Kat overleden.

Ik heb vanmorgen samen met man en kinderen afscheid moeten nemen van 1 van onze 2 katten. Ik wist dat ik verdrietig zou worden, maar man wat komt dit stiekem hard aan. Eigenlijk zouden we eind van de dag nog bloeduitslagen krijgen, maar vanmorgen was duidelijk dat hij dat niet meer zou gaan halen. Uiteindelijk is hij ook al overleden van het slaapmiddel. Ondanks dat het pittig is voor de kinderen (4 en 6) ben ik blij dat we het samen gedaan hebben. Uiteraard hebben ze samen met hun vader even in de wachtkamer gewacht toen hij het daadwerkelijke prikje kreeg, maar verder zijn ze overal bijgeweest. We hebben hem begraven op zijn lievelingsplekje onder de hortensia waar hij altijd in de zon lag. Wat ik met dit topic wil? Eigenlijk niets. Ben nu alleen thuis en wil het eigenlijk alleen maar even van me afschrijven. Slaap lekker lieve schat. Wij gaan je verschrikkelijk missen!

quote:Yella41 schreef op zaterdag 28 juni 2014 13:43 Sterkte! Heel verdrietig als je je lieve beestje moet gaan missen.



Mijn vorige katten, twee witte broers, zijn 14 en 19 geworden en allebei van ouderdom gestorven, na eerst langzaam te zijn afgetakeld. Gelukkig was het voor mij heel duidelijk wanneer het niet meer langer kon voor ze. Ik heb beide keren de dierenarts thuis laten komen, zodat ze niet meer in de auto hoefden en de stress van de dierenkliniek niet hadden. Bij de laatste keer waren de kinderen er gewoon bij. Ik had ze gewaarschuwd dat Witje misschien nog kleine beweginkjes zou maken na het spuitje, omdat dat bij zijn broer ook zo was en heel lang had geduurd. Dat was best akelig. Gelukkig was de arts er toen steeds bij en luisterde ze met haar stethoscoop, verzekerde mij ervan dat hij echt dood was en geen hartslag meer had. Maar bij Witje was dat gelukkig niet zo. De kinderen namen het allemaal heel goed en relaxt op, ook al waren ze dol op die kat en was hij er al lang toen zij geboren werden. Ik vond het goed dat ze erbij waren.



Nogmaals, veel sterkte, het is echt niet niks. xx Nee, dat het niet niks is heb ik gemerkt de afgelopen dagen. Hij was trouwens ook wit . Daarom hebben we gister nog een mooie witte hortensia geplant op de plek waar hij begraven ligt. Hopelijk moet ik binnenkort elke keer glimlachen als ik de plant zie. Nu veroorzaakt hij nog buikpijn, maar ik vind de symboliek wel mooi. Moet wel de hortensia er naast goed gaan snoeien, want die mag natuurlijk deze witte niet in de weg gaan zitten.

De foto's zijn trouwens goed ontvangen door mijn kindjes. Mijn dochter heeft hem op haar nachtkastje gezet, maar moet daardoor wel elke avond huilen. Ik heb gevraagd of we de foto even op moeten bergen tot het ergste verdriet over is, maar dat wil ze pertinent niet dus voor nu maar elke avond iets vroeger naar bed dan normaal zodat we de tijd kunnen nemen haar te troosten en ze toch voldoende slaap krijgt. Onze overblijver lijkt het ook moeilijk te hebben. Onze witte kat was veel buiten en de zwarte veel binnen. Nu lijkt zij de honneurs waar te nemen in de tuin. Ook ligt ze steeds op zijn vaste plekjes. Ik hoop dat ook zij snel haar draai weer vind. Toen ik gister terugkwam van boodschappen doen lag het hele huis vol met kots. Hier schrok ik erg van omdat onze kater de laatste paar dagen heel veel heeft overgegeven. Vrijdag heb ik echter onze poes ontvlooit met een nieuw middel en daar kan dit een bijwerking van zijn. Ik ga wel voor de zekerheid even bellen met de da maandag of we haat dit dan nog wel moeten geven. Een tweede kan ik even niet aan. Dank voor jullie lieve reacties de afgelopen dagen. Hoe stom het misschien ook klinkt, het heeft mij geholpen.