Zwanger
alle pijlers
Angst voor de bevalling
maandag 8 september 2014 om 21:50
Hoi ladies,
Ik weet het, het is al honderden keren besproken maar wil het toch graag even kwijt.
Ik zit nu ongeveer halverwege mijn zwangerschap en ik ben gewoon ontzettend bang om te bevallen.
Ik heb vanaf jongs af aan vanuit thuis te horen gekregen hoe verschrikkelijk een bevalling is etc en dat is waarschijnlijk toch ergens blijven hangen.
Tuurlijk kan ik het vaak relativeren, miljoenen vrouwen zijn me voor gegaan ( en als bv een barbie het kan, ik al helemaal ) maar toch bekruipt me vaak een naar en angstig gevoel dat ik het niet lukt, dat ik in paniek raak, alle doem scenario's.. ( Ben om een of andere reden ook het meeste bang voor het baren zelf terwijl ik om me heen hoor dat dit juist een "verlossing" is)
Ik heb me al aangemeld voor zwangerschaps yoga en weeënbegleiding dus ik probeer me zo goed mogelijk voor te bereiden (voor zover dit mogelijk is). Misschien vrouwen met tips, positief verhaal na een angstige zwangerschap of een evt schop onder mijn kont is welkom.
Bedankt.
Ik weet het, het is al honderden keren besproken maar wil het toch graag even kwijt.
Ik zit nu ongeveer halverwege mijn zwangerschap en ik ben gewoon ontzettend bang om te bevallen.
Ik heb vanaf jongs af aan vanuit thuis te horen gekregen hoe verschrikkelijk een bevalling is etc en dat is waarschijnlijk toch ergens blijven hangen.
Tuurlijk kan ik het vaak relativeren, miljoenen vrouwen zijn me voor gegaan ( en als bv een barbie het kan, ik al helemaal ) maar toch bekruipt me vaak een naar en angstig gevoel dat ik het niet lukt, dat ik in paniek raak, alle doem scenario's.. ( Ben om een of andere reden ook het meeste bang voor het baren zelf terwijl ik om me heen hoor dat dit juist een "verlossing" is)
Ik heb me al aangemeld voor zwangerschaps yoga en weeënbegleiding dus ik probeer me zo goed mogelijk voor te bereiden (voor zover dit mogelijk is). Misschien vrouwen met tips, positief verhaal na een angstige zwangerschap of een evt schop onder mijn kont is welkom.
Bedankt.
maandag 8 september 2014 om 23:34
Van te voren weet je toch niet hoe je bevalling gaat lopen en hoe je het gaat ervaren. Aan verhalen van anderen heb je ook niet veel, omdat je zelf precies dezelfde bevalling toch anders zou ervaren.
Het gevoel wat veel vrouwen wel delen, is dat ze aan het einde van hun zwangerschap ook wel aan bevallen toe zijn. Je kan je er dan nog steeds wel nerveus over voelen, maar omdat de zwangerschap zelf zwaarder wordt, berust je wat meer in wat er komen gaat.
Misschien is het een idee om met jezelf af te spreken dat je je er in week 38 pas weer druk over gaat maken, als het daadwerkelijk dichterbij komt.
Om toch een ervaring te delen: ik was beide keren best bang. Maar toen het eenmaal zover was, zakte de angst en nam mijn lijf de regie over. En ik voelde zelf ook dat hoe meer ik me ontspande, hoe beter het ging.
Komt goed meid, echt. Luister niet naar de horrorverhalen, echte horrorbevallingen zijn zeldzaam en worden zelden smeuïg verteld aan zwangere vrouwen.
Het gevoel wat veel vrouwen wel delen, is dat ze aan het einde van hun zwangerschap ook wel aan bevallen toe zijn. Je kan je er dan nog steeds wel nerveus over voelen, maar omdat de zwangerschap zelf zwaarder wordt, berust je wat meer in wat er komen gaat.
Misschien is het een idee om met jezelf af te spreken dat je je er in week 38 pas weer druk over gaat maken, als het daadwerkelijk dichterbij komt.
Om toch een ervaring te delen: ik was beide keren best bang. Maar toen het eenmaal zover was, zakte de angst en nam mijn lijf de regie over. En ik voelde zelf ook dat hoe meer ik me ontspande, hoe beter het ging.
Komt goed meid, echt. Luister niet naar de horrorverhalen, echte horrorbevallingen zijn zeldzaam en worden zelden smeuïg verteld aan zwangere vrouwen.
maandag 8 september 2014 om 23:36
Ik vond de bevalling helemaal niks, maar het is ook wel weer eens afgelopen en dan heb je een mooi lief kindje! Echt, al is het niet fijn, het is zoveel uur en dan is het klaar, best te overzien. Je hebt je nu misschien al meer uren zorgen gemaakt dan dat je bevalling zal duren.
