Psyche
alle pijlers
mezelf ziek maken
maandag 9 juni 2014 om 16:05
Hoi allemaal,
ik zal proberen het zo duidelijk mogelijk op te schrijven,
(sorry als het te lang is)
(achtergrond: gediagnostiseerd met depressie en schizotypische persoonlijkheidsstoornis.... niet meer in behandeling want ik was 'uitbehandeld' ik moest er maar mee leren leven en antipsychotica slikken die ik trouwens niet slik....)
waar het allemaal mee begon:
5 weken geleden is er een verstandskies (boven) getrokken waardoor er een open verbinding naar de sinus ontstond, hup naar het ziekenhuis, gehecht etc, en dat is goed geheeld.
In de tussentijd ben ik alleen extreem angstig geworden, ik heb ongeveer 24/7 paniekgevoelens, mijn hele lichaam trilt en ik ben misselijk en ik heb een gevoel van doem wat ik niet kan ontwijken.
Ik moest ook weer terug naar de tandarts omdat een vulling afbrak en omdat ik kiespijn kreeg, volgens de tandarts was er niets mis met me maar klemde ik. Dus ik kreeg een opbeetplaat die ik nu braaf draag, maar merk alleen weinig afname. Ja de constante kiespijn is weg, maar mn tanden zijn nog wel gevoelig bij druk/kauwen etcetera. Maar goed, volgens de tandarts was er dus geen ontsteking.
Ik google mezelf helemaal ziek, echt, ik lees over wortelpuntonstekingen, wortelkanaalbehandelingen en ik begin gewoon te geloven dat mijn TA het compleet heeft gemist...
dan zegt ze dat mijn verstandkiezen onder ook getrokken moeten worden omdat ze nu nutteloos zijn,...
ik weer aan de google; kaakontstekingen, aangezichtspijn, beschadigde zenuwen... het ligt allemaal op de loer.
Nu is het punt dat ik dingen ontzettend op mezelf betrek, ik kan niet rationaliseren, ik kan niet denken: "oh het is een tandarts forum, hier komen alleen mensen die klachten hebben", nee, het is alsof er iets van 'boven' mijn verteld dat dit mijn lot is.
En ik maak me onwijs druk omdat ik nu zo bezig ben met mn tanden dat ik niet in de gaten kan houden of ik ergens anders ziek ben... meestal ben ik heel erg bezig met gezond eten omdat ik als de dood ben voor kanker en dat versloft nu enorm...
Ik weet niet meer wanneer dingen normaal zijn, wanneer pijn na een vulling normaal is, en wanneer het komt door de stress....
Ik weet het gewoon niet meer, ik leef constant in angst dat er iets ergs staat te gebeuren... ik google mezelf ook helemaal ziek, ik google continue en lees de meest vreselijke dingen.
Mijn vriend zegt dat ik niet meer moet googlen, en dat is ook zo, alleen ik wil niet te laconiek doen over de dingen die mij misschien staan te wachten... snap je? ik wil niet doen alsof mijn lot me niet interesseert en zo de goden tarten... alleen op dit moment heb ik geen minuut rust, ik kan makkelijk beginnen met googlen en 3 uur later pas realiseren dat ik al 3 uur bezig ben...
ondertussen slikte ik ook al 4 weken non-stop oxazapam en daar ben ik mee gestopt....
Ik weet niet precies wat ik zoek in een antwoord van jullie, misschien herkenning, of tips... of iets wat ervoor zorgt dat ik niet meer het gevoel heb dat het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt...
Het ging een lange tijd zo zo zo goed, het ging goed, ik was gewoon vrolijk en nu ben ik weer zo angstig na de ingreep en huil ik elke dag... en weet ik niet wat ik moet en ik word er ook enigszins ... levensmoe van (om het maar zo uit te drukken) omdat ik gewoon STILTE wil in mijn kop... en RUST in mijn hoofd en geen angst....
dank allen,
Cherry
ik zal proberen het zo duidelijk mogelijk op te schrijven,
(sorry als het te lang is)
(achtergrond: gediagnostiseerd met depressie en schizotypische persoonlijkheidsstoornis.... niet meer in behandeling want ik was 'uitbehandeld' ik moest er maar mee leren leven en antipsychotica slikken die ik trouwens niet slik....)
waar het allemaal mee begon:
5 weken geleden is er een verstandskies (boven) getrokken waardoor er een open verbinding naar de sinus ontstond, hup naar het ziekenhuis, gehecht etc, en dat is goed geheeld.
