Psyche
alle pijlers
Mijn schoonmoeder is vroegtijdig dement.
donderdag 25 september 2014 om 19:06
Hoi allemaal.
Ik moet even mijn verhaal kwijt.
Ik hoop dat het een beetje te volgen is.
Mijn schoonmoeder is nog geen 55 jaar en lijdt aan vroegtijdige dementie.
Dit weten wij nu ruim twee jaar.
Ik reageerde geschokt en mijn vriend reageerde met de woorden:mijn moeder is altijd al zo verward/onhandig en vergeetachtig geweest.
Mijn schoonmoeder woont nu al ruim twee jaar niet meer thuis, maar in een verzorgingshuis.
Ze heeft moeite met het opnemen en verwerken van nieuwe informatie.
Last van wisselende stemmingen.
Staart vaak als een zombie voor zich uit.
Verliest het overzicht in alle dagelijkse dingen zoals aankleden/wassen/toiletbezoek/ koffie zetten/ eten etc.
Zij kan dus niet meer zelfstandig wonen en krijgt gelukkig alle hulp die zij nodig heeft.
Ze heeft vermindering van de woordenschat en problemen met het vinden van woorden.
Haar geheugen is nog redelijk goed. Maar er zijn ook dagen dat zij bijvoorbeeld de naam van mijn zoon niet weet.
In het begin gingen wij ( ik,mijn zoon en mijn vriend) er 1x per week naartoe.
De bezoekjes werden steeds minder.
Nu zijn de bezoekjes minder dan 1x per maand.
Mijn vriend zegt er geen behoefte meer aan te hebben omdat hij niks aan die bezoekjes heeft.
Omdat zijn moeder niks zegt en als een zombie op de stoel zit. Ik heb die behoefte juist wel.
Maar vind het raar om daar alleen naartoe te gaan. Dus ik ga alleen als mijn vriend zin heeft.
Wat mij opvalt aan de bezoekjes is dat mijn schoonmoeder helemaal opleeft als ze ons ziet.
Als ik haar dan een dikke knuffel geef, moet zij altijd huilen.
Mijn vriend geeft haar alleen een kus of zegt hoi mam.
Verder praat hij meeste van de tijd met zijn vader en zegt niet zoveel tegen zijn moeder.
Ik ben altijd degene die een gesprek met haar aangaat voor zover dat mogelijk is, die even met haar koffie gaat halen of meeloopt naar haar kamer als ze iets wil laten zien etc.
Maakt mij niet uit want ik doe dit met alle liefde.
Ik hou namelijk ontzettend veel van mijn schoonmoeder.
Maar het is mij vanaf het begin van onze relatie al duidelijk dat mijn vriend niet echt een band heeft met zijn moeder.
Hij is meer een papa's kindje om het maar zo te noemen.
Ik heb niet zoveel met mijn schoonvader, waarom dat is weet ik niet precies.
Ik vraag mijn schoonmoeder nooit: wat heb je gister gedaan? Of andere vragen die over de dag/dagen ervoor gaan.
Ook niet over doktersbezoeken of therapie.
Als ik iets wil weten vraag ik dat aan mijn schoonvader of degene die dienst heeft.
Want ik weet dat zij dat antwoord niet weet.
Dat besef heeft zij soms ook.
Zij vind het soms erg vervelend als ik iets vraag en ze weet het antwoord niet.
Dan zegt ze;dat weet ik niet en begint ze te huilen.
Zij is zich er op sommige momenten dus bewust van dat zij dingen niet meer kan/weet.
Dat levert frustraties op,onmacht en verdriet.
Dus ik ben heel erg alert op wat ik vraag/zeg.
Mijn vriend is dat niet.
Hij vroeg een paar weken terug op een zaterdag. Hoe het dinsdag in het ziekenhuis was gegaan.
Zijn moeder was het zh-bezoek al vergeten en keek hem een beetje verward aan.
Ik zat naast mijn vriend aan tafel en schopte hem tegen zijn been, hij vroeg waarom ik hem schopte.
Toen zei ik; schat,ben jij vergeten wat ik jou heb gezegd voordat wij naar binnen gingen?
Ik had jou eraan herinnerd dat jij jou moeder geen vragen moet gaan stellen, over dingen die zijn gebeurd. Want je weet wat er dan gebeurt.