Ik heb trouwens zo'n pompje met pijnstillers gekregen op een bepaald moment (in het ziekenhuis) en dan werkte geweldig.
Ik heb trouwens zo'n pompje met pijnstillers gekregen op een bepaald moment (in het ziekenhuis) en dan werkte geweldig.
maandag 8 september 2014 om 23:42
maandag 8 september 2014 om 23:48
Nou ik vind je post echt helemaal passen bij een doula advies.
Zou voor mij helemaal niets zijn maar ik denk dat jij daar heel veel aan gaat hebben. Niet alleen dan maar juist ook nu al, je kunt al een gesprek aanvragen en over je angsten praten. Als iemand daar van "smult" en niet kan wachten om jou er zo zen mogelijk doorheen te slepen, is het wel een doula.
Zou voor mij helemaal niets zijn maar ik denk dat jij daar heel veel aan gaat hebben. Niet alleen dan maar juist ook nu al, je kunt al een gesprek aanvragen en over je angsten praten. Als iemand daar van "smult" en niet kan wachten om jou er zo zen mogelijk doorheen te slepen, is het wel een doula.
maandag 8 september 2014 om 23:52
quote:fleetfox schreef op 08 september 2014 @ 23:04:
Grappig Elfje, ik heb aan mijn linkerbeen helemaal geen gevoel gehad. Man moest mijn been vasthouden met persen omdat de helpende verloskundige er even tussenuit kneep. De rechter ging zo-zo. Ik kon wel schuiven, maar niet optillen. Wel kon ik tijdens het hechten wel weer de benen voelen, niet als normaal, maar wel stukken beter.
.
Oh, als ik dat zo lees loopt Nederland dan nog heel erg achter wat de techniek betreft. Hier MOET je een voorlichting over de ruggenprik volgen bij de anesthesist, en jouw verhaal is een kopie van zijn betoog over hoe dat hier tien jaar geleden ging.
Nu is de techniek veel beter en is de dosis verdovend middel veel lager voor een vaginale bevalling. Waardoor je dus gewoon je benen voelt en kunt bewegen.
Grappig Elfje, ik heb aan mijn linkerbeen helemaal geen gevoel gehad. Man moest mijn been vasthouden met persen omdat de helpende verloskundige er even tussenuit kneep. De rechter ging zo-zo. Ik kon wel schuiven, maar niet optillen. Wel kon ik tijdens het hechten wel weer de benen voelen, niet als normaal, maar wel stukken beter.
.
Oh, als ik dat zo lees loopt Nederland dan nog heel erg achter wat de techniek betreft. Hier MOET je een voorlichting over de ruggenprik volgen bij de anesthesist, en jouw verhaal is een kopie van zijn betoog over hoe dat hier tien jaar geleden ging.
Nu is de techniek veel beter en is de dosis verdovend middel veel lager voor een vaginale bevalling. Waardoor je dus gewoon je benen voelt en kunt bewegen.
dinsdag 9 september 2014 om 01:03
oh ik ben drie keer thuis bevallen en echt, die zwangerschap vond ik een ramp, voelde me altijd zo belabberd maar bevallen was een feestje.
maar dat leest je veel minder vaak, want ik heb niet zo de behoefte een blad mijn verhaal te sturen ...en dat blad zit ook niet te wachten op normale verhalen want dat verkoopt niet.
maar maak je geen zorgen, als je op een bepaald moment maatje walvis bent dan ben je echt wel toe aan een bevalling en kijk je er vast naar uit ipv tegenop.
en inderdaad doe mij duizend keer liever een bevalling dan een tandartsbehandeling..brr..ik moet volgende week weer, ik kijk er nu al tegen op ( en het rotte..je krijgt er ook niets voor terug..bij een bevalling denk je aan je kindje wat je straks eindelijk gaat ontmoeten, en die beloning maakt ook nog eens veel goed )
maar dat leest je veel minder vaak, want ik heb niet zo de behoefte een blad mijn verhaal te sturen ...en dat blad zit ook niet te wachten op normale verhalen want dat verkoopt niet.
maar maak je geen zorgen, als je op een bepaald moment maatje walvis bent dan ben je echt wel toe aan een bevalling en kijk je er vast naar uit ipv tegenop.
