Psyche
alle pijlers
Heb jij je leven geaccepteerd?
zaterdag 7 juni 2014 om 23:50
Beste viva lezers,
Na maanden mee te hebben gelezen op het forum; kwam ik tot het punt om ook een topic te openen waar ik zelf mee zit.
Ik kan mij leven niet accepteren voor wat het is. Ik ben een twintiger met vier onafgemaakte hbo studies en daarnaast zit ik werkloos thuis.
Ik ben hierdoor niet tevreden met mijn leven. Wat logisch is! Wie wil er werkloos en zonder een hbo- opleiding hele dag thuis zitten.
Ik doe iedere keer mij best, maar mijn depressie en faalangst zitten bij mij in de weg. Ik ben bij een psycholoog geweest, omdat het te duur werd ben ik ermee gekapt. Het heeft toentertijd gedeeltelijk geholpen.
Wat ik mij dus afvraag is hoe heb jij je dromen gerealiseerd wanneer het allemaal niet meezat?
En waarom heb jij je dromen niet gerealiseerd? en hoe ga je daarmee om?
Hoe ga jij in het algemeen met tegenslagen om?
En accepteer jij je leven voor wat het is?
Ik zelf accepteer mijn leven niet voor wat het is. Ik heb geen zin om van een uitkering te leven, het liefst had ik een afgeronde hbo-opleiding en was ik begonnen aan een carriere. Ik zie soms geen uitweg en dan denk ik aan zelfmoord... Ik weet dat het heftig klinkt, maar dat is nou eenmaal mij gedachte.
Na maanden mee te hebben gelezen op het forum; kwam ik tot het punt om ook een topic te openen waar ik zelf mee zit.
Ik kan mij leven niet accepteren voor wat het is. Ik ben een twintiger met vier onafgemaakte hbo studies en daarnaast zit ik werkloos thuis.
Ik ben hierdoor niet tevreden met mijn leven. Wat logisch is! Wie wil er werkloos en zonder een hbo- opleiding hele dag thuis zitten.
Ik doe iedere keer mij best, maar mijn depressie en faalangst zitten bij mij in de weg. Ik ben bij een psycholoog geweest, omdat het te duur werd ben ik ermee gekapt. Het heeft toentertijd gedeeltelijk geholpen.
Wat ik mij dus afvraag is hoe heb jij je dromen gerealiseerd wanneer het allemaal niet meezat?
En waarom heb jij je dromen niet gerealiseerd? en hoe ga je daarmee om?
Hoe ga jij in het algemeen met tegenslagen om?
En accepteer jij je leven voor wat het is?
Ik zelf accepteer mijn leven niet voor wat het is. Ik heb geen zin om van een uitkering te leven, het liefst had ik een afgeronde hbo-opleiding en was ik begonnen aan een carriere. Ik zie soms geen uitweg en dan denk ik aan zelfmoord... Ik weet dat het heftig klinkt, maar dat is nou eenmaal mij gedachte.
zondag 8 juni 2014 om 13:22
To met een depressie zou je eigenlijk iemand moeten hebben die jouw toch kan motiveren. Met depressie lijkt het me dat je genoeg hebt aan jezelf. En waarom zou je je bed nog uitkomen. Dat moet een depressie persoon ergens de kracht vandaan halen om de dag op een goede manier door te komen.
Goede manier niet toegeven aan dat bed waar je niks hoeft.Dus het zal een innerlijke strijd zijn.
Ik zou op zoek gaan naar hulp voor depressies misschien met een traject eraan vast. Met vrijwillgers werk of een fietsenmakerij. Ze bieden er heel veel. Dan moet je op tijd komen en uit je bed. En zou bouw je weer positieve ervaringen op.
Maar alles met hulp.
Succes
Goede manier niet toegeven aan dat bed waar je niks hoeft.Dus het zal een innerlijke strijd zijn.
Ik zou op zoek gaan naar hulp voor depressies misschien met een traject eraan vast. Met vrijwillgers werk of een fietsenmakerij. Ze bieden er heel veel. Dan moet je op tijd komen en uit je bed. En zou bouw je weer positieve ervaringen op.
Maar alles met hulp.
Succes
zondag 8 juni 2014 om 13:23
Falen voor mij betekent dat ik niet gelukkig ben met mezelf. De rest is daar een reflectie van (werk, studie, vrienden, dagbesteding etc.) Als de binnenkant goed zit, dan komt de buitenkant vanzelf wel goed. Werk dus eerst aan de binnenkant en eis van je huisarts dat je de juiste hulp krijgt. Je bent niet de eerste en zult niet de laatste zijn die haar/zijn geluksgevoel af laten hangen van uiterlijke zaken. Want ook haal je de diploma's en vind je de perfecte hobby, er valt niet van te genieten als het mentaal allemaal niet lekker loopt.
First things first dus.
First things first dus.
zondag 8 juni 2014 om 13:24
quote:antiope schreef op 08 juni 2014 @ 03:23:
Ik ben niet blij met mijn leven, want tot nu toe heb ik nog geen enkele droom die ik heb kunnen realiseren, maar heb het denk ik wel een soort van geaccepteerd.
Mijn droom was om te gaan studeren en dat goed te doen, mooie hoge cijfers alles. Ik wou goed zijn in sporten en eigenlijk aan topsport doen. Bovenop dat alles wou ik heel graag een leuk studentenleven met lekker veel uitgaan, festivals en feestjes. Ik heb dat 2 maanden gedaan, en toen werd ik chronisch ziek. En sinds toen kan ik me meestal alleen maar ellendig voelen, om alles wat ik heb verloren. Dat was op een bepaald moment erg: ik kon niet zelf douchen, ik kon niet traplopen (maar woonde op de 8e verdieping), ik kon geen boodschappen meer doen. Verhuisde praktisch terug naar mijn ouders en toen voelde ik me echt een gefaald mens. Maar voor mij waren de mensen om me heen die me probeerden op te vrolijken alles. Dat kon ik wel nog waarderen. Dat is waar ik me nu bij elke terugval die ik heb op focus: wat ik nog héb, zoals een vriend. Familie. Een huisdier. Niet op alles wat ik heb verloren en ben kwijt geraakt. Dat kan ik meestal niet zelf trouwens
, mijn vriend wil me er nog wel eens aan herinneren op de juiste momenten. Accepteer ik mijn leven? Accepteer ik dat ik 100% ben afgekeurd? Nee. Niet echt. Accepteer ik dat het voor nu, de komende dag het geval is? Ja. Maar ik focus elke dag op wat ik wel weer kan, op wat erbij gekomen is, dan kan ik elke dag weer opnieuw denken 'Maar morgen kan ik misschien wel weer alles'.
Beste Antlope,
Een chronische ziekte is iets wat jij er niks aan kan doen en jij kan het jezelf daarvoor niet kwalijk nemen. Je kunt niet falen in het gene wat jij zelf niet in de hand hebt. Ik ben blij voor je dat jij je support system hebt, en dat je daaruit je positieve energie uithaalt.
Ik ben niet blij met mijn leven, want tot nu toe heb ik nog geen enkele droom die ik heb kunnen realiseren, maar heb het denk ik wel een soort van geaccepteerd.
Mijn droom was om te gaan studeren en dat goed te doen, mooie hoge cijfers alles. Ik wou goed zijn in sporten en eigenlijk aan topsport doen. Bovenop dat alles wou ik heel graag een leuk studentenleven met lekker veel uitgaan, festivals en feestjes. Ik heb dat 2 maanden gedaan, en toen werd ik chronisch ziek. En sinds toen kan ik me meestal alleen maar ellendig voelen, om alles wat ik heb verloren. Dat was op een bepaald moment erg: ik kon niet zelf douchen, ik kon niet traplopen (maar woonde op de 8e verdieping), ik kon geen boodschappen meer doen. Verhuisde praktisch terug naar mijn ouders en toen voelde ik me echt een gefaald mens. Maar voor mij waren de mensen om me heen die me probeerden op te vrolijken alles. Dat kon ik wel nog waarderen. Dat is waar ik me nu bij elke terugval die ik heb op focus: wat ik nog héb, zoals een vriend. Familie. Een huisdier. Niet op alles wat ik heb verloren en ben kwijt geraakt. Dat kan ik meestal niet zelf trouwens
, mijn vriend wil me er nog wel eens aan herinneren op de juiste momenten. Accepteer ik mijn leven? Accepteer ik dat ik 100% ben afgekeurd? Nee. Niet echt. Accepteer ik dat het voor nu, de komende dag het geval is? Ja. Maar ik focus elke dag op wat ik wel weer kan, op wat erbij gekomen is, dan kan ik elke dag weer opnieuw denken 'Maar morgen kan ik misschien wel weer alles'.Beste Antlope,
Een chronische ziekte is iets wat jij er niks aan kan doen en jij kan het jezelf daarvoor niet kwalijk nemen. Je kunt niet falen in het gene wat jij zelf niet in de hand hebt. Ik ben blij voor je dat jij je support system hebt, en dat je daaruit je positieve energie uithaalt.
zondag 8 juni 2014 om 13:31
quote:mara2 schreef op 08 juni 2014 @ 13:22:
To met een depressie zou je eigenlijk iemand moeten hebben die jouw toch kan motiveren. Met depressie lijkt het me dat je genoeg hebt aan jezelf. En waarom zou je je bed nog uitkomen. Dat moet een depressie persoon ergens de kracht vandaan halen om de dag op een goede manier door te komen.
