Overig
alle pijlers
En dan ben je 33!
dinsdag 3 juni 2014 om 23:46
Nog een paar minuten en dan word ik 33.
Een leuke single vrouw, eigen huis, houd m'n eigen broek op (leuke job), fijne vrienden, mooie reizen, geen kinderwens (maar ik zeg ook niet dat ik ze nooit zou willen) en na 2 jaar hard werken (en mijzelf op 1 leren zetten) zit ik eindelijk na vele jaren lekker in m'n vel.
Mijn leven ziet er zo anders uit dan hoe ik het had voorgesteld dat het zou zijn op mijn 33e. Ik dacht altijd dat ik voor mijn dertigste wel getrouwd zou zijn en m'n eerste kind zou hebben. Met 33 toch wel minimaal twee. En natuurlijk gelukkig in m'n gezinswijk met buurtbarbeques en op vakantie met de caravan. En niet te vergeten elke zaterdag patat.
Hoe anders ziet het er nu uit, maar wat ben ik blij dat m'n beeld van vroeger niet is uitgekomen en dat ik enorm gelukkig ben met de situatie zoals die is.
Mijn vraag aan jullie: hoe oud ben je, hoe dacht je vroeger dat je leven er nu op jouw huidige leeftijd uit zou zien. En in hoeverre is dat beeld uitgekomen?
Een leuke single vrouw, eigen huis, houd m'n eigen broek op (leuke job), fijne vrienden, mooie reizen, geen kinderwens (maar ik zeg ook niet dat ik ze nooit zou willen) en na 2 jaar hard werken (en mijzelf op 1 leren zetten) zit ik eindelijk na vele jaren lekker in m'n vel.
Mijn leven ziet er zo anders uit dan hoe ik het had voorgesteld dat het zou zijn op mijn 33e. Ik dacht altijd dat ik voor mijn dertigste wel getrouwd zou zijn en m'n eerste kind zou hebben. Met 33 toch wel minimaal twee. En natuurlijk gelukkig in m'n gezinswijk met buurtbarbeques en op vakantie met de caravan. En niet te vergeten elke zaterdag patat.
Hoe anders ziet het er nu uit, maar wat ben ik blij dat m'n beeld van vroeger niet is uitgekomen en dat ik enorm gelukkig ben met de situatie zoals die is.
Mijn vraag aan jullie: hoe oud ben je, hoe dacht je vroeger dat je leven er nu op jouw huidige leeftijd uit zou zien. En in hoeverre is dat beeld uitgekomen?
yogayup wijzigde dit bericht op 04-06-2014 10:47
Reden: typo correctie en kleine toevoeging
Reden: typo correctie en kleine toevoeging
% gewijzigd
woensdag 4 juni 2014 om 10:01
Gefeliciteerd jarigen!
Ik ben 24 en kan me niet herinneren dat ik een duidelijk beeld had van hoe mijn leven er dan uit zou zien. Ik vond 24 wel heel oud en volwassen en associeerde het met trouwen, een koophuis en kinderen. Niet dat ik dat nou zo graag wilde maar dat was wat ik mensen in mijn omgeving zag doen.
Huisje boompje beestje heb ik niet, maar ik ben erachter gekomen dat ik dat ook (nog) niet hoef. In plaats daarvan leid ik een heel fijn leven met veel vrienden, leuk werk en veel avonturen. Ik heb dingen gedaan waarvan ik niet verwacht had dat ik ze zou kunnen. Het is dus allemaal totaal niet zo gelopen als ik gedacht had, maar daar ben ik juist heel blij mee.
Ik ben 24 en kan me niet herinneren dat ik een duidelijk beeld had van hoe mijn leven er dan uit zou zien. Ik vond 24 wel heel oud en volwassen en associeerde het met trouwen, een koophuis en kinderen. Niet dat ik dat nou zo graag wilde maar dat was wat ik mensen in mijn omgeving zag doen.