en inderdaad doe mij duizend keer liever een bevalling dan een tandartsbehandeling..brr..ik moet volgende week weer, ik kijk er nu al tegen op ( en het rotte..je krijgt er ook niets voor terug..bij een bevalling denk je aan je kindje wat je straks eindelijk gaat ontmoeten, en die beloning maakt ook nog eens veel goed )
dinsdag 9 september 2014 om 01:18
Ik vond mijn bevalling ook een feestje. Alleen al om die bevalling wil ik nog een derde, wat een fantastische ervaring is het toch
Ik ben de laatste keer staand bevallen. Vier persweeen gehad en daar was mijn zoon al. Werkelijk top! In totaal heb ik er zes uur over gedaan en net als de eerste keer was het vrijwel pijnloos. Ik voelde de weeen natuurlijk wel, maar echt heel pijnlijk waren ze zeker niet. Beetje zoals kramp in je been 's nachts, maar dan minder lang achter elkaar: heel oncomfortabel, maar echt niet vreselijk. En zo'n perswee voelt net als overgeven of diarree: niet fijn, maar ook niet heel pijnlijk. En de grote bonus bij een bevalling? Ik kreeg niet alleen een geweldige kick van het hele gebeuren, maar ook nog een prachtig kind! Werkelijk geweldig
Kortom: het kan echt heel erg meevallen en zelfs een geweldig positieve ervaring zijn. Mij hielp het de eerste keer heel erg om juist aan die positieve verhalen vast te houden. Dus ga op zoek naar die mooie verhalen, want zo kan het ook
Ik ben de laatste keer staand bevallen. Vier persweeen gehad en daar was mijn zoon al. Werkelijk top! In totaal heb ik er zes uur over gedaan en net als de eerste keer was het vrijwel pijnloos. Ik voelde de weeen natuurlijk wel, maar echt heel pijnlijk waren ze zeker niet. Beetje zoals kramp in je been 's nachts, maar dan minder lang achter elkaar: heel oncomfortabel, maar echt niet vreselijk. En zo'n perswee voelt net als overgeven of diarree: niet fijn, maar ook niet heel pijnlijk. En de grote bonus bij een bevalling? Ik kreeg niet alleen een geweldige kick van het hele gebeuren, maar ook nog een prachtig kind! Werkelijk geweldig
Kortom: het kan echt heel erg meevallen en zelfs een geweldig positieve ervaring zijn. Mij hielp het de eerste keer heel erg om juist aan die positieve verhalen vast te houden. Dus ga op zoek naar die mooie verhalen, want zo kan het ook
dinsdag 9 september 2014 om 01:26
Logisch dat je er tegen op ziet en terecht. Het doet ook verschrikkelijk veel pijn en het is ook beter als je je daar op voorbereid.
Ik had zelf bij beide (ja, ook bij de tweede ) bevallingen vooraf de overtuiging dat ik dat goed zou kunnen, dat ik zelfs wel het beste zou bevallen van iedereen, dat de verpleegkundigen nog zouden zeggen "Nou, nou, dat is me er eentje". Mijn beide bevallingen liepen uit op keizersnedes....
Mijn oeverloze vertrouwen in dat het allemaal wel goed zou komen kwam wel oa door de zwangerschapsgym en de open avond bij het ziekenhuis en natuurlijk door mijn simpele geest
Ik zou zeker naar de open avond gaan bij het zh.
Ik had zelf bij beide (ja, ook bij de tweede ) bevallingen vooraf de overtuiging dat ik dat goed zou kunnen, dat ik zelfs wel het beste zou bevallen van iedereen, dat de verpleegkundigen nog zouden zeggen "Nou, nou, dat is me er eentje". Mijn beide bevallingen liepen uit op keizersnedes....
Mijn oeverloze vertrouwen in dat het allemaal wel goed zou komen kwam wel oa door de zwangerschapsgym en de open avond bij het ziekenhuis en natuurlijk door mijn simpele geest
Ik zou zeker naar de open avond gaan bij het zh.
dinsdag 9 september 2014 om 03:06
Hoi hoi. Mijn bevalling was in alle opzichten verschrikkelijk: duurde 36 uur, heftige weeën maar geen ontsluiting, injectie met pijnstiller die niet hielp, weeënopwekkers, rugweeen, ruggenprik (hielp wel tegen pijn maar niet tegen drukkend gevoel wat nog naarder was. Zetten overigens niets van gevoeld.), ingeknipt, ik weet niet hoeveel hechtingen, etc. En toch overleef je het prima. Het is gewoon uitzitten. Met een fikse buikgriep denk ik ook dat ik doodga maar dat overleef je ook altijd weer en met een bevalling is het echt niet anders. Geloof me, de ellende begint daarna pas
dinsdag 9 september 2014 om 06:01
Hier ook superbang en had het ergste scenario in mijn hoofd. Toen las ik een zin in een geboorteboek:
De angst voor een gebeurtenis is vaak groter dan de gebeurtenis zelf!
Toen dacht ik ja ik kan bang zijn maar vaak valt alles mee en had ik het me erger voorgesteld.
Uiteindelijk braken om 7 uur mijn vliezen en is onze dochter om 10.07 geboren .
Achteraf zeiden ze dat ik een weeenstorm had alleen heb ik dit niet zo ervaren.