In de tussentijd ben ik alleen extreem angstig geworden, ik heb ongeveer 24/7 paniekgevoelens, mijn hele lichaam trilt en ik ben misselijk en ik heb een gevoel van doem wat ik niet kan ontwijken.
Ik moest ook weer terug naar de tandarts omdat een vulling afbrak en omdat ik kiespijn kreeg, volgens de tandarts was er niets mis met me maar klemde ik. Dus ik kreeg een opbeetplaat die ik nu braaf draag, maar merk alleen weinig afname. Ja de constante kiespijn is weg, maar mn tanden zijn nog wel gevoelig bij druk/kauwen etcetera. Maar goed, volgens de tandarts was er dus geen ontsteking.
Ik google mezelf helemaal ziek, echt, ik lees over wortelpuntonstekingen, wortelkanaalbehandelingen en ik begin gewoon te geloven dat mijn TA het compleet heeft gemist...
dan zegt ze dat mijn verstandkiezen onder ook getrokken moeten worden omdat ze nu nutteloos zijn,...
ik weer aan de google; kaakontstekingen, aangezichtspijn, beschadigde zenuwen... het ligt allemaal op de loer.
Nu is het punt dat ik dingen ontzettend op mezelf betrek, ik kan niet rationaliseren, ik kan niet denken: "oh het is een tandarts forum, hier komen alleen mensen die klachten hebben", nee, het is alsof er iets van 'boven' mijn verteld dat dit mijn lot is.
En ik maak me onwijs druk omdat ik nu zo bezig ben met mn tanden dat ik niet in de gaten kan houden of ik ergens anders ziek ben... meestal ben ik heel erg bezig met gezond eten omdat ik als de dood ben voor kanker en dat versloft nu enorm...
Ik weet niet meer wanneer dingen normaal zijn, wanneer pijn na een vulling normaal is, en wanneer het komt door de stress....
Ik weet het gewoon niet meer, ik leef constant in angst dat er iets ergs staat te gebeuren... ik google mezelf ook helemaal ziek, ik google continue en lees de meest vreselijke dingen.
Mijn vriend zegt dat ik niet meer moet googlen, en dat is ook zo, alleen ik wil niet te laconiek doen over de dingen die mij misschien staan te wachten... snap je? ik wil niet doen alsof mijn lot me niet interesseert en zo de goden tarten... alleen op dit moment heb ik geen minuut rust, ik kan makkelijk beginnen met googlen en 3 uur later pas realiseren dat ik al 3 uur bezig ben...
ondertussen slikte ik ook al 4 weken non-stop oxazapam en daar ben ik mee gestopt....
Ik weet niet precies wat ik zoek in een antwoord van jullie, misschien herkenning, of tips... of iets wat ervoor zorgt dat ik niet meer het gevoel heb dat het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt...
Het ging een lange tijd zo zo zo goed, het ging goed, ik was gewoon vrolijk en nu ben ik weer zo angstig na de ingreep en huil ik elke dag... en weet ik niet wat ik moet en ik word er ook enigszins ... levensmoe van (om het maar zo uit te drukken) omdat ik gewoon STILTE wil in mijn kop... en RUST in mijn hoofd en geen angst....
dank allen,
Cherry
maandag 9 juni 2014 om 16:16
van oxazepam kan je na een tijdje paradoxale reactie krijgen, goed dat je er mee bent gestopt, is ook heel verslavend.
ken je gedachten wel, heb het niet met ziekte maar met angst, bang zijn voor dingen die kunnen gebeuren en dat al helemaal uit denken enz...
als je er last van hebt (en dat heb je) dan mag ook jij zorg krijgen hoor, desnoods bij een ander behandelaar.
ken je gedachten wel, heb het niet met ziekte maar met angst, bang zijn voor dingen die kunnen gebeuren en dat al helemaal uit denken enz...
als je er last van hebt (en dat heb je) dan mag ook jij zorg krijgen hoor, desnoods bij een ander behandelaar.
maandag 9 juni 2014 om 16:19
quote:HelgaV schreef op 09 juni 2014 @ 16:12:
Waarom slik je de anti-psychotica niet?