Huisje boompje beestje heb ik niet, maar ik ben erachter gekomen dat ik dat ook (nog) niet hoef. In plaats daarvan leid ik een heel fijn leven met veel vrienden, leuk werk en veel avonturen. Ik heb dingen gedaan waarvan ik niet verwacht had dat ik ze zou kunnen. Het is dus allemaal totaal niet zo gelopen als ik gedacht had, maar daar ben ik juist heel blij mee.
woensdag 4 juni 2014 om 10:13
Wat een leuk topic!
Leuke verhalen ook.
Ik ben nu 26, en tien jaar geleden dacht ik vooral als ik maar wat ouder ben kan ik op mijn eigen benen staan en gaan waar ik wil, heb nooit hele duidelijke plannen gehad, maar wist wel dat deze eigenwijs vooral alles zelf wou doen.
Vervolgens door omstandigheden op mijn 19e op mijzelf gegaan en erachter gekomen dat het allemaal nog niet zo rooskleurig was als ik dacht. Vervolgens wel super veel geleerd en ik had geen moment willen missen, heb een heerlijke tijd gehad.
Toen gaan samenwonen (23) De relatie ging meteen al niet goed, cijferde mijzelf teveel weg, werd chronisch ziek, raakte mijn baan kwijt en kreeg een burn out, en als klap op de vuurpijl de relatie over. Ik ben mijzelf volledig tegen gekomen, heb mijzelf ontdaan van mijn masker een super moeilijke maar leerzame tijd gehad en ik kan nu met trots zeggen "de situatie en die burn out is het beste wat me ooit is overkomen"
En nu 26, waar ik twee jaar geleden dacht dat het nooit meer goed zou komen heb ik een super lieve vriend, een leuke baan, lief hondje, een leuk huis lieve mensen om mij heen en ik zou werkelijk niets willen veranderen. Ach inderdaad wat meer spaargeld, soms een rotdagje maar als ik dan denk aan alles wat ik heb geleerd de afgelopen jaren kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben op mijzelf, mijn leven en iedereen er in.
Leuke verhalen ook.
Ik ben nu 26, en tien jaar geleden dacht ik vooral als ik maar wat ouder ben kan ik op mijn eigen benen staan en gaan waar ik wil, heb nooit hele duidelijke plannen gehad, maar wist wel dat deze eigenwijs vooral alles zelf wou doen.
Vervolgens door omstandigheden op mijn 19e op mijzelf gegaan en erachter gekomen dat het allemaal nog niet zo rooskleurig was als ik dacht. Vervolgens wel super veel geleerd en ik had geen moment willen missen, heb een heerlijke tijd gehad.
Toen gaan samenwonen (23) De relatie ging meteen al niet goed, cijferde mijzelf teveel weg, werd chronisch ziek, raakte mijn baan kwijt en kreeg een burn out, en als klap op de vuurpijl de relatie over. Ik ben mijzelf volledig tegen gekomen, heb mijzelf ontdaan van mijn masker een super moeilijke maar leerzame tijd gehad en ik kan nu met trots zeggen "de situatie en die burn out is het beste wat me ooit is overkomen"
En nu 26, waar ik twee jaar geleden dacht dat het nooit meer goed zou komen heb ik een super lieve vriend, een leuke baan, lief hondje, een leuk huis lieve mensen om mij heen en ik zou werkelijk niets willen veranderen. Ach inderdaad wat meer spaargeld, soms een rotdagje maar als ik dan denk aan alles wat ik heb geleerd de afgelopen jaren kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben op mijzelf, mijn leven en iedereen er in.
woensdag 4 juni 2014 om 10:18
Gefeliciteerd!
Sja als je terug gaat kijken, is toch altijd alles anders gelopen dan je had gedacht/ gehoopt.
Ik ben zelf 36, getrouwd, 2 kinderen en een leuk huis in een kindvriendelijke buurt. Hoe cliche en hoe heb ik dat wel niet verafschuwd toen ik nog studeerde en er flink op los heb gefeest.