Goede manier niet toegeven aan dat bed waar je niks hoeft.Dus het zal een innerlijke strijd zijn.
Ik zou op zoek gaan naar hulp voor depressies misschien met een traject eraan vast. Met vrijwillgers werk of een fietsenmakerij. Ze bieden er heel veel. Dan moet je op tijd komen en uit je bed. En zou bouw je weer positieve ervaringen op.
Maar alles met hulp.
SuccesTO wil geen hulp, is te duur
To met een depressie zou je eigenlijk iemand moeten hebben die jouw toch kan motiveren. Met depressie lijkt het me dat je genoeg hebt aan jezelf. En waarom zou je je bed nog uitkomen. Dat moet een depressie persoon ergens de kracht vandaan halen om de dag op een goede manier door te komen.
Goede manier niet toegeven aan dat bed waar je niks hoeft.Dus het zal een innerlijke strijd zijn.
Ik zou op zoek gaan naar hulp voor depressies misschien met een traject eraan vast. Met vrijwillgers werk of een fietsenmakerij. Ze bieden er heel veel. Dan moet je op tijd komen en uit je bed. En zou bouw je weer positieve ervaringen op.
Maar alles met hulp.
SuccesTO wil geen hulp, is te duur
zondag 8 juni 2014 om 13:36
zondag 8 juni 2014 om 13:44
Ja, heb mijn leven geaccepteerd en vind het leuk zoals het is. Op mijn 24e een diagnose van een erfelijke aandoening, nooit geweten al verklaart het voor mij wel een aantal zaken op met name motorisch gebied. Dat was klote. Eventuele kinderwens in dilemma voor mijzelf. Gelukkig kwam het feit dat ik mij op liefdesgebied beter thuis voel bij een vrouw dan een man (dat had ik al geaccepteerd) daarbij eigenlijk als een groot geluk, namelijk dat ik tóch binnen mijn relatie moeder kon worden. Al had ik altijd gedacht dat ik degene was die zwanger zou worden. En nu heb ik een prachtig zoontje van 7 maanden! Dat hij genetisch niet aan mij is verwant daar heb ik geen moeite mee. Alleen soms nog het idee dat mensen mij niet volledig als zijn moeder zullen zien, dat spookt wel eens door mijn hoofd maar ik besef ook dat dat míjn gedachten zijn.
zondag 8 juni 2014 om 13:47
To eigenlijk is het heel makkenlijk ga naar je huisarts.
Je wil veel niet kwa uitkering en dat begrijp ik. Maar je kunt naar andermans leven vragen. Maar het begint bij jouw door naar je huisarts te gaan met je verhaal. Dat het vorige keer misschien niet ging zoals je gedacht had. Betekent niet dat het nu niet gaat.
Alleen jij kan de verandering te wege stellen. Niet een ander.
Je wil veel niet kwa uitkering en dat begrijp ik. Maar je kunt naar andermans leven vragen. Maar het begint bij jouw door naar je huisarts te gaan met je verhaal. Dat het vorige keer misschien niet ging zoals je gedacht had. Betekent niet dat het nu niet gaat.
Alleen jij kan de verandering te wege stellen. Niet een ander.
zondag 8 juni 2014 om 13:54
quote:zephora schreef op 08 juni 2014 @ 07:13:
Conundrum, ik krijg bijna zin in zo'n kleiduifsessie!
TO, je kunt jezelf als mislukt zien. Dat heb ik zelf (drie onafgeronde opleidingen, op mijn 27e nog steeds bezig met mijn bachelor halen) lang gedaan. Daar schiet je niets mee op. Dat mislukkingsgevoel baseer je op verwachtingen die je richting jezelf hebt. Of die (je denkt dat) de maatschappij voor jou heeft. Maar als je die verwachtingen laat varen en kijkt naar wat er nu is, dan kan je dat misschien langzaam accepteren.
Wat zijn factoren die er voor zorgen dat jij je huidige leven wel kunt accepteren? Heb je bijvoorbeeld een mooi lichaam, een leuk sociaal leven, ben je goed in sport, koken, kleiduiven schieten, etc.?
Je schrijft dat je goed weet wat je doel is. Je zou kunnen kijken of je dit doel ook op een andere manier kunt bereiken dan via een opleiding. Ik vind het opvallend dat je mensen die een alternatieve weg bewandelt hebben vaak bewondert, maar jezelf niet. Jij bent niets minder!
Beste zephora,
Het is bij mij allemaal middelmatig. Ik heb een redelijk oké sociaal leven. Omdat ik het financieel niet zo breed heb, kan ook minder snel iets leuks gaan doen. Ik probeer mijn vrienden zo veel mogelijk te zien maar dan ergens binnenshuis..
Er mogen wat kilo's eraf en het mag wat strakker..(mijn depressie zit mij daarvoor in de weg) voor de rest ben ik blij met mijn postuur. Ik kan moeilijk de verwachtingen laten varen... Omdat ik hele tijd in mijn achterhoofd zoiets heb dat ik mijn tijd aan het verspillen ben.
Conundrum, ik krijg bijna zin in zo'n kleiduifsessie!
TO, je kunt jezelf als mislukt zien. Dat heb ik zelf (drie onafgeronde opleidingen, op mijn 27e nog steeds bezig met mijn bachelor halen) lang gedaan. Daar schiet je niets mee op. Dat mislukkingsgevoel baseer je op verwachtingen die je richting jezelf hebt. Of die (je denkt dat) de maatschappij voor jou heeft. Maar als je die verwachtingen laat varen en kijkt naar wat er nu is, dan kan je dat misschien langzaam accepteren.
Wat zijn factoren die er voor zorgen dat jij je huidige leven wel kunt accepteren? Heb je bijvoorbeeld een mooi lichaam, een leuk sociaal leven, ben je goed in sport, koken, kleiduiven schieten, etc.?
Je schrijft dat je goed weet wat je doel is. Je zou kunnen kijken of je dit doel ook op een andere manier kunt bereiken dan via een opleiding. Ik vind het opvallend dat je mensen die een alternatieve weg bewandelt hebben vaak bewondert, maar jezelf niet. Jij bent niets minder!
Beste zephora,
Het is bij mij allemaal middelmatig. Ik heb een redelijk oké sociaal leven. Omdat ik het financieel niet zo breed heb, kan ook minder snel iets leuks gaan doen. Ik probeer mijn vrienden zo veel mogelijk te zien maar dan ergens binnenshuis..
Er mogen wat kilo's eraf en het mag wat strakker..(mijn depressie zit mij daarvoor in de weg) voor de rest ben ik blij met mijn postuur. Ik kan moeilijk de verwachtingen laten varen... Omdat ik hele tijd in mijn achterhoofd zoiets heb dat ik mijn tijd aan het verspillen ben.
zondag 8 juni 2014 om 14:10
quote:Annapalona schreef op 08 juni 2014 @ 08:00:
Geluk is geen keuze zeker niet als je last hebt van echte depressies..
Maar hoe je dingen aanpakt is wel een keuze, en ik snap niet zo goed waarom je gestopt bent met een psycholoog?
Hup terug naar de HA voor een verwijzing en vraag dan bv een SPV-er om je te helpen met een plan.
