Psyche
alle pijlers
hoe mijn leven veranderen?
zondag 22 juni 2014 om 19:43
Ik ben een vrouw van 28 jaar en ben eigenlijk nooit voor een langere periode gelukkig geweest. Er zitten dagen bij dat ik mij gelukkig voel maar gemiddeld 3 keer in de week voel ik me erg verdrietig en rot. Ik woon alleen in een dorp waar niet veel te doen is. Vriendinnen/familie komen nooit uit zichzelf langs. Ik moet altijd het initiatief nemen om met hun af te spreken (om iets leuks te doen). Uit hunzelf komt nooit het initiatief. Ik heb een productiebaan wat over 2 maanden ophoudt. Ik heb het werk nooit leuk gevonden maar het is tenminste een inkomen. Ik solliciteer me te pletter maar heb nog niks anders gevonden. Ik heb hulpverlening gedaan en ben al 7jaar afgestudeerd. Ik weet niet eens of ik het wel leuk vind want heb amper werkervaring hierin. Ik kan me wel gaan omscholen maar niks anders spreekt me aan en er wordt nu overal in bezuinigd.
Vriendinnen van mij hebben het leven allemaal voor elkaar of voor een groot deel: trouwen, kinderen krijgen, een baan wat ze leuk vinden. Ze hebben op z'n minst 1 aspect waar ze gelukkig mee zijn.
Voor mijn gevoel doe ik maar iets maar bereik ik nooit iets waar ik gelukkig van wordt..Ik zou ook graag een relatie willen maar zoiets kun je niet afdwingen.
Ik doe een thuisstudie buiten mijn werk en sport 3 keer in de week. Maar in het weekend heb ik nooit iets leuks gepland en dat beangstigd mij vaak. Ik bel/ whatsapp vriendinnen dan om wat leuks te gaan doen. Of ze kunnen niet of ik kan er toch niet van genieten...
Voor mijn gevoel heb ik al van alles geprobeerd om mijn leven leuker te maken maar voor mijn gevoel is dit mislukt en weet eigenlijk niet welke weg ik nu moet inslaan.
Heeft iemand tips?
Vriendinnen van mij hebben het leven allemaal voor elkaar of voor een groot deel: trouwen, kinderen krijgen, een baan wat ze leuk vinden. Ze hebben op z'n minst 1 aspect waar ze gelukkig mee zijn.
Voor mijn gevoel doe ik maar iets maar bereik ik nooit iets waar ik gelukkig van wordt..Ik zou ook graag een relatie willen maar zoiets kun je niet afdwingen.
Ik doe een thuisstudie buiten mijn werk en sport 3 keer in de week. Maar in het weekend heb ik nooit iets leuks gepland en dat beangstigd mij vaak. Ik bel/ whatsapp vriendinnen dan om wat leuks te gaan doen. Of ze kunnen niet of ik kan er toch niet van genieten...
Voor mijn gevoel heb ik al van alles geprobeerd om mijn leven leuker te maken maar voor mijn gevoel is dit mislukt en weet eigenlijk niet welke weg ik nu moet inslaan.
Heeft iemand tips?
woensdag 25 juni 2014 om 00:11
Eens met stuitert, je blijft het weer bij je "vrienden" neerleggen, alsof het ondertussen hun schuld is..
Wellicht eens opzoek gaan naar mensen die de dingen die jij verzint wel leuk vinden.. Je houdt te krampachtig aan hen vast, zo krampachtig dat je niet eens door hebt dat deze mensen niet jouw mensen zijn..
Wellicht eens opzoek gaan naar mensen die de dingen die jij verzint wel leuk vinden.. Je houdt te krampachtig aan hen vast, zo krampachtig dat je niet eens door hebt dat deze mensen niet jouw mensen zijn..
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
woensdag 25 juni 2014 om 07:41
woensdag 25 juni 2014 om 22:20
he roos91, ik heb net mijn inbox gecheckt maar heb niks gekregen...volgens mij is er iets mis gegaan.
Ik heb ook vaker geprobeerd om maanden van te voren af te spreken met vriendinnen zelfs dat is moeilijk. Ik probeer het te accepteren, denk dat het voor mij nu tijd is om op mezelf te zijn. Niet voor niks dat dit nu zo loopt. Ik denk dat het tijd is dat ik mijn eigen vriendin word!
