Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
maandag 11 augustus 2014 om 18:34
quote:ingeb84 schreef op 11 augustus 2014 @ 18:23:
Pfff... Kennen jullie dat ook. Dat t best aardig ging, en dat je san na een jaar al minimaal bewust bezig zijn met je herstel , ineens een mega terugval krijgt (dus niet 1-2dipdaagjes) van iig een week (weet nog niet hoelang deze gaat duren..) dat je weer erg moe bent, niks uit je handen komt behalve evt je ontbijt maken en koken.. Je je slap voelt en futloos, en je nergens toe kan zetten, zelfs niet wandelen omdat je je slap voelt...
Zo demotiverend deze momenten, en onzekermakend.. Ook wel weer een heldere les waardoor t evt komt, maar weet dan soms even niet meer wat te doen om weer wat energie te krijgen en zin in dingen, maar van t staren naar de muur, kleuren, vissen kijken, mindfull eten, word ik ook niet gelukkiger op dit moment...
(Ben deze topic ook begonnen toen de terugval begon).
Hoop snel weer wat meer fut te hebben en zin in dingen, en m'n lijn weer op te pakken waar ik gebleven was.
Ga over 3 wkn 'lekker' met vakantie, heb er echt wel veel zin in, maar op zulke momenten ook een soort wangedachte (komt t doemdenken weer), dat ik me daar ook zo ga voelen en dus de vakantie deels verpest... Hardop uitspreken helpt dan wel, om zelf te horen hoe negatief dat klinkt en dat ik t dan wel weer zie:). Al staar ik 2 wkn naar de golven tegen de rotsen is nog soort van prima;-).
Herkent iemand dit, zo'n lange terugval als je al best lekker op weg bent in je herstel?Ik herken de terugvallen. Gaat het net lekker....en BAM! daar ga je weer, helemaal onderuit gehaald. Ik ben door de terugvallen niet meer te vrezen en in te zien dat ik ergens in mijn herstel iets gemist heb, anders tegen ze aan gaan kijken. Je kunt het vergelijken met dat je onderweg een paar lessen hebt gemist en door de terugval denk je na over wat de oorzaak was. Misschien toch weer in een valkuil gestapt? De mijne is bijvoorbeeld dat ik me goed en een beetje meer energiek voel en ik beloftes/afspraken maak, waar ik bij nader inzien toch niet krachtig genoeg voor was. Een terugval leert me nog langzamer te leven, nog langzamer en spaarzamer te zijn met de energie die ik heb. Bedachtzamer in wat belangrijk is en wat niet. Ik ben nog aan het herstellen maar heb een aantal terugvallen gehad en kon daardoor het patroon zien: met genoeg energie stap ik toch in oude valkuilen. Met minder energie heb ik die kans niet eens. Nu kan ik mét energie alsnog besluiten thuis te blijven met een boekje of rondhangen op het forum. Ik herken nu wat beter wanneer de energie nog in de opbouwfase is waardoor ik niet meteen te veel hooi op mijn vork neem. Zie het als spaargeld. Je hebt wel wat opzij gezet, maar het is nog lang niet genoeg om er lange tijd van te leven.
Pfff... Kennen jullie dat ook. Dat t best aardig ging, en dat je san na een jaar al minimaal bewust bezig zijn met je herstel , ineens een mega terugval krijgt (dus niet 1-2dipdaagjes) van iig een week (weet nog niet hoelang deze gaat duren..) dat je weer erg moe bent, niks uit je handen komt behalve evt je ontbijt maken en koken.. Je je slap voelt en futloos, en je nergens toe kan zetten, zelfs niet wandelen omdat je je slap voelt...
Zo demotiverend deze momenten, en onzekermakend.. Ook wel weer een heldere les waardoor t evt komt, maar weet dan soms even niet meer wat te doen om weer wat energie te krijgen en zin in dingen, maar van t staren naar de muur, kleuren, vissen kijken, mindfull eten, word ik ook niet gelukkiger op dit moment...
(Ben deze topic ook begonnen toen de terugval begon).
Hoop snel weer wat meer fut te hebben en zin in dingen, en m'n lijn weer op te pakken waar ik gebleven was.
Ga over 3 wkn 'lekker' met vakantie, heb er echt wel veel zin in, maar op zulke momenten ook een soort wangedachte (komt t doemdenken weer), dat ik me daar ook zo ga voelen en dus de vakantie deels verpest... Hardop uitspreken helpt dan wel, om zelf te horen hoe negatief dat klinkt en dat ik t dan wel weer zie:). Al staar ik 2 wkn naar de golven tegen de rotsen is nog soort van prima;-).
Herkent iemand dit, zo'n lange terugval als je al best lekker op weg bent in je herstel?Ik herken de terugvallen. Gaat het net lekker....en BAM! daar ga je weer, helemaal onderuit gehaald. Ik ben door de terugvallen niet meer te vrezen en in te zien dat ik ergens in mijn herstel iets gemist heb, anders tegen ze aan gaan kijken. Je kunt het vergelijken met dat je onderweg een paar lessen hebt gemist en door de terugval denk je na over wat de oorzaak was. Misschien toch weer in een valkuil gestapt? De mijne is bijvoorbeeld dat ik me goed en een beetje meer energiek voel en ik beloftes/afspraken maak, waar ik bij nader inzien toch niet krachtig genoeg voor was. Een terugval leert me nog langzamer te leven, nog langzamer en spaarzamer te zijn met de energie die ik heb. Bedachtzamer in wat belangrijk is en wat niet. Ik ben nog aan het herstellen maar heb een aantal terugvallen gehad en kon daardoor het patroon zien: met genoeg energie stap ik toch in oude valkuilen. Met minder energie heb ik die kans niet eens. Nu kan ik mét energie alsnog besluiten thuis te blijven met een boekje of rondhangen op het forum. Ik herken nu wat beter wanneer de energie nog in de opbouwfase is waardoor ik niet meteen te veel hooi op mijn vork neem. Zie het als spaargeld. Je hebt wel wat opzij gezet, maar het is nog lang niet genoeg om er lange tijd van te leven.
maandag 11 augustus 2014 om 19:06
Ja inderdaad...
Herken ook wel de valkuil, mede door vakantie periode , collega's weg, net ietsje meer dingen die dan bij mij liggen (doe ik zelf...)
Vind t wel lastig, omdat ik met patienten te maken heb die dan dus wéér afgebeld moeten worden.. (Afbellen laat ik doen). Sommige patienten krijgen in hun eigen behandelepisode meerdere keren dus een afbelling van de afspraak... Uiteraard gaat het hun niks aan waardoor het komt, maar krijg wel opmerkingen evt. Als ik er dan weer ben. Patienten behandelen vind ik juist het leuke aan m'n werk, dus daarom doe ik dat nu al wel weer een tijdje (zijn er niet eens veel in die 4-5u die ik werk), want dat geeft me normaal wel energie. Lastig... Zou soms liever een kantoorbaan hebben zonder cliënten ofzo.
Ik moet mezelf voor laten gaan, mijn gezondheid telt en is voor mij het belangrijkste... Maarja, zorgverleners-aard wil de patienten niet ook steeds teleurstellen;-) lastig met opbouw dus vind ik. Want ik word ongelukkiger als ik alleen maar 'niet werk gerelateerde taken' doe.. Dan gaat de tijd traag, haal ik geen energie uit (uiteraard wel ooit mee begonnen zoals iedereen denk ik).
Maarja, niemand heeft gezegd dat t makkelijk is...
Probeer me idd zo min mogelijk te frustreren bij zo'n terugval, maar als je dan na paar dagen letterlijk niks doen en denkt dat je weer wat energie krijgt, alsnog je eten er opeens weer uitgooit, dan is t moeilijk op die momenten.
But, what doesn't kill you maken you stronger!!
Ik ga nog maar weer eens wat doelloos kleuren voor volwassen met een relaxende sound op de achtergrond...
Herken ook wel de valkuil, mede door vakantie periode , collega's weg, net ietsje meer dingen die dan bij mij liggen (doe ik zelf...)
Vind t wel lastig, omdat ik met patienten te maken heb die dan dus wéér afgebeld moeten worden.. (Afbellen laat ik doen). Sommige patienten krijgen in hun eigen behandelepisode meerdere keren dus een afbelling van de afspraak... Uiteraard gaat het hun niks aan waardoor het komt, maar krijg wel opmerkingen evt. Als ik er dan weer ben. Patienten behandelen vind ik juist het leuke aan m'n werk, dus daarom doe ik dat nu al wel weer een tijdje (zijn er niet eens veel in die 4-5u die ik werk), want dat geeft me normaal wel energie. Lastig... Zou soms liever een kantoorbaan hebben zonder cliënten ofzo.
Ik moet mezelf voor laten gaan, mijn gezondheid telt en is voor mij het belangrijkste... Maarja, zorgverleners-aard wil de patienten niet ook steeds teleurstellen;-) lastig met opbouw dus vind ik. Want ik word ongelukkiger als ik alleen maar 'niet werk gerelateerde taken' doe.. Dan gaat de tijd traag, haal ik geen energie uit (uiteraard wel ooit mee begonnen zoals iedereen denk ik).
Maarja, niemand heeft gezegd dat t makkelijk is...
Probeer me idd zo min mogelijk te frustreren bij zo'n terugval, maar als je dan na paar dagen letterlijk niks doen en denkt dat je weer wat energie krijgt, alsnog je eten er opeens weer uitgooit, dan is t moeilijk op die momenten.
But, what doesn't kill you maken you stronger!!
Ik ga nog maar weer eens wat doelloos kleuren voor volwassen met een relaxende sound op de achtergrond...
maandag 11 augustus 2014 om 19:08
Ik kom ook even meepraten: ik heb (nog) niet alles gelezen maar ben het wel van plan.
Ik ben net 30 en bijna een jaar bezig mezelf weer op de rit te krijgen, gelukkig kan ik nu zeggen dat het goed met me gaat. Ik werk momenteel 4 dagen, waar ik voorheen 5 dagen werkte. En hoop dat wel weer te gaan halen maar of dat gaat lukken weet ik nog niet. Ik heb een diep dal gekend, vanaf sept vorig jaar echt ingestort, daarvoor al een jaar aan het kwakkelen geweest, dacht dat ik pfeiffer had allerlei kwalen, ga zo maar door. Ik ben een half jaar bezig geweest de juiste hulp te krijgen, arbo en (vervangende) huisarts luisterde in eerste instantie niet goed, daarna werd een zakelijk traject afgewezen en ik dacht dat ik alles zelf Zou moeten betalen.. Dus hals overkop maar weet aan het werk gegaan, dat ging helemaal fout. En toen ben ik via de huisarts bij een fijne psycholoog terecht gekomen. Ik heb me met toestemming van de arbo een maand volledig terug mogen trekken van werk, niet bellen geen emails echt even weg. En dat deed me goed, toen kon ik me echt concentreren op herstel.
Een dag ritme maken werkte voor mij heel goed. Maar in de vorm van in de ochtend iets actiefs: bijv boodschappen of schoonmaken of een iets grotere actieviteit. Zodat ik uit bed MOEST. In de middag rust: thee drinken, slapen, bad nemen. In de avond iets leuks. En dat kan ook iets kleins zijn, voor mij was dat gitaar spelen, ik had dat al maanden niet meer gedaan maar haalde er kracht uit. Moest me er wel even toezetten maar toen ik er eenmaal mee bezig was had ik er plezier in. Mijn psych werkte met een aantal testen en score lijsten waardoor je heel goed je vooruitgang kunt bijhouden en waardoor ik ook weer zelfverzekerder werd.
Ik heb ook mindfullness geprobeerd maar dat was echt niet mijn ding.
Daarna krabbelde ik vrij snel weer op, ook heus met rot dagen erbij maar vergeet niet iedereen heeft wel eens een rot dag! Ga jezelf daar niet schuldig over voelen. Geef jezelf die tijd.