De angst voor een gebeurtenis is vaak groter dan de gebeurtenis zelf!
Toen dacht ik ja ik kan bang zijn maar vaak valt alles mee en had ik het me erger voorgesteld.
Uiteindelijk braken om 7 uur mijn vliezen en is onze dochter om 10.07 geboren .
Achteraf zeiden ze dat ik een weeenstorm had alleen heb ik dit niet zo ervaren.
dinsdag 9 september 2014 om 07:00
Ik was ook zo doodsbang voor de bevalling. Hoopte Zelfs dat baby in stuit bleef liggen zodat ik een ks kon krijgen. Maar uiteindelijk verliep mijn bevalling heel relaxed, de pijn viel mee en ik was niet ingescheurd of geknipt. Het kan dus ook meevallen. Het was een heel fijne ervaring.
Goed dat je yoga gaat doen, dat helpt heel goed. Verder zou ik het met de vk bespreken. Maar onthoudt iig dat je er hoe dan ook doorheen komt en dat er eventueel goede pijnstilling bestaat.
Goed dat je yoga gaat doen, dat helpt heel goed. Verder zou ik het met de vk bespreken. Maar onthoudt iig dat je er hoe dan ook doorheen komt en dat er eventueel goede pijnstilling bestaat.
dinsdag 9 september 2014 om 07:18
Op het eind ben je het zo spuugzat dat je heel graag wil bevallen geloof me! De eerste was bij mij nogal , eh, traumatisch te noemen, bij nr 2 vroeg ik een ruggenprik. Die hielp wel wat maar ik voelde het nog steeds, alleen was het hanteerbaar. Eindigde weliswaar in een spoedks maar het is me alles meegevallen. Ik wil geen kinderen meer, maar bevallen is zo bijzonder! ik vind het jammer dat nooit meer mee te mogen maken! Het komt goed, laat het over je heen komen.
dinsdag 9 september 2014 om 07:18
Wat pantax ervaarde had ik bij de eerste 3 cm toen kreeg ik rugweeen met welgeteld 10 sec adempauze tussen in tot ze als een storm in elkaar overliepen, mn stuitje was zwaar gekneusd, ik kotste mn longen uit mn lijf en ging out van de pijn( en ik heb toch heel wat gebroken en gekneusd en ben ook zware ongesteldheid met migraine koorts diaree en flauwvallen gewend) ze probeerde mij zuurstof te geven en een ruggenprik zo zonder verdoving, dat hadden ze net zo goed niet kunnen doen want ik had al ff ontsluiting maar dat kon ik niet aangeven. Ben flink uitgescheurd 4 x een infuus zwaar misgeprikt katheter er nog ff lekker zonder verdoving in terwijl ik helemaal open lag en noem het maar op..... ja het was godsgruwelijk pijnlijk heb niet gegild maar dacht wel... Dat je zoveel pijn kan ervaren en er niet dood van gaat, alsof ik in een metaal pers werd fijngeperst, en ik was dus ook bang. Maar besef ook dat niet iedereen een even pijnlijke bevalling heeft if even heftige weeen, mijn vriendin had eerst een hele fijne bevalling en de tweede was heel erg pijnlijk en niet te vergelijken. Ik zou het zo weer over doen, ik ben het alweer vergeten, en wanneer het gebeurd ben je er ook echt klaar voor, je denkt heel anders en je doet het gewoon echt een oerkracht vond ik het. En het was ook zo weer over het geweld, en daar lag ze dan mijn mooie kindje, al moet je het 10 x over doen, je kan dat, voor je kind. En jij kan het ook!
dinsdag 9 september 2014 om 07:43
quote:-moedersmooiste- schreef op 09 september 2014 @ 07:18:
Wat pantax ervaarde had ik bij de eerste 3 cm toen kreeg ik rugweeen met welgeteld 10 sec adempauze tussen in tot ze als een storm in elkaar overliepen, mn stuitje was zwaar gekneusd, ik kotste mn longen uit mn lijf en ging out van de pijn( en ik heb toch heel wat gebroken en gekneusd en ben ook zware ongesteldheid met migraine koorts diaree en flauwvallen gewend) ze probeerde mij zuurstof te geven en een ruggenprik zo zonder verdoving, dat hadden ze net zo goed niet kunnen doen want ik had al ff ontsluiting maar dat kon ik niet aangeven. Ben flink uitgescheurd 4 x een infuus zwaar misgeprikt katheter er nog ff lekker zonder verdoving in terwijl ik helemaal open lag en noem het maar op..... ja het was godsgruwelijk pijnlijk heb niet gegild maar dacht wel... Dat je zoveel pijn kan ervaren en er niet dood van gaat, alsof ik in een metaal pers werd fijngeperst, en ik was dus ook bang. Maar besef ook dat niet iedereen een even pijnlijke bevalling heeft if even heftige weeen, mijn vriendin had eerst een hele fijne bevalling en de tweede was heel erg pijnlijk en niet te vergelijken. Ik zou het zo weer over doen, ik ben het alweer vergeten, en wanneer het gebeurd ben je er ook echt klaar voor, je denkt heel anders en je doet het gewoon echt een oerkracht vond ik het. En het was ook zo weer over het geweld, en daar lag ze dan mijn mooie kindje, al moet je het 10 x over doen, je kan dat, voor je kind. En jij kan het ook!
