Psyche
alle pijlers
Verdrongen herinnering/trauma
maandag 23 juni 2014 om 22:07
Een week geleden kwam ik door te praten met mijn moeder op een rechtzaak over een man die kinderen had misbruikt van mijn school. Ik wist hier niets van dus ik ben hier op beginnen doorvragen. Wat bleek: toen ik (ik geloof ongeveer 6 jaar was) was er een vader van een jongen uit onze klas die veel achter de vrouwen liep maar uiteindelijk een pedofiel bleek te zijn. Hij liet altijd meisjes langskomen bij zijn thuis (terwijl hij enkel zonen had), achteraf gebleken om hen te misbruiken en hiervan is ook een rechtzaak gekomen (ik was toen ook nog 6 of 7 jaar). Ikzelf was volgens mijn moeder "er ook eens langsgeweest" en ik bleef dus doorvragen aan mijn moeder. In de tijd, toen het onderzoek was gestart moest mijn moeder subtiel vragen stellen over wat er ooit gebeurd was bij die man en ik deed daar blijkbaar heel moeilijk over en ik wou er niet over praten en zei "mama, wat ga je doen als ik dat zeg?" ... achteraf gebleken zeiden alle kinderen dit. Het volgende wat mijn moeder vertelde: dat ik zei dat ik op zijn schoot moest en dat hij onder mijn kleedje wreef en vroeg: "vind je dit leuk?, vind je dit leuk?". Ik weet hier echter helemaal niets meer van. Mijn moeder zei ook dat ik zei tegen hem: "laat me met rust, ik wil gaan spelen" ... en dat er dus geen echt misbruik is gebeurd en ik nooit een trauma hebt gehad. (andere kinderen wel, dat hij zelfs een kindje had gepenetreerd met zijn vingers en dat dit kindje lang naar de psycholoog is moeten gaan) Ik had hier echter een raar gevoel bij omdat ik er helemaal niets meer van wist en ik dacht meteen aan het verschijnsel "verdrongen herinneringen". Vandaag ben ik aan mijn grootmoeder dingen gaan vragen en ze zei dat ik ooit op een oudervergadering waar die man ook aanwezig was, hele tijd heb zitten wenen en niet wou gaan spelen met de andere kinderen maar dicht bij mijn ouders en grootouders bleef zitten. Daarna nog doorgevraagd aan mijn grootmoeder... wat bleek; ik ben vaak bij die man thuis geweest, zelfs op kerstmis want mijn moeder "had toch wel iets te doen met die vent". Achteraf waren alle ouders van de misbruikte kinderen kwaad op mijn moeder omdat ze niet was komen verdedigen op de rechtbank. Dat dat ene kindje dat mijn moeder zei niet enkel naar de psycholoog is moeten gaan maar zelfs in het ziekenhuis had gelegen door het misbruik enzovoorts... maar allemaal zaken waar ik geen enkele herinnering aan heb. Ik heb echter het gevoel dat ik die herinneringen totaal heb verdrongen en dat er dus wel iets gebeurd is met mij vroeger, en dat ik er nooit over heb kunnen praten met niemand en dus alles heb verdrongen.
Wat ik mij dus afvraag: zijn er nog mensen die ooit herinneringen hebben verdrongen en deze herinneringen later toch spontaan zijn teruggekomen? en door welke gebeurtenissen zijn deze herinneringen teruggekomen? ik zou zo graag weten wat er met mij gebeurd is vroeger ik heb er zo'n naar gevoel bij.
Wat ik mij dus afvraag: zijn er nog mensen die ooit herinneringen hebben verdrongen en deze herinneringen later toch spontaan zijn teruggekomen? en door welke gebeurtenissen zijn deze herinneringen teruggekomen? ik zou zo graag weten wat er met mij gebeurd is vroeger ik heb er zo'n naar gevoel bij.
maandag 23 juni 2014 om 22:17
Heb je nu last van trauma's? Voel je je ergens onveilig? Hoe stel je je op to. andere mannen? Heb je een goede seksuele relatie?
Hoe is je zelfbeeld?.
Als dit allemaal goed is, zou ik me er niet druk over maken als het je echt bezig zou houden, zou je al signalen oppikken.
Ik kan je wel lastig vallen met mijn eigen ervaringen, maar dat doe ik maar niet
Hoe is je zelfbeeld?.