Nu ben in in mijn werk situatie weer op het zelfde punt als waar het vorig jaar teveel werd voor me, en ik herkende het meteen en daar was ik heel trots op, heb meteen op de rem getrapt, en me tot zo ver goed staande gehouden. Maar ik moet ook nog veel leren, mijn eerste symptomen en mijn aanpak daarvoor heb ik op een whiteboard in de keuken, dan heb ik het altijd bij de hand, dit varieerd bij mij van ademhalingsoefeningen tot een dag vrij nemen, en vooral het uitspreken van mijn gevoel/gezondheid waar ik voorheen altijd mijn mond hield en gewoon doorging. Ik sta echt sterker in mijn schoenen nu omdat ik weet waarom ik het doe: ik wil er nooit meer zo bijzitten als afgelopen jaar. En alleen IK kan daar wat aan doen.
Als laatste wil ik je meegeven dat het mij ook hielp om te weten dat een burn-out wel degelijk lichamelijk is: je lichaam heeft jarenlang onder stress gestaan en daarbij heel veel adrenaline aangemaakt. Adrenaline zakt pas wanneer er cortison wordt aangemaakt, dat gebeurd normaal altijd een klein beetje en stopt dan weer, maar als je lichaam zo vaak stress ervaart blijft het op een bepaald moment standaard cortison aangemaakt. En dat is net alsof je de verwarming altijd op 23 graden hebt staan in een kamer waar de ramen altijd open staan. Je wordt er dood en dood moe van.. Je hebt die rust nodig zodat je lichaam eindelijk de cortison knop uit kan zetten. Veel sterkte!
Ik ben net 30 en bijna een jaar bezig mezelf weer op de rit te krijgen, gelukkig kan ik nu zeggen dat het goed met me gaat. Ik werk momenteel 4 dagen, waar ik voorheen 5 dagen werkte. En hoop dat wel weer te gaan halen maar of dat gaat lukken weet ik nog niet. Ik heb een diep dal gekend, vanaf sept vorig jaar echt ingestort, daarvoor al een jaar aan het kwakkelen geweest, dacht dat ik pfeiffer had allerlei kwalen, ga zo maar door. Ik ben een half jaar bezig geweest de juiste hulp te krijgen, arbo en (vervangende) huisarts luisterde in eerste instantie niet goed, daarna werd een zakelijk traject afgewezen en ik dacht dat ik alles zelf Zou moeten betalen.. Dus hals overkop maar weet aan het werk gegaan, dat ging helemaal fout. En toen ben ik via de huisarts bij een fijne psycholoog terecht gekomen. Ik heb me met toestemming van de arbo een maand volledig terug mogen trekken van werk, niet bellen geen emails echt even weg. En dat deed me goed, toen kon ik me echt concentreren op herstel.
Een dag ritme maken werkte voor mij heel goed. Maar in de vorm van in de ochtend iets actiefs: bijv boodschappen of schoonmaken of een iets grotere actieviteit. Zodat ik uit bed MOEST. In de middag rust: thee drinken, slapen, bad nemen. In de avond iets leuks. En dat kan ook iets kleins zijn, voor mij was dat gitaar spelen, ik had dat al maanden niet meer gedaan maar haalde er kracht uit. Moest me er wel even toezetten maar toen ik er eenmaal mee bezig was had ik er plezier in. Mijn psych werkte met een aantal testen en score lijsten waardoor je heel goed je vooruitgang kunt bijhouden en waardoor ik ook weer zelfverzekerder werd.
Ik heb ook mindfullness geprobeerd maar dat was echt niet mijn ding.
Daarna krabbelde ik vrij snel weer op, ook heus met rot dagen erbij maar vergeet niet iedereen heeft wel eens een rot dag! Ga jezelf daar niet schuldig over voelen. Geef jezelf die tijd.
Nu ben in in mijn werk situatie weer op het zelfde punt als waar het vorig jaar teveel werd voor me, en ik herkende het meteen en daar was ik heel trots op, heb meteen op de rem getrapt, en me tot zo ver goed staande gehouden. Maar ik moet ook nog veel leren, mijn eerste symptomen en mijn aanpak daarvoor heb ik op een whiteboard in de keuken, dan heb ik het altijd bij de hand, dit varieerd bij mij van ademhalingsoefeningen tot een dag vrij nemen, en vooral het uitspreken van mijn gevoel/gezondheid waar ik voorheen altijd mijn mond hield en gewoon doorging. Ik sta echt sterker in mijn schoenen nu omdat ik weet waarom ik het doe: ik wil er nooit meer zo bijzitten als afgelopen jaar. En alleen IK kan daar wat aan doen.
Als laatste wil ik je meegeven dat het mij ook hielp om te weten dat een burn-out wel degelijk lichamelijk is: je lichaam heeft jarenlang onder stress gestaan en daarbij heel veel adrenaline aangemaakt. Adrenaline zakt pas wanneer er cortison wordt aangemaakt, dat gebeurd normaal altijd een klein beetje en stopt dan weer, maar als je lichaam zo vaak stress ervaart blijft het op een bepaald moment standaard cortison aangemaakt. En dat is net alsof je de verwarming altijd op 23 graden hebt staan in een kamer waar de ramen altijd open staan. Je wordt er dood en dood moe van.. Je hebt die rust nodig zodat je lichaam eindelijk de cortison knop uit kan zetten. Veel sterkte!
maandag 11 augustus 2014 om 21:30
Ik ben gewoon blij dat ik (theravada) boeddhisme heb ontdekt na mijn 2e burn out.
Het heeft mij alle antwoorden gegeven. En ik leer nog steeds.
Ik vind het leuk om af en toe eens de wijsheid van Ajahn Brahm op te snuiven op youtube. (Ajahn betekent leraar)
Geweldige leraar.
De "Ask a monk" video's van Yuttadhammo Bhikkhu (ook op youtube) zijn ook leuk vind ik.
Geweldige wijsheid hebben die monnikken.
Echter, alle boedistische theorie + wijsheid kun je ook opdoen door meditatie. Het is alsof je je gebruiksaanwijzing voor het eerst opendoet als je begint met mediteren. Ongelooflijk. Het is alsof je op F1 (/help) drukt in je hoofd. Tenminste daar zou ik het graag mee willen vergelijken.
Het heeft mij alle antwoorden gegeven. En ik leer nog steeds.
Ik vind het leuk om af en toe eens de wijsheid van Ajahn Brahm op te snuiven op youtube. (Ajahn betekent leraar)
Geweldige leraar.
De "Ask a monk" video's van Yuttadhammo Bhikkhu (ook op youtube) zijn ook leuk vind ik.
Geweldige wijsheid hebben die monnikken.
Echter, alle boedistische theorie + wijsheid kun je ook opdoen door meditatie. Het is alsof je je gebruiksaanwijzing voor het eerst opendoet als je begint met mediteren. Ongelooflijk. Het is alsof je op F1 (/help) drukt in je hoofd. Tenminste daar zou ik het graag mee willen vergelijken.
maandag 11 augustus 2014 om 21:52
Welkom Musha! Wat fijn om te horen dat t iig beter gaat met je en zelfs al zoveel werkt en je grenzen optijd herkent én belangrijker nog ernaar handelt! Hopelijk lukt ons dat allemaal tezijnertijd!
Ik heb vanavond de knoop doorgehakt om me de hele week ziek te melden, even soort falen gevoel, maar voelt ook als goede beslissing om m'n gevoel dat ik echt even eerst me stuk beter en energieker moet voelen, voordat ik weer verder ga met werken.
Was beetje dubbel omdat ik over 3 wkn sowieso vakantie heb, maar nu is nu... Dus luister naar mijn lichaam wat het nu nodig heeft. Dus ook even soort trots dat ik die toch wel moeilijke beslissing genomen heb.
Fijn dat het boeddhisme zo goed voor je werkt! Bepaalde punten eruit staan me ook wel aan, maar ook lastig in de westerse maatschappij! Waar alles snel gaat, mensen weinig geduld hebben, en allemaal haast hebben.
Ik heb vanavond de knoop doorgehakt om me de hele week ziek te melden, even soort falen gevoel, maar voelt ook als goede beslissing om m'n gevoel dat ik echt even eerst me stuk beter en energieker moet voelen, voordat ik weer verder ga met werken.
Was beetje dubbel omdat ik over 3 wkn sowieso vakantie heb, maar nu is nu... Dus luister naar mijn lichaam wat het nu nodig heeft. Dus ook even soort trots dat ik die toch wel moeilijke beslissing genomen heb.
Fijn dat het boeddhisme zo goed voor je werkt! Bepaalde punten eruit staan me ook wel aan, maar ook lastig in de westerse maatschappij! Waar alles snel gaat, mensen weinig geduld hebben, en allemaal haast hebben.
maandag 11 augustus 2014 om 23:38
Wat goed!!!!! Je hebt je ziek gemeld omdat je OOK ECHT ZIEK BENT. Met elke 'falen' voor jouw gevoel, krijg je een ander sterkere krachtigere gevoel voor terug. Geloof me, het werk echt zo. Elke 'nee' naar wat even niet lukt, is een vette 'ja' voor jezelf.
Dat gehaast in de hele wereld is nergens goed voor, mensen vallen bij bosjes neer. Als ik me weer haast dan vraag ik mezelf af:"Ben ik niet al waar ik moet zijn? Gewoon in het hier en nu?" en zo programmeer ik mezelf om extra langzamer te lopen om uit die 'haast-modus' te stappen. Het geeft rust en het kalmeert me.
Zodra ik spanning voel in mijn lijf, laat ik het meteen los. Duizenden keren per dag. Lig ik in bed en is mijn gezicht gespannen (piekeren) dan ontspan ik mijn gezicht meteen. Het gekke is dat de gedachten dan ook stoppen en ik concentreer me alleen op het verder ontspannen van mijn lichaam. Dwaal ik weer in gedachten dan geeft mijn lichaam weer een seintje....de spieren zijn aangespannen en dan ontspan ik weer.
Het is hard werken om uit de burn-out te komen, maar het was ook keihard werken om er überhaupt in te belanden. Het verschil met dit nieuwe harde werken, is dat het me geneest terwijl het andere me zieker en zieker maakte.
Dat gehaast in de hele wereld is nergens goed voor, mensen vallen bij bosjes neer. Als ik me weer haast dan vraag ik mezelf af:"Ben ik niet al waar ik moet zijn? Gewoon in het hier en nu?" en zo programmeer ik mezelf om extra langzamer te lopen om uit die 'haast-modus' te stappen. Het geeft rust en het kalmeert me.
Zodra ik spanning voel in mijn lijf, laat ik het meteen los. Duizenden keren per dag. Lig ik in bed en is mijn gezicht gespannen (piekeren) dan ontspan ik mijn gezicht meteen. Het gekke is dat de gedachten dan ook stoppen en ik concentreer me alleen op het verder ontspannen van mijn lichaam. Dwaal ik weer in gedachten dan geeft mijn lichaam weer een seintje....de spieren zijn aangespannen en dan ontspan ik weer.
Het is hard werken om uit de burn-out te komen, maar het was ook keihard werken om er überhaupt in te belanden. Het verschil met dit nieuwe harde werken, is dat het me geneest terwijl het andere me zieker en zieker maakte.
dinsdag 12 augustus 2014 om 00:43
Ik zou ook graag mee willen praten!
Wat ontzettend herkenbaar, fijn te lezen dat meerdere mensen dit precies zo hebben (gehad) als ik! En ook nog goede tips!
Ik ben nu 32 jaar en 2 jaar geleden een heftige burn-out gehad. k heb er een jaar over gedaan om van volledig ziek weer naar volledig werken (24 uur) te gaan.
Tijdens mijn re-integratie een conflict met mijn werkgever gehad, waardoor de re-integratie echt afschuwelijk was. Toen ik weer volledig werkte, ben ik gaan solliciteren. Een mindfullnes training gedaan wat me heel goed gedaan heeft
Ik werk nu bijna een jaar op een andere werkplek. Werk fulltime, ontzettend drukke baan... Alleen..... ik heb de laatste weken weer last van hartkloppingen, en daardoor ben ik zo ontzettend bang weer terug te vallen/weer een burnout te krijgen. Ik zit niet helemaal op mijn plek daar en weet niet wat te doen....Heb zo het gevoel dat ik faal dat ik daar niet op mijn plek ben, dat ik weeeer niet goed met mijn leidinggevende om kan gaan.....