Ik heb ook vaker geprobeerd om maanden van te voren af te spreken met vriendinnen zelfs dat is moeilijk. Ik probeer het te accepteren, denk dat het voor mij nu tijd is om op mezelf te zijn. Niet voor niks dat dit nu zo loopt. Ik denk dat het tijd is dat ik mijn eigen vriendin word!
woensdag 25 juni 2014 om 22:26
Dat zegt mijn psycholoog ook. Dat je moet leren je eigen vriendin te zijn. Voor mij zijn het puur woorden,voel er (nog) niets bij.
Ik had je een bericht gestuurd wat betreft vrienden en andere contacten krijgen.maar ik zag dat je op het prikbord al een oproepje heb gedaan,goed van je! En zag ook dat wij erg ver bij elkaar vandaan wonen. Ik woon in Noord-Brabant vlakbij Breda.
Ik had je een bericht gestuurd wat betreft vrienden en andere contacten krijgen.maar ik zag dat je op het prikbord al een oproepje heb gedaan,goed van je! En zag ook dat wij erg ver bij elkaar vandaan wonen. Ik woon in Noord-Brabant vlakbij Breda.
donderdag 26 juni 2014 om 07:01
Ik herken een deel van je verhaal. Na mijn afstuderen kon ik geen passend werk vinden. Ik werkte wel als oproepkracht, maar werd daar niet echt gelukkig van. Als iedereen steeds vraagt hoe het met solliciteren gaat, of je op facebook ziet dat studiegenoten wel werken of verder studeren, dan word je daar depri van. Maar het feit is dat er door de economische crisis de laatste jaren heel veel mensen zijn die hun dromen hebben moeten aanpassen en heel ander werk zijn gaan doen.
Bij mij loste het probleem zich vanzelf op toen ik ging trouwen en moeder werd. Toen vielen voor mij de puzzelstukjes op hun plaats. Ik vind thuisblijfmoeder zijn veel leuker dan waar ik voor gestudeerd heb.
Aan de eerdere reacties kan ik alleen nog toevoegen dat ik veel steun aan mijn geloof heb. Dat geeft mij de bevestiging dat ik waardevol ben, wat voor werk ik ook doe en of ik nu wel of niet iets bereik in het leven.
Bij mij loste het probleem zich vanzelf op toen ik ging trouwen en moeder werd. Toen vielen voor mij de puzzelstukjes op hun plaats. Ik vind thuisblijfmoeder zijn veel leuker dan waar ik voor gestudeerd heb.
Aan de eerdere reacties kan ik alleen nog toevoegen dat ik veel steun aan mijn geloof heb. Dat geeft mij de bevestiging dat ik waardevol ben, wat voor werk ik ook doe en of ik nu wel of niet iets bereik in het leven.
zaterdag 28 juni 2014 om 08:59
zaterdag 28 juni 2014 om 09:28
quote:choco159 schreef op 28 juni 2014 @ 08:59:
he roos91 jammer dat we zo ver van elkaar af wonen!
Bij mij gaat het echt met up en downs. Het ene moment zie ik het heel zonnig in en voel gewoon dat het allemaal goedkomt. Het andere moment (zoals nu) heb ik nergens zin in..
Het boek is een goede tip!Ja jammer he :-/
he roos91 jammer dat we zo ver van elkaar af wonen!
Bij mij gaat het echt met up en downs. Het ene moment zie ik het heel zonnig in en voel gewoon dat het allemaal goedkomt. Het andere moment (zoals nu) heb ik nergens zin in..
Het boek is een goede tip!Ja jammer he :-/
zaterdag 28 juni 2014 om 09:47
Dit is ook voor mij een herkenbaar gevoel. Goed nieuws: je kunt daar prima iets aan doen. Ik geniet tegenwoordig keihard van mijn leven en ben blij met die periode van een paar jaar geleden waarin ik een beetje gedeprimeerd was. Dat was uiteindelijk de aanzet om er iets heel moois van te maken.
