erger werd. Gelukkig kwam de zomervakantie net op tijd en had ik maar 2/5 tentamens niet gehaald. In de zomer ben ik naar het buitenland vertrokken om te werken en dit is absoluut mijn redding geweest.
Maar toen begon school weer, mijn laatste jaar op school. Al snel werd duidelijk dat ik werd ingedeeld in een project groep met een pestkop van het jaar daarvoor (ja zelfs op het HBO gebeurt dit nog steeds..). Ik probeerde wijs te zijn door het gewoon door te laten gaan, ik ben inmiddels wel op een volwassen leeftijd dat, dat kan toch? Blijkbaar dacht de pestkop daar ook zo over en de eerste weken ging het goed. Tot dat er helemaal geen schot in ons project kwam, we kwamen voor geen meter vooruit omdat er geen informatie beschikbaar was voor ons onderzoek. De irritatie liep bij mij hierdoor hoog op wat er tot leidde dat ik er op een middag er helemaal doorheen zat en een behoorlijke kut opmerking maakte naar de rest van de groep, waar zij terecht boos om waren. Sindsdien ging het weer mis, ik werd steeds meer buitengesloten van de groep en gesprekken hielpen niet, dus ben ik 2 weken voor de deadline eruit moeten stappen van de begeleider, alweer..
Afgelopen januari begon ik met mijn afstudeerstage en ondanks dat ik mijn stagebedrijf dit keer zorgvuldig had gekozen had ik hier in eerste instantie totaal geen zin in. Ik kon voor mijn gevoel wel een break gebruiken, maar ik wilde het liefst op tijd afstuderen zodat ik eindelijk klaar zou zijn met school! Het lukte me dan ook niet om mijn onderzoeksopzet klaar te hebben voor de start van mijn stage (wat in principe een vereiste was).
Mijn eerste dag stage was ontzettend goed bevallen, ik bleek enorm leuke collega's te hebben voor die komende 20 weken! Met mijn stage was afgesproken dat ik in het begin nog niet veel aan mijn onderzoek zou zitten om mezelf meer te richten op mijn taken in het bedrijf. Vanaf februari zou ik dan langzaam meer en meer aan mijn onderzoek gaan zitten. Nu had ik mijn theoretisch kader nog steeds niet af en mijn begeleider zat me in mijn nek. Maar geloof me, als je dagelijks van 9 tot 17 achter een computer zit, heb je echt geen zin om 's avonds in je eigen tijd aan het onderzoek te zitten.. Terwijl studiegenoten begonnen aan het onderzoek was ik nog steeds met mijn opzet bezig en mijn zelfvertrouwen liet me hier enorm in de steek. Pas na week 10 had ik deze af en was deze goedgekeurd. Nu had ik dus nog tien weken om mijn onderzoek te schrijven, die zijn dus nu voorbij en ik moet praktisch nog beginnen. De eerste deadline was gisteren en die heb ik dus niet gehaald, de tweede is 1 juli.
Het lukte me gewoon niet om te beginnen, ik heb mijn enquête al voor Pasen gehouden en ik heb twee weken geleden zelfs nog aanvullend 5 interviews gehouden, waarvan ik er nog maar 1 getranscribeerd heb. Ik voelde het de laatste weken ook wel weer aankomen, ik merkte op dat ik weer in bepaalde patronen van vorig jaar terug begon te vallen. Ik twijfel constant aan mezelf en ik snap niet dat ik niet gewoon kan beginnen.Er staat nog helemaal niks op papier!! Ik weet niet wat het is dat me tegen houdt en dat maakt me gek! Waarom kan ik niet gewoon simpel met verstand op nul een interview uittypen?? Langzaam begon ik mezelf weer te hekelen en alleen te voelen aangezien ik er met niemand over kan praten. Vandaag kreeg ik dus weer mijn eerste paniekaanval samen met een dieptepunt aan gevoelens.
Ik heb geen idee wat ik met mezelf aan moet op dit moment.. normaal gesproken werkt een druk die ik krijg kort voor een deadline heel erg, maar deze druk komt maar niet..
Wat moet ik doen?? Heeft iemand het sublieme antwoord om mijn vraag waarom ik maar niet kan beginnen aan dat stomme onderzoek? Ik probeer mezelf te vertellen dat des te eerder het klaar is, des te eerder ik vakantie heb, maar dit helpt niet.