Als dit allemaal goed is, zou ik me er niet druk over maken als het je echt bezig zou houden, zou je al signalen oppikken.
Ik kan je wel lastig vallen met mijn eigen ervaringen, maar dat doe ik maar niet
maandag 23 juni 2014 om 22:29
maandag 23 juni 2014 om 23:17
Dit komt wel vaker voor. Ook uit eigen ervaring weet ik dat. Ik ben ook een jaar geleden pas naar de psycholoog geweest vanwege misbruik tussen mn 6e en 10e levensjaar, en al die tijd was ik t 'vergeten', ik ben zelf nu 21.
Ermee naar de psycholoog gaan helpt heel erg, zij kunnen je ook vertellen dat je reactie/gevoel normaal is, bij iemand met zo'n jeugd.
Ik weet niet waarom ik er opeens weer aan ging denken en steeds meer nare herinneringen terug kwamen, maar het werd steeds erger omdat ik er met niemand over durfde te praten. En werd uiteindelijk bijna depressief.
Praat, alsjeblieft.
Ermee naar de psycholoog gaan helpt heel erg, zij kunnen je ook vertellen dat je reactie/gevoel normaal is, bij iemand met zo'n jeugd.
Ik weet niet waarom ik er opeens weer aan ging denken en steeds meer nare herinneringen terug kwamen, maar het werd steeds erger omdat ik er met niemand over durfde te praten. En werd uiteindelijk bijna depressief.
Praat, alsjeblieft.
maandag 23 juni 2014 om 23:21
tja ik geloof niet dat alle mensen die niets meer herinneren en in eens bij een psycholoog toch iets herinneren na vele sessies echt iets hebben mee gemaakt...zo iets kan je ook worden aan gepraat.
ik weet helaas alle nare ervaringen nog wel, ik zou zeggen als jij je het niet herinnert laat het zo. Je kan namelijk er ook naar gaan leven en daar heb je niets aan...het doel is toch altijd om je niet meer te laten belemmeren door trauma en er geen emotie meer bij te voelen, als je dit al hebt zonder therapie dan zou ik het zo laten en er niet meer over praten.
ik weet helaas alle nare ervaringen nog wel, ik zou zeggen als jij je het niet herinnert laat het zo. Je kan namelijk er ook naar gaan leven en daar heb je niets aan...het doel is toch altijd om je niet meer te laten belemmeren door trauma en er geen emotie meer bij te voelen, als je dit al hebt zonder therapie dan zou ik het zo laten en er niet meer over praten.
maandag 23 juni 2014 om 23:36
quote:strikjemetstippels schreef op 23 juni 2014 @ 23:21:
tja ik geloof niet dat alle mensen die niets meer herinneren en in eens bij een psycholoog toch iets herinneren na vele sessies echt iets hebben mee gemaakt...zo iets kan je ook worden aan gepraat.
ik weet helaas alle nare ervaringen nog wel, ik zou zeggen als jij je het niet herinnert laat het zo. Je kan namelijk er ook naar gaan leven en daar heb je niets aan...het doel is toch altijd om je niet meer te laten belemmeren door trauma en er geen emotie meer bij te voelen, als je dit al hebt zonder therapie dan zou ik het zo laten en er niet meer over praten.Er is mij niks aangepraat en ondanks dat, wist ik het al 10 jaar niet meer!
tja ik geloof niet dat alle mensen die niets meer herinneren en in eens bij een psycholoog toch iets herinneren na vele sessies echt iets hebben mee gemaakt...zo iets kan je ook worden aan gepraat.
ik weet helaas alle nare ervaringen nog wel, ik zou zeggen als jij je het niet herinnert laat het zo. Je kan namelijk er ook naar gaan leven en daar heb je niets aan...het doel is toch altijd om je niet meer te laten belemmeren door trauma en er geen emotie meer bij te voelen, als je dit al hebt zonder therapie dan zou ik het zo laten en er niet meer over praten.Er is mij niks aangepraat en ondanks dat, wist ik het al 10 jaar niet meer!
dinsdag 24 juni 2014 om 00:02
quote:kreeftjes schreef op 23 juni 2014 @ 23:17:
Dit komt wel vaker voor. Ook uit eigen ervaring weet ik dat. Ik ben ook een jaar geleden pas naar de psycholoog geweest vanwege misbruik tussen mn 6e en 10e levensjaar, en al die tijd was ik t 'vergeten', ik ben zelf nu 21.
.
