Jong en burnout

@inge fijne vakantie! hoop dat je een beetje bij kan tanken



@jooois ik herken me erg in jou verhaal.. alsof ik het zelf geschreven heb. Ik ben nu ook 4 a 5 maanden verder, maar ben blij dat ik mijn school heb afgerond. Ik herken met name erg je onrust. ''De gedachten/onrust maak je zelf'' vertelde de psycholoog mij. Ik vind dit ook nog lastig hoor, soms kan ik er gewoon niet door slapen. Ik maak me dan blijkbaar zo druk dat het lijkt alsof ik ieder moment iets erg belangrijks moet doen ofzo. Onderschat het niet en herken de signalen die je lichaam afgeeft. Hyperventilatie hoort er vaak bij. Als je stress hebt ga je sneller hyperventileren dan wanneer je je relaxed voelt. Probeer je niet druk te maken wanneer er ''paniek'' ontstaat. Ga rustig liggen en let op je buikademhaling, je zult merken dat het beter zal gaan.



@underkoffer wat ontzettend naar dat dit je ook heeft gegrepen zeg.. onthoud inderdaad dat je niet de enige bent. Gelukkig was het bloed goed. Neem goed de tijd voor jezelf om na te denken en op welke manier je evt stressfactoren weg kunt nemen, zodat je je leven goed in kaart hebt. Je hoeft je echt niet te schamen, uiteindelijk zal iedereen het begrijpen. Ik sta er eigenlijk niet meer van te kijken dat dit veel jonge mensen, waaronder ook scholieren overkomt. De druk van de buitenwereld is zo groot, men verwacht zoveel van je.. en het lastige je wil alles perfect doen. Ik heb dat ook heel erg, dat gevoel van '' wat zullen andere mensen van me denken ''. Ik denk dat iedereen dit wel heeft, alleen ik trek het soms erg van me aan. Ik moet ook leren dit los te laten. Probeer te rusten en geef je over aan een psycholoog. En onthoud; niets moet he..



@ de rest; dikke knuffel



Momenteel voel ik me erg moe, moe moe. Ik voel me net bejaard, mijn conditie is echt hard naar beneden gegaan. Het lukt niet om overdag te slapen, maar 's nachts slaap ik gelukkig wel weer wat beter! Ook heb ik het idee dat ik weer wat meer structuur voor mezelf creëer. Heb vaste ochtenden waarop ik een paar uurtjes werk. Ik train voor 50% mee met mijn team en om deze activiteiten heen probeer ik rust en ontspanning te zoeken. Als het weer dan een beetje mee zit lukt dat aardig, maar ik zie wel op tegen de donkere dagen die straks komen gaan. Dan vind ik het zo lastig om de deur uit te gaan om even een blokje om te lopen..

@sann92; altijd fijn om een beetje herkenning te hebben De onrust en gedachten maak je inderdaad zelf, dat gevecht heb ik ook altijd in mijn hoofd; de onrust die ik mezelf aanpraat, en het stemmetje die dan zegt dat ik moet ophouden met zoveel denken.

Probeer de donkere dagen waar je tegenop ziet toe te laten, iedereen mag zich wel eens rot voelen en hopelijk worden ze door je acceptatie wat minder donker. Weet dat het erg lastig is, want die dagen zijn echt vervelend, maar door er tegenop zien wordt het veel erger. Ben er zelf ook niet zo goed in hoor Probeer energie te halen uit de goede dagen die je hebt!



Ik hyperventileer ondertussen al een heel stuk minder, eindelijk! Ik ben alleen 3 weken geleden weer begonnen met trainen (ik handbal) en merk ook inderdaad dat al dit hyperventileren en stressen ontzettend veel kracht en energie heeft gekost. Voelde me echt een slappe vaatdoek. Hoewel het wel lekker was om weer te trainen, zit ik door mijn mega slechte conditie steeds wel heel hoog in mijn ademhaling (ben met sporten niet zo goed in doseren; het is vaak alles of niets) ik hyperventileer op zo'n moment ook niet, maar loop daarna dus weer dagen rond met spierpijn in mijn tussenribspieren, heel vervelend want daar krijg je een benauwd gevoel van. En deels zal ik ze ook nog steeds wel teveel onbewust aanspannen, dus op advies van de dokter zit ik nu aan de valeriaan om ze hopelijk iets meer te kunnen ontspannen.