Dat was hij vergeten.
Niet bepaald slim van hem, maar goed zoiets kan gebeuren.
Ik ben toen gauw van onderwerp veranderd waardoor mijn schoonmoeder het voorval weer vergat.
Momenteel werk ik als huishoudelijk hulp in een woonzorgcentrum, waarbij ik ook bij dementerende ouderen over de vloer kom.
Dit is voor mij soms erg confronterend, maar tegelijkertijd ook erg leerzaam.
Nu hoorde ik gister van mijn vriend dat het nu slechter gaat met mijn schoonmoeder,dat zij steeds verwarder begint te worden en meer moeite krijgt met dingen doen.
Ik schrok hier erg van.
Mij doet het allemaal veel verdriet, mijn vriend is erg nuchter.
Ik heb harde dingen gezegd om te kijken of hij echt zo nuchter erover denkt of dat hij zich misschien groot houdt.
Ik werd op gegeven moment boos en zei: als jou moeder jou morgen niet meer herkent,doet het jou dan helemaal niks? Hij antwoordde nee dat zal mij niet raken. Hij keek me recht in de ogen toen hij dat zei en hij meende het ook.
Ik antwoordde dat ik het verschrikkelijk zal vinden als mij dat zou overkomen.
En dat ik graag wat vaker naar haar toe zou willen.
Daarna is mijn vriend in slaap gevallen.
Vandaag is hij vanuit werk thuis gekomen.
Heeft zich omgekleed en is naar de stad gegaan omdat hij met een vriend heeft afgesproken.
Ik kan het niet beseffen dat mijn vriend zo nuchter is over zijn moeder, want het doet mij wel veel verdriet.
Wat zouden jullie doen als je in mijn schoenen stond?
Ik moet even mijn verhaal kwijt.
Ik hoop dat het een beetje te volgen is.
Mijn schoonmoeder is nog geen 55 jaar en lijdt aan vroegtijdige dementie.
Dit weten wij nu ruim twee jaar.
Ik reageerde geschokt en mijn vriend reageerde met de woorden:mijn moeder is altijd al zo verward/onhandig en vergeetachtig geweest.
Mijn schoonmoeder woont nu al ruim twee jaar niet meer thuis, maar in een verzorgingshuis.
Ze heeft moeite met het opnemen en verwerken van nieuwe informatie.
Last van wisselende stemmingen.
Staart vaak als een zombie voor zich uit.
Verliest het overzicht in alle dagelijkse dingen zoals aankleden/wassen/toiletbezoek/ koffie zetten/ eten etc.
Zij kan dus niet meer zelfstandig wonen en krijgt gelukkig alle hulp die zij nodig heeft.
Ze heeft vermindering van de woordenschat en problemen met het vinden van woorden.
Haar geheugen is nog redelijk goed. Maar er zijn ook dagen dat zij bijvoorbeeld de naam van mijn zoon niet weet.
In het begin gingen wij ( ik,mijn zoon en mijn vriend) er 1x per week naartoe.
De bezoekjes werden steeds minder.
Nu zijn de bezoekjes minder dan 1x per maand.
Mijn vriend zegt er geen behoefte meer aan te hebben omdat hij niks aan die bezoekjes heeft.
Omdat zijn moeder niks zegt en als een zombie op de stoel zit. Ik heb die behoefte juist wel.
Maar vind het raar om daar alleen naartoe te gaan. Dus ik ga alleen als mijn vriend zin heeft.
Wat mij opvalt aan de bezoekjes is dat mijn schoonmoeder helemaal opleeft als ze ons ziet.
Als ik haar dan een dikke knuffel geef, moet zij altijd huilen.
Mijn vriend geeft haar alleen een kus of zegt hoi mam.
Verder praat hij meeste van de tijd met zijn vader en zegt niet zoveel tegen zijn moeder.
Ik ben altijd degene die een gesprek met haar aangaat voor zover dat mogelijk is, die even met haar koffie gaat halen of meeloopt naar haar kamer als ze iets wil laten zien etc.
Maakt mij niet uit want ik doe dit met alle liefde.
Ik hou namelijk ontzettend veel van mijn schoonmoeder.
Maar het is mij vanaf het begin van onze relatie al duidelijk dat mijn vriend niet echt een band heeft met zijn moeder.