Zoals ik nu op mijn leven terug kijk, heb ik mijn best gedaan om mooie herinneringen en vrienden te maken die de rest van mijn leven met me mee gaan. Sommige situaties heb ik goed aangepakt, andere misschien iets minder, maar dat alles bijelkaar maakt wel dat ik nu ben waar ik ben. En ik kan met recht zeggen dat ik momenteel heel erg gelukkig ben. (nog wel even een leuke nieuwe baan, maar daar wordt hard aan gewerkt)
Sja als je terug gaat kijken, is toch altijd alles anders gelopen dan je had gedacht/ gehoopt.
Ik ben zelf 36, getrouwd, 2 kinderen en een leuk huis in een kindvriendelijke buurt. Hoe cliche en hoe heb ik dat wel niet verafschuwd toen ik nog studeerde en er flink op los heb gefeest.
Zoals ik nu op mijn leven terug kijk, heb ik mijn best gedaan om mooie herinneringen en vrienden te maken die de rest van mijn leven met me mee gaan. Sommige situaties heb ik goed aangepakt, andere misschien iets minder, maar dat alles bijelkaar maakt wel dat ik nu ben waar ik ben. En ik kan met recht zeggen dat ik momenteel heel erg gelukkig ben. (nog wel even een leuke nieuwe baan, maar daar wordt hard aan gewerkt)
woensdag 4 juni 2014 om 10:24
Proficiat, TO!
Ik heb nooit echt een bepaald beeld gehad van hoe mijn leven er "later" uit zou moeten zien, geen bepaald plaatje voor me. Of een heleboel verschillende plaatjes misschien juist wel. In het algemeen mijn doelen veel meer korte-termijn en erg leven in het nu.
Hoe maak je eigenlijk zo'n plaatje over later? Ontstaat dat vanzelf in je gedachten of is dat meer een doel waaraan je wil werken en dus meer rationeel?
En heb je dan ook zulke plaatjes als het gaat over weer 10 of 20 jaar later?
Ik heb nooit echt een bepaald beeld gehad van hoe mijn leven er "later" uit zou moeten zien, geen bepaald plaatje voor me. Of een heleboel verschillende plaatjes misschien juist wel. In het algemeen mijn doelen veel meer korte-termijn en erg leven in het nu.
Hoe maak je eigenlijk zo'n plaatje over later? Ontstaat dat vanzelf in je gedachten of is dat meer een doel waaraan je wil werken en dus meer rationeel?
En heb je dan ook zulke plaatjes als het gaat over weer 10 of 20 jaar later?
woensdag 4 juni 2014 om 10:33
Hallo ik ben ook 33 en pas getrouwd op mijn 33ste. Ik heb geen kinderen en woon ook niet in een koophuis. Ik heb ook niet mijn fulltime droombaan gevonden. Ik heb 2 studies afgerond, maar helaas is dat in crisistijd kennelijk niet genoeg om een fulltime baan te scoren, en helaas ook niet op het gewenste niveau. Ik ben ondernemer geworden en moet maar hopen dat alles loopt. De kinderwens is er nog wel, en dat betekent werk in uitvoering! (crisis of niet, de klok begint toch te tikken)
Ik dacht dat ik op mijn 33ste gepromoveerd zou zijn, dagelijks in mijn auto naar het werk zou rijden en zou wonen in een koophuis, liefst 2 onder 1 kap. De man is gelukkig wel de man van mijn dromen, en liefde overwint alles. Je kunt nog zo'n mooi ideaal plaatje in je hoofd hebben, de omstandigheden heb je nu eenmaal niet allemaal in de hand. Maar ik ben wel stukken beter geworden in het omgaan met onverwachtse situaties of tegenslagen. Ik heb een burn-out overwonnen en ben stukken minder perfectionistisch. Ik maak wat van iedere situatie en sta optimistisch in het leven.