Kinderen herinneren echt wel nare gebeurtenissen uit hun verleden.
Ik geloof er niets van, dat misbruik wat ook nog eens 4 jaar heeft geduurd, verdrongen zou zijn. Juist nare dingen blijven hangen bij jonge kinderen.
De kans is groot, dat je bij een psycholoog terecht bent gekomen, die je misbruik aanpraat.
Dit komt wel vaker voor. Ook uit eigen ervaring weet ik dat. Ik ben ook een jaar geleden pas naar de psycholoog geweest vanwege misbruik tussen mn 6e en 10e levensjaar, en al die tijd was ik t 'vergeten', ik ben zelf nu 21.
.
Kinderen herinneren echt wel nare gebeurtenissen uit hun verleden.
Ik geloof er niets van, dat misbruik wat ook nog eens 4 jaar heeft geduurd, verdrongen zou zijn. Juist nare dingen blijven hangen bij jonge kinderen.
De kans is groot, dat je bij een psycholoog terecht bent gekomen, die je misbruik aanpraat.
dinsdag 24 juni 2014 om 00:17
quote:modder schreef op 23 juni 2014 @ 23:26:
Verdrongen herinneringen zijn vaak vals, wees hier voorzichtig mee
Juist, en ook de herinneringen van de mensen waar je navraag doet zijn in de jaren verkleurd/vertekend/bijgewerkt.
Iedereen heeft wel een trauma, als hij hard genoeg zoekt.
Verdrongen herinneringen zijn vaak vals, wees hier voorzichtig mee
Juist, en ook de herinneringen van de mensen waar je navraag doet zijn in de jaren verkleurd/vertekend/bijgewerkt.
Iedereen heeft wel een trauma, als hij hard genoeg zoekt.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
dinsdag 24 juni 2014 om 00:36
@roksan
Zelf ben ik slachtoffer van verkrachting op mijn 15e. Dit was door mijn ex-vriend toen. Hij was het er niet mee eens dat ik het uitmaakte. Hij kwam naar me toe om gezellig te kletsen. Achteraf gezien had hij al andere bedoelingen. Nadat dit gebeurt is heb ik het direct weggestopt en heb zelfs nog een aantal keer met de jongeman afgesproken als vrienden waarbij er niks is gebeurd. Toen ik een jaar later opnieuw een vriendje kreeg waarmee ik seksueel actief wilde zijn kwam alles als donderslag bij heldere hemel terug. Ik was erg veel verdrietig en durfde het aan niemand te vertellen. Heb het uiteindelijk wel aan m'n moeder verteld aan de hand van een brief die ik samen met mijn vriend had geschreven. Mijn moeder heeft me toen gelijk aangemeld bij slachtofferhulp. Echter wilde ik nog niet praten met iemand dus deze gesprekken hadden voor mij ook geen toegevoegde waarde. Ik heb het dus toen opnieuw weggestopt. De jaren daarna ben ik nog diverse keren seksueel actief geweest, toen mijn relatie over ging. Alsof het een soort overtuiging was naar mezelf toe, dat het normaal was om het te doen.
Toen ik mijn huidige vriend leerde kennen kreeg ik op een gegeven moment steeds minder behoefte aan seks en was er ook vaal emotioneel bij. Ik heb toen zelf de beslissing genomen om er over te praten met een psycholoog. Dit heeft mij toen erg geholpen en inmiddels kan ik wel zeggen dat ik het een plekje heb gegeven. Ookal heb ik soms mijn mindere dagen.
Ik wilde je dit vertellen om te laten zien hoe goed je iets kan verbergen en de klap dus later alsnog kan komen. Bij mij zat er ook iedere keer een jaar of 2/3 tussen.
Ik ben blij voor je dat je er geen directe herinneringen aan hebt en ik zou dit ook zeker niet gaan opzoeken ook al kan ik me de 'nieuwsgierigheid' goed voorstellen.
Ik wil je heel veel sterkte wensen en ik hoop dat de klap wegblijft bij je!!