Hij is meer een papa's kindje om het maar zo te noemen.
Ik heb niet zoveel met mijn schoonvader, waarom dat is weet ik niet precies.
Ik vraag mijn schoonmoeder nooit: wat heb je gister gedaan? Of andere vragen die over de dag/dagen ervoor gaan.
Ook niet over doktersbezoeken of therapie.
Als ik iets wil weten vraag ik dat aan mijn schoonvader of degene die dienst heeft.
Want ik weet dat zij dat antwoord niet weet.
Dat besef heeft zij soms ook.
Zij vind het soms erg vervelend als ik iets vraag en ze weet het antwoord niet.
Dan zegt ze;dat weet ik niet en begint ze te huilen.
Zij is zich er op sommige momenten dus bewust van dat zij dingen niet meer kan/weet.
Dat levert frustraties op,onmacht en verdriet.
Dus ik ben heel erg alert op wat ik vraag/zeg.
Mijn vriend is dat niet.
Hij vroeg een paar weken terug op een zaterdag. Hoe het dinsdag in het ziekenhuis was gegaan.
Zijn moeder was het zh-bezoek al vergeten en keek hem een beetje verward aan.
Ik zat naast mijn vriend aan tafel en schopte hem tegen zijn been, hij vroeg waarom ik hem schopte.
Toen zei ik; schat,ben jij vergeten wat ik jou heb gezegd voordat wij naar binnen gingen?
Ik had jou eraan herinnerd dat jij jou moeder geen vragen moet gaan stellen, over dingen die zijn gebeurd. Want je weet wat er dan gebeurt.
Dat was hij vergeten.
Niet bepaald slim van hem, maar goed zoiets kan gebeuren.
Ik ben toen gauw van onderwerp veranderd waardoor mijn schoonmoeder het voorval weer vergat.
Momenteel werk ik als huishoudelijk hulp in een woonzorgcentrum, waarbij ik ook bij dementerende ouderen over de vloer kom.
Dit is voor mij soms erg confronterend, maar tegelijkertijd ook erg leerzaam.
Nu hoorde ik gister van mijn vriend dat het nu slechter gaat met mijn schoonmoeder,dat zij steeds verwarder begint te worden en meer moeite krijgt met dingen doen.
Ik schrok hier erg van.
Mij doet het allemaal veel verdriet, mijn vriend is erg nuchter.
Ik heb harde dingen gezegd om te kijken of hij echt zo nuchter erover denkt of dat hij zich misschien groot houdt.
Ik werd op gegeven moment boos en zei: als jou moeder jou morgen niet meer herkent,doet het jou dan helemaal niks? Hij antwoordde nee dat zal mij niet raken. Hij keek me recht in de ogen toen hij dat zei en hij meende het ook.
Ik antwoordde dat ik het verschrikkelijk zal vinden als mij dat zou overkomen.
En dat ik graag wat vaker naar haar toe zou willen.
Daarna is mijn vriend in slaap gevallen.
Vandaag is hij vanuit werk thuis gekomen.
Heeft zich omgekleed en is naar de stad gegaan omdat hij met een vriend heeft afgesproken.
Ik kan het niet beseffen dat mijn vriend zo nuchter is over zijn moeder, want het doet mij wel veel verdriet.
Wat zouden jullie doen als je in mijn schoenen stond?
anoniem_204068 wijzigde dit bericht op 28-09-2014 11:01
Reden: stond een dubbele zin in
Reden: stond een dubbele zin in
% gewijzigd
Hoogtepunten heb je niet, als je geen dieptepunten hebt gezien.
donderdag 25 september 2014 om 19:14
donderdag 25 september 2014 om 19:17
donderdag 25 september 2014 om 19:18
donderdag 25 september 2014 om 19:19
Lief van je dat je er zo voor haar bent! En jouw vriend is óf een ongevoelige klootzak óf hij zit er enorm mee maar ontkent dat voor zichzelf omdat hij er niet mee om kan gaan. Ik hoop dat je daar achter kunt komen.
Ondertussen zou ik wel zelf zo nu en dan naar schoonmoeder gaan als zij daar zo van opleeft. Sterkte!