Ik dacht dat ik op mijn 33ste gepromoveerd zou zijn, dagelijks in mijn auto naar het werk zou rijden en zou wonen in een koophuis, liefst 2 onder 1 kap. De man is gelukkig wel de man van mijn dromen, en liefde overwint alles. Je kunt nog zo'n mooi ideaal plaatje in je hoofd hebben, de omstandigheden heb je nu eenmaal niet allemaal in de hand. Maar ik ben wel stukken beter geworden in het omgaan met onverwachtse situaties of tegenslagen. Ik heb een burn-out overwonnen en ben stukken minder perfectionistisch. Ik maak wat van iedere situatie en sta optimistisch in het leven.
woensdag 4 juni 2014 om 10:33
quote:NYC schreef op 04 juni 2014 @ 10:24:
En heb je dan ook zulke plaatjes als het gaat over weer 10 of 20 jaar later?Ik heb wel een beeld van waar ik over tien jaar zou willen zijn. Maar het is heel vaag, en als het totaal anders loopt zou ik dat ook prima vinden. Ik vind het altijd wonderlijk als mensen er in slagen hun leven te plannen en dat dan ook waar te maken, mijn leven loopt altijd niet helemaal of eigenlijk totaal niet (dixit Brigitte Kaandorp) zoals verwacht.
En heb je dan ook zulke plaatjes als het gaat over weer 10 of 20 jaar later?Ik heb wel een beeld van waar ik over tien jaar zou willen zijn. Maar het is heel vaag, en als het totaal anders loopt zou ik dat ook prima vinden. Ik vind het altijd wonderlijk als mensen er in slagen hun leven te plannen en dat dan ook waar te maken, mijn leven loopt altijd niet helemaal of eigenlijk totaal niet (dixit Brigitte Kaandorp) zoals verwacht.
woensdag 4 juni 2014 om 10:41
Ik ben 26, dacht vroeger altijd dat ik met 25 wel moeder zou zijn. Nu vind ik dat toch wel wat vroeg! Ik had gedacht al lang fulltime te werken, maar door de moeilijke arbeidsmarkt, wacht ik nog steeds op uitbereiding. Gelukkig wel een vast contract. Hierdoor moet ik echt kiezen, studielening snel afbetalen of mooie reizen maken. Dat laatste is het geworden, want nu ben je nog ongebonden. Betekend wel dat die studielening er nog steeds is. Vriend heeft geen studieschulden en kan flink sparen door zijn fulltimebaan. Voelt af en toe wel wat 'scheef en oneerlijk'. Had gedacht dat ik al lang van die lening af zou zijn. Als laatste ben ik nog steeds bij het vriendje uit de tijd van de toekomstdromen. Al bijna 11 jaar samen en ben nog steeds heel blij met hem!
woensdag 4 juni 2014 om 10:42
quote:NYC schreef op 04 juni 2014 @ 10:24:
Proficiat, TO!
Dank je
Hoe maak je eigenlijk zo'n plaatje over later? Ontstaat dat vanzelf in je gedachten of is dat meer een doel waaraan je wil werken en dus meer rationeel?
En heb je dan ook zulke plaatjes als het gaat over weer 10 of 20 jaar later?
Voor mij geldt dat ik mij na het verbreken van mijn laatste serieuze relatie (rond mijn 25e) ineens besefte dat ik een plaatje in mijn hoofd had. Een verwachting dat was opgelegd van vroeger uit, althans zo voelde ik dat. Ik kon pas gelukkig zijn als ik een man had, huisje boompje beestje. Dat gelukkig zijn blijkt voor mij ook op een hele andere manier te kunnen. En ik kwam erachter dat ik juist helemaal niet ben van de plannenmakerij en toekomstverwachtingen.
Proficiat, TO!
Dank je
Hoe maak je eigenlijk zo'n plaatje over later? Ontstaat dat vanzelf in je gedachten of is dat meer een doel waaraan je wil werken en dus meer rationeel?
En heb je dan ook zulke plaatjes als het gaat over weer 10 of 20 jaar later?