Hebben jullie hier misschien ervaring mee?
Wat ontzettend herkenbaar, fijn te lezen dat meerdere mensen dit precies zo hebben (gehad) als ik! En ook nog goede tips!
Ik ben nu 32 jaar en 2 jaar geleden een heftige burn-out gehad. k heb er een jaar over gedaan om van volledig ziek weer naar volledig werken (24 uur) te gaan.
Tijdens mijn re-integratie een conflict met mijn werkgever gehad, waardoor de re-integratie echt afschuwelijk was. Toen ik weer volledig werkte, ben ik gaan solliciteren. Een mindfullnes training gedaan wat me heel goed gedaan heeft
Ik werk nu bijna een jaar op een andere werkplek. Werk fulltime, ontzettend drukke baan... Alleen..... ik heb de laatste weken weer last van hartkloppingen, en daardoor ben ik zo ontzettend bang weer terug te vallen/weer een burnout te krijgen. Ik zit niet helemaal op mijn plek daar en weet niet wat te doen....Heb zo het gevoel dat ik faal dat ik daar niet op mijn plek ben, dat ik weeeer niet goed met mijn leidinggevende om kan gaan.....
Hebben jullie hier misschien ervaring mee?
dinsdag 12 augustus 2014 om 07:30
He pjotr,
Ben je onder behandeling geweest van een psycholoog? Ik heb daar namelijk als laatste een terug val plan gemaakt: mijn symptomen duidelijk. En welke stappen ik moet ondernemen wanneer deze weer boven komen. Als ik er zelf even niet uit kom kan ik haar bellen. Hierdoor sta ik ook sterker in mijn schoenen want ik heb een back up plan.... Misschien kun je zoiets voor jezelf maken anders?
Ben je onder behandeling geweest van een psycholoog? Ik heb daar namelijk als laatste een terug val plan gemaakt: mijn symptomen duidelijk. En welke stappen ik moet ondernemen wanneer deze weer boven komen. Als ik er zelf even niet uit kom kan ik haar bellen. Hierdoor sta ik ook sterker in mijn schoenen want ik heb een back up plan.... Misschien kun je zoiets voor jezelf maken anders?
dinsdag 12 augustus 2014 om 08:48
Ik lees al een tijdje mee op het viva forum. Nu ik dit topic zag wilde ik toch wel graag mee schrijven.
Ik ben 22 en heb in april dit jaar een burn-out gekregen. Ik zat in het laatste jaar van mijn hbo studie en er lag veel druk op mijn schouders. Het laatste jaar had ik al veel vage klachten zoals vermoeid, lusteloos, prikkelbaar etc. Maar nooit geweten dat dit voortekenen waren. Naast mijn studie was ik ook veel aan het werk (werk in de zorg), nachtdiensten etc. deed ik er allemaal wel even bij.
Vlak voordat ik een tentamen moest maken stortte ik volledig in op het station. Ik stond helemaal te shaken, veel zweten, misselijk, enorme buikpijn, duizelig, hyperventileren etc. ik raakte letterlijk in paniek. Ik heb toen toch mijn tentamen gemaakt, omdat dit persé ''moest'' van mij. Ik ben een perfectionist en vind het moeilijk om de controle uit handen te geven. Het ging een weekje redelijk, maar de week erop was het totaal mis. Ik werd uit het niets misselijk, moest veel huilen, had een gevoel van onrust en wanhoop bij me. Dit vond ik ontzettend eng, dat nerveuze/zenuwachtige gevoel op mijn borst. Ik wist niet wat me over kwam. Ik ben meteen naar de huisarts geweest en die schreef mij propranol voor en ik moest mij laten prikken op mijn schildklier. Een dag later stond ik weer wanhopig bij de huisarts, ik kreeg het ontzettend benauwd van propranol en had het idee dat ik dood ging. Hier onmiddellijk mee gestopt en ik kreeg oxazepam. Dit heeft me wel iets geholpen. Na 2x bloedprikken is er niet echt iets uitgekomen. Schildklierwaarden waren iets verhoogd, maar wel binnen de normaal waarden. Ik voelde me hopeloos, heb nog nooit zoveel gehuild en dacht alleen maar hoe kom ik van deze ellende af? Ik dacht alleen maar, ik wil dit laatste half jaartje school afmaken t/m juli. Dan ben ik er klaar mee en dan hoef ik niets meer. Ik heb keihard doorgezet. Ik ben niet naar school geweest, hooguit 2x en toen is mijn zus mee geweest. Puur de angst en de wanhoop. Achteraf niet iets om trots op te zijn, mijn lichaam had allang stop geschreeuwd. Begin mei ben ik gestart met Mirtazapine 15mg, antidepressiva. Puur ook omdat ik nachten wakker lag, ik was wel moe maar de adrenaline hielt mij overeind. Ik heb dit geslikt om mijn ''school'' te overleven. En wonder boven wonder is dit ook gelukt, ik heb veel thuis doorgewerkt en kunnen leren, zodat ik dat ene tentamen heb gehaald en dus afgestudeerd ben. De diplomering vond ik zelfs vreselijk, terwijl dit een leuk moment moest zijn. Ik had het idee dat er toen wel een last van mijn schouders af zal vallen, maar niets is minder waar. Wel ben ik sinds halverwege juli gaan afbouwen met de antidepressiva, met veel moeite. Ik heb het maar 2 maanden geslikt. Het enige voordeel voor mij was dat het de onrust een beetje onder drukte en ik er ontzettend goed op sliep. Maar daarnaast waren er ook veel nare bijwerkingen. Ik wil dit echt nooit meer slikken. Ik wil het nu graag op eigen krachten doen. Inmiddels ben ik nu 4 weken gestopt en val ik weer terug in de klachten zoals huilen, onrust/zenuwachtig gevoel, moeilijk in slaap kunnen komen of zelfs nachten niet slapen. Ik word er soms zo moedeloos van. Soms gaat het even goed, maar dan val ik weer terug. Ik heb vanaf april t/m eind juli niet gewerkt. Maar werk nu 2 a 3x in de week 3 uurtjes in de ochtend. Opzich wel fijn, omdat ik zo weer een beetje structuur creëer. Ik vind het gewoon naar voor mijn ouders (woon nog thuis), mijn vriend, vriendinnen etc. Ik ben op dit moment niet de vrolijke, leuke persoon die ik wil zijn. Ik heb de hoop erg gevestigd op hulpverleners. Sinds mei ben ik bij de psycholoog. De ene keer is de klik beter dan de andere keer. Soms heb ik het idee dat ik te nuchter ben voor de aanpakken die zij heeft. Dit heb ik ook aangegeven. Op advies van familie ga ik volgende week naar een paragnost, waar ik vele goede verhalen over heb gehoord. Ik sta hier voor open en hoop dat deze man mij iets verder kan helpen. Het is lastig om de tijd te nemen, maar ik ga er voor.
Ontspanningsoefeningen etc. vind ik soms lastig als ik onrustig ben. Wat hebben jullie er aan gedaan om je burn-out te accepteren en slikken jullie medicijnen?
P.S. sorry voor mijn lange post!
Ik ben 22 en heb in april dit jaar een burn-out gekregen. Ik zat in het laatste jaar van mijn hbo studie en er lag veel druk op mijn schouders. Het laatste jaar had ik al veel vage klachten zoals vermoeid, lusteloos, prikkelbaar etc. Maar nooit geweten dat dit voortekenen waren. Naast mijn studie was ik ook veel aan het werk (werk in de zorg), nachtdiensten etc. deed ik er allemaal wel even bij.
Vlak voordat ik een tentamen moest maken stortte ik volledig in op het station. Ik stond helemaal te shaken, veel zweten, misselijk, enorme buikpijn, duizelig, hyperventileren etc. ik raakte letterlijk in paniek. Ik heb toen toch mijn tentamen gemaakt, omdat dit persé ''moest'' van mij. Ik ben een perfectionist en vind het moeilijk om de controle uit handen te geven. Het ging een weekje redelijk, maar de week erop was het totaal mis. Ik werd uit het niets misselijk, moest veel huilen, had een gevoel van onrust en wanhoop bij me. Dit vond ik ontzettend eng, dat nerveuze/zenuwachtige gevoel op mijn borst. Ik wist niet wat me over kwam. Ik ben meteen naar de huisarts geweest en die schreef mij propranol voor en ik moest mij laten prikken op mijn schildklier. Een dag later stond ik weer wanhopig bij de huisarts, ik kreeg het ontzettend benauwd van propranol en had het idee dat ik dood ging. Hier onmiddellijk mee gestopt en ik kreeg oxazepam. Dit heeft me wel iets geholpen. Na 2x bloedprikken is er niet echt iets uitgekomen. Schildklierwaarden waren iets verhoogd, maar wel binnen de normaal waarden. Ik voelde me hopeloos, heb nog nooit zoveel gehuild en dacht alleen maar hoe kom ik van deze ellende af? Ik dacht alleen maar, ik wil dit laatste half jaartje school afmaken t/m juli. Dan ben ik er klaar mee en dan hoef ik niets meer. Ik heb keihard doorgezet. Ik ben niet naar school geweest, hooguit 2x en toen is mijn zus mee geweest. Puur de angst en de wanhoop. Achteraf niet iets om trots op te zijn, mijn lichaam had allang stop geschreeuwd. Begin mei ben ik gestart met Mirtazapine 15mg, antidepressiva. Puur ook omdat ik nachten wakker lag, ik was wel moe maar de adrenaline hielt mij overeind. Ik heb dit geslikt om mijn ''school'' te overleven. En wonder boven wonder is dit ook gelukt, ik heb veel thuis doorgewerkt en kunnen leren, zodat ik dat ene tentamen heb gehaald en dus afgestudeerd ben. De diplomering vond ik zelfs vreselijk, terwijl dit een leuk moment moest zijn. Ik had het idee dat er toen wel een last van mijn schouders af zal vallen, maar niets is minder waar. Wel ben ik sinds halverwege juli gaan afbouwen met de antidepressiva, met veel moeite. Ik heb het maar 2 maanden geslikt. Het enige voordeel voor mij was dat het de onrust een beetje onder drukte en ik er ontzettend goed op sliep. Maar daarnaast waren er ook veel nare bijwerkingen. Ik wil dit echt nooit meer slikken. Ik wil het nu graag op eigen krachten doen. Inmiddels ben ik nu 4 weken gestopt en val ik weer terug in de klachten zoals huilen, onrust/zenuwachtig gevoel, moeilijk in slaap kunnen komen of zelfs nachten niet slapen. Ik word er soms zo moedeloos van. Soms gaat het even goed, maar dan val ik weer terug. Ik heb vanaf april t/m eind juli niet gewerkt. Maar werk nu 2 a 3x in de week 3 uurtjes in de ochtend. Opzich wel fijn, omdat ik zo weer een beetje structuur creëer. Ik vind het gewoon naar voor mijn ouders (woon nog thuis), mijn vriend, vriendinnen etc. Ik ben op dit moment niet de vrolijke, leuke persoon die ik wil zijn. Ik heb de hoop erg gevestigd op hulpverleners. Sinds mei ben ik bij de psycholoog. De ene keer is de klik beter dan de andere keer. Soms heb ik het idee dat ik te nuchter ben voor de aanpakken die zij heeft. Dit heb ik ook aangegeven. Op advies van familie ga ik volgende week naar een paragnost, waar ik vele goede verhalen over heb gehoord. Ik sta hier voor open en hoop dat deze man mij iets verder kan helpen. Het is lastig om de tijd te nemen, maar ik ga er voor.
Ontspanningsoefeningen etc. vind ik soms lastig als ik onrustig ben. Wat hebben jullie er aan gedaan om je burn-out te accepteren en slikken jullie medicijnen?
P.S. sorry voor mijn lange post!
dinsdag 12 augustus 2014 om 09:22
Ha Sanne, wat rot zeg! Wel knap dat je je studie hebt kunnen afronden, gefeliciteerd! Maar zo had je het niet voorgesteld kan ik begrijpen..