Je kan kiezen om te blijven hangen in het verleden of nu te kiezen om er wat aan te proberen te doen, soms lukken dingen niet ivm ziekte enz maar echt je best doen zal je dan zeker helpen het te accepteren.
Beste Annapalona,
Ik ben gestopt omdat het te duur werd ik ben het nu een half jaar later nog steeds aan het afbetalen. Daarnaast heb ik een hele nare huisarts.. waar ik niet echt terecht kan. Ik zou graag ervoor willen kiezen om niet iedere keer naar het verleden te kijken. Ik weet alleen niet hoe ik mijn gedachtes tegen kan houden. Hoe leg je een positieve focus op de toekomst zonder dat alle gebeurtenissen mee spelen in je beslissingen.
Geluk is geen keuze zeker niet als je last hebt van echte depressies..
Maar hoe je dingen aanpakt is wel een keuze, en ik snap niet zo goed waarom je gestopt bent met een psycholoog?
Hup terug naar de HA voor een verwijzing en vraag dan bv een SPV-er om je te helpen met een plan.
Je kan kiezen om te blijven hangen in het verleden of nu te kiezen om er wat aan te proberen te doen, soms lukken dingen niet ivm ziekte enz maar echt je best doen zal je dan zeker helpen het te accepteren.
Beste Annapalona,
Ik ben gestopt omdat het te duur werd ik ben het nu een half jaar later nog steeds aan het afbetalen. Daarnaast heb ik een hele nare huisarts.. waar ik niet echt terecht kan. Ik zou graag ervoor willen kiezen om niet iedere keer naar het verleden te kijken. Ik weet alleen niet hoe ik mijn gedachtes tegen kan houden. Hoe leg je een positieve focus op de toekomst zonder dat alle gebeurtenissen mee spelen in je beslissingen.
zondag 8 juni 2014 om 14:13
Ik kan moeilijk de verwachtingen laten varen... Omdat ik hele tijd in mijn achterhoofd zoiets heb dat ik mijn tijd aan het verspillen ben.
Zolang je middelmatigheid ziet als iets om ongelukkig over te zijn, dan verspil je inderdaad je tijd. Een depressie is goed te verhelpen en dan ziet je wereld er ineens een stuk vrolijker en mooier uit. Dat heeft niets te maken met het hebben van een strak figuur, het afronden van opleidingen, de juiste hobby's etc. maar met weer grip hebben op je mentale toestand. Dáár kun je mee beginnen en dat hoef je niet alleen te doen.
Wat dat eigen risico betreft: er zijn vast mogelijkheden om dat bedrag in delen te voldoen. Een telefoontje naar je zorgverzekeraar kan al helderheid brengen.
Zolang je middelmatigheid ziet als iets om ongelukkig over te zijn, dan verspil je inderdaad je tijd. Een depressie is goed te verhelpen en dan ziet je wereld er ineens een stuk vrolijker en mooier uit. Dat heeft niets te maken met het hebben van een strak figuur, het afronden van opleidingen, de juiste hobby's etc. maar met weer grip hebben op je mentale toestand. Dáár kun je mee beginnen en dat hoef je niet alleen te doen.
Wat dat eigen risico betreft: er zijn vast mogelijkheden om dat bedrag in delen te voldoen. Een telefoontje naar je zorgverzekeraar kan al helderheid brengen.
zondag 8 juni 2014 om 14:14
quote:meelezer2.0 schreef op zondag 08 juni 2014 14:10 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="Annapalona in "Heb jij je leven geaccepteerd?"" class="messagelink">Annapalona schreef op 08 juni 2014 @ 08:00</a>:</b>
Geluk is geen keuze zeker niet als je last hebt van echte depressies..
Maar hoe je dingen aanpakt is wel een keuze, en ik snap niet zo goed waarom je gestopt bent met een psycholoog?
Hup terug naar de HA voor een verwijzing en vraag dan bv een SPV-er om je te helpen met een plan.
Je kan kiezen om te blijven hangen in het verleden of nu te kiezen om er wat aan te proberen te doen, soms lukken dingen niet ivm ziekte enz maar echt je best doen zal je dan zeker helpen het te accepteren.</div></blockquote>
Beste Annapalona,
Ik ben gestopt omdat het te duur werd ik ben het nu een half jaar later nog steeds aan het afbetalen. Daarnaast heb ik een hele nare huisarts.. waar ik niet echt terecht kan. Ik zou graag ervoor willen kiezen om niet iedere keer naar het verleden te kijken. Ik weet alleen niet hoe ik mijn gedachtes tegen kan houden. Hoe leg je een positieve focus op de toekomst zonder dat alle gebeurtenissen mee spelen in je beslissingen. Met RET-therapie kun je dat leren.
Geluk is geen keuze zeker niet als je last hebt van echte depressies..
Maar hoe je dingen aanpakt is wel een keuze, en ik snap niet zo goed waarom je gestopt bent met een psycholoog?
Hup terug naar de HA voor een verwijzing en vraag dan bv een SPV-er om je te helpen met een plan.
Je kan kiezen om te blijven hangen in het verleden of nu te kiezen om er wat aan te proberen te doen, soms lukken dingen niet ivm ziekte enz maar echt je best doen zal je dan zeker helpen het te accepteren.</div></blockquote>
Beste Annapalona,
Ik ben gestopt omdat het te duur werd ik ben het nu een half jaar later nog steeds aan het afbetalen. Daarnaast heb ik een hele nare huisarts.. waar ik niet echt terecht kan. Ik zou graag ervoor willen kiezen om niet iedere keer naar het verleden te kijken. Ik weet alleen niet hoe ik mijn gedachtes tegen kan houden. Hoe leg je een positieve focus op de toekomst zonder dat alle gebeurtenissen mee spelen in je beslissingen. Met RET-therapie kun je dat leren.
zondag 8 juni 2014 om 14:18
quote:meelezer2.0 schreef op 08 juni 2014 @ 14:10:
[...]
Beste Annapalona,
Ik ben gestopt omdat het te duur werd ik ben het nu een half jaar later nog steeds aan het afbetalen. Daarnaast heb ik een hele nare huisarts.. waar ik niet echt terecht kan. Ik zou graag ervoor willen kiezen om niet iedere keer naar het verleden te kijken. Ik weet alleen niet hoe ik mijn gedachtes tegen kan houden. Hoe leg je een positieve focus op de toekomst zonder dat alle gebeurtenissen mee spelen in je beslissingen.
Hoezo word het te duur, het kost je je eigen risico net al iedereen en die kan je gespreid betalen, dus max 30 euro per maand.
En ik denk dat op je andere vraag therapie kan helpen, maar dn moet je dus wel bereid zijn 30 euro per maand daar aan te besteden.
[...]
Beste Annapalona,
Ik ben gestopt omdat het te duur werd ik ben het nu een half jaar later nog steeds aan het afbetalen. Daarnaast heb ik een hele nare huisarts.. waar ik niet echt terecht kan. Ik zou graag ervoor willen kiezen om niet iedere keer naar het verleden te kijken. Ik weet alleen niet hoe ik mijn gedachtes tegen kan houden. Hoe leg je een positieve focus op de toekomst zonder dat alle gebeurtenissen mee spelen in je beslissingen.
Hoezo word het te duur, het kost je je eigen risico net al iedereen en die kan je gespreid betalen, dus max 30 euro per maand.
En ik denk dat op je andere vraag therapie kan helpen, maar dn moet je dus wel bereid zijn 30 euro per maand daar aan te besteden.
zondag 8 juni 2014 om 14:33
quote:meelezer2.0 schreef op 08 juni 2014 @ 13:24:
[...]
Beste Antlope,
Een chronische ziekte is iets wat jij er niks aan kan doen en jij kan het jezelf daarvoor niet kwalijk nemen. Je kunt niet falen in het gene wat jij zelf niet in de hand hebt. Ik ben blij voor je dat jij je support system hebt, en dat je daaruit je positieve energie uithaalt.
Maar, jij hebt toch net zo goed iets waar je niets aan kan doen? Het is niet alsof jij ervoor kiest om depressief te worden/te zijn! Net zoals ik er niet voor heb gekozen om ziek te worden
. Ik denk dat je je dat misschien wel moet beseffen: het is niet jouw keuze, het is niet jouw schuld.