Voor mij geldt dat ik mij na het verbreken van mijn laatste serieuze relatie (rond mijn 25e) ineens besefte dat ik een plaatje in mijn hoofd had. Een verwachting dat was opgelegd van vroeger uit, althans zo voelde ik dat. Ik kon pas gelukkig zijn als ik een man had, huisje boompje beestje. Dat gelukkig zijn blijkt voor mij ook op een hele andere manier te kunnen. En ik kwam erachter dat ik juist helemaal niet ben van de plannenmakerij en toekomstverwachtingen.
woensdag 4 juni 2014 om 10:43
Gefeliciteerd jarigen!
Ik ben 32 en ook bij mij is het anders gelopen dan dat ik me 10 jaar geleden had voorgesteld. Ik heb rechten gestudeerd en heb een tijd een leuke baan gehad in NL. Inmiddels ben ik een (ongetrouwde) expatvrouw, zo eentje zonder baan haha. Gek genoeg bevalt niet werken best goed maar soms knaagt het. Werk vinden in dit land zonder de taal te spreken blijkt- ondanks mijn diploma's en dat ik 4 talen vloeiend spreek- een mission impossible. Aangezien we hier maar max een jaar blijven en daarna naar een ander land gaan, heb ik niet zo'n zin om deze moeilijke taal te leren. Slecht hè..,?! Inmiddels willen we graag een kindje en gaan we trouwen. Dat trouwen is zowel voor de leuk als noodzaak..een ongetrouwde expatvrouw zijn is vragen om administratieve en praktische problemen haha.
Ik ben 32 en ook bij mij is het anders gelopen dan dat ik me 10 jaar geleden had voorgesteld. Ik heb rechten gestudeerd en heb een tijd een leuke baan gehad in NL. Inmiddels ben ik een (ongetrouwde) expatvrouw, zo eentje zonder baan haha. Gek genoeg bevalt niet werken best goed maar soms knaagt het. Werk vinden in dit land zonder de taal te spreken blijkt- ondanks mijn diploma's en dat ik 4 talen vloeiend spreek- een mission impossible. Aangezien we hier maar max een jaar blijven en daarna naar een ander land gaan, heb ik niet zo'n zin om deze moeilijke taal te leren. Slecht hè..,?! Inmiddels willen we graag een kindje en gaan we trouwen. Dat trouwen is zowel voor de leuk als noodzaak..een ongetrouwde expatvrouw zijn is vragen om administratieve en praktische problemen haha.
woensdag 4 juni 2014 om 10:49
quote:bibaatje schreef op 04 juni 2014 @ 00:17:
Ik ook, morgenvroeg twee stuiterballen met cadeautjes in bed.
Leuk hoor kinderen!
En? Ben je fijn wakker geworden met dikke zoenen van je kleine stuiterballen? Ik hoop dat mijn neefje opgeknapt is, want dan komt mijn zusje langs met de twee kleintjes. Een dikke kus van hen is het mooiste cadeau dat ik kan wensen vandaag.
TO mag wel een beetje OT toch?)
Ik ook, morgenvroeg twee stuiterballen met cadeautjes in bed.
Leuk hoor kinderen!
En? Ben je fijn wakker geworden met dikke zoenen van je kleine stuiterballen? Ik hoop dat mijn neefje opgeknapt is, want dan komt mijn zusje langs met de twee kleintjes. Een dikke kus van hen is het mooiste cadeau dat ik kan wensen vandaag.
TO mag wel een beetje OT toch?)
woensdag 4 juni 2014 om 10:54
Gefeliciteerd!
Ik had vroeger in mijn hoofd dat ik wilde trouwen en voor mijn 30e mijn eerste kind wilde krijgen en daarna nog een. Dat zouden een jongen en een meisje zijn. Klopt helemaal, behalve dat mijn oudste geboren is toen ik bijna 31 was.
