ADHD bij volwassenen

Jesa, fijn dat je nu goed kan slapen en je moet ook lekker je rust nemen hoor, je bent een mensje aan het bouwen, logisch toch dat dat vermoeiend is! Mijn zoon is ruim een jaar. Begint een beetje te brabbelen enzo nu, zo leuk! Echt mama's kindje trouwens.



Ik sla even aan op je laatste opmerking, over weinig discipline. Ik heb altijd van mezelf gedacht dat ik weinig discipline had en enorm lui ben, omdat ik dingen niet afmaakte of me moeilijk tot taken kon zetten. Totdat de psych mij deed inzien dat ik trots op mezelf kan zijn met wat ik bereikt heb, en dat ik daarbij erg gehinderd ben door de ADHD, waar ik altijd onbewust tegen ehb moeten vechten wat veel energie kost. Zou dat ook niet voor jou kunnen gelden? Je hebt niet te weinig discipline, maar je hebt de ADHD als hindernis die er voor zorgt dat je snel afgeleid bent, sneller aan impulsen toegeeft en moeilijker taken afrond dan een gemiddeld persoon. Daar kun je niets aan doen, behalve proberen er zo goed mogelijk mee om te gaan en dat lukt de ene keer beter dan de andere keer. Wees niet te hard voor jezelf!

Kun je wat specifieker zijn Carmhen?

Dat je een (goede!) studie hebt afgerond vind ik al heel wat idd, wat dat betreft heb je zeker heel wat bereikt!

Zoiets kan ik voor mezelf al niet opnoemen.. Kun je nog eens wat voorbeelden noemen? Misschien heb ik ook wel dingetjes, haha



Ohhjaa! ik ging trouwens boeken zoeken........ Ben uiteindelijk beland bij filmpjes kijken op youtube.. *zucht* en ondertussen hier koekeloeren..

Terug naar m'n zoektocht ^^



*edit, wat leuk trouwens, 1 jaar!

Haha, herkenbaar Jesa, van dat o ja, wat was ik ook al weer aan het doen. En van een zwangerschap wordt je ook niet echt scherper, helaas. Maar dat is voor een goed doel, moet je maar denken.



Wat bedoel je met specifieker? Wat ik bedoel is dat ik denk dat veel mensen met (nog niet gediagnosticeerde) ADHD niet snappen waarom bepaalde dingen maar niet lukken en dat ten onrechte aan te weinig zelfdiscipline wijten. Terwijl het misschien wel helemaal niet zo is dat je te weinig discipline hebt, het komt door de ADHD. Als iemand met ADHD laten we zeggen een gemiddelde discipline heeft, dan is het een stuk moeilijker om een studie af te ronden dan iemand met een gemiddelde discipline zonder ADHD. Dat bedoel ik met niet te hard zijn voor jezelf, dat levert alleen maar frustratie op.



Heb je hulp bij je studie van een studiebegeleider oid? Ik ben het even kwijt (sorry, kan het niet allemaal onthouden), maar had jij nou een traject gevolgd bij een instantie als Psyq? Zou iemand je kunnen helpen met het maken van een haalbare planning?

*

Ik heb ook al met al veel te lang over mijn studie gedaan. Hbo-V begonnen, vond ik te makkelijk dus daarnaast wiskunde om mijn hersens op gang te houden. Na 2,5 jr hbo-V (tot dan cum laude) moeten stoppen ivm zware bekkeninstabiliteit. Naar de lerarenopleiding gegaan, in 1 jaar P gehaald, begin tweede jaar kon ik voor de klas en daarna sloop de klad erin, ik werkte, deed 1001 ernaast, was doodmoe van de pfeiffer, en andere gezondheidszaken kwamen erdoor. Hierdoor verlenging diplomatermijn gekregen. Maar daarna waren er twee jaar waarin ik zo mijn studie had kunnen afronden, hoefde echt nog maar weinig maar kon mijzelf er niet toe zetten.