Afgelopen week ook weer begonnen met school, in overleg een aangepast rooster dus ga tot aan de herfstvakantie eerst 3 halve dagen in de week. Ben wel kapot na zo'n dag, vooral het reizen met de bus en de drukte die je daar om je heen hebt vreet energie. Misschien maar even oordopjes kopen en lekker muziek luisteren



@underkoffer; wat vervelend allemaal zeg! Wel fijn dat je nu om je werk in ieder geval even niet druk hoeft te maken, dat scheelt al enorm! Ik herken de faalangst en jezelf druk opleggen erg goed. Ik probeer nu zelf mijn gedachtepatroon hierin een beetje te veranderen, ga eerst kijken of me dit zelf zonder professionele hulp lukt en anders kan ik alsnog hulp daarbij gaan zoeken. Hopelijk kan de psych je hierbij helpen!

Veel met je omgeving praten is echt goed, het lucht op en doordat ze er vanaf weten zullen ze ook niet zo snel vraagtekens zetten als je een keer iets niet kunt of wat dan ook. Scheelt jou weer een hoop stress. Hoop dat je deze schaamte snel achter je kunt laten liggen. Ik had hier ook erg last van - vooral van het feit dat ik NOG een jaar ouder zou zijn met afstuderen, ben straks 28 als ik klaar ben - maar je kunt nu niets aan je situatie veranderen en het is ook absoluut niet iets waar je je voor hoeft te schamen. Die acceptatie komt vanzelf, net als de rust in je hoofd het is helaas een fase die erbij hoort waar je even doorheen moet, en daarom is praten zo belangrijk want dan kan die onrust even uit je hoofd. En blijf vooral lekker veel slapen, je lichaam heeft het nu even nodig! Sterkte, en ga inderdaad lekker schrijven als het je helpt. Daarvoor is dit forum er

Faalangst is hier ook bekend, net als er niet toe doen, niet goed genoeg zijn, mensen teleurstellen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Inmiddels twee keer bij gespecialiseerde therapie geweest.. Gaat tijd kosten..veel tijd...maar komt goed. Het moet maar liever vandaag nog dan morgen.



Inge fijn dat je lekker aan het genieten bent!

Wat fijn dit topic! Ik dacht dat ik gek werd en me alleen aan stelde, ben 22 werk 38 uur per week soms 44 uur. Ik hield van mijn baan, maar ik krijg mezelf niet meer mijn bed uit. Ben gewoon op. Schreeuwend tegen mijn vriend zei ik opeens ik wil niet naar werk! Ik wil wel andere soort werk doen maar ik ga niet meer terug naar mijn werk! Wat hier precies de reden van is weet ik niet? Misschien omdat ik er achter ben gekomen dat ik lichamelijk niet helemaal oke ben? Ik weet dat ik hulp moet gaan vragen, of met iemand moet gaan praten, maar ik ben altijd dat sterke meisje geweest die schijt op alles leek te hebben! Zit nu ook op me kamer met de gordijnen gesloten.

Ik vroeg me af hoe jullie dit ook op werk naar buiten hebben gebracht? Ik heb gezegd dat ik een griepje heb, maar moet om de dag laten weten hoe het gaat, ik wil echt niet naar werk, ik wil niet huilend op station staan! Pff voel me net een kind wat niet naar school wilt. Hoe heeft dit kunnen gebeuren?

Lieve allemaal,



wat ongelofelijk dat we dit allemaal moeten doormaken, maar wat ontzettend fijn dat het met sommigen van jullie al in een stijgende lijn zit, dat geeft toch hoop!



Ik ben nieuw op het forum en stel me graag even voor. In juni ben ik overbelast geraakt op mijn werk na een onmogelijk project- achteraf gezien was het probleem er eigenlijk al veel eerder maar in juni was de emmer vol. Ik liep al veeel langer met het idee, maar heb toen mijn baan opgezegd met het idee voor mezelf te beginnen of iets anders te zoeken- een wat minder hectische werkomgeving, zonder voortdurende conflicten en onrealistische eisen en een onmogelijk takenpakket.