Qua beroep wilde ik toen ik klein was kinderarts worden. Dat is niet gelukt, verre van zelfs. Na 3 studies wist ik nog niet wat ik wilde worden, op zich wel handig gebleken uiteindelijk, want dat gaf mij en mijn man ruimte om samen ons bedrijf te runnen.
Ik ben heel gelukkig met waar ik nu ben, bijna 39 jaar, 18 jaar samen met mijn man, waarvan 9 getrouwd, dochter van 8, zoon van 4 en een goedlopend eigen bedrijf.
Ik had vroeger in mijn hoofd dat ik wilde trouwen en voor mijn 30e mijn eerste kind wilde krijgen en daarna nog een. Dat zouden een jongen en een meisje zijn. Klopt helemaal, behalve dat mijn oudste geboren is toen ik bijna 31 was.
Qua beroep wilde ik toen ik klein was kinderarts worden. Dat is niet gelukt, verre van zelfs. Na 3 studies wist ik nog niet wat ik wilde worden, op zich wel handig gebleken uiteindelijk, want dat gaf mij en mijn man ruimte om samen ons bedrijf te runnen.
Ik ben heel gelukkig met waar ik nu ben, bijna 39 jaar, 18 jaar samen met mijn man, waarvan 9 getrouwd, dochter van 8, zoon van 4 en een goedlopend eigen bedrijf.
'Geniet van elke dag, want er komt geen dag terug'
woensdag 4 juni 2014 om 11:10
quote:NYC schreef op 04 juni 2014 @ 11:01:
Best veel mensen die al lang (of jong) een beeld van zichzelf als moeder hebben/hadden valt me op.
Ik denk dat je vaak toch kijkt naar het voorbeeld dat je zelf hebt gehad. Mijn ouders hebben ook 2 kinderen, een jongen een meisje, mijn moeder kreeg mij toen ze 30 was en mijn broer 2 jaar eerder. Ze zijn ook nog steeds getrouwd, dit jaar al 44 jaar. Mijn moeder heeft wel bijna altijd gewerkt, vanaf dat ik 2 jaar was, dus dat was ook een voorbeeld voor mij. Ik heb zelfs nog een tijdje hetzelfde beroep gehad als zij had.
Mijn dochter wil geen kinderen trouwens (zegt ze nu), dus het gaat niet altijd op wat ik hierboven zeg.
Best veel mensen die al lang (of jong) een beeld van zichzelf als moeder hebben/hadden valt me op.
Ik denk dat je vaak toch kijkt naar het voorbeeld dat je zelf hebt gehad. Mijn ouders hebben ook 2 kinderen, een jongen een meisje, mijn moeder kreeg mij toen ze 30 was en mijn broer 2 jaar eerder. Ze zijn ook nog steeds getrouwd, dit jaar al 44 jaar. Mijn moeder heeft wel bijna altijd gewerkt, vanaf dat ik 2 jaar was, dus dat was ook een voorbeeld voor mij. Ik heb zelfs nog een tijdje hetzelfde beroep gehad als zij had.
Mijn dochter wil geen kinderen trouwens (zegt ze nu), dus het gaat niet altijd op wat ik hierboven zeg.
'Geniet van elke dag, want er komt geen dag terug'
woensdag 4 juni 2014 om 11:17
quote:elninjoo schreef op 04 juni 2014 @ 11:14:
Ik zei ook al heel jong dat ik geen kinderen wilde en ben daar bij gebleven.
Op het forum is dat wel bekend ja
Ik heb tot mijn 20e ongeveer dat beeld gehad van moeder voor mijn 30e en vanaf mijn 20e begon het idee te komen dat ik ze misschien wel helemaal niet wil. Wel of niet, het is mijn keuze. Ik ben er nog steeds niet uit.
Ik zei ook al heel jong dat ik geen kinderen wilde en ben daar bij gebleven.