Zelf ben ik slachtoffer van verkrachting op mijn 15e. Dit was door mijn ex-vriend toen. Hij was het er niet mee eens dat ik het uitmaakte. Hij kwam naar me toe om gezellig te kletsen. Achteraf gezien had hij al andere bedoelingen. Nadat dit gebeurt is heb ik het direct weggestopt en heb zelfs nog een aantal keer met de jongeman afgesproken als vrienden waarbij er niks is gebeurd. Toen ik een jaar later opnieuw een vriendje kreeg waarmee ik seksueel actief wilde zijn kwam alles als donderslag bij heldere hemel terug. Ik was erg veel verdrietig en durfde het aan niemand te vertellen. Heb het uiteindelijk wel aan m'n moeder verteld aan de hand van een brief die ik samen met mijn vriend had geschreven. Mijn moeder heeft me toen gelijk aangemeld bij slachtofferhulp. Echter wilde ik nog niet praten met iemand dus deze gesprekken hadden voor mij ook geen toegevoegde waarde. Ik heb het dus toen opnieuw weggestopt. De jaren daarna ben ik nog diverse keren seksueel actief geweest, toen mijn relatie over ging. Alsof het een soort overtuiging was naar mezelf toe, dat het normaal was om het te doen.
Toen ik mijn huidige vriend leerde kennen kreeg ik op een gegeven moment steeds minder behoefte aan seks en was er ook vaal emotioneel bij. Ik heb toen zelf de beslissing genomen om er over te praten met een psycholoog. Dit heeft mij toen erg geholpen en inmiddels kan ik wel zeggen dat ik het een plekje heb gegeven. Ookal heb ik soms mijn mindere dagen.
Ik wilde je dit vertellen om te laten zien hoe goed je iets kan verbergen en de klap dus later alsnog kan komen. Bij mij zat er ook iedere keer een jaar of 2/3 tussen.
Ik ben blij voor je dat je er geen directe herinneringen aan hebt en ik zou dit ook zeker niet gaan opzoeken ook al kan ik me de 'nieuwsgierigheid' goed voorstellen.
Ik wil je heel veel sterkte wensen en ik hoop dat de klap wegblijft bij je!!
dinsdag 24 juni 2014 om 09:08
Wat weet je nog wel allemaal te herinneren toen je 6 was? Niet veel toch? Althans ik niet. Alleen dingen die zwaar indruk hebben gemaakt, positief of negatief, die blijven vaak hangen.
Kennelijk vond je het niet prettig daar, maar waarschijnlijk niet bedreigend of over de grens. Grote kans dat het verder niet meer was. Het is dus niet zo raar, dat je deze ervaringen niet hebt opgeslagen. Dus waarom wil je dit nu wel gaan proberen terug te krijgen? Hoe zuiver zijn dan je gedachtes?
Volgens mij was je als 6 jarige als een grote zelfstandige meid, en heb hem duidelijk gemaakt dat hij niet te ver moest gaan. Met de kans dat jij zou gaan praten. Een pedo zoekt toch vooral de gewillige slachtoffertjes en niet zo maar iedereen. Hoe jong je ook was, je voelde intuïtief aan dat deze man niet klopte. Dus blijf je bij hem uit de buurt.
Kennelijk vond je het niet prettig daar, maar waarschijnlijk niet bedreigend of over de grens. Grote kans dat het verder niet meer was. Het is dus niet zo raar, dat je deze ervaringen niet hebt opgeslagen. Dus waarom wil je dit nu wel gaan proberen terug te krijgen? Hoe zuiver zijn dan je gedachtes?
Volgens mij was je als 6 jarige als een grote zelfstandige meid, en heb hem duidelijk gemaakt dat hij niet te ver moest gaan. Met de kans dat jij zou gaan praten. Een pedo zoekt toch vooral de gewillige slachtoffertjes en niet zo maar iedereen. Hoe jong je ook was, je voelde intuïtief aan dat deze man niet klopte. Dus blijf je bij hem uit de buurt.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
dinsdag 24 juni 2014 om 10:22
Het is een grijs gebied. Er zijn mensen die inderdaad verdrongen herinneringen hebben. En er zijn mensen waarbij die weer naar boven komen. Die herinneringen overspoelen mensen vaak opeens, en zorgen voor veel emotie, angst, verdriet, boosheid.
Maar wat jij beschrijft is anders: je moeder vertelt jou dat er iets is gebeurd, maar je hebt er echt geen herinneringen meer aan. Je voelt je dus naar omdat je moeder je vertelde dat er ooit aan je is gezeten. Dat neemt niet weg dat het ook rot is, en discutabel van je moeder, maar je wordt niet overspoeld door herinneringen aan deze situatie.