Ik heb vandaag definitief mijn breekpunt weer bereikt, met de eerste paniekaanval sinds mijn depressie van vorig jaar. Het was ook rond deze tijd van het jaar, in de laatste maanden van school (toeval?).
Ik kwam toen net terug van een stage uit het buitenland en ik kon maar niet wennen aan mijn oude leventje hier in Nederland. Ik heb hier geen vrienden en miste mijn buitenlandse vrienden dan ook enorm, nog steeds.. Verder heb ik een chronische blessure waardoor ik al 2 jaar niet kan sporten en werd ik niet opnieuw aangenomen bij mijn oude werkgever, wat op voorhand wel aan me beloofd was. Kortom ik viel in een gat, een enorme leegte, waardoor ik niet gelukkig werd van mezelf en in een depressie raakte. Alles was negatief. Ik kon me niet meer concentreren op school omdat ik letterlijk werd overgenomen door mijn depressieve gevoelens. Mijn eetlust werd minder, werd 's ochtends gebroken wakker alsof ik de hele nacht niet geslapen had en ik kreeg last van hoofdpijn die met de dag erger werd. Gelukkig kwam de zomervakantie net op tijd en had ik maar 2/5 tentamens niet gehaald. In de zomer ben ik naar het buitenland vertrokken om te werken en dit is absoluut mijn redding geweest.
Maar toen begon school weer, mijn laatste jaar op school. Al snel werd duidelijk dat ik werd ingedeeld in een project groep met een pestkop van het jaar daarvoor (ja zelfs op het HBO gebeurt dit nog steeds..). Ik probeerde wijs te zijn door het gewoon door te laten gaan, ik ben inmiddels wel op een volwassen leeftijd dat, dat kan toch? Blijkbaar dacht de pestkop daar ook zo over en de eerste weken ging het goed. Tot dat er helemaal geen schot in ons project kwam, we kwamen voor geen meter vooruit omdat er geen informatie beschikbaar was voor ons onderzoek. De irritatie liep bij mij hierdoor hoog op wat er tot leidde dat ik er op een middag er helemaal doorheen zat en een behoorlijke kut opmerking maakte naar de rest van de groep, waar zij terecht boos om waren. Sindsdien ging het weer mis, ik werd steeds meer buitengesloten van de groep en gesprekken hielpen niet, dus ben ik 2 weken voor de deadline eruit moeten stappen van de begeleider, alweer..
Afgelopen januari begon ik met mijn afstudeerstage en ondanks dat ik mijn stagebedrijf dit keer zorgvuldig had gekozen had ik hier in eerste instantie totaal geen zin in. Ik kon voor mijn gevoel wel een break gebruiken, maar ik wilde het liefst op tijd afstuderen zodat ik eindelijk klaar zou zijn met school! Het lukte me dan ook niet om mijn onderzoeksopzet klaar te hebben voor de start van mijn stage (wat in principe een vereiste was).
Mijn eerste dag stage was ontzettend goed bevallen, ik bleek enorm leuke collega's te hebben voor die komende 20 weken! Met mijn stage was afgesproken dat ik in het begin nog niet veel aan mijn onderzoek zou zitten om mezelf meer te richten op mijn taken in het bedrijf. Vanaf februari zou ik dan langzaam meer en meer aan mijn onderzoek gaan zitten. Nu had ik mijn theoretisch kader nog steeds niet af en mijn begeleider zat me in mijn nek. Maar geloof me, als je dagelijks van 9 tot 17 achter een computer zit, heb je echt geen zin om 's avonds in je eigen tijd aan het onderzoek te zitten.. Terwijl studiegenoten begonnen aan het onderzoek was ik nog steeds met mijn opzet bezig en mijn zelfvertrouwen liet me hier enorm in de steek. Pas na week 10 had ik deze af en was deze goedgekeurd. Nu had ik dus nog tien weken om mijn onderzoek te schrijven, die zijn dus nu voorbij en ik moet praktisch nog beginnen. De eerste deadline was gisteren en die heb ik dus niet gehaald, de tweede is 1 juli.