Ik begin overal heel enthousiast aan, maar afmaken is het probleem. Zo ben ik al eens een gitaarcursus begonnen, cursus Spaans, een klusproject maak ik ook niet af... Hoewel ik wel van de zomer een heel kippenhok heb gemaakt , dan zitten die kippen erin en als het eerste leuke en nieuwe eraf is, vergeet ik het gewoon... Zonder mijn man waren ze allang vergaan vrees ik... Het is geen onwil, maar ik vergeet het gewoon en dan wordt de drempel steeds hoger.

Hoi hoi hoi iedereen! Hier heel druk met brieven schrijven (in m'n hoofd) en typen. Maar ik wilde toch even reageren want in zag mijn naam



Dank jullie voor het aanbod te helpen met studie, er kwam propmt een grijns op m'n gezicht, wat ontzettend lief! Maar ik zou echt niet weten hoe. Behalve misschien... Is er een tip waar ik in Jip en Janneke taal in chronologische orde kan achterhalen hoe een thesis het snelst geschreven is? Dat zou te gek zijn.



Wat betreft een boek, ik heb een goeie! 'Hoera! Ik heb ADHD!' geschreven door een man wiens naam ik even vergeten ben. Hij heeft het in z'n hyperfocus in een paar dagen op papier gezet. Tof hè Super Powerrrr

Zou ik dat ook kunnen met m'n scriptie? Hmmm





@Carmhen ik vind het ook echt super goed dat je zo hard gevochten hebt voor alles wat je hebt. Hoe kon je aan jezelf twijfelen joh?!? Ik zou maar wat graag in je schoenen staan.



@Jesa Ja herkenbaar, thuis hoef ik niet te praten en kan er ook niets stoms uitfloepen.





Ik heb veel moeite met relaties. En ik vraag me dan ook af hoe jullie dat doen?!?!?!(?!)



Voorbeeld:

Omdat ik dus niet in slaap kan komen kan ik dat al helemaal niet wanneer er iemand naast me ligt. De volgende dag kan ik dan ook niet helder nadenken en bijvoorbeeld een simpele vraag als, 'wat zullen we vandaag gaan doen schat?', kan me helemaal in de stres doen schieten.

Ik raak al helemaal overspannen bij het idee wat nou weer te koken. Dat verzin ik in m'n up in de Ap terwijl ik 10 minuten doe alsof ik een smaak jam uit aan het kiezen ben. Maar wanneer iemand bij me is kan ik helemaal niet meer nadenken en word ik een kip zonder kop. En merk dat ook aan de reactie van mijn metgezel van dat moment. Helaas is er geen emocon van de uitdrukking op dat gezicht. Maar het lijkt een beetje op het gezicht van een harig beestje met grote ronde ogen.



Ik vier dus ook nooit mijn verjaardag of vraag mensen te eten oid. Geen ramp maar wanneer je een partner hebt dan zijn dit soort dingen onvermijdelijk. Kerst, huhuhuhu, zijn verjaardag, OMFG, Valentijnsdag, Oudjaar, ga zo maar door. Dagen dat ik normaal gesproken toevallig m'n kast moet opruimen zeg maar.



Ik ben serieus overspannen geraakt door mijn vorige relatie. Ondanks dat hij rekening met me hield (en ik met hem) raakte ik wederom volkomen uitgeput door slaap tekort en te lang achter elkaar niet kunnen opladen.



De laatste keer samen met hem en vrienden was tijdens een tocht op zijn speedboot en erna een BBQ waar al die vriendinnen van de vrienden natuurlijk lekkere hapjes hadden klaargemaakt enzo.... Behalve ik. Ik ging kolen halen.

Maar tijdens het eten ben ik naar een slaapkamer gesniekt en op bed naar het tapijt gaan staren waar ik een muis zag zitten, ik bleef er doodkalm naar kijken. Hè Le Maal gesloopt dus. Die prikkels..... Tsja.. Dat was natuurlijk niet leuk, en ik viel uit te boot. Toon bedoel ik.

Men hield me erna wat op afstand. Ik hoorde er niet meer bij (had ik het idee). Ik had zo m'n best gedaan.