Verdrongen of niet, ik zou, als jij je verder goed voelt, niet gaan zitten peuren in deze herinneringen. Er is een risico dat jij jezelf, of een therapeut jou, een trauma aanpraat. En dat is een groot risico, want dat zul je niet kunnen verwerken: het bestaat namelijk niet.
En neem maar aan van iemand met een boel trauma's: je wilt geen trauma, echt niet. Verdrongen en verder gelukkig klinkt als een goed leven.
Maar wat jij beschrijft is anders: je moeder vertelt jou dat er iets is gebeurd, maar je hebt er echt geen herinneringen meer aan. Je voelt je dus naar omdat je moeder je vertelde dat er ooit aan je is gezeten. Dat neemt niet weg dat het ook rot is, en discutabel van je moeder, maar je wordt niet overspoeld door herinneringen aan deze situatie.
Verdrongen of niet, ik zou, als jij je verder goed voelt, niet gaan zitten peuren in deze herinneringen. Er is een risico dat jij jezelf, of een therapeut jou, een trauma aanpraat. En dat is een groot risico, want dat zul je niet kunnen verwerken: het bestaat namelijk niet.
En neem maar aan van iemand met een boel trauma's: je wilt geen trauma, echt niet. Verdrongen en verder gelukkig klinkt als een goed leven.
dinsdag 24 juni 2014 om 10:33
Bedenk ook dat misbruik niet perse trauma's hoeft op te leveren. Het ligt er maar net aan hoe het bij een kind binnenkomt en vooral of het binnenkomt. Wat er ook precies gebeurd is, voor jou was het duidelijk niet indrukwekkend genoeg om het op te slaan. Als je er echt geen enkele last van hebt; geen problemen met intimiteit, geen (gevoes)herinneringen, geen andere problemen die duiden op een traumatische seksuele ervaring? In dat geval wees blij, geniet van je leven en zoek niet iets op wat er niet is. Je wordt ehct niet gelukkig van alle ellende die misbruik kan veroorzaken
dinsdag 24 juni 2014 om 10:43
Roksan, kom je nog terug om antwoord te geven op de vraag of je ook daadwerkelijk psychische problemen hebt of nu alleen door het verhaal van je moeder en grootmoeder denkt dat je ze zou moeten hebben?
Door dit topic herinner ik me een voorval uit mijn eigen jeugd. Wat je moeder omschrijft valt voor mij te vergelijken met een man die me toen ik een jaar of 9 was, zijn piemel liet zien in het plaatselijke zwembad. Ik vond dat vreemd en ongemakkelijk. Zo vertelde ik het ook thuis. Mijn moeder reageerde veel heftiger. Die belde het zwembad en deed aangifte. Haar emoties hebben meer indruk op me gemaakt dan het hele voorval. Pas toen ontdekte ik dat dit een hele foute man was. Maar nogmaals, ik heb hier dus nooit meer aan gedacht. Niet vanwege een posttraumatisch stresssyndroom (helaas weet ik wel wat dat is) maar omdat het me gewoon niet zo boeide.
Wat ik me dus afvraag, een man die op de beschreven manier aan je zit, zou dat voor jou niet gewoon net zo weinig impact kunnen hebben gehad als bijvoorbeeld een moeder die je op schoot trekt voor een knuffel terwijl je wil spelen, of je als 6-jarige tegen je wil de trap opduwt omdat het bedtijd is?
Door dit topic herinner ik me een voorval uit mijn eigen jeugd. Wat je moeder omschrijft valt voor mij te vergelijken met een man die me toen ik een jaar of 9 was, zijn piemel liet zien in het plaatselijke zwembad. Ik vond dat vreemd en ongemakkelijk. Zo vertelde ik het ook thuis. Mijn moeder reageerde veel heftiger. Die belde het zwembad en deed aangifte. Haar emoties hebben meer indruk op me gemaakt dan het hele voorval. Pas toen ontdekte ik dat dit een hele foute man was. Maar nogmaals, ik heb hier dus nooit meer aan gedacht. Niet vanwege een posttraumatisch stresssyndroom (helaas weet ik wel wat dat is) maar omdat het me gewoon niet zo boeide.
Wat ik me dus afvraag, een man die op de beschreven manier aan je zit, zou dat voor jou niet gewoon net zo weinig impact kunnen hebben gehad als bijvoorbeeld een moeder die je op schoot trekt voor een knuffel terwijl je wil spelen, of je als 6-jarige tegen je wil de trap opduwt omdat het bedtijd is?