Je vriendinnen gaan een beetje door met hun leven en jij voelt je nu op een zijspoor staan. Accepteer dat zij met andere dingen bezig zijn en richt je op wat jou nu verder kan helpen. Je doet een studie, maar je klinkt er niet enthousiast over. Je werk is zo te lezen iets dat je puur voor het geld doet. Dat is een startpunt om opnieuw te beginnen: wat zou je echt willen doen? Wat vind jij leuk om te doen? En hoe zou je dat kunnen vertalen in een beroep? Dat kan allemaal moeilijk haalbaar - zo niet onmogelijk - lijken, maar als je gaat ontdekken wat jou daadwerkelijk weerhoudt van het gebruiken van je talenten en hoe je dat kan oplossen zul je versteld staan van wat er wel mogelijk is. Zoek het niet in afspreken met vriendinnen, je wordt uiteindelijk het gelukkigst van doen wat je leuk vindt. Wat dat ook is. Je sociale leven volgt dan vanzelf. Zoek desnoods hulp, het kan nuttig zijn om een paar keer af te spreken met een psycholoog om hier verder in te komen.
Je vriendinnen gaan een beetje door met hun leven en jij voelt je nu op een zijspoor staan. Accepteer dat zij met andere dingen bezig zijn en richt je op wat jou nu verder kan helpen. Je doet een studie, maar je klinkt er niet enthousiast over. Je werk is zo te lezen iets dat je puur voor het geld doet. Dat is een startpunt om opnieuw te beginnen: wat zou je echt willen doen? Wat vind jij leuk om te doen? En hoe zou je dat kunnen vertalen in een beroep? Dat kan allemaal moeilijk haalbaar - zo niet onmogelijk - lijken, maar als je gaat ontdekken wat jou daadwerkelijk weerhoudt van het gebruiken van je talenten en hoe je dat kan oplossen zul je versteld staan van wat er wel mogelijk is. Zoek het niet in afspreken met vriendinnen, je wordt uiteindelijk het gelukkigst van doen wat je leuk vindt. Wat dat ook is. Je sociale leven volgt dan vanzelf. Zoek desnoods hulp, het kan nuttig zijn om een paar keer af te spreken met een psycholoog om hier verder in te komen.
pluk de nacht
zaterdag 28 juni 2014 om 09:57
Ik heb vroeger in een dorp gewoond en het nadeel daar van is dat je al van jongs af aan met elkaar bevriend bent maar je ook makkelijk uit elkaar groeit als je ouder wordt.
De suggestie is hier al gedaan maar ook ik ben naar de randstad verhuisd. Een heel nieuwe start. In het begin kan het eenzaam zijn(maar dat ben je nu ook) maar je hebt er leukere banen, er is meer te doen en sluit waarschijnlijk veel meer aan bij jouw interesses.
In een dorp wachten tot je gaat trouwen en kinderen krijgt kan ook een levensbestemming zijn maar als je je geluk daar van niet wil laten afhangen wordt het tijd voor wat meer aktie. Eng? Tuurlijk is het eng en spannend maar dan ben je tenminste aktief bezig met het verbeteren van je leven i.p.v. je ellendig te voelen in een dorp.
De suggestie is hier al gedaan maar ook ik ben naar de randstad verhuisd. Een heel nieuwe start. In het begin kan het eenzaam zijn(maar dat ben je nu ook) maar je hebt er leukere banen, er is meer te doen en sluit waarschijnlijk veel meer aan bij jouw interesses.
In een dorp wachten tot je gaat trouwen en kinderen krijgt kan ook een levensbestemming zijn maar als je je geluk daar van niet wil laten afhangen wordt het tijd voor wat meer aktie. Eng? Tuurlijk is het eng en spannend maar dan ben je tenminste aktief bezig met het verbeteren van je leven i.p.v. je ellendig te voelen in een dorp.
zondag 29 juni 2014 om 09:35
Maar als jij bij je vrienden bent kan je er vaak niet van genieten, zo schrijf je. Denk je dat je vrienden dat niet merken? Het is een wisselwerking tussen mensen. Er werd al geschreven dat iedereen verantwoordelijk is voor zij eigen geluk, dus jij ook. Ik heb het idee dat je liever die verantwoordelijkheid bij anderen legt, dan hoef je er zelf lekker niets mee en kun je mooi anderen de schuld geven. Je hebt hulpverlening gestudeerd maar hier nauwelijks ervaring in. Het lijkt me dan een mooie gelegenheid om hier vrijwilligerswerk ( want in die sector zijn geen banen, zo schrijf je) in te gaan doen, je hebt daar over eenaantal maanden tijd genoeg voor als je werkt stopt. Je krijgt ervaring, ontmoet nieuwe mensen dus kom in actie!