Door alle overprikkeling en daarbij ook het zorgen voor zijn welzijn overigens (veteraan met heftige PTSS) werd ik mega depressief. Toen een goede vriendin van me overleed bleek ik een emotioneel wrak te zijn en niemand had meer aan me. Relatie uit. Studie in de slop. Huis kwijt. Alles stom en slecht.



Totdat ik merkte hoe fijn ik het vond om alleen te zijn.

Inmiddels echt wel wat scharrels verder, maar ik voel me dus inderdaad thuis en dan helemaal allen het fijnste ja.









Hard onweer hè!





Trouwens mijn IQ is 130, getoetst door een overheidsorgaan (tak binnen Defensie). En wat moeten we nou? Ik wil graag iets bereiken! Alleen wel met het hart dus.





Hoe doen jullie dat met kids en partner en familie en sociaal?

Strakke planning?

Ik krijg overigens 's avonds altijd m'n dolle uurtje. Hoop dat ik niemand overprikkeld heb met m'n lange tekst.



Slaap lekker!

quote:jesa* schreef op dinsdag 20 mei 2014 15:23 Ahzo, nou dan ben ik denk ik iemand met een beneden gemiddeld discipline, haha en door ADHD dus een hopeloos geval

Mijn begeleider snapt de ballen van ADHD en verdiept zich daar ook niet in. Ik heb behoefte aan structuur, dan maak ik toch een planning? jaja..

Dan kruip ik uiteindelijk terug in m'n eigen wereldje en heb zoiets van; laat ook maar. Ik knik ja en amen en doe ondertussen m'n eigen ding wel.

Ik ben echt op het einde van m'n studie, het is dus echt nu of nooit. Vertragen is niet mogelijk, dus hulp bij een planning heeft nu ook geen nut meer.

Nee, ik heb geen traject doorlopen bij psyq. Ik heb als kind zijnde begeleiding gehad, maar hier heb ik vrij weinig herinneringen aan.

Ik twijfel tegenwoordig (uhm, de laatste 2 a 3 jaar eigenlijk al) om nog eens hulp te gaan zoeken. Misschien wordt dat onderhand toch echt eens tijd.





Misschien is het scriptiehotel iets voor je of een instantie die je helpt af te studeren.

Het is redelijk prijzig maar werkt echt. (Het is mij niet gelukt omdat m'n leven op hetzelfde moment instortte als een kaartenhuis maar anders had ik het zeker weten gehaald!)

Haha @suzyqfive, het is eigenlijk niet grappig, maar moet toch wel lachen om je kippetjes..!

Dat is wel typisch hoor, enthousiast beginnen, zodra het nieuwe eraf is, is de lol eraf, en beland het in een hoekje..

Wanneer werd je zelf ookweer getest?

*ik heb gisteren trouwens echt OREO's gehaald door jouw afbeelding



@Madelief, daar kan ik je helaas niet mee helpen.. (ik weet niet eens wat het is, thesis) hopelijk is er iemand die dat wel kan.

Leuk, dat boek, ik ga ook eens kijken!

Wat naar hoe je relaties verlopen zijn , stel je misschien te hoge eisen aan jezelf? Het idee van de perfecte vriendin moeten zijn? -normaal- te moeten zijn?



quote:madelief_81 schreef op 20 mei 2014 @ 23:33:

Hoe doen jullie dat met kids en partner en familie en sociaal?

Strakke planning?

Ik vind juist enorme rust bij m'n vriend. Bij hem mag ik koprollen over de bank, in zijn nek springen omdat ik dat op dat moment leuk vind, heel hard gaan zingen en dansen uit het niets, boos worden om (ogenschijnlijk) niets, vloeken alsof m'n leven er vanaf hangt, om vrijwel niets...., in mn bubbel gaan zitten, hem vragen nog even naar de winkel te gaan omdat ik al 3x iets vergeten ben, én zeggen dat ik het allemaal even niet meer weet,...