Klinkt als een pittige burnout en juist vooral met al die klachten gewoonweg echt even niks doen, doe je voordeel dat je nog thuis woont en je zelfs daardoor vermoedelijk écht niks hoeft! Praat er thuis over, vertel je schuldgevoel en laat ze desnoods inlezen wat het inhoudt ... En jij zelf ook nog denk ik, want acceptatie is echt het begin om het z'n beloop te laten..
Ik snap je opmerking ontspanningsoef ben je te onrustig voor (heb ik ook als ik zoals nu een mega terugval heb), maar ondanks dat je gedachten steeds wegglijden probeer ze toch te doen, niks is fout... En dan zal je merken dat als je al maar 1 minuut wel even de focus uit je hoofd krijgt en loslaat, het iedere keer een beetje helpt. Het duurt helaas echt een tijd, en ik schrok daar ook van (nog steeds;-)), maar opeens ben je een tijd verder... En kan je weer wat meer, maar zorg vooral dat je even niks moét van jezelf! Ga bijv heeel veel films kijken (niet te zware;-)), of hobby can vroeger oppakken! Ik zat gister ook weer te kleuren voor volwassenen.. Eerste kwartier gespannen en daarna merkte ik dat ik een tijde gewoon niet had nagedacht over hoe rot ik me voelde etc. Ik vond wandelen wel prettig, maar niet telkens alleen , dus m'n vriend ging in t avondzonnetje bijv mee, eerst begon ik met letterlijk alleen naar de brievenbus... (50m?) later een rondje van een km ofzo (niet op tijd/ afstand letten, gewoon wat fijn voelt).
Overdag slapen lukt soms beter dan snachts... Gewoon doen als je lijf erom vraagt! En t 'laten gaan'... Als je behoefte hebt te praten, praat je met iemand erover die op dat moment goed voelt, zin om te schrijven dan doe je dat. Mij hielp t om het te accepteren door erover te lezen (niet de forums maar borken; 'gefeliciteerd met je burnout' , 'mindfulness en stressreductie'. Veel prikkels uit te sluiten, dus muziek uit als je merkt dat t prikkelt (tegenwoordig in de auto heb ik bijna nooit meer muziek aan).
Je zegt dat het soms wel, soms niet klikt met je psycholoog... Voel je je wel begrepen? Misschien toch verder zoeken naar iemand waar je volledig goed bij voelt, anders wordt dat straks nog iets waar je tegenop ziet! (Ik ben altijd wat gespannen voordat ik naar therapie ga, omdat t vaak confronterend is en over jezelf praten en huilen kan zo vermoeiend zijn, maar wel met een goed gevoel weggaan is belangrijk)
Over je vraag medicatie: ik heb niks gebruikt / gekregen qua antidepressiva of kalmeringsmiddelen... Wilde ik zelf ook niet, ondanks m'n paniekaanvallen enz. Soms wel bijv valeriaan geprobeerd, maar helpt me helaas weinig. Tis echt proberen via cognitieve gedragstherapie te achterhalen waardoor je de paniek of opbouwende spanning krijgt... Niet makkelijk, ik struggle er nog steeds mee:-(. En ik ben onlangs met haptotherapie begonnen, leren voelen ipv altijd rationeel denken en keuzes maken. Maar net mee begonnen, dus kan nog niet latenw eten wat t voor me doet.
Wel onlangs nu met m'n terugval weer bij huisarts geweest, om te vragen of ik toch iets van kalmeringsmiddel kon krijgen voor de extremere momenten. Maar ze wilde er liever niet aan door de verslavingsgevoeligheid van die middelen en mijn jonge leeftijd.
Als ik hier soms lees hoe snel iemand iets krijgt qua antidepressiva of kalmeringsmiddel , ben ik dan soms ook wel verbaasd... Want je verdoofd t gevoel ook, waardoor de boodschap die je lichaam je verteld misschien wordt onderschat (dan bedoel ik als je t echt zo snel in de eerste paar weken krijgt, zonder aan te kijken wat échte rust doet). Ik vind t verschrikkelijk wat ik soms allemaal voel en gewoon niet meer kon/kan, dus snap t ook wel weer dat je dat graag wil verlichten..
Maagbeschermers gebruik ik al wel een tijd, door opeens (nooit gehad daarvoor) veel last van maagzuur+letterlijk maagpijn en m'n vele misselijkheid, maagzuur is gelukkig wel over nu, misselijkheid niet (ook al getest op helicobacter voor de zekerheid).
Succes iig, pak alle rust de komende weken/maanden... Laat 'tijd' los ( daardoor voorkom je teleurstelling kan ik je vertellen...)
Ik ben benieuwd wat de paragnost voor je kan betekenen, kan je dat laten weten?
Klinkt als een pittige burnout en juist vooral met al die klachten gewoonweg echt even niks doen, doe je voordeel dat je nog thuis woont en je zelfs daardoor vermoedelijk écht niks hoeft! Praat er thuis over, vertel je schuldgevoel en laat ze desnoods inlezen wat het inhoudt ... En jij zelf ook nog denk ik, want acceptatie is echt het begin om het z'n beloop te laten..
Ik snap je opmerking ontspanningsoef ben je te onrustig voor (heb ik ook als ik zoals nu een mega terugval heb), maar ondanks dat je gedachten steeds wegglijden probeer ze toch te doen, niks is fout... En dan zal je merken dat als je al maar 1 minuut wel even de focus uit je hoofd krijgt en loslaat, het iedere keer een beetje helpt. Het duurt helaas echt een tijd, en ik schrok daar ook van (nog steeds;-)), maar opeens ben je een tijd verder... En kan je weer wat meer, maar zorg vooral dat je even niks moét van jezelf! Ga bijv heeel veel films kijken (niet te zware;-)), of hobby can vroeger oppakken! Ik zat gister ook weer te kleuren voor volwassenen.. Eerste kwartier gespannen en daarna merkte ik dat ik een tijde gewoon niet had nagedacht over hoe rot ik me voelde etc. Ik vond wandelen wel prettig, maar niet telkens alleen , dus m'n vriend ging in t avondzonnetje bijv mee, eerst begon ik met letterlijk alleen naar de brievenbus... (50m?) later een rondje van een km ofzo (niet op tijd/ afstand letten, gewoon wat fijn voelt).
Overdag slapen lukt soms beter dan snachts... Gewoon doen als je lijf erom vraagt! En t 'laten gaan'... Als je behoefte hebt te praten, praat je met iemand erover die op dat moment goed voelt, zin om te schrijven dan doe je dat. Mij hielp t om het te accepteren door erover te lezen (niet de forums maar borken; 'gefeliciteerd met je burnout' , 'mindfulness en stressreductie'. Veel prikkels uit te sluiten, dus muziek uit als je merkt dat t prikkelt (tegenwoordig in de auto heb ik bijna nooit meer muziek aan).
Je zegt dat het soms wel, soms niet klikt met je psycholoog... Voel je je wel begrepen? Misschien toch verder zoeken naar iemand waar je volledig goed bij voelt, anders wordt dat straks nog iets waar je tegenop ziet! (Ik ben altijd wat gespannen voordat ik naar therapie ga, omdat t vaak confronterend is en over jezelf praten en huilen kan zo vermoeiend zijn, maar wel met een goed gevoel weggaan is belangrijk)
Over je vraag medicatie: ik heb niks gebruikt / gekregen qua antidepressiva of kalmeringsmiddelen... Wilde ik zelf ook niet, ondanks m'n paniekaanvallen enz. Soms wel bijv valeriaan geprobeerd, maar helpt me helaas weinig. Tis echt proberen via cognitieve gedragstherapie te achterhalen waardoor je de paniek of opbouwende spanning krijgt... Niet makkelijk, ik struggle er nog steeds mee:-(. En ik ben onlangs met haptotherapie begonnen, leren voelen ipv altijd rationeel denken en keuzes maken. Maar net mee begonnen, dus kan nog niet latenw eten wat t voor me doet.
Wel onlangs nu met m'n terugval weer bij huisarts geweest, om te vragen of ik toch iets van kalmeringsmiddel kon krijgen voor de extremere momenten. Maar ze wilde er liever niet aan door de verslavingsgevoeligheid van die middelen en mijn jonge leeftijd.
Als ik hier soms lees hoe snel iemand iets krijgt qua antidepressiva of kalmeringsmiddel , ben ik dan soms ook wel verbaasd... Want je verdoofd t gevoel ook, waardoor de boodschap die je lichaam je verteld misschien wordt onderschat (dan bedoel ik als je t echt zo snel in de eerste paar weken krijgt, zonder aan te kijken wat échte rust doet). Ik vind t verschrikkelijk wat ik soms allemaal voel en gewoon niet meer kon/kan, dus snap t ook wel weer dat je dat graag wil verlichten..
Maagbeschermers gebruik ik al wel een tijd, door opeens (nooit gehad daarvoor) veel last van maagzuur+letterlijk maagpijn en m'n vele misselijkheid, maagzuur is gelukkig wel over nu, misselijkheid niet (ook al getest op helicobacter voor de zekerheid).
Succes iig, pak alle rust de komende weken/maanden... Laat 'tijd' los ( daardoor voorkom je teleurstelling kan ik je vertellen...)
Ik ben benieuwd wat de paragnost voor je kan betekenen, kan je dat laten weten?
dinsdag 12 augustus 2014 om 09:27
Kleine poll in de topic:
Bij welke therapie heb jij het meeste baat gehad? (graag aanvullen)
- cognitieve gedragstherapie
-'gewone' psycholoog
-coach
-Haptotherapie
-paragnost
-osteopathie / craniosacrale therapie
-mindfulness therapie
-voetzoolreflex
-psychosomatische fysiotherapie
-maatschappelijk werk
-POH ggz
-hypnotherapie
-homeopaat
-magnetiseur
-alleen huisarts
-alleen bedrijfsarts
-geen therapie
-zelfhulp boeken
-yoga
-meditatie
Wat een keuze zo al ... En vast nog meer te bedenken..
Voor mij geldt denk ik een combinatie .. Maar zit er voor m'n gevoel nog steeds middenin, dus kan nog niet zeggen of t me uiteindelijk echt helpt
Bij welke therapie heb jij het meeste baat gehad? (graag aanvullen)
- cognitieve gedragstherapie
-'gewone' psycholoog
-coach
-Haptotherapie
-paragnost
-osteopathie / craniosacrale therapie
-mindfulness therapie
-voetzoolreflex
-psychosomatische fysiotherapie
-maatschappelijk werk
-POH ggz
-hypnotherapie
-homeopaat
-magnetiseur
-alleen huisarts
-alleen bedrijfsarts
-geen therapie
-zelfhulp boeken
-yoga
-meditatie
Wat een keuze zo al ... En vast nog meer te bedenken..
Voor mij geldt denk ik een combinatie .. Maar zit er voor m'n gevoel nog steeds middenin, dus kan nog niet zeggen of t me uiteindelijk echt helpt
dinsdag 12 augustus 2014 om 10:45
@ingeb84 klopt, had het graag anders willen doen. Maar ben achteraf wel blij dat het klaar is, heb nu tijd om te herstellen en was van plan sowieso eerst geen opleiding meer te volgen.
Ik wist niet wat me overkwam.. weet ook wel dat ik sindsdien stappen heb gemaakt, alleen voelt dat niet altijd zo. Ze begrijpen me in mijn omgeving goed en dat vind ik ook fijn, alleen soms heb ik het idee dat ik alles even moet benadrukken hoe ik me voel. Het plan was wel om rond deze periode samen te gaan wonen met mijn vriend, maar dat stellen we even uit. Ik slaap ook regelmatig even bij mijn zus om daar weer ontspannende dingen te doen. Alhoewel ik het wel lastig vind om bij mijn vriend te slapen. Niet om mijn vriend, maar meer om de omgeving. Je voelt je dan verplicht om ook rekening te houden met anderen, zoals zijn ouders, broertje en zusje etc. is vaak nog even spannend.
Wat betreft ontspanning, op rustige momenten probeer ik wel wat op mijn ademhaling te letten en oefen veel vanuit mijn buik. Maar oefeningen zoals bodyscan vind ik wel lastig en dwaal dan gemakkelijk van mijn gedachten af.
Ik probeer wel wat meer ontspannende dingen te doen, dat gaat soms ook goed. Wandelen vind ik ook prettig om te doen, alleen moet me daar vaak even toe verzetten.