Ondertussen zou ik wel zelf zo nu en dan naar schoonmoeder gaan als zij daar zo van opleeft. Sterkte!
donderdag 25 september 2014 om 19:20
quote:Cateautje schreef op 25 september 2014 @ 19:17:
Het is absoluut niet raar om alleen je schoonmoeder te bezoeken en doe dat dan ook alsjeblieft, want nu heeft ze er nog iets aan. Dementie is progressief en wordt dus steeds erger. Maak wat van de tijd dat je nog met haar kunt communiceren.
De rest zwijg ik dood.Huh? De rest zwijg je dood?
Het is absoluut niet raar om alleen je schoonmoeder te bezoeken en doe dat dan ook alsjeblieft, want nu heeft ze er nog iets aan. Dementie is progressief en wordt dus steeds erger. Maak wat van de tijd dat je nog met haar kunt communiceren.
De rest zwijg ik dood.Huh? De rest zwijg je dood?
donderdag 25 september 2014 om 19:22
quote:Penelope_ schreef op 25 september 2014 @ 19:16:
Ik snap niet dat je dan niet gewoon zonder hem gaat. Hij heeft die behoefte niet, maar jij hebt ook een band met haar en hebt die behoefte wel.
Misschien vind hij het ookv wel gewoon moeilijk om haar zo te zien.
+100
Ga zelf op bezoek! En laat je vriend ook in zijn waarde. Niet iedereen is en reageert hetzelfde. Al helemaal niet als het familie betreft.
Ik snap niet dat je dan niet gewoon zonder hem gaat. Hij heeft die behoefte niet, maar jij hebt ook een band met haar en hebt die behoefte wel.
Misschien vind hij het ookv wel gewoon moeilijk om haar zo te zien.
+100
Ga zelf op bezoek! En laat je vriend ook in zijn waarde. Niet iedereen is en reageert hetzelfde. Al helemaal niet als het familie betreft.
donderdag 25 september 2014 om 19:24
Heel veel familie van demente mensen hebben het gevoel dat ze al jaren geleden hun dierbare hebben verloren.
Dat afscheid hebben ze al lang genomen voor diegene komt te overlijden.
Diegene die in die stoel zit en er geregeld naast kleunt, of zwijgt, etc. dat is wel iemand die op hun moeder/ partner LIJKT, maar het toch ook weer niet - helemaal - is.
Dat afscheid hebben ze al lang genomen voor diegene komt te overlijden.
Diegene die in die stoel zit en er geregeld naast kleunt, of zwijgt, etc. dat is wel iemand die op hun moeder/ partner LIJKT, maar het toch ook weer niet - helemaal - is.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 25 september 2014 om 19:25
Als je er behoefte aan hebt: gewoon alleen gaan.Praat over vroeger, neem eventueel een oud fotoalbum mee, en praat over wat/ wie er op staan.
En als ze ineens verwarder is dan normaal, vraag dan eens of ze willen kijken of ze geen blaasontsteking heeft. Het klinkt gek, maar het wordt door de patient zelf niet echt gevoeld, maar ze kan er wel ineens vreemd door reageren.
Sterkte
En als ze ineens verwarder is dan normaal, vraag dan eens of ze willen kijken of ze geen blaasontsteking heeft. Het klinkt gek, maar het wordt door de patient zelf niet echt gevoeld, maar ze kan er wel ineens vreemd door reageren.
Sterkte
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
donderdag 25 september 2014 om 19:26
Allereerst: Wat ben jij een ontzettend lieve schoondochter!
De man van mijn vriendin heeft ook early onset alzheimer en zijn dochter reageert ook niet bepaald begripvol. Mijn eigen moeder heeft vasculaire dementie (beginstadium met goede en slechte momenten) en ik vind het soms ook best moeilijk en heel confronterend. Zaterdag komt mijn moeder weer logeren en ik ga dan zoveel mogelijk leuke dingen met haar doen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik soms ook enorm baal dat mijn moeder iets niet meer weet en dan moet ik mezelf terugfluiten. Ik hoor mezelf dan zeggen: "mama, denk eens goed na, weet je echt niet meer hoe mijn vorige huis er uit ziet" Misschien is het voor je vriend te confronterend?