Ik kan wel door gaan, maar ik denk dat het duidelijk is; bij hem mag ik compleet mezelf zijn. En dat creëert ook weer rust en stabiliteit.. Zo ook met m'n familie, daar mag ik al hetzelfde,.. Mijn broertje bijvoorbeeld, doet gezellig mee met mijn hyperactiviteiten haha en mijn zusje gaat gewoon aan de kant..

Ik vind rust bij m'n partner, moeder, broertje en zussen.



Strakke planning heb ik absoluut niet. Ik heb mezelf geleerd dat als mensen me meer energie gaan kosten, dan opleveren, dan moet ik maken dat ik weg kom...

Mensen die van alles van me verwachten bijvoorbeeld-> elk weekend samen wat leuks doen,- elke week bellen of afspreken,- enz. Ooooohh daar gaan m'n haren recht van overeind staan!

Ik weet toch niet of ik dan zin heb om bij die persoon te zijn? En oh, als ik een afspraak heb staan maar eigenlijk geen zin heb in die persoon, en ik kan er niet onderuit, nou dan zit ik echt klok te kijken.. Dat werkt voor mij gewoon niet.

Gelukkig is mijn partner daarin heel soepel, die is ook niet zo ontzettend sociaal haha..

We gaan als we zin hebben. Dat geld voor vrienden én familie.

*

Jesa je hebt gelijk. Ik vergeleek mezelf continu met anderen ipv gewoon te accepteren hoe ik zelf was. Inzicht momentje Thanks!



Ahh balen van inlevermoment! Was het de laatste keer dat je mocht inleveren dit jaar? Een thesis is gewoon een scriptie maar dan in het Engels. Ik doe een Engels-talige studie namlich



Dus je bent in feite klaar?

Je vriend klinkt echt super tof trouwens! En ook fijn dat je familie zo relaxed is.

Ik zit er steeds vaker aan te denken om te emigreren om gewoon mezelf te kunnen zijn en niet geconfronteerd te worden met m'n familie waar ik dit niet kan.

@madelief, nee ik heb het eerste inlevermoment gemist, maar ik kan het nu nog inleveren. Punt is dat ik dan geen tijd meer heb/krijg om het te corrigeren, dus het moet in 1x perfect zijn.. Ik ben nog niet zo ver dat ik het in kan gaan leveren, het is nog niet helemaal af. Haha wat heb ik mezelf toch weer op de hals gehaald......... Snel afronden die hap, ben het kotsbeu..! Wil er zelfs niet meer aan denken.



Dat is een erg ingrijpende keuze zeg, emigreren! Heb je veel 'last' van het onbegrip van je familie? Ja obviously, anders wil je niet emigreren natuurlijk, maar ik bedoel, wordt je er dagelijks mee geconfronteerd? en zoeken zij die confrontatie?

Heftig hoor, en erg verdrietig!

Ohh en wanneer is het volgende inlevermoment? Heb je je onderzoek wel al gedaan of ben je nog in de onderzoeksfase?

Schrijf je stap voor stap op wat je nog moet doen met de uren erbij die je er aan kwijt bent?



Of is dat een nutteloze vraag



Mijn familie.. Nee ieder zit met z'n eigen dingetje. We hebben als gezin wat heftige dingen meegemaakt maar ieder afzonderlijk ook waardoor ieders ontwikkeling erg anders is verlopen maar daardoor ook ieders verwerkingsproces zich op een andere manier uit.

Mijn broer doet alles zonder gevoel omdat hij, zoals hij zelf zegt, anders depressief in bed blijft liggen met de gordijnen dicht. Hij heeft een behoorlijke verantwoordelijkheid binnen een multinational en kan zich het niet 'permitteren' om stil te staan bij zichzelf.

Mijn moeder eigenlijk hetzelfde.

M'n vader is juist te emotioneel en heeft niet door dat ik al begin 30 ben geloof ik, evenals mijn moeder. Ze blijven met me omgaan alsof ik een kind ben en doordat ik dus m'n doelen nog niet behaald heb, blijft dat zichzelf instant houden.