Het lukte me gewoon niet om te beginnen, ik heb mijn enquête al voor Pasen gehouden en ik heb twee weken geleden zelfs nog aanvullend 5 interviews gehouden, waarvan ik er nog maar 1 getranscribeerd heb. Ik voelde het de laatste weken ook wel weer aankomen, ik merkte op dat ik weer in bepaalde patronen van vorig jaar terug begon te vallen. Ik twijfel constant aan mezelf en ik snap niet dat ik niet gewoon kan beginnen.Er staat nog helemaal niks op papier!! Ik weet niet wat het is dat me tegen houdt en dat maakt me gek! Waarom kan ik niet gewoon simpel met verstand op nul een interview uittypen?? Langzaam begon ik mezelf weer te hekelen en alleen te voelen aangezien ik er met niemand over kan praten. Vandaag kreeg ik dus weer mijn eerste paniekaanval samen met een dieptepunt aan gevoelens.
Ik heb geen idee wat ik met mezelf aan moet op dit moment.. normaal gesproken werkt een druk die ik krijg kort voor een deadline heel erg, maar deze druk komt maar niet..
Wat moet ik doen?? Heeft iemand het sublieme antwoord om mijn vraag waarom ik maar niet kan beginnen aan dat stomme onderzoek? Ik probeer mezelf te vertellen dat des te eerder het klaar is, des te eerder ik vakantie heb, maar dit helpt niet.
woensdag 21 mei 2014 om 19:32
Je moet nog even volhouden. Eerst afstuderen, dan mag je instorten en de wereld ontploffen.
Nu doen wat moet.
Dat is mijn tactiek geweest. Niet afstuderen zou het voor mij alleen maar erger en moeilijker maken, dus ik móest van mezelf. Elke dag opnieuw.
Daarna ben ik dan dus ook grandioos ingestort. Maar mét diploma in elk geval.
Nu doen wat moet.
Dat is mijn tactiek geweest. Niet afstuderen zou het voor mij alleen maar erger en moeilijker maken, dus ik móest van mezelf. Elke dag opnieuw.
Daarna ben ik dan dus ook grandioos ingestort. Maar mét diploma in elk geval.
woensdag 21 mei 2014 om 19:43
quote:SpringDing schreef op 21 mei 2014 @ 19:32:
Je moet nog even volhouden. Eerst afstuderen, dan mag je instorten en de wereld ontploffen.
Nu doen wat moet.
Dat is mijn tactiek geweest. Niet afstuderen zou het voor mij alleen maar erger en moeilijker maken, dus ik móest van mezelf. Elke dag opnieuw.
Daarna ben ik dan dus ook grandioos ingestort. Maar mét diploma in elk geval.Hier ook. Ben daarna echt in een gat gevallen maar krabbel er nu langzaam maar zeker uit. Volhouden, het is het echt waard.
Je moet nog even volhouden. Eerst afstuderen, dan mag je instorten en de wereld ontploffen.
Nu doen wat moet.
Dat is mijn tactiek geweest. Niet afstuderen zou het voor mij alleen maar erger en moeilijker maken, dus ik móest van mezelf. Elke dag opnieuw.
Daarna ben ik dan dus ook grandioos ingestort. Maar mét diploma in elk geval.Hier ook. Ben daarna echt in een gat gevallen maar krabbel er nu langzaam maar zeker uit. Volhouden, het is het echt waard.
woensdag 21 mei 2014 om 19:46
Pfff, krijg hier niet echt een beter gevoel door.. ingestort SpringDing? daar zit ik echt niet op te wachten, hoe is dat bij jou afgelopen? Ik wil gewoon dat het weg gaat, die gevoelens, dat ik weer meer zelfvertrouwen krijg en met plezier het onderzoek kan schrijven..
In 10 dagen kan ik echt geen proefversie af hebben. Misschien moet ik plannen om 2 weken voor 1 juli alles grotendeels op papier te hebben om te laten zien aan mijn begeleider, dan heb ik dus nog 4 weken voor het hele onderzoek waar ik praktisch nog aan moet beginnen.
Bedankt voor de lieve woorden, volhouden idd, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan helaas..
In 10 dagen kan ik echt geen proefversie af hebben. Misschien moet ik plannen om 2 weken voor 1 juli alles grotendeels op papier te hebben om te laten zien aan mijn begeleider, dan heb ik dus nog 4 weken voor het hele onderzoek waar ik praktisch nog aan moet beginnen.