Op het moment heb ik last met het accepteren wanneer ik niet kan slapen. Ik voel me dan moe en als ik midden in de nacht wakker lig, moet ik van mezelf slapen en dat lukt dan niet, dan wordt ik weer onrustig en heb ik het idee dat ik wel tegen de muren omhoog kan springen. Voor mij zijn dat nog moeilijke momenten.
Ik ben nooit echt een ''boekenlezer'' geweest, maar misschien moet ik mij daar toch maar eens een keer aan over geven.
Ik voel me wel begrepen door de psycholoog, maar soms lukt het niet om mij naar een bepaald punt te brengen. Ik heb al een aantal sessies gehad sinds mei en de vorige keer zat ik er rustig bij, maar een andere keer huil ik weer heel veel. Volgende week wil ze de laatste keer afspreken als ik mij relaxed voel, omdat ze vond dat ze toch al veel los had gemaakt bij mij. Ik heb met mijn ouders ook overlegd dat het misschien beter is dat ik de psycholoog netjes afsluit en afwacht wat de paragnost mij gaat brengen. De psych weet niet dat ik overstap naar de paragnost. Door de verhalen etc. die ik van bekenden heb gehoord kan de paragnost waar ik heen ga je goed kan begeleiden om uit een burnout te komen. Ik laat het je weten.
Goed dat je niet aan medicatie bent begonnen. Op moeilijke momenten zou ik willen dat ik het weer kan gebruiken. Alleen lost het niets op en stelt het alleen maar uit. Ik ben er van overtuigd dat je hier uit eigen krachten uit kan komen.
Wel gebruik ik voedingssuplementen. Elke ochtend een vitamine B tablet, multivitamine en een magnesium.
Haptotherapie ben ik ook 5 a 6x heen geweest. Hier heb ik wel veel aan gehad. Het heeft mij juist geleerd dat ontspannen afleiding erg belangrijk is om je weer beter te voelen. Lief zijn voor jezelf is een must.
Wat ik allemaal al aan behandelingen heb gehad:
Haptoherapie, psycholoog
Momenteel:
Fysiotherapie 1x a 2 week om spieren los te maken (dit helpt trouwens ook goed)
Sportschool 2x per week a 50 min cardio
En ik ga dan over een week naar de paragnost..
Ik wist niet wat me overkwam.. weet ook wel dat ik sindsdien stappen heb gemaakt, alleen voelt dat niet altijd zo. Ze begrijpen me in mijn omgeving goed en dat vind ik ook fijn, alleen soms heb ik het idee dat ik alles even moet benadrukken hoe ik me voel. Het plan was wel om rond deze periode samen te gaan wonen met mijn vriend, maar dat stellen we even uit. Ik slaap ook regelmatig even bij mijn zus om daar weer ontspannende dingen te doen. Alhoewel ik het wel lastig vind om bij mijn vriend te slapen. Niet om mijn vriend, maar meer om de omgeving. Je voelt je dan verplicht om ook rekening te houden met anderen, zoals zijn ouders, broertje en zusje etc. is vaak nog even spannend.
Wat betreft ontspanning, op rustige momenten probeer ik wel wat op mijn ademhaling te letten en oefen veel vanuit mijn buik. Maar oefeningen zoals bodyscan vind ik wel lastig en dwaal dan gemakkelijk van mijn gedachten af.
Ik probeer wel wat meer ontspannende dingen te doen, dat gaat soms ook goed. Wandelen vind ik ook prettig om te doen, alleen moet me daar vaak even toe verzetten.
Op het moment heb ik last met het accepteren wanneer ik niet kan slapen. Ik voel me dan moe en als ik midden in de nacht wakker lig, moet ik van mezelf slapen en dat lukt dan niet, dan wordt ik weer onrustig en heb ik het idee dat ik wel tegen de muren omhoog kan springen. Voor mij zijn dat nog moeilijke momenten.
Ik ben nooit echt een ''boekenlezer'' geweest, maar misschien moet ik mij daar toch maar eens een keer aan over geven.
Ik voel me wel begrepen door de psycholoog, maar soms lukt het niet om mij naar een bepaald punt te brengen. Ik heb al een aantal sessies gehad sinds mei en de vorige keer zat ik er rustig bij, maar een andere keer huil ik weer heel veel. Volgende week wil ze de laatste keer afspreken als ik mij relaxed voel, omdat ze vond dat ze toch al veel los had gemaakt bij mij. Ik heb met mijn ouders ook overlegd dat het misschien beter is dat ik de psycholoog netjes afsluit en afwacht wat de paragnost mij gaat brengen. De psych weet niet dat ik overstap naar de paragnost. Door de verhalen etc. die ik van bekenden heb gehoord kan de paragnost waar ik heen ga je goed kan begeleiden om uit een burnout te komen. Ik laat het je weten.
Goed dat je niet aan medicatie bent begonnen. Op moeilijke momenten zou ik willen dat ik het weer kan gebruiken. Alleen lost het niets op en stelt het alleen maar uit. Ik ben er van overtuigd dat je hier uit eigen krachten uit kan komen.
Wel gebruik ik voedingssuplementen. Elke ochtend een vitamine B tablet, multivitamine en een magnesium.
Haptotherapie ben ik ook 5 a 6x heen geweest. Hier heb ik wel veel aan gehad. Het heeft mij juist geleerd dat ontspannen afleiding erg belangrijk is om je weer beter te voelen. Lief zijn voor jezelf is een must.
Wat ik allemaal al aan behandelingen heb gehad:
Haptoherapie, psycholoog
Momenteel:
Fysiotherapie 1x a 2 week om spieren los te maken (dit helpt trouwens ook goed)
Sportschool 2x per week a 50 min cardio
En ik ga dan over een week naar de paragnost..
dinsdag 12 augustus 2014 om 16:09
Goed dat je je ziekmeldt Inge! Knap!
Wederom veel herkenbaarheid in jullie verhalen. Wat me opvalt, is dat we ons allemaal aanstellers voelen. Rot he? Ik vind dat een van de moeilijkste dingen, om me géén aansteller te voelen. In het begin durfde ik amper tegen iemand te zeggen wat er met me aan de hand was. Nu niet meer, maar vind ik het af en toe nog lastig om het niet kleiner te maken dan het is en me geen aansteller te voelen.
Sensy, wat een mooie woorden schreef je op 11 augustus om 00:53 uur. Je raakt me. Mooi ook dat je schrijft dat het een tweede kans is. Zo voelt het inderdaad voor mij ook. Ik leer nu zo veel, ik verander nu ook veel en ik weet al welk gedrag ik niet meer wil en ik weet ook heel helder wat ik wel wil. Ik heb het gevoel dat ik nu de kans krijg om te gaan zijn wie ik hoor te zijn.
Sann92, ik heb geen medicatie gehad, ik voelde me daar niet prettig bij. Ik denk dat het te veel onderdrukt en het was nu juist de bedoeling in mijn therapie om allerlei onverwerkte spanningen te verwerken. Daar moest ik gewoon 'puur natuur' doorheen. Niet leuk, wel nodig. Net als Inge heb ik ook wel eens valeriaanpilletjes genomen (Validspert), bij mij hielpen ze soms wel (als mijn klachten niet al te erg waren).
Mijn werk loslaten vond ik ook heel moeilijk. Of vooral: om toe te geven dat ik niet meer kon werken. Mijn burnout had namelijk niet met het werk te maken maar met privezaken. Ik voelde me heel zwak dat ik me ziek moest melden. Ik ben daarom ook te lang doorgelopen met m'n klachten. Achteraf stom, want ik zou mezelf belangrijker moeten vinden dan m'n werk, maar ik voelde me zo schuldig.
Lichamelijke klachten had en heb ik ook. In het begin was mijn lijf echt zwaar uitgeput, ik voelde me emotieloos, was ontzettend moe, moest veel huilen. Ik voelde gewoon duidelijk dat alle energie, alle fut eruit was. Inmiddels heb ik gelukkig al meer energie, voel ik me niet meer zo futloos als toen (en dat hoop ik ook nooit meer mee te maken). Moeheid is er nog geregeld, als ik weer over mijn grenzen ga of als ik weer een stapje extra moet doen kwa uren op het werk. Of als het even wat drukker is, dan voel ik dat meteen en moet ik echt opletten.
Inge, je vroeg of een terugval herkenbaar is als je al best lekker op weg bent in je herstel. Ja, dat is zeker herkenbaar! Ik heb daar nu ook last van. Het ging een tijd best goed, maar toen werd het privé even wat drukker en was er ook wat gedoe op het werk, wat ik alles bij elkaar heel slecht trok. Dat heeft meteen weer zo'n grote impact, de moeheid slaat dan genadeloos toe (en daarmee het piekeren, huilen, onrustig voelen, hartkloppingen). Het rotte is dat het heel moeilijk is om dan naar mezelf te luisteren, juist omdat het goed ging en ik vooruit wil. Maar helaas, mijn lichaam fluit me terug. Het duurt nog altijd langer dan gewenst voordat ik dat doorheb en actie kan ondernemen en voor mezelf kan kiezen.
Ook vroeg je of wij ook last hebben van wat anderen wel niet van je denken. Dat heb ik zeker. Mijn zelfbeeld is niet goed en daarom is het heel belangrijk wat anderen vinden. Maar... Daarbij vul ik heel veel in voor anderen, doe ik aannames, en zie ik het al gauw negatiever. Eén 'verkeerde' blik of intonatie en ik ben van slag. Ontzéttend vermoeiend en daarom ben ik hier ook mee aan de slag samen met de psycholoog. Het is wel pittig hoor, maar ik weet dat ik hier nu doorheen moet. Het zal me heel veel opleveren.
Een tip voor als je 's nachts ligt te piekeren: zoek afleiding. Je weet vaak al snel of dat je zo de slaap weer kunt vatten of dat dat niet gaat lukken. Schrijf op waar je mee zit, daarmee haal je het (grotendeels) uit je hoofd. Kun je dan nog niet slapen, ga dan iets leuks doen, bijvoorbeeld lezen of het vivaforum op. Je wordt vanzelf weer moe en kunt dan als het goed is de slaap wel vatten.
Wederom veel herkenbaarheid in jullie verhalen. Wat me opvalt, is dat we ons allemaal aanstellers voelen. Rot he? Ik vind dat een van de moeilijkste dingen, om me géén aansteller te voelen. In het begin durfde ik amper tegen iemand te zeggen wat er met me aan de hand was. Nu niet meer, maar vind ik het af en toe nog lastig om het niet kleiner te maken dan het is en me geen aansteller te voelen.
Sensy, wat een mooie woorden schreef je op 11 augustus om 00:53 uur. Je raakt me. Mooi ook dat je schrijft dat het een tweede kans is. Zo voelt het inderdaad voor mij ook. Ik leer nu zo veel, ik verander nu ook veel en ik weet al welk gedrag ik niet meer wil en ik weet ook heel helder wat ik wel wil. Ik heb het gevoel dat ik nu de kans krijg om te gaan zijn wie ik hoor te zijn.
Sann92, ik heb geen medicatie gehad, ik voelde me daar niet prettig bij. Ik denk dat het te veel onderdrukt en het was nu juist de bedoeling in mijn therapie om allerlei onverwerkte spanningen te verwerken. Daar moest ik gewoon 'puur natuur' doorheen. Niet leuk, wel nodig. Net als Inge heb ik ook wel eens valeriaanpilletjes genomen (Validspert), bij mij hielpen ze soms wel (als mijn klachten niet al te erg waren).
Mijn werk loslaten vond ik ook heel moeilijk. Of vooral: om toe te geven dat ik niet meer kon werken. Mijn burnout had namelijk niet met het werk te maken maar met privezaken. Ik voelde me heel zwak dat ik me ziek moest melden. Ik ben daarom ook te lang doorgelopen met m'n klachten. Achteraf stom, want ik zou mezelf belangrijker moeten vinden dan m'n werk, maar ik voelde me zo schuldig.