Ik heb hier zelf aan meegedaan omdat ik het me niet bewust was totdat m'n ADD coach er iets over aanmerkte en nu probeer ik er me wel bewust te zijn en het een halt toe te roepen door m'n grenzen aan te geven. Maar dat is gewoon dubbel omdat ik ze nu wel nodig heb op dit moment en ik niet wil dat ze het gevoel hebben dat ik van ze profiteer (op financieel vlak). Vandaar klinkt stoppen met studie en verdwijnen naar het buitenland voor een frisse start, me goed in de oren.

Ik heb een tijd in de US gewoond en daar was ik echt zo blij Alles leek vanzelf te gaan.



Anyway, ik zit in een impasse en alles in me schreeuwt dat ik hier uit wil breken en gewoon knallen. Dit is echt niks voor mij dat gehannes met studie en arm zijn.



Jesa heb je plannen voor na je studie?

Jeetje wat een reacties weer



Ga proberen op iedereen te reageren!



Madelief, misschien heb ik nog ergens een scriptiehandleiding ga zoeken vanavond. Moeite met relaties heb ik ook wel, maar op een andere manier: mijn huidige vriend is echt gestructureerd en heeft wat trekjes van een asperger dus die echt geïrriteerd als ik weer wat vergeet of rommel maak. Hele lekker combi, maar hij biedt mij wel structuur waardoor ik beter overzicht heb op de een of andere manier.



Qua plannen ben ik echt heel erg: ik maak van alles lijstjes en plan afspraken ver vooruit. Dingen afmaken kost heel veel moeite, iemand daar de gouden tip voor? SuzyQ klinkt herkenbaar



Mijn familie (op mijn ouders) na weten niet dat ik ADHD heb net zo min als ik dat ik hoogbegaafd ben, die zijn niet van de "labeltjes" om het zo maar te zeggen. Maar ik kan wel mijzelf zijn, in mijn familie lopen wel meer rare vogels rond om het zo maar te zeggen. Mijn echte vrienden kennen mij en accepteren volledig, compleet geen moeite mee .



Emigreren is wel een hele ingrijpende keuze!



Jesa, hopelijk komt het goed met jouw scriptie! Het gaat nu heel goed met vriendschappen (lang leve agenda's met herinnering aan verjaardagen etc.). Als bij iemand ben geweest en ik weet dat er iets speelt, zet ik het in mijn agenda op een bepaalde datum en dat ik even moet bellen. Ben de afgelopen jaren ook wat stabieler geworden en levenservaring opgedaan waardoor ik minder snel oordeel over anderen.



Nou op mijn nieuwe werk gaat alles vanzelf lijkt het, zit goed op mijn plek voor nu. En niemand die weet dat ik ADHD heb, zelf het medicatie innemen valt niet op (of nog geen vragen of gehad).



Oh ja, ik krijg opeens weer een ingeving (maar dat mag hier he?), zullen we over tijdje keer een meet doen? Ben benieuwd naar de personen achter de berichten. Oh ja misschien is het ook een stom idee!

even een snelle reactie, meeting voelt nog niet zo goed

maar (geheime?)fb-groep lijkt me wel leuk!

Dat is ook wat meer prive dan hier op zo'n openbaar forum

Jeetje wat een reacties weer



Madelief (is 81 jouw bouwjaar? die van mij wel )

Hoe doe je dat met relaties? Ik heb daar niet zoveel moeite mee, maar moet wel zeggen dat bij mij de chaos vooral in mijn hoofd zit. Uiteraard ergert mijn man zich regelmatig maar we hebben gewoon een goede relatie. Zeker de laatste jaren, meer begrip voor elkaar. Mijn man is meestal de rust zelve dus we houden elkaar in balans. Wij slapen wel ieder op een eigen matras (king size bed) en eigen deken maar verder heb ik niet zoveel moeite met relaties. Wel heb ik niet heel veel vrienden, ik heb wel veel contacten, ben een mensen mens, maar dat blijft oppervlakkig.