Jezus te paard, wat wij toch allemaal moeten doorstaan!
Wat een hel heb jij beleefd zeg. To wat je ook moet proberen is om niet in paniek te raken, bij de eerste raakte ik in paniek van de weeënstorm en dat was geen pretje..Bij nr twee dreigde de weeën ( ondanks ruggenprik!) Me ook weer te overspoelen, dit kwam door de weeën opwekkers, ik heb toen heel bewust tegen mezelf gezegd " nee! Ik raak niet in paniek, ik kan dit! Hou vol!" En toen ebde de wee weer weg, op dit moment was ik er wel bijna hoor, maar toen moest ik de persweeën weer weg puffen, die doen geen pijn maar zijn bijna niet tegen te houden, je lichaam neemt het gewoon over, heel bijzonder vind ik dat. Uiteindelijk kwam hij er niet uit want hij was te groot, toen werd het een spoedks en ik vond het wel prima, ik voelde allang dat het niet paste. Al met al viel het me toch mee!
Wat pantax ervaarde had ik bij de eerste 3 cm toen kreeg ik rugweeen met welgeteld 10 sec adempauze tussen in tot ze als een storm in elkaar overliepen, mn stuitje was zwaar gekneusd, ik kotste mn longen uit mn lijf en ging out van de pijn( en ik heb toch heel wat gebroken en gekneusd en ben ook zware ongesteldheid met migraine koorts diaree en flauwvallen gewend) ze probeerde mij zuurstof te geven en een ruggenprik zo zonder verdoving, dat hadden ze net zo goed niet kunnen doen want ik had al ff ontsluiting maar dat kon ik niet aangeven. Ben flink uitgescheurd 4 x een infuus zwaar misgeprikt katheter er nog ff lekker zonder verdoving in terwijl ik helemaal open lag en noem het maar op..... ja het was godsgruwelijk pijnlijk heb niet gegild maar dacht wel... Dat je zoveel pijn kan ervaren en er niet dood van gaat, alsof ik in een metaal pers werd fijngeperst, en ik was dus ook bang. Maar besef ook dat niet iedereen een even pijnlijke bevalling heeft if even heftige weeen, mijn vriendin had eerst een hele fijne bevalling en de tweede was heel erg pijnlijk en niet te vergelijken. Ik zou het zo weer over doen, ik ben het alweer vergeten, en wanneer het gebeurd ben je er ook echt klaar voor, je denkt heel anders en je doet het gewoon echt een oerkracht vond ik het. En het was ook zo weer over het geweld, en daar lag ze dan mijn mooie kindje, al moet je het 10 x over doen, je kan dat, voor je kind. En jij kan het ook!
Jezus te paard, wat wij toch allemaal moeten doorstaan!
Wat een hel heb jij beleefd zeg. To wat je ook moet proberen is om niet in paniek te raken, bij de eerste raakte ik in paniek van de weeënstorm en dat was geen pretje..Bij nr twee dreigde de weeën ( ondanks ruggenprik!) Me ook weer te overspoelen, dit kwam door de weeën opwekkers, ik heb toen heel bewust tegen mezelf gezegd " nee! Ik raak niet in paniek, ik kan dit! Hou vol!" En toen ebde de wee weer weg, op dit moment was ik er wel bijna hoor, maar toen moest ik de persweeën weer weg puffen, die doen geen pijn maar zijn bijna niet tegen te houden, je lichaam neemt het gewoon over, heel bijzonder vind ik dat. Uiteindelijk kwam hij er niet uit want hij was te groot, toen werd het een spoedks en ik vond het wel prima, ik voelde allang dat het niet paste. Al met al viel het me toch mee!
dinsdag 9 september 2014 om 07:51
Ik was ook best bang. En heb dat al snel aangegeven bij de verloskundige, die me goed gerust kon stellen.
Ook ik heb yoga gedaan, wat me heel erg heeft geholpen. Sowieso leer je je lijf wat beter kennen en de technieken om weeen op te vangen gaven mij zelfvertrouwen. Tijdens de partnerles leerde mijn man ook heel veel, waardoor ik nog meer vertrouwen kreeg dat hij mij goed kon ondersteunen. Ik was ook bang om in paniek te raken, dus sprak ik van te voren af met mijn man wat hij dan moest doen.