Zoek een leuke hobby (dus niet gezond bezig zijn met eten) en zoek een lievere huisarts. Dat jij je niet prettig bij je huidige huisarts voelt is een van de beste redenen om naar een ander te stappen! Dan zou ik daar nog eens mijn verhaal doen.
[...]
Beste Antlope,
Een chronische ziekte is iets wat jij er niks aan kan doen en jij kan het jezelf daarvoor niet kwalijk nemen. Je kunt niet falen in het gene wat jij zelf niet in de hand hebt. Ik ben blij voor je dat jij je support system hebt, en dat je daaruit je positieve energie uithaalt.
Maar, jij hebt toch net zo goed iets waar je niets aan kan doen? Het is niet alsof jij ervoor kiest om depressief te worden/te zijn! Net zoals ik er niet voor heb gekozen om ziek te worden
. Ik denk dat je je dat misschien wel moet beseffen: het is niet jouw keuze, het is niet jouw schuld.Zoek een leuke hobby (dus niet gezond bezig zijn met eten
) en zoek een lievere huisarts. Dat jij je niet prettig bij je huidige huisarts voelt is een van de beste redenen om naar een ander te stappen! Dan zou ik daar nog eens mijn verhaal doen.
zondag 8 juni 2014 om 14:43
quote:meelezer2.0 schreef op 08 juni 2014 @ 14:10:
[...]
Beste Annapalona,
Ik ben gestopt omdat het te duur werd ik ben het nu een half jaar later nog steeds aan het afbetalen. Daarnaast heb ik een hele nare huisarts.. waar ik niet echt terecht kan. Ik zou graag ervoor willen kiezen om niet iedere keer naar het verleden te kijken. Ik weet alleen niet hoe ik mijn gedachtes tegen kan houden. Hoe leg je een positieve focus op de toekomst zonder dat alle gebeurtenissen mee spelen in je beslissingen.
Dat is een goede vraag voor een therapeut. Daar kan je ook heen zonder verwijzing van je huisarts. Het kost wat, maar de uiteindelijke kosten zullen minder zijn dan wanneer jij je leven laat verlummelen door in bed te blijven.
Verder gooi je nogal wat op je depressie. Maar jij bent er natuurlijk zelf bij. Een depressie kan ontstaan uit aanleg maar ook uit gedrag. Passiviteit is een oorzaak maar ook een gevolg. Jij bent de enige die de cirkel kan doorbreken.
[...]
Beste Annapalona,
Ik ben gestopt omdat het te duur werd ik ben het nu een half jaar later nog steeds aan het afbetalen. Daarnaast heb ik een hele nare huisarts.. waar ik niet echt terecht kan. Ik zou graag ervoor willen kiezen om niet iedere keer naar het verleden te kijken. Ik weet alleen niet hoe ik mijn gedachtes tegen kan houden. Hoe leg je een positieve focus op de toekomst zonder dat alle gebeurtenissen mee spelen in je beslissingen.
Dat is een goede vraag voor een therapeut. Daar kan je ook heen zonder verwijzing van je huisarts. Het kost wat, maar de uiteindelijke kosten zullen minder zijn dan wanneer jij je leven laat verlummelen door in bed te blijven.
Verder gooi je nogal wat op je depressie. Maar jij bent er natuurlijk zelf bij. Een depressie kan ontstaan uit aanleg maar ook uit gedrag. Passiviteit is een oorzaak maar ook een gevolg. Jij bent de enige die de cirkel kan doorbreken.
zondag 8 juni 2014 om 15:31
quote:feder schreef op 08 juni 2014 @ 09:37:
Ja, nu ben ik tevreden met mijn leven.
Ik heb ooit heel veel gehad aan een boek van een Amerikaanse hoogleraar. Bij hem op de universiteit was het gewoonte om een paar keer per jaar een hoogleraar een les te laten geven voor alle studenten van die universiteit. De bedoeling was dan dat de hoogleraar in kwestie de les gaf alsof dat de laatste les was die hij ooit mocht geven. Dus dat hij door kon geven wat hij studenten echt wilde meegeven.
Bij Randy Pausch werd het echt zijn laatste les, op het moment dat hij zijn les mocht geven kreeg hij vlak daarna te horen dat hij kanker had en dat niet zo overleven. Zijn les aan de studenten was dat je je dromen na kan jagen, maar je kan ook kijken wat je dromen zijn of waren en in hoeverre je ze misschien al hebt uitgevoerd, zij het op een andere manier. Zijn les heet "the last lecture".
Voor mij waren er als kind drie of vier grote dromen. Twee ervan zijn uitgekomen, eentje is nu uit aan het komen. Ik ben bij 40, dus soms is het geduld hebben. Het viel ook niet mee om wat met die droom te doen, gezien het feit dat de essentie ervan aan de andere kant van de wereld lag en ik nogal last kon hebben van heimwee en van vliegangst
Maar goed, alles overwonnen en die droom is nu volop bezig en aan het uitkomen.
Een ander iets waar ik de laatste tijd veel aan heb is het motto: "pick your battles". Sowieso een goede om aan te denken in relatie met anderen.
Ik voldoe ook voor geen meter aan het 'standaard'plaatje dat hier al genoemd is. Oke, ik heb een afgeronde HBO opleiding, maar werk in een MBO-baan, al jaren. Gewoon omdat ik dat leuk vind. Wordt vaak niet begrepen, als iemand er weer over begint dan denk ik tegenwoordig, "Pick your battles" en ik reageer gewoon niet meer. Ik heb ook geen vriend, geen kinderen en ben ook niet van plan om daar op korte termijn iets aan te doen. (Hoewel je natuurlijk nooit weet wat er op je pad komt.)
Beste Feder,
Ik heb het net opgezocht op google. Er is een 80 min lange youtube versie van de last lecture. Ik ga die vanavond doornemen. Dankjewel voor de tip.
Ja, nu ben ik tevreden met mijn leven.
Ik heb ooit heel veel gehad aan een boek van een Amerikaanse hoogleraar. Bij hem op de universiteit was het gewoonte om een paar keer per jaar een hoogleraar een les te laten geven voor alle studenten van die universiteit. De bedoeling was dan dat de hoogleraar in kwestie de les gaf alsof dat de laatste les was die hij ooit mocht geven. Dus dat hij door kon geven wat hij studenten echt wilde meegeven.
Bij Randy Pausch werd het echt zijn laatste les, op het moment dat hij zijn les mocht geven kreeg hij vlak daarna te horen dat hij kanker had en dat niet zo overleven. Zijn les aan de studenten was dat je je dromen na kan jagen, maar je kan ook kijken wat je dromen zijn of waren en in hoeverre je ze misschien al hebt uitgevoerd, zij het op een andere manier. Zijn les heet "the last lecture".
Voor mij waren er als kind drie of vier grote dromen. Twee ervan zijn uitgekomen, eentje is nu uit aan het komen. Ik ben bij 40, dus soms is het geduld hebben. Het viel ook niet mee om wat met die droom te doen, gezien het feit dat de essentie ervan aan de andere kant van de wereld lag en ik nogal last kon hebben van heimwee en van vliegangst
Maar goed, alles overwonnen en die droom is nu volop bezig en aan het uitkomen.
Een ander iets waar ik de laatste tijd veel aan heb is het motto: "pick your battles". Sowieso een goede om aan te denken in relatie met anderen.
Ik voldoe ook voor geen meter aan het 'standaard'plaatje dat hier al genoemd is. Oke, ik heb een afgeronde HBO opleiding, maar werk in een MBO-baan, al jaren. Gewoon omdat ik dat leuk vind. Wordt vaak niet begrepen, als iemand er weer over begint dan denk ik tegenwoordig, "Pick your battles" en ik reageer gewoon niet meer. Ik heb ook geen vriend, geen kinderen en ben ook niet van plan om daar op korte termijn iets aan te doen. (Hoewel je natuurlijk nooit weet wat er op je pad komt.)
Beste Feder,
Ik heb het net opgezocht op google. Er is een 80 min lange youtube versie van de last lecture. Ik ga die vanavond doornemen. Dankjewel voor de tip.
zondag 8 juni 2014 om 15:39
quote:Carenza schreef op 08 juni 2014 @ 10:15:
TO: wat mij opvalt is dat je dus 4x een verkeerde keuze hebt gemaakt voor een hbo-studie. Hoe zijn die keuzes tot stand gekomen? Had je met hulp daarbij andere keuzes gemaakt?