Jesa*, hihi mijn afbeelding dat zijn suzyQ's die cakejes bestaan echt. We zijn nu nog bezig met zoon en dochter (zoon volgt training om meer leerstrategiën aan te leren, en hopelijk motivatie... soms is het zo'n lamlul , dochter staat nog aan het begin, die leert nu om eerst te denken en dan pas te doen. In spelvorm gaat dat goed, maar verder...) En ik wil mijn bezoeken dan niet combineren met die van de kids.

Dus na de zomer ergens.

Ben jij ook perfectionistisch? Ik ben dat heel erg geweest, maar ik heb dat toch ook moeten loslaten. Ik heb tijdens mijn studies tig werkstukken weggegooid omdat ik het niet goed genoeg vond... Mijn afstudeerscriptie heb ik alleen op spelling gecontroleerd, vond het wel best, al was het maar een 5,5 - werd een 8...

facebookgroep vind ik prima, meeten misschien over een poosje

Ik stem voor!



(zien je fb-vrienden het als je wat plaatst enzo? Misschien de naam wat neutraal houden? Bij mij weet niet iedereen dat ik ADHD heb en dat wil ik wel zo houden hihi.. Als ik de enige ben die er zo over denkt dan laat maar hoor! Ik ga met de meerderheid mee)



Ik reageer later uitgebreider

Leuk! Ik ben lid!

Hallo allemaal, ik ben tot nog toe een meelezer geweest, ik ben zelf 45 en heb recent de diagnose ADD gekregen, dit moet ik nog even voor mezelf verwerken. Ik lees verder graag met jullie mee, ook al vanwege de behandelingen/medicatie, etc.. Momenteel weet ik even zelf niets te posten, mijn hoofd zit nogal vol met van alles en nog wat. Ik zie wel dat ik wat ouder ben dan de meesten van jullie hier.

Hoi Toda, ja begrijpelijk! Het is inderdaad echt verwerken, precies zoals je zegt. Ben je zelf ook veel aan het lezen en informatie opdoen?



Mocht je het Engels goed kunnen lezen dan is dit misschien een handige : www.additudemag.com

Je kunt je hier abonneren op het e-zine. En dan krijg je emails met handige tips en weetjes. Veel herkenbaars!

Ok, heb allemaal andere dingen gedaan, maar wat heerlijk en fijn en herkenbaar dit allemaal te lezen. Ik vond het ook "fijn" om te lezen dat meer mensen het blijven hangen herkennen. In situaties die je gekwetst hebben e.d. Een schaamtegevoel en eigenlijk ook wel makkelijk angst voor verlies.



Hebben jullie dit ook? En hebben jullie dan ook de neiging situaties te foreceren? Ik bedoel daarmee, controle te willen uitoefenen, of situaties beinvloeden zodat je niet wordt gekwetst ofzo? Ik heb de neiging bij mensen of helemaal voor ze te gaan of helemaal niet (dat wil niet zeggen dat ik altijd tijd voor ze heb) en dat werkt wel vaak een beetje vreemd.



Jesa: Discipline, jeemig, dat heb ik zelfs bij dingen die ik supertof vind. En dan alles doen in te korte tijd (Las ook iemand die werk mee naar huis kwam en in een spiraal terecht kwam, ik doe dat denk ik omdat ik gewoon lui ben, ik studeer nog en wacht af tot het allerlaatste moment en op de een of andere wonderbaarlijke manier vloeit alles er dan altijd net op tijd uit, nu heb ik 6 juni mijn jury en ik hoop dat dat deze keer ook weer gebeurt, ha, anders ben ik de klos)



Beetje laat: Maar hier is de tepel:



https://www.google.be/sea ... 429&bih=750&dpr=0.9#facrc=_&imgdii=_&imgrc=R_DYeZbi2Q_RZM%253A%3Bqs9Ui8BjDScyAM%3Bhttps%253A%252F%252Fs.yimg.com%252Fea%252Fimg%252F-%252F110719%252Fnipple630_172aa9a-172aa9u.jpg%3Bhttps%253A%252F%252Fau.news.yahoo.com%252Fodd%252Fa%252F9874568%252Fthird-nipple-found-on-womans-foot%252F%3B630%3B340