Verder zou ik je willen aanraden om terug te gaan naar naar je behandeld arts.
omdat er echt hele nare bijwerkingen in de bijsluiter stonden en kweenie, had er geen goed gevoel bij, mijn moeder zei altijd dat ik zo'n fijn persoon was en ook van de antidepressiva werd ik al zo anders... geen concentratie meer, ik kon geen boeken meer lezen, of studeren ....
ja mijn psych zei dat ik niet terug kon komen als ik mn antipsychotica niet nam, dat was zeg maar 'de oplossing', en ik werkte het tegen.
Waarom slik je de anti-psychotica niet?
Verder zou ik je willen aanraden om terug te gaan naar naar je behandeld arts.
omdat er echt hele nare bijwerkingen in de bijsluiter stonden en kweenie, had er geen goed gevoel bij, mijn moeder zei altijd dat ik zo'n fijn persoon was en ook van de antidepressiva werd ik al zo anders... geen concentratie meer, ik kon geen boeken meer lezen, of studeren ....
ja mijn psych zei dat ik niet terug kon komen als ik mn antipsychotica niet nam, dat was zeg maar 'de oplossing', en ik werkte het tegen.
maandag 9 juni 2014 om 17:19
Tanden kunnen wel maandenlang gevoelig blijven hoor. Ik zou wat ontwijkend gaan eten dus met de andere kant en zachter voedsel eten, totdat je kiezen weer beter belastbaar worden. Eventueel kan de tandarts de vullingen van de kauwvlakken wat afslijpen zodat ze elkaar wat zachter raken.quote:ik leef constant in angst dat er iets ergs staat te gebeuren...
Last hebben van je kiezen is al erg genoeg want je voelt je behoorlijk afhankelijk en je bent al depressief zeg je, dus wat kan er nu voor nóg ergers gebeuren. Je hebt juist je ontspanning wel verdiend.
Ik zou overigens naar je arts teruggaan en betere medicatie vragen. Wellicht zijn er inmiddels betere met minder bijwerkingen.
Last hebben van je kiezen is al erg genoeg want je voelt je behoorlijk afhankelijk en je bent al depressief zeg je, dus wat kan er nu voor nóg ergers gebeuren. Je hebt juist je ontspanning wel verdiend.
Ik zou overigens naar je arts teruggaan en betere medicatie vragen. Wellicht zijn er inmiddels betere met minder bijwerkingen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
maandag 9 juni 2014 om 17:30
Als deze medicatie bij jou niet helpt vanwege de bijwerkingen is er misschien een andere antipsychotica die beter bij je past. Zeker teruggaan naar de psych, of desnoods een andere zoeken als je het vertrouwen in hem kwijt bent, en dit voorleggen.
Wat betreft de kies, dat is lastig in te schatten. Ik heb zelf ooit een wortelpuntontsteking gehad en mijn tandarts kon niets vinden, niet op de foto, niet met koude vloeistof op een watje, ik had geen gaatje in de kies. Pas nadat ik hem 3 dagen later heb gesmeekt de kies te trekken omdat ik de verf van de deuren krabde zag hij hoe raar en dik mijn wortels waren. Het is mogelijk en ik zou het zeker in de gaten houden maar de pijn die je dan voelt, daar kun je echt met 3 tubes aspirine niet omheen. Dat van het kaakklemmen lijkt mij ook aannemelijker. Ik kaakklemde vroeger ook en had ook regelmatig last van zere kiezen. Zie het nog even aan.
Stop met googlen, laat anders iemand anders een een filter op je pc/tablet/telefoon zetten om dergelijke sites te blokkeren. Je maakt jezelf helemaal gek. Ik begrijp jouw angst wel, ben zelf ook niet vrij van angst voor ziekte en de dood maar je verpest zo je eigen leven. Dat weet je zelf ook. Zoek hulp meis..
Wat betreft de kies, dat is lastig in te schatten. Ik heb zelf ooit een wortelpuntontsteking gehad en mijn tandarts kon niets vinden, niet op de foto, niet met koude vloeistof op een watje, ik had geen gaatje in de kies. Pas nadat ik hem 3 dagen later heb gesmeekt de kies te trekken omdat ik de verf van de deuren krabde zag hij hoe raar en dik mijn wortels waren. Het is mogelijk en ik zou het zeker in de gaten houden maar de pijn die je dan voelt, daar kun je echt met 3 tubes aspirine niet omheen. Dat van het kaakklemmen lijkt mij ook aannemelijker. Ik kaakklemde vroeger ook en had ook regelmatig last van zere kiezen. Zie het nog even aan.