Waar heb je naar gekeken toen je die richtingen koos? Of het aansloot bij je belangstelling (van dat moment) of dat er voldoende werk was op dat gebied??
Beste cerenza,
alle studies kwamen allemaal op hetzelfde neer. En liggen dicht bij mijn interesses. Het is niet zo zeer dat ik onbewust van de ene naar de andere opleiding hopte om maar een opleiding te hebben.
TO: wat mij opvalt is dat je dus 4x een verkeerde keuze hebt gemaakt voor een hbo-studie. Hoe zijn die keuzes tot stand gekomen? Had je met hulp daarbij andere keuzes gemaakt?
Waar heb je naar gekeken toen je die richtingen koos? Of het aansloot bij je belangstelling (van dat moment) of dat er voldoende werk was op dat gebied??
Beste cerenza,
alle studies kwamen allemaal op hetzelfde neer. En liggen dicht bij mijn interesses. Het is niet zo zeer dat ik onbewust van de ene naar de andere opleiding hopte om maar een opleiding te hebben.
zondag 8 juni 2014 om 15:57
quote:feliscatus schreef op 08 juni 2014 @ 10:59:
Ik ben tevreden met mijn leven, eigenlijk altijd wel geweest, behalve in een depressieve periode van ~7 jaar (tussen mijn 21e en mijn 28e). Na de depressie ben ik meer ge-focused gaan leven. Een belangrijke oorzaak van mijn depressie was dat mijn leven even geen doel had, dus alles voelde zinloos. Tegenwoordig heb ik wel doelen.
Ik heb geen studie afgerond. Maar in mijn vakgebied is dat gelukkig ook geen vereiste. Ik zit in de IT en als je kan bewijzen dat je het e.e.a. gemaakt hebt, dan zijn bedrijven vaak al snel geïnteresseerd. Helemaal als je een aantal projecten hebt gemaakt in je vrije tijd, als hobby zeg maar.
Mocht je bang zijn geen toekomst te hebben met je huidige studie, dan kan ik je zeker aanraden om als werkloze, thuis te kijken of je iets in de IT leuk kan vinden. Denk bijv. aan websites maken of apps voor mobile phones. Het mooie van de IT is dat je tegenwoordig eigenlijk alles wel thuis kan leren, als je maar een internetverbinding hebt. En als je ergens niet uitkomt, dan zijn er een aantal goede sites waar je vragen kan stellen en mensen je vrijwillig helpen.
Als je dan 1 of 2 projecten voltooid hebt (eventueel eigen projecten in vrije tijd), kom je zo aan de bak, en met een goed inkomen. Er is nog steeds een groot tekort aan IT-ers. En de lonen kunnen ook best goed zijn. Als freelancer ga ik nu rond de 100.000 EUR per jaar bruto verdienen met 4 dagen per week werk en ~1 maand vakantie. Dat is niet onaardig, hoewel ik natuurlijk wel zelf verantwoordelijk ben voor vakantiegeld, pensioen, arbeidsongeschiktheidsverzekering, etc...
Los van het feit of de IT wel of niet leuk voor je is, moet je denk ik sowieso je leven als een soort van bedrijf ziet. En zoals bij veel bedrijven is het belangrijk om een soort van operationele, tactische en strategische planning te hebben. Oftewel:
Operationeel: wat ga je vandaag doen?
Voorbeeld: voor het werk moet ik vandaag punt A en B van een project opleveren. 's Avonds ga ik sporten.
Tactisch: wat wil je het komende jaar realiseren?
Voorbeeld: dit jaar heb ik een aantal ideeën voor apps en die ik wil realiseren in privé tijd. Hoeveel tijd heb ik het komende jaar nodig voor project A? Moet ik dan bijv. in de avond werken of kan ik het project realiseren tijdens een vakantie van 2 weken?
Strategisch: waar wil je over 10 jaar zijn?
Voorbeeld: over 10 jaar wil ik emigreren naar een warm land en vanuit daar werken.
Zo'n planning heeft weer consequenties. Om bijvoorbeeld te emigreren, zal je realiseren dat je een taal moet leren binnen de komende 10 jaar. Dus je gaat bijvoorbeeld starten met DuoLingo en als je de komende jaren op vakantie gaat kies je een potentieel land voor emigratie. En voor je jaarplanning zal je soms zaken moeten laten vallen om je privé doelen te halen. In mijn ervaring zal je nooit alle zaken van je tactische planning halen, maar als je alleen al 1 zaak afrond, ben je toch al weer een stapje dichterbij en dat geeft een goed gevoel. Ook zal ik proberen om binnen de komende 10 jaar mijn hypotheek af te betalen, zodat ik makkelijker kan verhuizen. Op die manier geeft mijn planning vorm aan mijn leven.
Probeer die zaken regelmatig voor je te visualiseren. Op die manier zal je meer ge-focused naar je doelen toe werken. Je gaat aanpassingen in je leven maken om die doelen te realiseren.
Beste felicactus,
Dankjewel voor de tips.. wie weet gaat ik er nog eens wat mee doen in de toekomst. Tijdens mijn opleidingen was ik altijd de gene die verantwoordelijk was voor de powerpoint presentaties en de prezi. Ik bood dat altijd zodat ik lekker creatief bezig was.
Ik heb wel gemerkt dat een to-do list mij wel eens helpt om de dag door te komen. Een lange termijn planning klinkt niet zo slecht, wanneer je het zo opstelt.
Ik ben tevreden met mijn leven, eigenlijk altijd wel geweest, behalve in een depressieve periode van ~7 jaar (tussen mijn 21e en mijn 28e). Na de depressie ben ik meer ge-focused gaan leven. Een belangrijke oorzaak van mijn depressie was dat mijn leven even geen doel had, dus alles voelde zinloos. Tegenwoordig heb ik wel doelen.
Ik heb geen studie afgerond. Maar in mijn vakgebied is dat gelukkig ook geen vereiste. Ik zit in de IT en als je kan bewijzen dat je het e.e.a. gemaakt hebt, dan zijn bedrijven vaak al snel geïnteresseerd. Helemaal als je een aantal projecten hebt gemaakt in je vrije tijd, als hobby zeg maar.
Mocht je bang zijn geen toekomst te hebben met je huidige studie, dan kan ik je zeker aanraden om als werkloze, thuis te kijken of je iets in de IT leuk kan vinden. Denk bijv. aan websites maken of apps voor mobile phones. Het mooie van de IT is dat je tegenwoordig eigenlijk alles wel thuis kan leren, als je maar een internetverbinding hebt. En als je ergens niet uitkomt, dan zijn er een aantal goede sites waar je vragen kan stellen en mensen je vrijwillig helpen.
Als je dan 1 of 2 projecten voltooid hebt (eventueel eigen projecten in vrije tijd), kom je zo aan de bak, en met een goed inkomen. Er is nog steeds een groot tekort aan IT-ers. En de lonen kunnen ook best goed zijn. Als freelancer ga ik nu rond de 100.000 EUR per jaar bruto verdienen met 4 dagen per week werk en ~1 maand vakantie. Dat is niet onaardig, hoewel ik natuurlijk wel zelf verantwoordelijk ben voor vakantiegeld, pensioen, arbeidsongeschiktheidsverzekering, etc...
Los van het feit of de IT wel of niet leuk voor je is, moet je denk ik sowieso je leven als een soort van bedrijf ziet. En zoals bij veel bedrijven is het belangrijk om een soort van operationele, tactische en strategische planning te hebben. Oftewel:
Operationeel: wat ga je vandaag doen?
Voorbeeld: voor het werk moet ik vandaag punt A en B van een project opleveren. 's Avonds ga ik sporten.
Tactisch: wat wil je het komende jaar realiseren?
Voorbeeld: dit jaar heb ik een aantal ideeën voor apps en die ik wil realiseren in privé tijd. Hoeveel tijd heb ik het komende jaar nodig voor project A? Moet ik dan bijv. in de avond werken of kan ik het project realiseren tijdens een vakantie van 2 weken?
Strategisch: waar wil je over 10 jaar zijn?
Voorbeeld: over 10 jaar wil ik emigreren naar een warm land en vanuit daar werken.