Ik had er alle vertrouwen in dat ik me met een fijne vakantie voor de boeg ook snel genoeg weer de oude zou worden. Aanvankelijk ging het ook wel snel wat beter, maar na de vakantie, en een paar conflicten op werk en prive, ben ik uiteindelijk sinds 3 weken nog veeeel dieper gevallen, en ik sta oog in oog met mijn ergste angst: thuis te zitten en helemaal niks te kunnen doen. Niet kunnen slapen, angsten, depressief, helemaal gespannen en vooral ook lichamelijk he-le-maal gebroken.



Wat me echt opvreet is dat ik de energie niet heb om de dingen te doen waar ik normaal van ontspan: lekker lang wandelen, boeken lezen, reizen of fietsen en dingen ontdekken. Ik kijk een film maar ben halverwege de draad kwijt. Ik zit een beetje neurotisch op te ruimen, terwijl ik er eigenlijk de energie niet voor heb. Ik maak kleine wandelingetjes maar voel me daarna helemaal gesloopt. En kan me bovenal niet verzoenen met deze ik: ik ben toch die energieke, avontuurlijke, enthousiaste jonge vrouw die alle balletjes in de lucht kan houden? Ik kan mijzelf in deze toestand gewoon helemaal niet accepteren- en weet dat daar de opening zit naar herstel, maar ik kan het gewoon nog niet! Ik ben mezelf helemaal kwijt....



Hebben jullie dat ook doorgemaakt, dat je ook even helemaal niet meer weet wat je uberhaubt leuk en ontspannend vind? Dat ALLES te veel energie kost- inclusief niets doen?



Af en toe trek ik me op aan een fijn moment- de liefde voor mijn vriendje of lieve vrienden, een klein moment van acceptatie en rust als ik in het zonnetje zit, als ik de focus vind om toch iets erg lekkers op tafel te zetten. Maar constateer dan toch dat ik me de volgende dag eigenlijk nog slechter voel dan die daarvoor. Ik voel me op het moment mijn ergste vijand- terwijl ik dacht dat het mijn werk was dat me zo sloopte, blijkt mijn karakter dat net zo goed te zijn (of juist nog veel meer).



@Inge, wat heerlijk dat je zo geniet van je vakantie, zo fijn om te horen, ik gun het je zo na die moeilijke tijden! Beetje jaloers! Ook ik ben aan antidepressiva begonnen, zit aan dag 3. Wat ik merk is dat ik me eigenlijk nog meer moe voel dan daarvoor- zware ledematen enzo. had jij dat ook in het begin? Ik vraag me af of het niet te veel is voor mijn arme lichaam op het moment dat zo moemoemoe is, of zou het een tijdelijke bijwerking zijn die weer over gaat?



@doeline, supergoed van je dat je op de rem hebt getrapt en je hebt ziekgemeld! En dat je eerlijk bent tegen jezelf, dat de emmer vol zit. Als ik jou was zou ik nog een paar daagjes 'uitzieken' en dan een gesprek aangaan met je baas, waarin je uitlegt dat het even niet meer gaat. En naar de huisarts, die kan je doorverwijzen naar een psycholoog of iets dergelijks, dat lucht echt op! Volgens mij zijn het juist de sterke, enthousiaste, supervrouwen die dit moeten meemaken... Je gunt het je ergste vijand niet, maar het komt echt goed, het heeft even tijd nodig maar dat is ok! Zorg goed voor jezelf!

wel heeeel lang verhaal geworden zie ik, sorry, moest er even uit!

@*bloem, ik herken mezelf helemaal in jou verhaal! Zit jij al bij een psycholoog of? Ik heb maandag afspraak gemaakt met mijn huisarts want heb inderdaad het gevoel dat ik echt met iemand moet praten voordat ik nog verder van me pad afdwaal. Net zoals ik tijd nodig heb, heb jij ook tijd nodig! Wees niet zo streng voor jezelf! Maar ik weet dat het makkelijker gezegd is dan gedaan, voor mij voelt het ook alsof ik gefaald heb.