Op het forum is dat wel bekend ja
Ik heb tot mijn 20e ongeveer dat beeld gehad van moeder voor mijn 30e en vanaf mijn 20e begon het idee te komen dat ik ze misschien wel helemaal niet wil. Wel of niet, het is mijn keuze. Ik ben er nog steeds niet uit.
woensdag 4 juni 2014 om 11:19
Dag yogayup, van harte! 
Ik zit we over na te denken maar is mijn leven anders dan ik wanneer had gedacht. 15 jaar geleden dacht ik ( heel dramatisch) dat ik voor altijd vrijgezel zou blijven.
Nooit gedacht dat ik nog steeds in hetzelfde huis zou wonen, maar met mijn hele gezin!
Gehoopt dat ik nu, midden 30, meer financiële zekerheid zou hebben. Maar wel gelukkig met wat ik nu doe.
Ik zit we over na te denken maar is mijn leven anders dan ik wanneer had gedacht. 15 jaar geleden dacht ik ( heel dramatisch) dat ik voor altijd vrijgezel zou blijven.
Nooit gedacht dat ik nog steeds in hetzelfde huis zou wonen, maar met mijn hele gezin!
Gehoopt dat ik nu, midden 30, meer financiële zekerheid zou hebben. Maar wel gelukkig met wat ik nu doe.
woensdag 4 juni 2014 om 11:26
Gefeliciteerd!
Ik ben nu 28 en toen ik een jaar of 16 was had ik een heel ander beeld van mijn leven wat ik nu leef. Ik wilde niet samenwonen, trouwen en geen kinderen. Ik dacht eigenlijk dat ik een redelijk rustig leven zou krijgen. Een aantal jaar geleden dacht ik dat ik (na de dood van m'n toenmalig vriend), dat ik het geluk nooit meer zou vinden, altijd single zou blijven en dood gevonden zou worden tussen mijn nog aan te schaffen katten..zoiets.
Inmiddels ben ik dol gelukkig, heb ik ontzettend veel gereisd, ben ik de liefde van mijn leven toch nog tegen gekomen, ben ik gaan samenwonen, getrouwd, hebben we een tijd in het buitenland gewoond en gaan we aan kinderen beginnen! Het leven is totaal niet gelopen zoals ik vroeger dacht dat het zou gaan en man..wat ben ik daar dankbaar voor
Ik ben nu 28 en toen ik een jaar of 16 was had ik een heel ander beeld van mijn leven wat ik nu leef. Ik wilde niet samenwonen, trouwen en geen kinderen. Ik dacht eigenlijk dat ik een redelijk rustig leven zou krijgen. Een aantal jaar geleden dacht ik dat ik (na de dood van m'n toenmalig vriend), dat ik het geluk nooit meer zou vinden, altijd single zou blijven en dood gevonden zou worden tussen mijn nog aan te schaffen katten..zoiets.
Inmiddels ben ik dol gelukkig, heb ik ontzettend veel gereisd, ben ik de liefde van mijn leven toch nog tegen gekomen, ben ik gaan samenwonen, getrouwd, hebben we een tijd in het buitenland gewoond en gaan we aan kinderen beginnen! Het leven is totaal niet gelopen zoals ik vroeger dacht dat het zou gaan en man..wat ben ik daar dankbaar voor
woensdag 4 juni 2014 om 11:33
Ik ben 34 en dacht altijd dat ik op deze leeftijd kinderloos en lang leve de lol de wereld rond zou reizen. Ja nog steeds op deze leeftijd;-)
Maar de werkelijkheid is dat ik supergelukkig getrouwd ben en dat we 2 kinderen hebben (meisje en jongen) en wonen in een kinderrijke buurt met buurt bbq's.
Burgelijker kan haast niet. Burgelijkheid past totaal niet bij ons, dachten we. Dacht iedereen. Maar we vinden het heerlijk!
Maar de werkelijkheid is dat ik supergelukkig getrouwd ben en dat we 2 kinderen hebben (meisje en jongen) en wonen in een kinderrijke buurt met buurt bbq's.