Stop met googlen, laat anders iemand anders een een filter op je pc/tablet/telefoon zetten om dergelijke sites te blokkeren. Je maakt jezelf helemaal gek. Ik begrijp jouw angst wel, ben zelf ook niet vrij van angst voor ziekte en de dood maar je verpest zo je eigen leven. Dat weet je zelf ook. Zoek hulp meis..
maandag 9 juni 2014 om 17:52
Een kaakontsteking en aangezichtspijn voel je écht heeeeeeeel erg goed.
Dat is letterlijk en figuurlijk om te janken, en om met je hoofd tegen de muur aan te bonken van de pijn. Dat is niet kunnen eten, niet kunnen denken, niet kunnen slapen, niet kunnen praten van de pijn. Ook al slik je een stoot pijnstillers.
Je tanden en kiezen kregen elke nacht een beetje een disco door dat klemmen, je mond moet nog wennen aan die opbeetdinges en je hebt onverwachte behandelingen aan je gebit gehad.
Nu ben je supergevoelig door de angst en voel je ook alles in je gebit. Daarbij is de stress weer niet goed tegen het klemmen, dat wordt weer erger, dus weer disco. Niet goed slapen, weer googlen, stress, gevoelig, klemmen,niet goed slapen, gevoelig, stress...en zo maak je het cirkeltje rond..
Wat ik ook altijd had met witte vullingen is dat het langer duurt voordat het goed zit, zeg maar, dat de beet weer normaal voelt.
En ook al is de pijn niet te harden, als de ergste dingen zouden uitkomen dan gaat dat ook weer voorbij......écht!!
Alles gaat voorbij...uiteindelijk.
Google leuke dingen, grappige filmpjes, lees leuke verhalen, kijk comedy.
Hup, doen, als je je zorgen maakt, en je wacht op iets wat voor jou onvoormijdelijk lijkt, kan je net zo goed erbij lachen, want wat komt, komt.
Dat is letterlijk en figuurlijk om te janken, en om met je hoofd tegen de muur aan te bonken van de pijn. Dat is niet kunnen eten, niet kunnen denken, niet kunnen slapen, niet kunnen praten van de pijn. Ook al slik je een stoot pijnstillers.
Je tanden en kiezen kregen elke nacht een beetje een disco door dat klemmen, je mond moet nog wennen aan die opbeetdinges en je hebt onverwachte behandelingen aan je gebit gehad.
Nu ben je supergevoelig door de angst en voel je ook alles in je gebit. Daarbij is de stress weer niet goed tegen het klemmen, dat wordt weer erger, dus weer disco. Niet goed slapen, weer googlen, stress, gevoelig, klemmen,niet goed slapen, gevoelig, stress...en zo maak je het cirkeltje rond..
Wat ik ook altijd had met witte vullingen is dat het langer duurt voordat het goed zit, zeg maar, dat de beet weer normaal voelt.
En ook al is de pijn niet te harden, als de ergste dingen zouden uitkomen dan gaat dat ook weer voorbij......écht!!
Alles gaat voorbij...uiteindelijk.
Google leuke dingen, grappige filmpjes, lees leuke verhalen, kijk comedy.
Hup, doen, als je je zorgen maakt, en je wacht op iets wat voor jou onvoormijdelijk lijkt, kan je net zo goed erbij lachen, want wat komt, komt.
maandag 9 juni 2014 om 18:56
quote:strikjemetstippels schreef op 09 juni 2014 @ 16:16:
van oxazepam kan je na een tijdje paradoxale reactie krijgen, goed dat je er mee bent gestopt, is ook heel verslavend.
ken je gedachten wel, heb het niet met ziekte maar met angst, bang zijn voor dingen die kunnen gebeuren en dat al helemaal uit denken enz...
als je er last van hebt (en dat heb je) dan mag ook jij zorg krijgen hoor, desnoods bij een ander behandelaar.
Ze schrijft nergens dat ze Oxazepam slikt of geslikt heeft. Het zou wellicht geen slecht idee zijn om dat een paar dagen te doen bij de acute paniek waar nu blijkbaar sprake van is.