Zo'n planning heeft weer consequenties. Om bijvoorbeeld te emigreren, zal je realiseren dat je een taal moet leren binnen de komende 10 jaar. Dus je gaat bijvoorbeeld starten met DuoLingo en als je de komende jaren op vakantie gaat kies je een potentieel land voor emigratie. En voor je jaarplanning zal je soms zaken moeten laten vallen om je privé doelen te halen. In mijn ervaring zal je nooit alle zaken van je tactische planning halen, maar als je alleen al 1 zaak afrond, ben je toch al weer een stapje dichterbij en dat geeft een goed gevoel. Ook zal ik proberen om binnen de komende 10 jaar mijn hypotheek af te betalen, zodat ik makkelijker kan verhuizen. Op die manier geeft mijn planning vorm aan mijn leven.
Probeer die zaken regelmatig voor je te visualiseren. Op die manier zal je meer ge-focused naar je doelen toe werken. Je gaat aanpassingen in je leven maken om die doelen te realiseren.
Beste felicactus,
Dankjewel voor de tips.. wie weet gaat ik er nog eens wat mee doen in de toekomst. Tijdens mijn opleidingen was ik altijd de gene die verantwoordelijk was voor de powerpoint presentaties en de prezi. Ik bood dat altijd zodat ik lekker creatief bezig was.
Ik heb wel gemerkt dat een to-do list mij wel eens helpt om de dag door te komen. Een lange termijn planning klinkt niet zo slecht, wanneer je het zo opstelt.
zondag 8 juni 2014 om 16:05
quote:meelezer2.0 schreef op 08 juni 2014 @ 15:57:
[...]
Beste felicactus,
Dankjewel voor de tips.. wie weet gaat ik er nog eens wat mee doen in de toekomst. Tijdens mijn opleidingen was ik altijd de gene die verantwoordelijk was voor de powerpoint presentaties en de prezi. Ik bood dat altijd zodat ik lekker creatief bezig was.
Ik heb wel gemerkt dat een to-do list mij wel eens helpt om de dag door te komen. Een lange termijn planning klinkt niet zo slecht, wanneer je het zo opstelt.
Hopelijk werkt die methode ook voor jou. Wel is het ook belangrijk dat je gezond eet, goede dagindeling hebt (genoeg slaap) en beetje sport. Van al die zaken zul je gelukkiger worden en dus meer energie om zaken op te pakken.
Wat ik onder andere doe is:
- Proberen pizza's / patat te beperken tot eens in de week
- Op donkere dagen (winterperiode) veel vette vis eten voor vitamine-D (krijg je ook van zonlicht)
- Met enige regelmaat sporten (hardlopen is goedkoop). Door sporten maak je endorfine aan en wordt je vrolijker
- Proberen aantal keer in de week groente te eten en als het kan dagelijks fruit
- Vlees is voor mij lagere prio, want ik eet bij voorkeur biologisch en dat is nou eenmaal duurder. Dus ik eet misschien 1 tot 2 keer in de week iets met vlees.
Bovenstaande zaken helpen trouwens ook weer als je moet solliciteren, want je zal je meer zeker voelen over jezelf, waardoor je beter overkomt op een potentiële werkgever.
[...]
Beste felicactus,
Dankjewel voor de tips.. wie weet gaat ik er nog eens wat mee doen in de toekomst. Tijdens mijn opleidingen was ik altijd de gene die verantwoordelijk was voor de powerpoint presentaties en de prezi. Ik bood dat altijd zodat ik lekker creatief bezig was.
Ik heb wel gemerkt dat een to-do list mij wel eens helpt om de dag door te komen. Een lange termijn planning klinkt niet zo slecht, wanneer je het zo opstelt.
Hopelijk werkt die methode ook voor jou. Wel is het ook belangrijk dat je gezond eet, goede dagindeling hebt (genoeg slaap) en beetje sport. Van al die zaken zul je gelukkiger worden en dus meer energie om zaken op te pakken.
Wat ik onder andere doe is:
- Proberen pizza's / patat te beperken tot eens in de week
- Op donkere dagen (winterperiode) veel vette vis eten voor vitamine-D (krijg je ook van zonlicht)
- Met enige regelmaat sporten (hardlopen is goedkoop). Door sporten maak je endorfine aan en wordt je vrolijker
- Proberen aantal keer in de week groente te eten en als het kan dagelijks fruit
- Vlees is voor mij lagere prio, want ik eet bij voorkeur biologisch en dat is nou eenmaal duurder. Dus ik eet misschien 1 tot 2 keer in de week iets met vlees.
Bovenstaande zaken helpen trouwens ook weer als je moet solliciteren, want je zal je meer zeker voelen over jezelf, waardoor je beter overkomt op een potentiële werkgever.
zondag 8 juni 2014 om 16:11
Ik heb drie keer een mbo opleiding gedaan, wat waarschijnlijk ook al onder mijn niveau is. Op het vmbo had ik altijd slechte rapporten ben 1 keer blijven zitten. Ik heb drie keer precies dezelfde opleiding op het mbo gedaan alleen op een andere school en steeds weer het eerste jaar. Onwil is het niet. Ik kan mijzelf er niet toe zetten, ik ben onzeker dus presentaties enzo zijn een ramp voor mij die ik het liefst vermijd, ik heb concentratieproblemen waardoor ik geen schoolwerk kan maken en dus eerder twee uur lang naar het plafond zit te staren dan mijn huiswerk te maken. Eigenlijk heb ik mijzelf al die jaren wijs gemaakt dat ik school stom vond en het niet wilde. Terwijl ik stage liep en het echt geweldig vond, ik werkte op een kinderdagverblijf en dat vond ik echt super. Maarja uiteindelijk moet je ook je school opdrachten maken en dat lukte dan weer niet. Toen werd ik depressief. Uiteindelijk na veel gesprekken ben ik doorgestuurd naar adhd. Waarschijnlijk komt de onzekerheid ook doordat ik mijn hele leven al faal in dingen en daardoor echt onzeker ben geworden. Daar komen ook de concentratie problemen vandaan en de vatbaarheid voor depressies.
Er is voor mijn een hele wereld open gegaan. Een opleiding zal nog steeds niet makkelijk voor mij zijn, maar misschien is het met medicijnen wel haalbaar. Ik begrijp mijzelf nu beter, en weet waarop ik kan inspelen. Ik heb niet constant hoge verwachtingen van mijzelf waardoor ik ook niet de hele dag door het gevoel van falen heb.
Ik heb na mijn depressies twee kindjes verloren met 23 en 24 weken zwangerschap. Ik heb ook miskramen gehad terwijl ik al jaren een diepe kinderwens heb en echt de dagen zat af te tellen tot mijn vriend eindelijk wilde beginnen. Mijn leven gaat dus allesbehalve zoals ik het wil. Het is verdomde zwaar, en ben diepe rouw periodes door gegaan en ben weer opnieuw zwanger en dagelijks doodsbang om ons derde kindje kwijt te raken. Soms vraag ik mij af hoe ik ooit de keuze heb kunnen maken on er weer voor te gaan. Maar goed de wens is diep en we gingen met medicijnen van 10 procent naar minstens 80% op een goede uitkomst.
Ondanks dat dit de moeilijkste periode in mijn leven is ben ik wonderbaarlijk genoeg niet meer depressief geworden. Ik denk echt dat ik dat voor een deel te danken heb aan mijn psycholoog ik ben heel erg gegroeid en een stuk volwassener geworden. Nu wil ik absoluut nirt suggeren dst depressieve mensen dingen maar moeten accepteren. Maar ik denk dat mijn depressie persoonlijk onder andere voorkwam uit het feit dat ik mijzelf altijd een mislukkeling voelde en de dingen in mijn leven niet kon accepteren zoals de dood van mijn moeder en nog wat dingen.
Ik zou je echt adviseren om toch weet met iemand te gaan praten. Bij psyq bijvoorbeeld betaal je alleen je eigen risico ik kan niet voor jou zeggen dat iets betaalbaar is natuurlijk. Maar je kunt het altijd nog in delen betalen. Ik denk w dat hrt heel belangrijk is.
Er is voor mijn een hele wereld open gegaan. Een opleiding zal nog steeds niet makkelijk voor mij zijn, maar misschien is het met medicijnen wel haalbaar. Ik begrijp mijzelf nu beter, en weet waarop ik kan inspelen. Ik heb niet constant hoge verwachtingen van mijzelf waardoor ik ook niet de hele dag door het gevoel van falen heb.