Hoi Doeline,



ik zit inderdaad bij een psychotherapeut, waar ik al eerder goede ervaring mee had toen ik tien jaar geleden wat in de put zat. Meestal zijn de gesprekken wel fijn, geven wat relativering en steun en hoop en inzicht. Gisteren echter was het echt wel een beetje confronterend- over dat ik alles onder controle wil houden en niet gewoon ontspannen kan voelen en zijn, dat is ook helemaal waar. Dat ik dingen zou moeten leren loslaten. I know, maar dat kan ik blijkbaar niet- waardoor ik echt boos wordt op mezelf. Oh oh oh, het zou zo fijn zijn om wat minder streng te worden naar jezelf, zoals je al zegt!



Wat goed dat je naar je huisarts gaat! En ookal voelt het nu alsof je hebt gefaald- het is maar werk, je bent veel meer dan dat, ookal zie je dat nu even niet. Het komt goed!

Hoi bloem,



wel fijn dat je een persoon hebt met wie je goed kan praten. Zo'n confrontatie is ook wel goed, zet je aan het denken. Hoe gaat het vandaag met je?



Ik zit heel erg in de knoop met werk, moet bijna elke dag wat van me laten horen, en ze klinken zo geirriteerd door de telefoon.

Hoi doeline,



hm, gaat vandaag niet zo erg goed. Trillerig en onzeker en vanochtend geen zin in weer zo'n dag. Maar ga nu naar een goede vriendin die me gaat masseren, dus dat is wel fijn.



Ik denk dat je je wat zekerder voelt in het gesprek naar je baas als je een diagnose hebt van je huisarts. Dan voel je je toch meer gesterkt in wat je eigenlijk al weet. Dat je even een stapje terug moet doen. Ik vond het ook heel moeilijk om het tegen mijn bazen te zeggen maar viel achteraf erg mee! Probeer kalm te blijven en zeg dat het geen onwil is, maar dat je nu even niet meer kunt. Denk ik. Hoe gaat het met jou vandaag? Liefs, ook aan alle andere burnouter meelezers!

Oh wat lekker dat jij je lekker laat masseren, hopelijk helpt het en voel jij je daarna wat beter.



Hoe heb jij dit verteld aan je baas? Via de telefoon of ben je even langs geweest? Heb je ook nog met de arbo arts gesproken?

Me vriend wilt me meenemen om wat leuks te doen, alleen krijg ik meteen hart kloppingen. Straks kom ik iemand van werk tegen? Heb ik het wel verdiend om wat leuks te doen, ik zit toch de hele week thuis??

hoi doeline,



lijkt me een goed idee hoor om wat leuks te doen met je vriend! wie weet voel je je wat beter! Ik heb mijn baas in de ochtend gebeld en gezegd dat ik nog ziek ben, maar wel naar werk wil komen voor een gesprek over mijn afwezigheid. Toen heb ik alles uitgelegd. En heb gevraagd of ze een afspraak met een bedrijfsarts konden maken. Je weet zelf het beste of het voor jou te doen is, maar ik denk dat het wel goed kan zijn om het face to face te bespreken- ze zullen dan ook meteen in je ogen kunnen zien dat het menens is. Een burned out kennis van me had aan haar baas echter gevraagd of ze ergens buiten kantoor af konden spreken. Dat kan natuurlijk ook. Hoop dat je een fijne avond hebt!



@alle anderen, jullie natuurlijk ook!

Ik voel me schuldig als ik wat leuks ga doen. Hoe ging het van uit daar toen je de bedrijfarts hebt gesproken? Hoe was je massage gaat het beter?

De bedrijfsarts had me in eerste instantie gedeeltelijk arbeidsongeschikt verklaard- ik mocht halve dagen werken met duidelijk afgebakende taken zonder druk. Daar was is het zelf ook wel mee eens- ik denk dat ze ook vaak wel meegaan in je eigen wens tot op zekere hoogte. Toen het later slechter ging heeft ie me 100% vrijaf gegeven. Ik heb dat laatste consult toen telefonisch gedaan want ik kon niet echt op mijn benen staan.