Lichamelijke klachten had en heb ik ook. In het begin was mijn lijf echt zwaar uitgeput, ik voelde me emotieloos, was ontzettend moe, moest veel huilen. Ik voelde gewoon duidelijk dat alle energie, alle fut eruit was. Inmiddels heb ik gelukkig al meer energie, voel ik me niet meer zo futloos als toen (en dat hoop ik ook nooit meer mee te maken). Moeheid is er nog geregeld, als ik weer over mijn grenzen ga of als ik weer een stapje extra moet doen kwa uren op het werk. Of als het even wat drukker is, dan voel ik dat meteen en moet ik echt opletten.
Inge, je vroeg of een terugval herkenbaar is als je al best lekker op weg bent in je herstel. Ja, dat is zeker herkenbaar! Ik heb daar nu ook last van. Het ging een tijd best goed, maar toen werd het privé even wat drukker en was er ook wat gedoe op het werk, wat ik alles bij elkaar heel slecht trok. Dat heeft meteen weer zo'n grote impact, de moeheid slaat dan genadeloos toe (en daarmee het piekeren, huilen, onrustig voelen, hartkloppingen). Het rotte is dat het heel moeilijk is om dan naar mezelf te luisteren, juist omdat het goed ging en ik vooruit wil. Maar helaas, mijn lichaam fluit me terug. Het duurt nog altijd langer dan gewenst voordat ik dat doorheb en actie kan ondernemen en voor mezelf kan kiezen.
Ook vroeg je of wij ook last hebben van wat anderen wel niet van je denken. Dat heb ik zeker. Mijn zelfbeeld is niet goed en daarom is het heel belangrijk wat anderen vinden. Maar... Daarbij vul ik heel veel in voor anderen, doe ik aannames, en zie ik het al gauw negatiever. Eén 'verkeerde' blik of intonatie en ik ben van slag. Ontzéttend vermoeiend en daarom ben ik hier ook mee aan de slag samen met de psycholoog. Het is wel pittig hoor, maar ik weet dat ik hier nu doorheen moet. Het zal me heel veel opleveren.
Een tip voor als je 's nachts ligt te piekeren: zoek afleiding. Je weet vaak al snel of dat je zo de slaap weer kunt vatten of dat dat niet gaat lukken. Schrijf op waar je mee zit, daarmee haal je het (grotendeels) uit je hoofd. Kun je dan nog niet slapen, ga dan iets leuks doen, bijvoorbeeld lezen of het vivaforum op. Je wordt vanzelf weer moe en kunt dan als het goed is de slaap wel vatten.
dinsdag 12 augustus 2014 om 16:15
quote:ingeb84 schreef op 12 augustus 2014 @ 09:27:
Kleine poll in de topic:
Bij welke therapie heb jij het meeste baat gehad? (graag aanvullen)
- cognitieve gedragstherapie
-'gewone' psycholoog
-coach
-Haptotherapie
-paragnost
-osteopathie / craniosacrale therapie
-mindfulness therapie
-voetzoolreflex
-psychosomatische fysiotherapie
-maatschappelijk werk
-POH ggz
-hypnotherapie
-homeopaat
-magnetiseur
-alleen huisarts
-alleen bedrijfsarts
-geen therapie
-zelfhulp boeken
-yoga
-meditatie -masseur
Van de overige zaken heb ik geen gebruik gemaakt.
Kleine poll in de topic:
Bij welke therapie heb jij het meeste baat gehad? (graag aanvullen)
- cognitieve gedragstherapie
-'gewone' psycholoog
-coach
-Haptotherapie
-paragnost
-osteopathie / craniosacrale therapie
-mindfulness therapie
-voetzoolreflex
-psychosomatische fysiotherapie
-maatschappelijk werk
-POH ggz
-hypnotherapie
-homeopaat
-magnetiseur
-alleen huisarts
-alleen bedrijfsarts
-geen therapie
-zelfhulp boeken
-yoga
-meditatie -masseur
Van de overige zaken heb ik geen gebruik gemaakt.
dinsdag 12 augustus 2014 om 17:27
Wow, wat een ontzettend herkenbare verhalen allemaal. Doet me gek genoeg heel goed om te lezen. Moest halverwege wel huilen omdat het ineens erg binnen kwam - dat er echt iets met me aan de hand is, ik het niet verzin en me niet aanstel en dat andere mensen dit ook hebben.
Ik zit nu zo'n 5 weken thuis en merk dat ik het nog steeds moeilijk heb met acceptatie. Door dit topic is het me wel ineens gelukt om niet te hoeven sporten van mezelf vandaag vond de hele dag al dat dat 'moest' (want sporten is toch goed voor je?) maar had zo'n tegenzin.. Nu ga ik even naar mezelf luisteren, hoef ik niet te sporten en ga ik wel nog een rondje wandelen straks.
De angst dat er lichamelijk iets is herken ik ook heel erg. Heb al paar keer bloed laten prikken en bij de ha geweest maar niets aan de hand.
Ik reageer later nog even, de letters worden wazig en ik ben te moe.. maar wat ontzettend fijn om dit topic te vinden en herkenning in jullie verhalen!
Allemaal veel sterkte in jullie opkrabbelproces
Ik zit nu zo'n 5 weken thuis en merk dat ik het nog steeds moeilijk heb met acceptatie. Door dit topic is het me wel ineens gelukt om niet te hoeven sporten van mezelf vandaag vond de hele dag al dat dat 'moest' (want sporten is toch goed voor je?) maar had zo'n tegenzin.. Nu ga ik even naar mezelf luisteren, hoef ik niet te sporten en ga ik wel nog een rondje wandelen straks.
De angst dat er lichamelijk iets is herken ik ook heel erg. Heb al paar keer bloed laten prikken en bij de ha geweest maar niets aan de hand.
Ik reageer later nog even, de letters worden wazig en ik ben te moe.. maar wat ontzettend fijn om dit topic te vinden en herkenning in jullie verhalen!
Allemaal veel sterkte in jullie opkrabbelproces
dinsdag 12 augustus 2014 om 20:22
Fijn dat iedereen iets aan de topic heeft, niet voor niks geplaatst dus:-), vind t zelf ook fijn.
Stokstaartje, Ik herken t meteen dat je wilt invullen soms wat anderen denken.. Dat is juist t probleem in je/m'n gedachtes
Ik zit dus momenteel in een flinke terugval, al paar dagen (een dipdagje is bij mij even een mindere dag, maar duurt een flinke terugval bij jullie ook wel een week ofzo?). En vanmorgen was t zo erg even dat ik zelfs moest nadenken met lopen om m'n benen genoeg omhoog te zetten toen ik even naar buiten wilde... Dan denk ik, jeetje (even netjes;)) dan ben ik al een jaar verder en heb ik opeens weer zo'n heftige paar dagen... Gelukkog na 2u lekker kleuren ben ik alsnog even half uurtje gaan wandelen en daarna fijne bodyscan. En voel me nu behalve moe best redelijk.. Dus kan binnen een dag wel uitmaken gelukkig.
Ik merk dat iedere terugval, zeker zo'n heftige (die heb ik niet zooo vaak zo erg!) dat t je weer extra goed aan het denken zet! Ben blij dat ik me gewoon ziek heb gemeld, goed tijd om na te denken wat ik nou wil... Het roer echt omgooien zou ik nooit durven, vind m'n werk erg leuk en denk dat ik er ook wel goed in ben (fysio), maar t vak is zo veranderd door hoge eisen (door verzekeraar) en hoge eisen van werkgever door die hoge eigen van verzekeraar;-). Dat ik alleen maar gestresste collega's om me heen zie en dan denk... Ben ik daar nou al een jaar zo hard voor aan t werken aan mezelf om straks ook weer zo rond te lopen... Ik ben aan t opbouwen naar m'n oude uren (32u) , werk dus nu in m'n opbouw 4dgn achter elkaar (4-5u per dag en nog niet volle bak patienten, en er komt weer een verzekeringscheck aan , dus druk op dossier etc) en merk eigenlijk dat ik gewoon een hersteldag mis ertussen...en eigenlijk geen zin heb om straks zo gestresst 32u te gaan werken. Dus ik wil gaan voorstellen dat ik naar 3volle dagen ga toewerken in m'n opbouw (woensdags rust) en als t goedgaat een halve dag erbij ipv 32u... Soms klinkt t bijna verwend, 'maar' 28u werken als 30er zonder kinderen (die er hopelijk als ik wel nog gaan komen alsnog weer fit ben). En daarna eens bedenken of ik me niet iets wil omscholen en zo ja wat dan.
Heeft 1 van jullie t aangedurfd of denkt eraan om een carriere switch te gaan maken of minder uren uiteindelijk?
Ook lastig vind ik nog steeds te bedenken wat ík echt leuk vind en wil! (Weet ondertussen wel kleine dingen/hobby's enz maar de grote zaken)
Stokstaartje, Ik herken t meteen dat je wilt invullen soms wat anderen denken.. Dat is juist t probleem in je/m'n gedachtes
Ik zit dus momenteel in een flinke terugval, al paar dagen (een dipdagje is bij mij even een mindere dag, maar duurt een flinke terugval bij jullie ook wel een week ofzo?). En vanmorgen was t zo erg even dat ik zelfs moest nadenken met lopen om m'n benen genoeg omhoog te zetten toen ik even naar buiten wilde... Dan denk ik, jeetje (even netjes;)) dan ben ik al een jaar verder en heb ik opeens weer zo'n heftige paar dagen... Gelukkog na 2u lekker kleuren ben ik alsnog even half uurtje gaan wandelen en daarna fijne bodyscan. En voel me nu behalve moe best redelijk.. Dus kan binnen een dag wel uitmaken gelukkig.
Ik merk dat iedere terugval, zeker zo'n heftige (die heb ik niet zooo vaak zo erg!) dat t je weer extra goed aan het denken zet! Ben blij dat ik me gewoon ziek heb gemeld, goed tijd om na te denken wat ik nou wil... Het roer echt omgooien zou ik nooit durven, vind m'n werk erg leuk en denk dat ik er ook wel goed in ben (fysio), maar t vak is zo veranderd door hoge eisen (door verzekeraar) en hoge eisen van werkgever door die hoge eigen van verzekeraar;-). Dat ik alleen maar gestresste collega's om me heen zie en dan denk... Ben ik daar nou al een jaar zo hard voor aan t werken aan mezelf om straks ook weer zo rond te lopen... Ik ben aan t opbouwen naar m'n oude uren (32u) , werk dus nu in m'n opbouw 4dgn achter elkaar (4-5u per dag en nog niet volle bak patienten, en er komt weer een verzekeringscheck aan , dus druk op dossier etc) en merk eigenlijk dat ik gewoon een hersteldag mis ertussen...en eigenlijk geen zin heb om straks zo gestresst 32u te gaan werken. Dus ik wil gaan voorstellen dat ik naar 3volle dagen ga toewerken in m'n opbouw (woensdags rust) en als t goedgaat een halve dag erbij ipv 32u... Soms klinkt t bijna verwend, 'maar' 28u werken als 30er zonder kinderen (die er hopelijk als ik wel nog gaan komen alsnog weer fit ben). En daarna eens bedenken of ik me niet iets wil omscholen en zo ja wat dan.
Heeft 1 van jullie t aangedurfd of denkt eraan om een carriere switch te gaan maken of minder uren uiteindelijk?
Ook lastig vind ik nog steeds te bedenken wat ík echt leuk vind en wil! (Weet ondertussen wel kleine dingen/hobby's enz maar de grote zaken)
dinsdag 12 augustus 2014 om 21:23
Daar ben ik nog even iets uitgebreider .
Herken zo wat jullie schrijven over je eigen karakter (perfectionistisch, groot verantwoordelijkheidsgevoel, nooit nee willen zeggen, niet kunnen loslaten, altijd het iedereen naar de zin willen maken en vooral niet mogen falen - nooit) als oorzaak van de burn out. Ik heb het idee dat mensen vaak denken, ja oké, je werkte best hard (ivm herkenbaarheid geen beroep maar wel meer dan 40u op een groot kantoor), maar om daar nou binnen een paar jaar al een burn out van te krijgen?! Ja, ik vul dus ook in wat andere mensen denken. En in dat plaatje ben ik altijd de aansteller en degene die faalt. Die het niet redt, terwijl verder iedereen het wel gewoon volhoudt. Natuurlijk kan ik niet aan al die mensen gaan uitleggen dat mijn karakter en mijn streberigheid de boosdoener zijn, maar het idee dat anderen mij als zwak zien zit me wel dwars.