Ik heb na mijn depressies twee kindjes verloren met 23 en 24 weken zwangerschap. Ik heb ook miskramen gehad terwijl ik al jaren een diepe kinderwens heb en echt de dagen zat af te tellen tot mijn vriend eindelijk wilde beginnen. Mijn leven gaat dus allesbehalve zoals ik het wil. Het is verdomde zwaar, en ben diepe rouw periodes door gegaan en ben weer opnieuw zwanger en dagelijks doodsbang om ons derde kindje kwijt te raken. Soms vraag ik mij af hoe ik ooit de keuze heb kunnen maken on er weer voor te gaan. Maar goed de wens is diep en we gingen met medicijnen van 10 procent naar minstens 80% op een goede uitkomst.
Ondanks dat dit de moeilijkste periode in mijn leven is ben ik wonderbaarlijk genoeg niet meer depressief geworden. Ik denk echt dat ik dat voor een deel te danken heb aan mijn psycholoog ik ben heel erg gegroeid en een stuk volwassener geworden. Nu wil ik absoluut nirt suggeren dst depressieve mensen dingen maar moeten accepteren. Maar ik denk dat mijn depressie persoonlijk onder andere voorkwam uit het feit dat ik mijzelf altijd een mislukkeling voelde en de dingen in mijn leven niet kon accepteren zoals de dood van mijn moeder en nog wat dingen.
Ik zou je echt adviseren om toch weet met iemand te gaan praten. Bij psyq bijvoorbeeld betaal je alleen je eigen risico ik kan niet voor jou zeggen dat iets betaalbaar is natuurlijk. Maar je kunt het altijd nog in delen betalen. Ik denk w dat hrt heel belangrijk is.
zondag 8 juni 2014 om 16:20
quote:hondenmens schreef op 08 juni 2014 @ 12:05:
Het wisselt bij mij sterk of ik het accepteer.
Soms niet. Ik heb een vorm van autisme en dat heeft me al vaak tegengewerkt. Ik heb niks met mijn opleidingen kunnen doen. Ik heb mijn van mijn MBO 4 opleiding alleen de theorie gehaald. Maar stages mislukten. Dus niet kunnen afmaken. Doordat ik trager ben en sociaal onhandig ben. Ik ben nooit een vlotte meid geweest. En dat moet je juist zijn in dat beroep. En ik kon niet tegen de hoge werkdruk. Heb er een complex door gekregen. Ook werd ik veel gepest door klasgenoten. Steeds kreeg ik te horen dat zoals ik ben niet goed is. En dat mensen moe van mij werden. Ik wist toen nog niet wat ik mankeerde, dacht eerst faalangst. Mijn diagnose kwam nadat de opleiding mislukte. Wat een opluchting!
Daarna heb ik een andere opleiding gevolgd. Die heb ik wel afgerond. Maar daar is geen werk in te vinden. Twee keer domme pech.
Dan heb ik nog als vrijwilliger in een archief gewerkt. Maar dat kon geen betaalde baan worden. Ook nog een reïntegratietraject gevolgd, waar ze een passende baan zouden moeten zoeken. Maar dat gebeurde niet. Het bleek dagbesteding te zijn.
En nu werk ik al 4 jaar bij een sociale werkplaats. Het werk is onder mijn niveau. Dat vind ik jammer. Maar veel rustiger voor mijn hoofd. Ik kan best goed leren, maar het niet uitvoeren op hetzelfde niveau. Mijn praktijkniveau zit stukken lager. Jeugdvriendinnen en oud-klasgenoten hebben het vaak beter voor elkaar. Ook diegenen die er toen met de pet naar gooiden. Die hebben nu toch hun droombaan. Dan voel ik me een loser. Het gevoel dat ik niks voorstel. Al die moeite voor niks.
Waar ik wel blij om ben is dat ik nu een rustig leven heb. Weinig werdruk en elke middag vrij. Ik kan het geen hele dagen werken. Dat zit mijn hoofd te vol en krijg dat moeilijk verwerkt. Er zijn altijd mensen die dat niet snappen, maar dat is hun probleem. Ik ben single en kan gaan en staan waar ik wil. Woon met mijn 2 hondjes waar ik heel blij mee ben.
De meeste leeftijdgenoten zijn gesetteld en stichten een gezin. Ik heb die drang nooit gehad. Het lijkt me erg zwaar, die verantwoordelijkheid. Dat ga ik niet kunnen. Ook heb ik nog geen echte relatie gehad. Aan de ene kant vind ik het wel makkelijk. Aan niemand moeten aanpassen, geen gedoe. Maar soms mis ik wel een maatje als ik stelletjes zie. Het contact met jeugdvriendinnen is verwaterd sinds ze een vriend hebben. Hun vriend is alles. Behalve een enkele keer op Facebook, hoor ik niks meer van ze. Maar tegen liefde moet je aanlopen. Ik wil echt iets voor iemand voelen. Ik ga ook niet op zoek. Het helpt ook mee dat ik bang voor afwijzing op mijn mislukkingen. Omdat veel mensen mij niet goed vinden/vonden. Kan gelukkig wel van kleine dingen genieten. En mezelf goed vermaken.
Beste hondenmens,
Sorry dat ik het zeg maar, dat zijn je vriendinnen niet. Je moet die meiden loslaten... Liever geen vriendinnen dan zulke vriendinnen; Want als er sprak was van echte vriendschap dan hadden ze je niet laten vallen. Ik spreek hier uit ervaring,want mijn vriendinnen hebben mij niet laten vallen nadat ze een vriend hebben gekregen, ik heb ook nog eens goede klik met de vriendjes. Want als je die meiden loslaat wie weet wat voor leuke andere mensen in je leven tegenkomt.
Ik ben blij dat je jezelf in je eentje kan vermaken.. dat is nogal een grote stap en je goed recht niet iedereen kan het . Als je honden je enigste steun zijn so be it...die zijn in elk geval trouwer dan de meeste mensen.
idd liefde moet op je pad komen en het is nooit te laat daarvoor...
Ik zelf ben ook single tot dat het goed voelt met iemand.
Het wisselt bij mij sterk of ik het accepteer.
Soms niet. Ik heb een vorm van autisme en dat heeft me al vaak tegengewerkt. Ik heb niks met mijn opleidingen kunnen doen. Ik heb mijn van mijn MBO 4 opleiding alleen de theorie gehaald. Maar stages mislukten. Dus niet kunnen afmaken. Doordat ik trager ben en sociaal onhandig ben. Ik ben nooit een vlotte meid geweest. En dat moet je juist zijn in dat beroep. En ik kon niet tegen de hoge werkdruk. Heb er een complex door gekregen. Ook werd ik veel gepest door klasgenoten. Steeds kreeg ik te horen dat zoals ik ben niet goed is. En dat mensen moe van mij werden. Ik wist toen nog niet wat ik mankeerde, dacht eerst faalangst. Mijn diagnose kwam nadat de opleiding mislukte. Wat een opluchting!
Daarna heb ik een andere opleiding gevolgd. Die heb ik wel afgerond. Maar daar is geen werk in te vinden. Twee keer domme pech.
Dan heb ik nog als vrijwilliger in een archief gewerkt. Maar dat kon geen betaalde baan worden. Ook nog een reïntegratietraject gevolgd, waar ze een passende baan zouden moeten zoeken. Maar dat gebeurde niet. Het bleek dagbesteding te zijn.
En nu werk ik al 4 jaar bij een sociale werkplaats. Het werk is onder mijn niveau. Dat vind ik jammer. Maar veel rustiger voor mijn hoofd. Ik kan best goed leren, maar het niet uitvoeren op hetzelfde niveau. Mijn praktijkniveau zit stukken lager. Jeugdvriendinnen en oud-klasgenoten hebben het vaak beter voor elkaar. Ook diegenen die er toen met de pet naar gooiden. Die hebben nu toch hun droombaan. Dan voel ik me een loser. Het gevoel dat ik niks voorstel. Al die moeite voor niks.
Waar ik wel blij om ben is dat ik nu een rustig leven heb. Weinig werdruk en elke middag vrij. Ik kan het geen hele dagen werken. Dat zit mijn hoofd te vol en krijg dat moeilijk verwerkt. Er zijn altijd mensen die dat niet snappen, maar dat is hun probleem. Ik ben single en kan gaan en staan waar ik wil. Woon met mijn 2 hondjes waar ik heel blij mee ben.