Dat dat psychiater niet meer wil behandelen omdat je toch zijn adviezen niet opvolgt lijkt begrijpelijk. Antipsychotica worden niet zomaar voorgeschreven, en als ik je verhaal lees lijken me die in jouw geval wel geïndiceerd. Dus teruggaan, excuses maken en doen wat de psychiater voorstelt zou ik zeggen.
van oxazepam kan je na een tijdje paradoxale reactie krijgen, goed dat je er mee bent gestopt, is ook heel verslavend.
ken je gedachten wel, heb het niet met ziekte maar met angst, bang zijn voor dingen die kunnen gebeuren en dat al helemaal uit denken enz...
als je er last van hebt (en dat heb je) dan mag ook jij zorg krijgen hoor, desnoods bij een ander behandelaar.
Ze schrijft nergens dat ze Oxazepam slikt of geslikt heeft. Het zou wellicht geen slecht idee zijn om dat een paar dagen te doen bij de acute paniek waar nu blijkbaar sprake van is.
Dat dat psychiater niet meer wil behandelen omdat je toch zijn adviezen niet opvolgt lijkt begrijpelijk. Antipsychotica worden niet zomaar voorgeschreven, en als ik je verhaal lees lijken me die in jouw geval wel geïndiceerd. Dus teruggaan, excuses maken en doen wat de psychiater voorstelt zou ik zeggen.
maandag 9 juni 2014 om 19:30
Je kunt zelf niet bedenken dat je de medicatie niet voor een snotneus hebt gekregen? Opbouwen en afbouwen van medicatie MOET je doen in goed overleg met de arts. Doe je dat niet, dan beland je dus in situaties zoals waarin je nu zit. En om nogerger te voorkomen, zou ik dus nu als de donder contact opnemen met een arts.
maandag 9 juni 2014 om 19:37
quote:NummerZoveel schreef op 09 juni 2014 @ 19:30:
Je kunt zelf niet bedenken dat je de medicatie niet voor een snotneus hebt gekregen? Opbouwen en afbouwen van medicatie MOET je doen in goed overleg met de arts. Doe je dat niet, dan beland je dus in situaties zoals waarin je nu zit. En om nogerger te voorkomen, zou ik dus nu als de donder contact opnemen met een arts.ik snap deze reactie wel maar de praatsessies liepen ten einde omdat de psych ervan overtuigd was dat enkel de medicatie genoeg zou zijn. ze hebben me ook nooit meer gebeld waardoor ik me ook erg eenzaam voel... de evt. opbouw ging dus ook niet in overleg, ik moest het maar slikken en hoefde niet meer terugkomen... dat geeft me wantrouwen.
Je kunt zelf niet bedenken dat je de medicatie niet voor een snotneus hebt gekregen? Opbouwen en afbouwen van medicatie MOET je doen in goed overleg met de arts. Doe je dat niet, dan beland je dus in situaties zoals waarin je nu zit. En om nogerger te voorkomen, zou ik dus nu als de donder contact opnemen met een arts.ik snap deze reactie wel maar de praatsessies liepen ten einde omdat de psych ervan overtuigd was dat enkel de medicatie genoeg zou zijn. ze hebben me ook nooit meer gebeld waardoor ik me ook erg eenzaam voel... de evt. opbouw ging dus ook niet in overleg, ik moest het maar slikken en hoefde niet meer terugkomen... dat geeft me wantrouwen.
maandag 9 juni 2014 om 20:49
quote:Cherrybomb schreef op 09 juni 2014 @ 19:37:
[...]
de evt. opbouw ging dus ook niet in overleg, ik moest het maar slikken en hoefde niet meer terugkomen... dat geeft me wantrouwen.Groot gelijk, dat wantrouwen en nu een nieuwe zoeken die wél aan begeleiding doet (je hoeft niet alles -figuurlijk- te slikken, maar als je ziek bent, dan is het wel wijs om door te zoeken en niet doen alsof er niets aan de hand is)
[...]
de evt. opbouw ging dus ook niet in overleg, ik moest het maar slikken en hoefde niet meer terugkomen... dat geeft me wantrouwen.Groot gelijk, dat wantrouwen en nu een nieuwe zoeken die wél aan begeleiding doet (je hoeft niet alles -figuurlijk- te slikken, maar als je ziek bent, dan is het wel wijs om door te zoeken en niet doen alsof er niets aan de hand is)