Het helpt me om te lezen dat veel van jullie al verder zijn, en tegelijkertijd maakt het me bang dat het zo lang kan duren. Ik ben ruim een maand thuis nu, nog moeite soms met het accepteren van deze situatie en moet nog niet denken aan weer werken. Toch vind ik het heel fijn dat jullie verhalen zo herkenbaar zijn.
Ik ga trouwens naar een coach (speciaal om aan de burn out te werken en gericht op energieopbouw) en naar een psychotherapeut (veel breder, over mijn karakter en gedrag) en wordt op mijn werk ook goed begeleid. Alleen mijn direct leidinggevende snapt er niets van.. maar op zich ligt zij ook niet echt dwars.
Ik heb net als sommigen van jullie ook het wandelen en kleuren helemaal ontdekt! Verder kijk ik series, lig ik op de bank/in bed en doe ik boodschappen en (als het lukt) koken en dat soort dingen.
Hebben jullie ook dat je soms denkt: jeetje, ik ben nog maar 28 (maar dan je eigen leeftijd
) en ik leef als een soort bejaarde? Wat een ontzettend stom sloom gedoe? Natuurlijk herken ik ook dat het misschien maar goed is dat dit 'nu al' gebeurt.. we leren lessen voor de rest van ons leven.. maar soms baal ik er gewoon zo enorm van!
Herken zo wat jullie schrijven over je eigen karakter (perfectionistisch, groot verantwoordelijkheidsgevoel, nooit nee willen zeggen, niet kunnen loslaten, altijd het iedereen naar de zin willen maken en vooral niet mogen falen - nooit) als oorzaak van de burn out. Ik heb het idee dat mensen vaak denken, ja oké, je werkte best hard (ivm herkenbaarheid geen beroep maar wel meer dan 40u op een groot kantoor), maar om daar nou binnen een paar jaar al een burn out van te krijgen?! Ja, ik vul dus ook in wat andere mensen denken. En in dat plaatje ben ik altijd de aansteller en degene die faalt. Die het niet redt, terwijl verder iedereen het wel gewoon volhoudt. Natuurlijk kan ik niet aan al die mensen gaan uitleggen dat mijn karakter en mijn streberigheid de boosdoener zijn, maar het idee dat anderen mij als zwak zien zit me wel dwars.
Het helpt me om te lezen dat veel van jullie al verder zijn, en tegelijkertijd maakt het me bang dat het zo lang kan duren. Ik ben ruim een maand thuis nu, nog moeite soms met het accepteren van deze situatie en moet nog niet denken aan weer werken. Toch vind ik het heel fijn dat jullie verhalen zo herkenbaar zijn.
Ik ga trouwens naar een coach (speciaal om aan de burn out te werken en gericht op energieopbouw) en naar een psychotherapeut (veel breder, over mijn karakter en gedrag) en wordt op mijn werk ook goed begeleid. Alleen mijn direct leidinggevende snapt er niets van.. maar op zich ligt zij ook niet echt dwars.
Ik heb net als sommigen van jullie ook het wandelen en kleuren helemaal ontdekt! Verder kijk ik series, lig ik op de bank/in bed en doe ik boodschappen en (als het lukt) koken en dat soort dingen.
Hebben jullie ook dat je soms denkt: jeetje, ik ben nog maar 28 (maar dan je eigen leeftijd
) en ik leef als een soort bejaarde? Wat een ontzettend stom sloom gedoe? Natuurlijk herken ik ook dat het misschien maar goed is dat dit 'nu al' gebeurt.. we leren lessen voor de rest van ons leven.. maar soms baal ik er gewoon zo enorm van!
woensdag 13 augustus 2014 om 11:53
Sorry nog voor mijn lange verhaal
Nog even één vraagje aan jullie: wat heeft jullie geholpen om echt te accepteren dat je een burn out hebt en dus ziek bent en moet herstellen? Ik merk dat ik dat lastig blijf vinden, en me blijf verontschuldigen en vinden dat ik me er eigenlijk even overheen moet zetten.. Alle tips zijn welkom tnx alvast!
Nog even één vraagje aan jullie: wat heeft jullie geholpen om echt te accepteren dat je een burn out hebt en dus ziek bent en moet herstellen? Ik merk dat ik dat lastig blijf vinden, en me blijf verontschuldigen en vinden dat ik me er eigenlijk even overheen moet zetten.. Alle tips zijn welkom tnx alvast!
woensdag 13 augustus 2014 om 11:55
Wat een fijn gevoel inderdaad de herkenning en ook omdat het even een bevestiging geeft dat je echt niet de enige bent die dit doormaakt. Het heeft je als persoon zo gemaakt en het is dan ook lastig om te accepteren en bewust te worden van de signalen die je lichaam geeft.
Ik werk niet veel in de week, maar vind het wel lastig om de stap te zetten om er weer naar toe te rijden. Als ik eenmaal ergens geweest ben voel ik me vaak wel iets beter.
Wat ervaren jullie aan lichamelijke klachten op dit moment? Hebben jullie ook dat je zo vreselijk zenuwachtig wakker word in de ochtend? Ik heb de laatste weken ontzettend last van gespannen, pijnlijke dikke nek/schouder spieren en een brok in mijn keel, puur spanning. Ben benieuwd wat voor lichamelijke klachten jullie ervaren of hebben ervaren in het proces van jullie burnout.
Ik werk niet veel in de week, maar vind het wel lastig om de stap te zetten om er weer naar toe te rijden. Als ik eenmaal ergens geweest ben voel ik me vaak wel iets beter.
Wat ervaren jullie aan lichamelijke klachten op dit moment? Hebben jullie ook dat je zo vreselijk zenuwachtig wakker word in de ochtend? Ik heb de laatste weken ontzettend last van gespannen, pijnlijke dikke nek/schouder spieren en een brok in mijn keel, puur spanning. Ben benieuwd wat voor lichamelijke klachten jullie ervaren of hebben ervaren in het proces van jullie burnout.
woensdag 13 augustus 2014 om 12:06
Wow wat een verhalen allemaal! Lastig om te volgen haha.
Nog even terugkomend op reacties op mijn vraag.
@ingeb84: er is inderdaad geen bedrijfsarts o.i.d. die achter je staat, ook op stage niet. De stagebegeleider die ik had op het moment dat ik burnout raakte werkte zelf ook met mensen met pijnklachten en/of burnout, waardoor hij mij wel goed kon begeleiden en gemakkelijk de keuze kon maken om stage af te ronden en gericht hulp te zoeken. Ik volg de opleiding ergotherapie trouwens, dus nog eens extra frustrerend dat je anderen heel goed kan adviseren hoe belangrijk balans is tussen rust en inspanning, maar dit zelf niet goed kunnen vinden
Op school werken ze me behoorlijk tegen, mogelijk niet met opzet, maar er is niet iemand die mij begeleid, ik hang een beetje tussen verschillende personen in. Komende donderdag heb ik een gesprek met een decaan, hopelijk kom ik daar verder mee! Er zijn nogal wat deadlines: eigenlijk moet mijn scriptie voor september af (ik ben nog niet eens op de helft met dat project, dus daar zit veel druk achter), en eind september begint mijn nieuwe stage officieel. Daarnaast moet ik voor september 2015 uiterlijk klaar zijn, aangezien dan mijn 10 jaar om een diploma te behalen voorbij zijn: lukt me dit niet kost me dit ruim 15.000 euro wat ik terug moet betalen aan de ib-groep.
@Sensy12: een studiestop is dus eigenlijk niet te doen wegens het financiële plaatje. Ik heb dit anderhalf jaar geleden gedaan, ben toen een paar maanden naar Australië geweest en helemaal bijgetankt om een burnout te voorkomen eigenlijk.. Helaas was het nogal een hoog gegrepen stage voor mij, waarbij ik de lat heel erg hoog legde en meer dan 60 uur per week bezig was om alles voor elkaar te krijgen en dat heeft me uiteindelijk de das om gedaan. De huisarts heeft me toen geholpen om een een groepsprogramma bij de psycholoog te volgen, maar helaas is er niemand die helemaal achter mij staat. Lastig allemaal zeg hè..
Als er iemand nog tips heeft hoor ik het graag Niet handig om een burnout te krijgen tijdens het studeren, maar goed, wanneer komt die wel goed uit he?
En inderdaad herkenbaar Lotta85... Ik heb sinds een paar weken een vriend en heb al een paar keer tegen hem gezegd, lekker gezellig daten met zo'n oma als ik haha.
Ik vraag me af of dat volledig accepteren er ooit echt komt. Ik merkte wel dat zodra ik niet meer overal tegenin ging, en de opdrachten van de psycholoog volgde dat het wel een stuk spanning weg nam. En dat is ook een stukje voor jezelf opkomen en voor je gezondheid kiezen.. Soms is het nee en daar hoef je je niet voor te verontschuldigen (hoewel ik dat zelf ook soms doe hoor ). Het blijft gewoon zo moeilijk, omdat niemand het aan je ziet. Als je een gebroken arm of been hebt houden ze toch ook gewoon rekening met je?
Nog even terugkomend op reacties op mijn vraag.
@ingeb84: er is inderdaad geen bedrijfsarts o.i.d. die achter je staat, ook op stage niet. De stagebegeleider die ik had op het moment dat ik burnout raakte werkte zelf ook met mensen met pijnklachten en/of burnout, waardoor hij mij wel goed kon begeleiden en gemakkelijk de keuze kon maken om stage af te ronden en gericht hulp te zoeken. Ik volg de opleiding ergotherapie trouwens, dus nog eens extra frustrerend dat je anderen heel goed kan adviseren hoe belangrijk balans is tussen rust en inspanning, maar dit zelf niet goed kunnen vinden
Op school werken ze me behoorlijk tegen, mogelijk niet met opzet, maar er is niet iemand die mij begeleid, ik hang een beetje tussen verschillende personen in. Komende donderdag heb ik een gesprek met een decaan, hopelijk kom ik daar verder mee! Er zijn nogal wat deadlines: eigenlijk moet mijn scriptie voor september af (ik ben nog niet eens op de helft met dat project, dus daar zit veel druk achter), en eind september begint mijn nieuwe stage officieel. Daarnaast moet ik voor september 2015 uiterlijk klaar zijn, aangezien dan mijn 10 jaar om een diploma te behalen voorbij zijn: lukt me dit niet kost me dit ruim 15.000 euro wat ik terug moet betalen aan de ib-groep.
@Sensy12: een studiestop is dus eigenlijk niet te doen wegens het financiële plaatje. Ik heb dit anderhalf jaar geleden gedaan, ben toen een paar maanden naar Australië geweest en helemaal bijgetankt om een burnout te voorkomen eigenlijk.. Helaas was het nogal een hoog gegrepen stage voor mij, waarbij ik de lat heel erg hoog legde en meer dan 60 uur per week bezig was om alles voor elkaar te krijgen en dat heeft me uiteindelijk de das om gedaan. De huisarts heeft me toen geholpen om een een groepsprogramma bij de psycholoog te volgen, maar helaas is er niemand die helemaal achter mij staat. Lastig allemaal zeg hè..
Als er iemand nog tips heeft hoor ik het graag Niet handig om een burnout te krijgen tijdens het studeren, maar goed, wanneer komt die wel goed uit he?
En inderdaad herkenbaar Lotta85... Ik heb sinds een paar weken een vriend en heb al een paar keer tegen hem gezegd, lekker gezellig daten met zo'n oma als ik haha.
Ik vraag me af of dat volledig accepteren er ooit echt komt. Ik merkte wel dat zodra ik niet meer overal tegenin ging, en de opdrachten van de psycholoog volgde dat het wel een stuk spanning weg nam. En dat is ook een stukje voor jezelf opkomen en voor je gezondheid kiezen.. Soms is het nee en daar hoef je je niet voor te verontschuldigen (hoewel ik dat zelf ook soms doe hoor
). Het blijft gewoon zo moeilijk, omdat niemand het aan je ziet. Als je een gebroken arm of been hebt houden ze toch ook gewoon rekening met je?
woensdag 13 augustus 2014 om 12:13
quote:sann92 schreef op 13 augustus 2014 @ 11:55:
Wat een fijn gevoel inderdaad de herkenning en ook omdat het even een bevestiging geeft dat je echt niet de enige bent die dit doormaakt. Het heeft je als persoon zo gemaakt en het is dan ook lastig om te accepteren en bewust te worden van de signalen die je lichaam geeft.