Bedankt voor de lieve woorden, volhouden idd, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan helaas..
woensdag 21 mei 2014 om 19:51
Nu 4 jaar later zit ik nog steeds aan de grond. Maar als ik toen niet op m'n tandvlees doorgehold was, zat ik ws. nu aan de grond zonder diploma.
Uiteindelijk ben ik afgestudeerd met 2x verlenging, in totaal een half jaar langer erover gedaan.
Is dat bij jou ook niet mogelijk? Wat niet kan, kan niet, maar geef het nog niet op! Voor de volle 100% ertegenaan met alle wilskracht en verstand die je bij elkaar kunt schrapen, straks is je gevoel weer aan de beurt.
En het is heel heel zwaar, maar het is het ook heel erg waard.
Jij kan dit!
Uiteindelijk ben ik afgestudeerd met 2x verlenging, in totaal een half jaar langer erover gedaan.
Is dat bij jou ook niet mogelijk? Wat niet kan, kan niet, maar geef het nog niet op! Voor de volle 100% ertegenaan met alle wilskracht en verstand die je bij elkaar kunt schrapen, straks is je gevoel weer aan de beurt.
En het is heel heel zwaar, maar het is het ook heel erg waard.
Jij kan dit!
woensdag 21 mei 2014 om 19:52
Trouwens dat is een van die dingen in mijn hoofd dat een antwoord kan zijn op mijn vraag; misschien wil ik het niet afmaken omdat ik anders niks meer om handen heb hierna? Omdat ik weet dat er hierna een gat komt waarin je niet weet wanneer je een baan zult vinden, zeker in deze tijd. Zal dat niet onbewust invloed hebben op dit proces? Want van de andere kant zou ik het heerlijk vinden om klaar te zijn! Ik heb me voorgenomen om weer wat hobby's op te pakken in de zomer, maar is dat genoeg om voor handen te hebben?
Ik heb voor de zomer in ieder geval een bijbaan om in de horeca te werken op festivals, volgend weekend is mijn eerste! Daarnaast ga ik zelf naar Rock Werchter begin juli dus dan wil ik het sowieso af hebben. Maar waar blijft die druk waar ik altijd zo goed onder presteer??
Ik heb voor de zomer in ieder geval een bijbaan om in de horeca te werken op festivals, volgend weekend is mijn eerste! Daarnaast ga ik zelf naar Rock Werchter begin juli dus dan wil ik het sowieso af hebben. Maar waar blijft die druk waar ik altijd zo goed onder presteer??
woensdag 21 mei 2014 om 19:56
@trina 123.
Het belangrijkste is dus dat je aan de gang gáát. Dit doe je het makkelijkste door met een heeeeel klein stapje te beginnen (want áls je eenmaal aan het werk bent ga je vaak meer doen!). vaak gaat het wel als de bal eenmaal rollende is.
Dus maak aan het begin van de dag 1 heel klein zeer haalbaar doel. Deel het geheel op in zeer kleine stappen waarvan je weet dat je het kan doen. (bijv hoeveelheid woorden/alinea's of wat dan ook, hou het laat, want iets doen is beter dan niets)
Bedenk bovendien hoe je dit doel het beste kan halen. Waar is de kans het grootste dat je gaat werken (bieb/ouders/kamers/café). Of is een studie maatje een idee.
Verder is het denk ik van belang dat je niet moet denken dat je hier plezier aan gaat beleven. Daarvoor ben je nu eenmaal niet in de juiste psychische staat. Als je die eis gaat stellen, ga je teleurgesteld raken. Zie het meer als overleven en iets wat nu even moet. Zoals je moeder vroeger zei: 'dan maar zonder zin'. Dit klinkt erg flauw, maar helaas, plezier is niet iets wat past bij afstuderen terwijl je toch al niet lekker in je vel zit. Wees blij als je het af kan ronden en probeer niet meer dan dat te verlangen!
En natuurlijk altijd; als het echt niet gaat, dan gaat het niet. Gezondheid is een belangrijk iets, maar dat kan enkel jij aanvoelen.
Heel veel succes!
Het belangrijkste is dus dat je aan de gang gáát. Dit doe je het makkelijkste door met een heeeeel klein stapje te beginnen (want áls je eenmaal aan het werk bent ga je vaak meer doen!). vaak gaat het wel als de bal eenmaal rollende is.
