Psyche
alle pijlers
Graag tips hoe om te gaan met gestreste echtgenoot
vrijdag 29 augustus 2014 om 14:42
Hallo, mijn man staat al een tijd onder druk op zijn werk (reorganisatie, opnieuw solliciteren). Dat heeft zijn uitwerking op hem natuurlijk, hij is er soms goed sjaggerijnig van, en terecht.
Maar dit werkt door in het gezin, hij trekt zich een beetje terug, let veel op wat anderen verkeerd doen en zegt daar wat van, is snauwerig.
Ik begrijp heel goed dat het voor hem flink waardeloos is, maar ik trek dit (na maanden) inmiddels ook niet zo best meer. Ik merk aan mezelf dat ik hem begin te ontwijken en dat ik dingen maar niet meer zeg, omdat ik er anders commentaar op krijg.
Zijn er mensen die in een zelfde situatie zitten/hebben gezeten? Hoe ben je hierdoor heen gekomen?
Maar dit werkt door in het gezin, hij trekt zich een beetje terug, let veel op wat anderen verkeerd doen en zegt daar wat van, is snauwerig.
Ik begrijp heel goed dat het voor hem flink waardeloos is, maar ik trek dit (na maanden) inmiddels ook niet zo best meer. Ik merk aan mezelf dat ik hem begin te ontwijken en dat ik dingen maar niet meer zeg, omdat ik er anders commentaar op krijg.
Zijn er mensen die in een zelfde situatie zitten/hebben gezeten? Hoe ben je hierdoor heen gekomen?
vrijdag 29 augustus 2014 om 14:55
Ja, overspannen man, is er nu beetje overheen gelukkig. Geen kinderen gelukkig, dat maakt het makkelijker. Ik heb een tijd hem lekker zijn eigen dingen laten doen en heel veel te praten want daar had ie behoefte aan. Ik heb hem zoveel mogelijk proberen te ontzorgen, dus dat ik zaken die hij normaliter regelde al gedaan had.
Het mopperen op mij heeft ie niet veel gehad, maar wanneer ie dat deed vond ik dat echt heel naar. Ik zou allang uit mezelf al naar de buren met de blaffende hond (die ik dus niet hoor, want ik ben er niet op gefocust) gestapt moeten zijn, ik gaf omdat ik dat uit mezelf niet deed, niet om hem... en dat soort onzin. Daarbij heb ik aangegeven dat dat echt veel te ver ging.
Het heeft een half jaar geduurd dat het heftig was, na een jaar was het zo´n beetje over godzijdank.
Het mopperen op mij heeft ie niet veel gehad, maar wanneer ie dat deed vond ik dat echt heel naar. Ik zou allang uit mezelf al naar de buren met de blaffende hond (die ik dus niet hoor, want ik ben er niet op gefocust) gestapt moeten zijn, ik gaf omdat ik dat uit mezelf niet deed, niet om hem... en dat soort onzin. Daarbij heb ik aangegeven dat dat echt veel te ver ging.
Het heeft een half jaar geduurd dat het heftig was, na een jaar was het zo´n beetje over godzijdank.
vrijdag 29 augustus 2014 om 15:14
Ik heb geen kant en klare oplossing, maar kleine veranderingen kunnen soms een groot verschil maken.
Vrienden van me (echtpaar met 3 kleine kinderen) woonden in een buitenwijk. Man kwam elke dag gespannen thuis na werk en autorijden.
Hij had geen zin om dan bij thuiskomst gelijk de verhalen van de kinderen aan te horen en liep het liefst naar de slaapkamer toe. (Vervelend voor de kinderen.)
Verandering: niet van werk naar huis rijden, maar de auto een paar straten verderop zetten, bij het weiland. Daar kon hij eerst 20 minuten rustig zitten en zijn werkdag achter zich laten. Daarna pas door naar huis toe.
Voor jou ook rot natuurlijk. Jij bent momenteel je maatje en gesprekspartner kwijt.
Sterkte!
Vrienden van me (echtpaar met 3 kleine kinderen) woonden in een buitenwijk. Man kwam elke dag gespannen thuis na werk en autorijden.
Hij had geen zin om dan bij thuiskomst gelijk de verhalen van de kinderen aan te horen en liep het liefst naar de slaapkamer toe. (Vervelend voor de kinderen.)
Verandering: niet van werk naar huis rijden, maar de auto een paar straten verderop zetten, bij het weiland. Daar kon hij eerst 20 minuten rustig zitten en zijn werkdag achter zich laten. Daarna pas door naar huis toe.
Voor jou ook rot natuurlijk. Jij bent momenteel je maatje en gesprekspartner kwijt.
Sterkte!
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:19
Hij heeft verder geen hobby buitenshuis, geen sport. Hij heeft nu trouwens helemaal geen zin om er op uit te gaan.
Frustraties wat betreft werk worden vooral op mij afgereageerd.
En hoewel ik het heel goed snap, begint bij mij de zin om hem de hand boven het hoofd te houden wel wat af te nemen. Die pijn in mijn nek komt ergens vandaan, zeg maar.
En tegelijk schaam ik me hier ook wel voor dat ik niet meer zo'n begripvolle echtgenote kan zijn.
Frustraties wat betreft werk worden vooral op mij afgereageerd.
En hoewel ik het heel goed snap, begint bij mij de zin om hem de hand boven het hoofd te houden wel wat af te nemen. Die pijn in mijn nek komt ergens vandaan, zeg maar.
En tegelijk schaam ik me hier ook wel voor dat ik niet meer zo'n begripvolle echtgenote kan zijn.
vrijdag 29 augustus 2014 om 17:02
Mijn vriend was meteen heel pro-actief lief, zeg maar. Meteen even een 'komt wel goed schatje' moment en mijn pantser smolt al meteen een beetje. Daarna kon ik wel gewoon een beetje alleen zitten mokken.
Het gaf mij in ieder geval het gevoel dat niet hij óók nog eens tegen me was en dat gevoel was wel heel belangrijk.
Het gaf mij in ieder geval het gevoel dat niet hij óók nog eens tegen me was en dat gevoel was wel heel belangrijk.
vrijdag 29 augustus 2014 om 17:22
quote:Yavanna schreef op 29 augustus 2014 @ 16:58:
Waarom zou je hem de hand boven het hoofd moeten houden? Hij is meer dan volwassen.
Omdat hij er tenslotte ook niets aan kan doen dat zijn bedrijf op de schop gaat.
Heeft hij al professionele hulp? Nog niet.
Ik vind dat je iemand best nog mag aanspreken op zijn gedrag, ook al heeft hij het moeilijk.
Waarom zou je hem de hand boven het hoofd moeten houden? Hij is meer dan volwassen.
Omdat hij er tenslotte ook niets aan kan doen dat zijn bedrijf op de schop gaat.
Heeft hij al professionele hulp? Nog niet.
Ik vind dat je iemand best nog mag aanspreken op zijn gedrag, ook al heeft hij het moeilijk.