Ik werk niet veel in de week, maar vind het wel lastig om de stap te zetten om er weer naar toe te rijden. Als ik eenmaal ergens geweest ben voel ik me vaak wel iets beter.
Wat ervaren jullie aan lichamelijke klachten op dit moment? Hebben jullie ook dat je zo vreselijk zenuwachtig wakker word in de ochtend? Ik heb de laatste weken ontzettend last van gespannen, pijnlijke dikke nek/schouder spieren en een brok in mijn keel, puur spanning. Ben benieuwd wat voor lichamelijke klachten jullie ervaren of hebben ervaren in het proces van jullie burnout.
Ik had in het begin veel klachten die leken op een te traag werkende
schildklier.. Heel moe, had het steeds koud en soms juist enorm zweten, haaruitval. Daarnaast had ik ook enorm pijn op mijn borst, leek soms wel of ik een hartaanval zou hebben, en daarbij ook veel spanning en pijn in mn nek en schouders. Bleek uiteindelijk dat mijn borstbeen 'vast' zat, wat door de fysiotherapie dan wel verholpen is.
Moet zeggen dat ik er nu met die terugval wel wat meer last heb van mn nek en schouders.. zo voel ik toch wel aan dat ik weer over mijn grenzen heen ben gegaan. Wel belangrijk om zulke signalen toch goed aan te voelen. Ik moet zeggen dat haptotherapie daar ook wel veel bij geholpen heeft.. niet teveel in je hoofd zitten maar soms ook gewoon je lichaam aanvoelen, die geeft wel signalen als je teveel doet 'gelukkig'.
Wat een fijn gevoel inderdaad de herkenning en ook omdat het even een bevestiging geeft dat je echt niet de enige bent die dit doormaakt. Het heeft je als persoon zo gemaakt en het is dan ook lastig om te accepteren en bewust te worden van de signalen die je lichaam geeft.
Ik werk niet veel in de week, maar vind het wel lastig om de stap te zetten om er weer naar toe te rijden. Als ik eenmaal ergens geweest ben voel ik me vaak wel iets beter.
Wat ervaren jullie aan lichamelijke klachten op dit moment? Hebben jullie ook dat je zo vreselijk zenuwachtig wakker word in de ochtend? Ik heb de laatste weken ontzettend last van gespannen, pijnlijke dikke nek/schouder spieren en een brok in mijn keel, puur spanning. Ben benieuwd wat voor lichamelijke klachten jullie ervaren of hebben ervaren in het proces van jullie burnout.
Ik had in het begin veel klachten die leken op een te traag werkende
schildklier.. Heel moe, had het steeds koud en soms juist enorm zweten, haaruitval. Daarnaast had ik ook enorm pijn op mijn borst, leek soms wel of ik een hartaanval zou hebben, en daarbij ook veel spanning en pijn in mn nek en schouders. Bleek uiteindelijk dat mijn borstbeen 'vast' zat, wat door de fysiotherapie dan wel verholpen is.
Moet zeggen dat ik er nu met die terugval wel wat meer last heb van mn nek en schouders.. zo voel ik toch wel aan dat ik weer over mijn grenzen heen ben gegaan. Wel belangrijk om zulke signalen toch goed aan te voelen. Ik moet zeggen dat haptotherapie daar ook wel veel bij geholpen heeft.. niet teveel in je hoofd zitten maar soms ook gewoon je lichaam aanvoelen, die geeft wel signalen als je teveel doet 'gelukkig'.
woensdag 13 augustus 2014 om 16:22
quote:sann92 schreef op 13 augustus 2014 @ 11:55:
Wat een fijn gevoel inderdaad de herkenning en ook omdat het even een bevestiging geeft dat je echt niet de enige bent die dit doormaakt. Het heeft je als persoon zo gemaakt en het is dan ook lastig om te accepteren en bewust te worden van de signalen die je lichaam geeft.
Ik werk niet veel in de week, maar vind het wel lastig om de stap te zetten om er weer naar toe te rijden. Als ik eenmaal ergens geweest ben voel ik me vaak wel iets beter.
Wat ervaren jullie aan lichamelijke klachten op dit moment? Hebben jullie ook dat je zo vreselijk zenuwachtig wakker word in de ochtend? Ik heb de laatste weken ontzettend last van gespannen, pijnlijke dikke nek/schouder spieren en een brok in mijn keel, puur spanning. Ben benieuwd wat voor lichamelijke klachten jullie ervaren of hebben ervaren in het proces van jullie burnout.Ja hier ook vooral heel erg moe, verder hoofdpijn, soort benauwdheid, gevoel te weinig lucht binnen te krijgen, snel emotioneel, heel snel schrikken.. van alles eigenlijk
Wat een fijn gevoel inderdaad de herkenning en ook omdat het even een bevestiging geeft dat je echt niet de enige bent die dit doormaakt. Het heeft je als persoon zo gemaakt en het is dan ook lastig om te accepteren en bewust te worden van de signalen die je lichaam geeft.
Ik werk niet veel in de week, maar vind het wel lastig om de stap te zetten om er weer naar toe te rijden. Als ik eenmaal ergens geweest ben voel ik me vaak wel iets beter.
Wat ervaren jullie aan lichamelijke klachten op dit moment? Hebben jullie ook dat je zo vreselijk zenuwachtig wakker word in de ochtend? Ik heb de laatste weken ontzettend last van gespannen, pijnlijke dikke nek/schouder spieren en een brok in mijn keel, puur spanning. Ben benieuwd wat voor lichamelijke klachten jullie ervaren of hebben ervaren in het proces van jullie burnout.Ja hier ook vooral heel erg moe, verder hoofdpijn, soort benauwdheid, gevoel te weinig lucht binnen te krijgen, snel emotioneel, heel snel schrikken.. van alles eigenlijk
woensdag 13 augustus 2014 om 17:45
Ja de fysieke klachten hier ook enorm... Erg misselijk, zelfs tot overgeven toe in extreme gevallen, maag darmklachten, hoofdpijn, trillerigheid, slap, wisselende eetlust, spiertrekkinkjes, heel moe, soms branderige ogen, druk op m'n hoofd van binnen ook op oren, labiele periodes, meer piekeren, moeite te ontspannen, opzien tegen (normale) dingen, snel schrikken herken ik ook, soms last met concentratie, moeilijk in of doorslapen, onrustig gevoel in je hele lijf, overgevoelig voor (veel) prikkels... Oh en m'n conditie is voor mijn doel echt enorm verminderd
Vast nog iets vergeten en nooit alles tegelijk gelukkig...
En tis niet alleen in t begin, sommige blijven terugkomen na werken of een Activiteit of juist vooraf als paniekaanval..
Vast nog iets vergeten en nooit alles tegelijk gelukkig...
En tis niet alleen in t begin, sommige blijven terugkomen na werken of een Activiteit of juist vooraf als paniekaanval..
vrijdag 15 augustus 2014 om 00:29
Inge, een flinke terugval duurt bij mij ook al gauw een week, net als bij jou. Dat is een van de dingen waar ik nog best veel moeite mee heb. Ik heb het al redelijk goed geaccepteerd dat een burnout en het herstel lang duren, maar het valt me nog altijd zwaar als ik weer terugval en dat het dan weer zo lang duurt. Waarom ben ik er niet met één baaldag van af?
Goed dat je nu nadenkt over wat je eigenlijk wilt met je baan. Is loopbaancoaching niet iets voor je?
Lotta, dat heb ik heeeel vaak, dat ik denk: wat een bejaardenleven heb ik nu zeg. Haha! Ik had er zelf ook al die term aan gegeven. Grappig dat jij het ook zo noemt. Maar weet je, het bevalt me nu wel, dat slome tempo. Het is wat nu bij mijn leven past. Doe ik meer, dan gaat het mis. Het was wel even wennen, maar inmiddels kan ik er goed mee omgaan. En heb ik even meer energie, dan onderneem ik meer. Is de fut eruit, dan ben ik weer die bejaarde.
Dan komen we meteen bij het stuk acceptatie waar je het over had. Want wat ik hierboven schrijf, gaat over het accepteren van de huidige situatie. Het heeft lang geduurd hoor, voordat ik dat kon en voordat ik de burnout kon accepteren. Minstens een half jaar, maar misschien was het zelfs wel een maand of 8, 9.
Ik moet eens even goed nadenken wat mij daarbij geholpen heeft. Het is in ieder geval iets wat langzaam groeide, het was niet dat de knop in één keer om was. Ik ben regelmatig tegen grenzen op gelopen en hoe vaker dat gebeurde, hoe meer het besef er was dat er echt wat aan de hand was en dat het nog wel even kon duren. Ik dacht steeds vaker: waarom ben ik er nou zo tegen aan het vechten, dat maakt het alleen maar lastiger en staat mijn herstel in de weg. Het hielp ook dat ik er met mijn psych over kon praten, hij heeft me echt doen inzien dat het gewoon veel tijd kost. Een echte tip is het niet, maar hopelijk heb je er toch wat aan.
Sann92, je vroeg naar lichamelijke klachten. Ontzettende moeheid is het eerste wat in mij opkomt. Verder gespannen spieren in nek en schouders, keelpijn, hartkloppingen, kramp in kuiten en voeten, hoofdpijn, adem die veel te hoog zit, heel weinig honger, misselijk, snel emotioneel, snel overprikkeld, chagrijnig, enz enz enz. Niet allemaal tegelijk gelukkig, de ene keer meer hoofdpijn, dan weer hartkloppingen, dan weer misselijk.
Goed dat je nu nadenkt over wat je eigenlijk wilt met je baan. Is loopbaancoaching niet iets voor je?
Lotta, dat heb ik heeeel vaak, dat ik denk: wat een bejaardenleven heb ik nu zeg. Haha! Ik had er zelf ook al die term aan gegeven. Grappig dat jij het ook zo noemt. Maar weet je, het bevalt me nu wel, dat slome tempo. Het is wat nu bij mijn leven past. Doe ik meer, dan gaat het mis. Het was wel even wennen, maar inmiddels kan ik er goed mee omgaan. En heb ik even meer energie, dan onderneem ik meer. Is de fut eruit, dan ben ik weer die bejaarde.
Dan komen we meteen bij het stuk acceptatie waar je het over had. Want wat ik hierboven schrijf, gaat over het accepteren van de huidige situatie. Het heeft lang geduurd hoor, voordat ik dat kon en voordat ik de burnout kon accepteren. Minstens een half jaar, maar misschien was het zelfs wel een maand of 8, 9.
Ik moet eens even goed nadenken wat mij daarbij geholpen heeft. Het is in ieder geval iets wat langzaam groeide, het was niet dat de knop in één keer om was. Ik ben regelmatig tegen grenzen op gelopen en hoe vaker dat gebeurde, hoe meer het besef er was dat er echt wat aan de hand was en dat het nog wel even kon duren. Ik dacht steeds vaker: waarom ben ik er nou zo tegen aan het vechten, dat maakt het alleen maar lastiger en staat mijn herstel in de weg. Het hielp ook dat ik er met mijn psych over kon praten, hij heeft me echt doen inzien dat het gewoon veel tijd kost. Een echte tip is het niet, maar hopelijk heb je er toch wat aan.
Sann92, je vroeg naar lichamelijke klachten. Ontzettende moeheid is het eerste wat in mij opkomt. Verder gespannen spieren in nek en schouders, keelpijn, hartkloppingen, kramp in kuiten en voeten, hoofdpijn, adem die veel te hoog zit, heel weinig honger, misselijk, snel emotioneel, snel overprikkeld, chagrijnig, enz enz enz. Niet allemaal tegelijk gelukkig, de ene keer meer hoofdpijn, dan weer hartkloppingen, dan weer misselijk.