De meeste leeftijdgenoten zijn gesetteld en stichten een gezin. Ik heb die drang nooit gehad. Het lijkt me erg zwaar, die verantwoordelijkheid. Dat ga ik niet kunnen. Ook heb ik nog geen echte relatie gehad. Aan de ene kant vind ik het wel makkelijk. Aan niemand moeten aanpassen, geen gedoe. Maar soms mis ik wel een maatje als ik stelletjes zie. Het contact met jeugdvriendinnen is verwaterd sinds ze een vriend hebben. Hun vriend is alles. Behalve een enkele keer op Facebook, hoor ik niks meer van ze. Maar tegen liefde moet je aanlopen. Ik wil echt iets voor iemand voelen. Ik ga ook niet op zoek. Het helpt ook mee dat ik bang voor afwijzing op mijn mislukkingen. Omdat veel mensen mij niet goed vinden/vonden. Kan gelukkig wel van kleine dingen genieten. En mezelf goed vermaken.
Beste hondenmens,
Sorry dat ik het zeg maar, dat zijn je vriendinnen niet. Je moet die meiden loslaten... Liever geen vriendinnen dan zulke vriendinnen; Want als er sprak was van echte vriendschap dan hadden ze je niet laten vallen. Ik spreek hier uit ervaring,want mijn vriendinnen hebben mij niet laten vallen nadat ze een vriend hebben gekregen, ik heb ook nog eens goede klik met de vriendjes. Want als je die meiden loslaat wie weet wat voor leuke andere mensen in je leven tegenkomt.
Ik ben blij dat je jezelf in je eentje kan vermaken.. dat is nogal een grote stap en je goed recht niet iedereen kan het . Als je honden je enigste steun zijn so be it...die zijn in elk geval trouwer dan de meeste mensen.
idd liefde moet op je pad komen en het is nooit te laat daarvoor...
Ik zelf ben ook single tot dat het goed voelt met iemand.
zondag 8 juni 2014 om 17:10
quote:Sensy12 schreef op 08 juni 2014 @ 13:14:
[...]
Dit is genoeg reden om opnieuw bij je huisarts aan de bel te trekken. Dit heeft niets te maken met wel/niet je leven accepteren, maar alles met leren je leven richting te kunnen geven op een evenwichtige manier. Dat laatste is zinvoller dan via de uiterlijke weg je innerlijke rotzooi proberen op te poetsen.
Nogmaals: TREK DUIDELIJKER AAN DE BEL! Er is genoeg hulp die binnen het basispakket van je zorgverzekering valt. Hier weet je huisarts alles van. Ga nu niet alles proberen op te lossen en uit te dokteren in je eentje, want je ziet waar dit toe kan leiden. Veel sterkte!
Beste Sensy 12,
Ik heb dit topic geopend om in te zien hoe andere met hun tegenslagen omgaan; En hoe de lezers naar mijn problemen kijken, ik zelf zit met mijn gedachtes in een soort van tunnelvisie waaruit iedere keer dat zm gedachte naar boven komt. Ik probeer het te onderdrukken maar iedere keer komt het weer terug...
Ik ben in therapie geweest en dat hielp gedeeltelijk goed.. omdat ik was afgekapt zijn die gedachtes terug gekomen. Ik was ermee gestopt omdat ik het financieel niet meer aan kon.. Ik ben bij drie verschillende psychologen geweest. De laatste was de enigste bij wie ik na iedere sessie mijn hoop op een goed afloop teruggaf. De sessies werden niet door mijn verzekering vergoed. En heb ik een afbetaal regeling lopen.
Als ik werk had dan was ik zeker met de behandeling door gegaan.
Nu ik alle adviezen, meningen, en verhalen heb gelezen bied het mij wel hoop. Ik weet dat jullie niet de medische juiste hulp bieden. Dat neemt niet weg dat er degelijk wel goede adviezen naar voren zijn gekomen, uiteindelijk heb ik niks te verliezen..
[...]
Dit is genoeg reden om opnieuw bij je huisarts aan de bel te trekken. Dit heeft niets te maken met wel/niet je leven accepteren, maar alles met leren je leven richting te kunnen geven op een evenwichtige manier. Dat laatste is zinvoller dan via de uiterlijke weg je innerlijke rotzooi proberen op te poetsen.
Nogmaals: TREK DUIDELIJKER AAN DE BEL! Er is genoeg hulp die binnen het basispakket van je zorgverzekering valt. Hier weet je huisarts alles van. Ga nu niet alles proberen op te lossen en uit te dokteren in je eentje, want je ziet waar dit toe kan leiden. Veel sterkte!
Beste Sensy 12,
Ik heb dit topic geopend om in te zien hoe andere met hun tegenslagen omgaan; En hoe de lezers naar mijn problemen kijken, ik zelf zit met mijn gedachtes in een soort van tunnelvisie waaruit iedere keer dat zm gedachte naar boven komt. Ik probeer het te onderdrukken maar iedere keer komt het weer terug...
Ik ben in therapie geweest en dat hielp gedeeltelijk goed.. omdat ik was afgekapt zijn die gedachtes terug gekomen. Ik was ermee gestopt omdat ik het financieel niet meer aan kon.. Ik ben bij drie verschillende psychologen geweest. De laatste was de enigste bij wie ik na iedere sessie mijn hoop op een goed afloop teruggaf. De sessies werden niet door mijn verzekering vergoed. En heb ik een afbetaal regeling lopen.
Als ik werk had dan was ik zeker met de behandeling door gegaan.
Nu ik alle adviezen, meningen, en verhalen heb gelezen bied het mij wel hoop. Ik weet dat jullie niet de medische juiste hulp bieden. Dat neemt niet weg dat er degelijk wel goede adviezen naar voren zijn gekomen, uiteindelijk heb ik niks te verliezen..
zondag 8 juni 2014 om 17:24
quote:sabbaticalmeds schreef op 08 juni 2014 @ 13:18:
[...]
Een hobby doe je omdat het leuk is. Fitness en gezonde voeding is geen hobby maar een opgave als je depressief bent. Dus wat vind je leuk?
Beste sabbaticalmed,
ik vind fitness ook echt leuk en verdiep mij ook er ook in door middel van social media en maandelijks de womens health te kopen. Daarnaast vind ik het leuk om te organiseren en te creëren.
[...]
Een hobby doe je omdat het leuk is. Fitness en gezonde voeding is geen hobby maar een opgave als je depressief bent. Dus wat vind je leuk?
Beste sabbaticalmed,
ik vind fitness ook echt leuk en verdiep mij ook er ook in door middel van social media en maandelijks de womens health te kopen. Daarnaast vind ik het leuk om te organiseren en te creëren.
zondag 8 juni 2014 om 17:28
quote:Sensy12 schreef op 08 juni 2014 @ 13:23:
Falen voor mij betekent dat ik niet gelukkig ben met mezelf. De rest is daar een reflectie van (werk, studie, vrienden, dagbesteding etc.) Als de binnenkant goed zit, dan komt de buitenkant vanzelf wel goed. Werk dus eerst aan de binnenkant en eis van je huisarts dat je de juiste hulp krijgt. Je bent niet de eerste en zult niet de laatste zijn die haar/zijn geluksgevoel af laten hangen van uiterlijke zaken. Want ook haal je de diploma's en vind je de perfecte hobby, er valt niet van te genieten als het mentaal allemaal niet lekker loopt.
First things first dus.
Beste sensy12,
Daar heb jij voor de volle 100% helemaal gelijk in.
Falen voor mij betekent dat ik niet gelukkig ben met mezelf. De rest is daar een reflectie van (werk, studie, vrienden, dagbesteding etc.) Als de binnenkant goed zit, dan komt de buitenkant vanzelf wel goed. Werk dus eerst aan de binnenkant en eis van je huisarts dat je de juiste hulp krijgt. Je bent niet de eerste en zult niet de laatste zijn die haar/zijn geluksgevoel af laten hangen van uiterlijke zaken. Want ook haal je de diploma's en vind je de perfecte hobby, er valt niet van te genieten als het mentaal allemaal niet lekker loopt.
First things first dus.
Beste sensy12,
Daar heb jij voor de volle 100% helemaal gelijk in.