Burgelijker kan haast niet. Burgelijkheid past totaal niet bij ons, dachten we. Dacht iedereen. Maar we vinden het heerlijk!
woensdag 4 juni 2014 om 11:48
Gefeliciteerd!!!
Ik word over een paar jaar 40 en in mijn tienerjaren heb ik eigenlijk nooit een beeld gehad van mijn toekomst. Nooit zo over nagedacht. Ik had wel verwacht dat ik in mijn woonplaats zou blijven wonen met een leuke man en hopelijk ook kinderen.
Ik ben getrouwd en heb kinderen gekregen. Wat baan betreft is het niet helemaal meer wat ik gehoopt had, maar dat komt misschien nog goed. Ik ben voor de liefde naar de andere kant van het land verhuisd. Ik woon in een koophuis in een kinderrijke buurt. Ook hier een burgerlijk leven en I love it.
Ik word over een paar jaar 40 en in mijn tienerjaren heb ik eigenlijk nooit een beeld gehad van mijn toekomst. Nooit zo over nagedacht. Ik had wel verwacht dat ik in mijn woonplaats zou blijven wonen met een leuke man en hopelijk ook kinderen.
Ik ben getrouwd en heb kinderen gekregen. Wat baan betreft is het niet helemaal meer wat ik gehoopt had, maar dat komt misschien nog goed. Ik ben voor de liefde naar de andere kant van het land verhuisd. Ik woon in een koophuis in een kinderrijke buurt. Ook hier een burgerlijk leven en I love it.
woensdag 4 juni 2014 om 14:10
Wat leuk om te lezen dat de meeste mensen redelijk tot heel erg blij zijn met hoe alles is gelopen. Zo zie je inderdaad maar weer dat je ook enorm blij kunt zijn, ondanks dat je totaal iets anders verwachtte.
Ik ga zo even de awesome tante uithangen als m'n muppets van 1 en 3 op bezoek komen. Ook al ben ik dan geen moeder, een te gekke tante ben ik wel
Ik ga zo even de awesome tante uithangen als m'n muppets van 1 en 3 op bezoek komen. Ook al ben ik dan geen moeder, een te gekke tante ben ik wel
woensdag 4 juni 2014 om 18:41
Als tiener had ik, inmiddels 33 lentes jong, nooit verwacht dat ik uiteindelijk zelfs de universiteit zou afronden. Wel droomde ik toen van kinderen en natuurlijk een man.
Momenteel heb ik sinds kort een vriend, woon ik in mn eigen appartementje en heb ik geen kinderen. Ik ben heel lang single geweest wat niet gepland was en dat ik uiteindelijk mijn bul zou halen had ik ook niet voorzien.
Wat ik helemaal niet had verwacht is dat ik een erfelijke bindweefselaandoening blijk te hebben en dat dit inmiddels een vrij grote impact op mn leven heeft. Ik ben werkloos en op zoek naar een baan. Zou het liefste fulltime werken maar dit gaat helaas niet.
Ja mijn leven ziet er anders uit dan verwacht, maar ik ben desondanks erg blij met mijn leven. Ik heb ondanks alles een rijk sociaal leven, zit erg goed in mn vel en voel me geliefd. Wat wil eenmens nog meer?
Momenteel heb ik sinds kort een vriend, woon ik in mn eigen appartementje en heb ik geen kinderen. Ik ben heel lang single geweest wat niet gepland was en dat ik uiteindelijk mijn bul zou halen had ik ook niet voorzien.
Wat ik helemaal niet had verwacht is dat ik een erfelijke bindweefselaandoening blijk te hebben en dat dit inmiddels een vrij grote impact op mn leven heeft. Ik ben werkloos en op zoek naar een baan. Zou het liefste fulltime werken maar dit gaat helaas niet.
Ja mijn leven ziet er anders uit dan verwacht, maar ik ben desondanks erg blij met mijn leven. Ik heb ondanks alles een rijk sociaal leven, zit erg goed in mn vel en voel me geliefd. Wat wil eenmens nog meer?