Sowieso hadden wij duidelijke afspraken, zodat hij de beslissingen kon nemen als ik niet meer helder kon denken. Dat vond ik ook een geruststellend idee.
De laatste dagen van mijn zwangerschap was de angst eigenlijk wel verdwenen en kon het mij niet snel genoeg beginnen. Wat was ik het zat. En uiteindelijk viel het mij alles mee, ja het deed pijn, maar zeker niet onhoudbaar. Ik kon het goed wegpuffen en onder een warme douche voelde ik haast niets. Binnen 6 uur nadat de weeen waren begonnen was ik bevallen. Geen nare scheuren of knippen, geen gegil of geschreeuw, geen moment gedacht dat ik het niet vol zou houden oid. Het is echt het mooiste en meest bijzondere wat ik ooit heb gedaan. (En bah, wat had ik er een hekel aan als vrouwen zoiets zeiden )
Succes
Ook ik heb yoga gedaan, wat me heel erg heeft geholpen. Sowieso leer je je lijf wat beter kennen en de technieken om weeen op te vangen gaven mij zelfvertrouwen. Tijdens de partnerles leerde mijn man ook heel veel, waardoor ik nog meer vertrouwen kreeg dat hij mij goed kon ondersteunen. Ik was ook bang om in paniek te raken, dus sprak ik van te voren af met mijn man wat hij dan moest doen.
Sowieso hadden wij duidelijke afspraken, zodat hij de beslissingen kon nemen als ik niet meer helder kon denken. Dat vond ik ook een geruststellend idee.
De laatste dagen van mijn zwangerschap was de angst eigenlijk wel verdwenen en kon het mij niet snel genoeg beginnen. Wat was ik het zat. En uiteindelijk viel het mij alles mee, ja het deed pijn, maar zeker niet onhoudbaar. Ik kon het goed wegpuffen en onder een warme douche voelde ik haast niets. Binnen 6 uur nadat de weeen waren begonnen was ik bevallen. Geen nare scheuren of knippen, geen gegil of geschreeuw, geen moment gedacht dat ik het niet vol zou houden oid. Het is echt het mooiste en meest bijzondere wat ik ooit heb gedaan. (En bah, wat had ik er een hekel aan als vrouwen zoiets zeiden )
Succes
dinsdag 9 september 2014 om 09:46
Ik had het me, net als jij, voorgesteld als een helse ervaring.
Mijn meisje is morgen 3 weken oud en haar geboorte was echt een zware bevalling. Lang weeën, uiteindelijk zat ze vast, lang persen.
En toch dacht ik al heel snel 'was dat het? Dan kan erger!'
De adrenaline in je bloed doet zijn werk, na afloop vond ik het haast een soort kick geven. Je bent in een soort roes.
Was ik daar zo bang voor, dacht ik meteen.
Ik zou het zo weer doen!
Mijn meisje is morgen 3 weken oud en haar geboorte was echt een zware bevalling. Lang weeën, uiteindelijk zat ze vast, lang persen.
En toch dacht ik al heel snel 'was dat het? Dan kan erger!'
De adrenaline in je bloed doet zijn werk, na afloop vond ik het haast een soort kick geven. Je bent in een soort roes.
Was ik daar zo bang voor, dacht ik meteen.
Ik zou het zo weer doen!
Als je alles van tevoren weet, ga je liggen voordat je valt.
dinsdag 9 september 2014 om 09:52
quote:-moedersmooiste- schreef op 09 september 2014 @ 07:18:
Wat pantax ervaarde had ik bij de eerste 3 cm toen kreeg ik rugweeen met welgeteld 10 sec adempauze tussen in tot ze als een storm in elkaar overliepen, mn stuitje was zwaar gekneusd, ik kotste mn longen uit mn lijf en ging out van de pijn( en ik heb toch heel wat gebroken en gekneusd en ben ook zware ongesteldheid met migraine koorts diaree en flauwvallen gewend) ze probeerde mij zuurstof te geven en een ruggenprik zo zonder verdoving, dat hadden ze net zo goed niet kunnen doen want ik had al ff ontsluiting maar dat kon ik niet aangeven. Ben flink uitgescheurd 4 x een infuus zwaar misgeprikt katheter er nog ff lekker zonder verdoving in terwijl ik helemaal open lag en noem het maar op..... ja het was godsgruwelijk pijnlijk heb niet gegild maar dacht wel... Dat je zoveel pijn kan ervaren en er niet dood van gaat, alsof ik in een metaal pers werd fijngeperst, en ik was dus ook bang. Maar besef ook dat niet iedereen een even pijnlijke bevalling heeft if even heftige weeen, mijn vriendin had eerst een hele fijne bevalling en de tweede was heel erg pijnlijk en niet te vergelijken. Ik zou het zo weer over doen, ik ben het alweer vergeten, en wanneer het gebeurd ben je er ook echt klaar voor, je denkt heel anders en je doet het gewoon echt een oerkracht vond ik het. En het was ook zo weer over het geweld, en daar lag ze dan mijn mooie kindje, al moet je het 10 x over doen, je kan dat, voor je kind. En jij kan het ook! Wil toch ook wel wat zeggen dat je nu achteraf zegt dat je het zo weer zou doen.. Knap hoor!