Dus maak aan het begin van de dag 1 heel klein zeer haalbaar doel. Deel het geheel op in zeer kleine stappen waarvan je weet dat je het kan doen. (bijv hoeveelheid woorden/alinea's of wat dan ook, hou het laat, want iets doen is beter dan niets)
Bedenk bovendien hoe je dit doel het beste kan halen. Waar is de kans het grootste dat je gaat werken (bieb/ouders/kamers/café). Of is een studie maatje een idee.
Verder is het denk ik van belang dat je niet moet denken dat je hier plezier aan gaat beleven. Daarvoor ben je nu eenmaal niet in de juiste psychische staat. Als je die eis gaat stellen, ga je teleurgesteld raken. Zie het meer als overleven en iets wat nu even moet. Zoals je moeder vroeger zei: 'dan maar zonder zin'. Dit klinkt erg flauw, maar helaas, plezier is niet iets wat past bij afstuderen terwijl je toch al niet lekker in je vel zit. Wees blij als je het af kan ronden en probeer niet meer dan dat te verlangen!
En natuurlijk altijd; als het echt niet gaat, dan gaat het niet. Gezondheid is een belangrijk iets, maar dat kan enkel jij aanvoelen.
Heel veel succes!
woensdag 21 mei 2014 om 20:02
Als ik je zo hoor dan denk ik: gas terug nemen. Dan doe je er maar een half jaar langer over, dat is geen schande. Allerbelangrijkste blijft je gezondheid. Dan kun je nu 'rustig' je stage doen en je daarna volledig op het onderzoek focussen. Er zijn veel studenten die het afstudeertraject te zwaar vinden voor de tijd die ervoor staat. Als je dan ook nog herstellende bent van een depressie is het nog moeilijker.
Daarnaast, het beginnen met je scriptie is het moeilijkste. Zodra je dat begin hebt, rol je verder en komt t goed. Als dat begin niet lukt, ga gewoon schrijven. Ook al klinkt het allemaal slecht, als je wat hebt kun je het later makkelijker aanpassen dan dat je nog steeds niks hebt.
Daarnaast, het beginnen met je scriptie is het moeilijkste. Zodra je dat begin hebt, rol je verder en komt t goed. Als dat begin niet lukt, ga gewoon schrijven. Ook al klinkt het allemaal slecht, als je wat hebt kun je het later makkelijker aanpassen dan dat je nog steeds niks hebt.
If we don't get lost, we'll never find a new route
woensdag 21 mei 2014 om 20:20
Kan je open met je begeleiders praten en hen om hulp/advies vragen? Dat heeft mij nog wel eens geholpen.
Ik denk dat je niet met schrijven begint omdat je het vertrouwen in jezelf bent verloren en het gevoel hebt dat het al te laat is. Maar dat is onterecht. Je kan het echt wel halen.
Ik worstel hier ook nog altijd mee, maar dingen die mij hebben geholpen:
- Maak een duidelijke beslissing vandaag. Ga je het nog proberen dit jaar, of laat je het los? Mocht je het toch willen doen:
- Begin klein. Spreek gewoon met jezelf af dat je morgen een uurtje werkt. Iets is beter dan niets.
- Praat met anderen als je vastloopt
- Kan je samen of onder toezicht van iemand anders aan het werk? Ik ga wel eens tegenover mijn vader in zijn werkkamer zitten. Dan moet ik echt wel.
- Geef jezelf ook bij momenten actief vrij. Heb je een dag waarop het er echt niet in zit? Ga dan niet zitten kniezen maar ontsla jezelf van je verplichtingen en maak er een mooie dag van.
En blijf niet hangen in hoe je zou willen dat het is. Het is begrijpelijk dat je zou willen dat het al af was, dat je op tijd was begonnen, dat je goed in je vel zit etc. Maar voor daarbij stilstaan koop je niets. Het is zoals het is, daar moet je het mee doen en dat kan je ook. Met de tijd veranderen er dan vanzelf weer dingen ten goede let maar op.
Ik denk dat je niet met schrijven begint omdat je het vertrouwen in jezelf bent verloren en het gevoel hebt dat het al te laat is. Maar dat is onterecht. Je kan het echt wel halen.
Ik worstel hier ook nog altijd mee, maar dingen die mij hebben geholpen:
- Maak een duidelijke beslissing vandaag. Ga je het nog proberen dit jaar, of laat je het los? Mocht je het toch willen doen:
- Begin klein. Spreek gewoon met jezelf af dat je morgen een uurtje werkt. Iets is beter dan niets.