Massage en yoga was wel fijn, maar voel me nog niet echt beter.... Een feelgood filmpje kijken maar.

Dankje wel! Maandag gewoon even naar de huisarts gaan en van uit daar verder kijken.



Welke film ga je kijken? Ik ben ook thuis gebleven. Probeer morgen wel naar de stad te gaan.

@Doeline, ik heb het zelf niet zozeer aan hoeven geven op het werk, het was wel zichtbaar dat het niet goed met mij ging. Ik heb toen zelf gevraagd om een consult met de bedrijfsarts. Ik ben toen halve dagen gaan werken, dat duurde niet lang of ik ging weer hele dagen werken, dat heb ik een maand volgehouden en toen ging het helemaal mis. Ik was al bij een psycholoog en inmiddels bij gespecialiseerde therapie.



Nu heb ik een heel fijne werkgever, en ook de bedrijfsarts is meegaand. Echter wil ik meer dan dat zij mij adviseren, echter blijf ik van mening dat ik altijd zelf nog de gene ben die aan kan geven hoe het gaat. En ten opzichte van een ruime maand geleden gaat het wel een stuk beter. Al blijven er echt momenten dat het niet gaat. Het bekende 1 stapje vooruit en twee achteruit.



Je moet zeker leuke dingen doen. Leuke dingen doen en ontspannen is mij gezegd. Ik vond dat zeker in het begin enorm lastig. Hoezo leuke dingen doen en ontspannen? Dan kan ik toch ook gewoon werken. Dat is er bij mij heel erg lastig uit te krijgen.

Tegen mij zeiden ze;



3 stappen voorruit, 2 achteruit



Kan dus even duren voordat je er bent, maar zolang je maar voorruit gaat.. Het is zwaar, maar blijf er vooral over praten



En een begripvolle leidinggevende scheelt ook een hele hoop

@ doeline: Hoe ging het bij de huisarts? Ben benieuwd!



@ amandelmeel, ik las je bericht over je faalangst, er niet toe doen: vind jij soms het ook zo confronterend wat er allemaal bovenkomt nu je thuis zit en alle tijd hebt van de wereld om over dit soort zaken na te denken? Of lukt het jou om dit met mildheid bekijken?



@ inge, ben ontzettend benieuwd hoe het Griekse avontuur verder gaat, zo fijn om te lezen dat je zo geniet! al bijna thuis, of blijf je nog even daar?



liefs

@bloem, ik kan dat zeker niet loslaten. Deze zaken en meer zijn de reden dat ik nu in deze situatie zit. Nachtmerries tot in detail erbij. Ik heb therapie en daar wordt het allemaal naar boven gehaald. Het is niet leuk maar het moet. Pas als ik alles eens erken en het een plek leer te geven en leer te accepteren van dingen, dan komt het in orde. Het is alleen een lange pijnlijke weg.



Wel kan ik weer wat beter functioneren. Ben vanochtend naar kantoor geweest voor te werken. Ging goed en voelde goed. Ik besef me wel dat ik dit nog niet iedere dag moet doen en goed mijn grenzen moet bewaken. Toch zie ik het als een stapje vooruit.



Ook weet ik dat na de therapie ik me niet zo goed ga voelen. Maar ook dat hoort erbij. Daarna maar hardlopen om mijn hoofd wat leeg te maken.



Ik kan wel zeggen dat ik wel wat licht aan het eind van de tunnel zie al ben ik er nog lang niet.

Hi meiden, hoe gaat het met jullie?



Had vandaag me afspraak bij de huisarts, die was heel begripvol en verwees me meteen door naar de psycholoog, gaf me wel de tip om contact op te nemen met de bedrijfsarts zodat ik meer rust zal krijgen. Dus ik bellen met werk, het eerst gesprek doet HR eerst zelf en dan pas sturen ze je door naar de bedrijfsarts. Zijn jullie hier mee bekend? Ik vind dit ook wel raar, ik wil niet dat straks hele hoofdkantoor weet van mijn situatie.