Wat pantax ervaarde had ik bij de eerste 3 cm toen kreeg ik rugweeen met welgeteld 10 sec adempauze tussen in tot ze als een storm in elkaar overliepen, mn stuitje was zwaar gekneusd, ik kotste mn longen uit mn lijf en ging out van de pijn( en ik heb toch heel wat gebroken en gekneusd en ben ook zware ongesteldheid met migraine koorts diaree en flauwvallen gewend) ze probeerde mij zuurstof te geven en een ruggenprik zo zonder verdoving, dat hadden ze net zo goed niet kunnen doen want ik had al ff ontsluiting maar dat kon ik niet aangeven. Ben flink uitgescheurd 4 x een infuus zwaar misgeprikt katheter er nog ff lekker zonder verdoving in terwijl ik helemaal open lag en noem het maar op..... ja het was godsgruwelijk pijnlijk heb niet gegild maar dacht wel... Dat je zoveel pijn kan ervaren en er niet dood van gaat, alsof ik in een metaal pers werd fijngeperst, en ik was dus ook bang. Maar besef ook dat niet iedereen een even pijnlijke bevalling heeft if even heftige weeen, mijn vriendin had eerst een hele fijne bevalling en de tweede was heel erg pijnlijk en niet te vergelijken. Ik zou het zo weer over doen, ik ben het alweer vergeten, en wanneer het gebeurd ben je er ook echt klaar voor, je denkt heel anders en je doet het gewoon echt een oerkracht vond ik het. En het was ook zo weer over het geweld, en daar lag ze dan mijn mooie kindje, al moet je het 10 x over doen, je kan dat, voor je kind. En jij kan het ook! Wil toch ook wel wat zeggen dat je nu achteraf zegt dat je het zo weer zou doen.. Knap hoor!
dinsdag 9 september 2014 om 09:53
Ik ga je niet voorliegen, bevallen is niet fijn. Maar het einde van je zwangerschap is ook niet fijn. De meeste vrouwen snakken er op een gegeven moment naar dat gewicht en dat getrappel in levende lijve te zien. En dat moment is alles waard. Daar doe je het voor. Durf je eraan over te geven. Dat is de enige tip die ik je kan geven. En alvast een goede rest van de zwangerschap en een positieve bevalling straks
Nog steeds hopend op een beter leesbare vormgeving 
dinsdag 9 september 2014 om 09:54
quote:*lelie* schreef op 09 september 2014 @ 02:05:
Heel normaal hoor dat je bang bent.
Mijn moeder zei altijd "als het echt zo erg was,kwam er nergens een 2e" Precies! Als het echt zo afschuwelijk was, had ik het ook wel bij één kind kunnen laten. Maar ik wilde er daarna nog twee! Du zo erg was het, bij mij althans, niet.
Heel normaal hoor dat je bang bent.
Mijn moeder zei altijd "als het echt zo erg was,kwam er nergens een 2e" Precies! Als het echt zo afschuwelijk was, had ik het ook wel bij één kind kunnen laten. Maar ik wilde er daarna nog twee! Du zo erg was het, bij mij althans, niet.
dinsdag 9 september 2014 om 09:55
Ik ben echt blij met jullie verhalen, zelfs de mindere want het is het blijkbaar allemaal waard (pff klinkt ook weer zo klef haha) Wil niet zeggen dat ik helemaal niet meer bang ben maar ik vind er toch wel wat rust in. Echt super bedankt! Ga me voor nemen zodra ik me rot voel even door dit topic te lezen om me weer met beide benen op de grond te zetten.
dinsdag 9 september 2014 om 11:36
Wat mij hielp, er maar niet teveel over nadenken, maar ik ben dan ook een kei in struisvogelen, gewoon doen alsof het er niet is.
Uiteindelijk reageerde ik heel anders dan ik vantevoren bedacht had, ik was rustig, Zen, iedereen moest zn mond houden en vooral van me af blijven. Terwijl ik dus vantevoren bedacht had dat afleiding (gesprekjes tussen vk en kraamhulp, massage, rondlopen enz. vast wel zouden helpen). Daar lag ik dan heel rustig tijdens een weeenstorm (volledige ontsluiting binnen 1,5uur), op mn zij, met als grootste zorg 'waar zijn mijn sokken? Ik heb zo'n koude voeten'.