- Praat met anderen als je vastloopt
- Kan je samen of onder toezicht van iemand anders aan het werk? Ik ga wel eens tegenover mijn vader in zijn werkkamer zitten. Dan moet ik echt wel.
- Geef jezelf ook bij momenten actief vrij. Heb je een dag waarop het er echt niet in zit? Ga dan niet zitten kniezen maar ontsla jezelf van je verplichtingen en maak er een mooie dag van.
En blijf niet hangen in hoe je zou willen dat het is. Het is begrijpelijk dat je zou willen dat het al af was, dat je op tijd was begonnen, dat je goed in je vel zit etc. Maar voor daarbij stilstaan koop je niets. Het is zoals het is, daar moet je het mee doen en dat kan je ook. Met de tijd veranderen er dan vanzelf weer dingen ten goede let maar op.
woensdag 21 mei 2014 om 20:22
Helemaal eens met kiwii: just do it, gaan zitten en schrijven. Al staat het er ontzettend krom, er staat iets dat je kunt bewerken. Dus gaan zitten en schrijven. Je kunt het (ik heb een afstudeerverslag, scriptie, proefschrift, enkele artikelen en vele rapporten en notities geschreven in de afgelopen jaren en ik heb dit echt als motto: zitten en schrijven.)
woensdag 21 mei 2014 om 21:39
Het is juist goed dat je je data al hebt! Nu die alleen nog verwerken en dan heb je je rapport af.
Ik herken de 'situatie' trouwens wel hoor qua leuke tijd in het buitenland hebben en daarna moeite hebben met aarden, inclusief depressie. Mij heeft het toen juist enorm geholpen om te focussen op de thesis zodat er minder tijd over bleef om te piekeren en het gaf me 'kracht' en een doel om niet toe te geven aan de depressie.
Qua schrijven heb ik wel wat tips:
- begin met een hoofdstukindeling
- schrijf puntgewijs op wat er per hoofdstuk in moet staan.
- schrijf eerst je conclusie
En verder niet te hard voor jezelf zijn. Je kunt het best wel. Is er trouwen ruimte om op je stage een of twee dagen per week aan je scriptie te werken?
Ik herken de 'situatie' trouwens wel hoor qua leuke tijd in het buitenland hebben en daarna moeite hebben met aarden, inclusief depressie. Mij heeft het toen juist enorm geholpen om te focussen op de thesis zodat er minder tijd over bleef om te piekeren en het gaf me 'kracht' en een doel om niet toe te geven aan de depressie.
Qua schrijven heb ik wel wat tips:
- begin met een hoofdstukindeling
- schrijf puntgewijs op wat er per hoofdstuk in moet staan.
- schrijf eerst je conclusie
En verder niet te hard voor jezelf zijn. Je kunt het best wel. Is er trouwen ruimte om op je stage een of twee dagen per week aan je scriptie te werken?
woensdag 21 mei 2014 om 22:14
Hoi,
Ten eerste wat vervelend dat je je continu zo voelt. Heb je de volgende stappen al ondernomen?
- gesprek met de studieadviseur van de opleiding?
- gesprek met de huisarts?
Dit zijn voor nu de twee belangrijkste punten. Je kunt altijd bij de DUO ingeval van ziekte (dus ook psychische problemen) uitstel aanvragen waardoor je iets langer studiefinanciering krijgt. Geloof me, van doorgaan tot het naatje komt nu niets. Denk aan je gezondheid en ga met iemand praten. Helaas is vakantie en daarin vluchten enkel uitstel van problemen. Dit geldt ook voor het vastbijten in je studie. Sterkte!
Ten eerste wat vervelend dat je je continu zo voelt. Heb je de volgende stappen al ondernomen?
- gesprek met de studieadviseur van de opleiding?
- gesprek met de huisarts?
Dit zijn voor nu de twee belangrijkste punten. Je kunt altijd bij de DUO ingeval van ziekte (dus ook psychische problemen) uitstel aanvragen waardoor je iets langer studiefinanciering krijgt. Geloof me, van doorgaan tot het naatje komt nu niets. Denk aan je gezondheid en ga met iemand praten. Helaas is vakantie en daarin vluchten enkel uitstel van problemen. Dit geldt ook voor het vastbijten in je studie. Sterkte!