Uiteindelijjk ben ik naar het ziekenhuis gegaan voor de vacuum, omdat ik al een uur aan het persen was en baby niet verder kwam.
Maar op dat moment regelt je lijf het prima, die hormonen waar je nu zo'n last van hebt zorgen op dat moment dat je het allemaal aankunt en blijkt dat niet te lukken zijn er genoeg oplossingen waar de deskundigen om je heen aan denken, dat hoef je zelf niet te doen! Heb vertrouwen in je lijf en de verloskundige/gynaecoloog.
En tegen die tijd is het anders dan nu, je bent dan het zwanger zijn zat, de buik zat en wilt je baby zien en die baby moet er eerst uit, one way or another.
Uiteindelijk reageerde ik heel anders dan ik vantevoren bedacht had, ik was rustig, Zen, iedereen moest zn mond houden en vooral van me af blijven. Terwijl ik dus vantevoren bedacht had dat afleiding (gesprekjes tussen vk en kraamhulp, massage, rondlopen enz. vast wel zouden helpen). Daar lag ik dan heel rustig tijdens een weeenstorm (volledige ontsluiting binnen 1,5uur), op mn zij, met als grootste zorg 'waar zijn mijn sokken? Ik heb zo'n koude voeten'.
Uiteindelijjk ben ik naar het ziekenhuis gegaan voor de vacuum, omdat ik al een uur aan het persen was en baby niet verder kwam.
Maar op dat moment regelt je lijf het prima, die hormonen waar je nu zo'n last van hebt zorgen op dat moment dat je het allemaal aankunt en blijkt dat niet te lukken zijn er genoeg oplossingen waar de deskundigen om je heen aan denken, dat hoef je zelf niet te doen! Heb vertrouwen in je lijf en de verloskundige/gynaecoloog.
En tegen die tijd is het anders dan nu, je bent dan het zwanger zijn zat, de buik zat en wilt je baby zien en die baby moet er eerst uit, one way or another.
dinsdag 9 september 2014 om 12:31
Voor het bevallen an sich ben ik nooit heel bang geweest. Achteraf was het goed te doen. Ik heb wel een ruggenprik gevraagd, want na een paar uur blijven hangen op 4 cm en een groot kind in het vooruitzicht wilde ik enigszins "kunnen uitrusten". De aanwezige vk probeerde mij er inderdaad vanaf te praten (in Italie), maar ik heb voet bij stuk gehouden. Het zetten van de ruggenprik deed geen pijn (en ik ben als de dood voor naalden) en daarna echt even kunnen rusten. Binnen een paar uur zat ik op volledige ontsluiting. Het persen viel 100% mee.
Waar ik wel als de dood voor was, en dat komt door mijn moeder, waren de inwendige onderzoeken. Jarenlang heb ik moeten aanhoren hoe vreselijk genant een inwendig onderzoek wel niet is, dat mijn moeder helemaal verkrampte tijdens zo'n onderzoek etc. Ik was er dus echt als de dood voor. Uiteindelijk redelijk vaak inwendige onderzoeken gehad tijdens mijn zwangerschap en het viel echt 100% mee. Ja leuk is anders, maar absoluut niet het einde van de wereld en het duurt maar even. Maar ik snap je dus heel goed dat je door je opvoeding ergens heel bang voor kunt worden, en je de angst enigszins opblaast tov de realiteit.
Waar ik wel als de dood voor was, en dat komt door mijn moeder, waren de inwendige onderzoeken. Jarenlang heb ik moeten aanhoren hoe vreselijk genant een inwendig onderzoek wel niet is, dat mijn moeder helemaal verkrampte tijdens zo'n onderzoek etc. Ik was er dus echt als de dood voor. Uiteindelijk redelijk vaak inwendige onderzoeken gehad tijdens mijn zwangerschap en het viel echt 100% mee. Ja leuk is anders, maar absoluut niet het einde van de wereld en het duurt maar even. Maar ik snap je dus heel goed dat je door je opvoeding ergens heel bang voor kunt worden, en je de angst enigszins opblaast tov de realiteit.
dinsdag 9 september 2014 om 12:38
Mijn vriendin is ook iedere keer makkelijk bevallen. Thuis en meestal in bad. Een van onze kinderen werd zelfs geboren in vliezen die nog intact waren. Dat laat wel zien dat er helemaal geen sprake was van gepers of medische ingrepen! Bij alle kinderen zat ze voorover, al of niet in het water. Het water kan de huid weker maken, maar ook pijnstillend werken en helpen om te ontspannen. Zij vond het een prachtige ervaring, iedere keer! En ik ook.
dinsdag 9 september 2014 om 12:44