De man van mijn vriendin heeft ook early onset alzheimer en zijn dochter reageert ook niet bepaald begripvol. Mijn eigen moeder heeft vasculaire dementie (beginstadium met goede en slechte momenten) en ik vind het soms ook best moeilijk en heel confronterend. Zaterdag komt mijn moeder weer logeren en ik ga dan zoveel mogelijk leuke dingen met haar doen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik soms ook enorm baal dat mijn moeder iets niet meer weet en dan moet ik mezelf terugfluiten. Ik hoor mezelf dan zeggen: "mama, denk eens goed na, weet je echt niet meer hoe mijn vorige huis er uit ziet" Misschien is het voor je vriend te confronterend?
donderdag 25 september 2014 om 19:26
Ik denk dat dit de manier van je vriend is om hiermee om te gaan. Hij vind het misschien wel moeilijk om haar zo te zien, maar durft dit niet te uiten en gedraagt zich zo. Ik zou er niks mee doen. Zijn manier, zijn keus. Iedereen gaat hier anders mee om.
En ik snap niet waarom je niet alleen gaat? Ik zit zo vaak alleen bij mijn schoonmoeder is toch niet raar. Als jij dat wil doen, gewoon doen! Vind ze vast fijn.
En ik snap niet waarom je niet alleen gaat? Ik zit zo vaak alleen bij mijn schoonmoeder is toch niet raar. Als jij dat wil doen, gewoon doen! Vind ze vast fijn.
donderdag 25 september 2014 om 19:28
quote:blijfgewoonbianca schreef op 25 september 2014 @ 19:24:
Heel veel familie van demente mensen hebben het gevoel dat ze al jaren geleden hun dierbare hebben verloren.
Dat afscheid hebben ze al lang genomen voor diegene komt te overlijden.
Diegene die in die stoel zit en er geregeld naast kleunt, of zwijgt, etc. dat is wel iemand die op hun moeder/ partner LIJKT, maar het toch ook weer niet - helemaal - is.Ik hoop zo dat ik nooit op een moment kom dat ik zo over mijn lieve moeder denk
Heel veel familie van demente mensen hebben het gevoel dat ze al jaren geleden hun dierbare hebben verloren.
Dat afscheid hebben ze al lang genomen voor diegene komt te overlijden.
Diegene die in die stoel zit en er geregeld naast kleunt, of zwijgt, etc. dat is wel iemand die op hun moeder/ partner LIJKT, maar het toch ook weer niet - helemaal - is.Ik hoop zo dat ik nooit op een moment kom dat ik zo over mijn lieve moeder denk
donderdag 25 september 2014 om 19:29
quote:ana_isabel schreef op donderdag 25 september 2014 19:14 Misschien is dit zijn manier van dealen met de situatie. ? Hoe meer hij jouw afwimpeld met korte antwoorden en snel in slaap vallen, hoe minder hij daadwerkelijk bij zijn gevoel komt.
respect voor jou lieve meid, dat je zo begaan bent met je schoonmoeder. Je hebt een goed hart.
Dat denk ik ook. Hij zei ook: als het mijn vader was overkomen was het anders geweest.
Maar dit is mijn moeder en ik heb niet echt een band met haar. Het doet mij niks, hoe hard het voor jou misschien ook klinkt.
Nou ja dat in slaap vallen en de korte antwoirden snap ik wel, want het gesprek was om half één s'nachts en hij was al vanaf 6 uur s'morgens wakker.
Dank je wel!
respect voor jou lieve meid, dat je zo begaan bent met je schoonmoeder. Je hebt een goed hart.
Dat denk ik ook. Hij zei ook: als het mijn vader was overkomen was het anders geweest.
Maar dit is mijn moeder en ik heb niet echt een band met haar. Het doet mij niks, hoe hard het voor jou misschien ook klinkt.
Nou ja dat in slaap vallen en de korte antwoirden snap ik wel, want het gesprek was om half één s'nachts en hij was al vanaf 6 uur s'morgens wakker.
Dank je wel!
Hoogtepunten heb je niet, als je geen dieptepunten hebt gezien.
donderdag 25 september 2014 om 19:30
quote:netniet schreef op 25 september 2014 @ 19:28:
[...]
Ik hoop zo dat ik nooit op een moment kom dat ik zo over mijn lieve moeder denk Het is nou eenmaal zo dat als je moeder dement wordt, zij niet meer die moederrol vervult voor je. Het IS je moeder, maar ze moedert niet meer. Op die manier bedoel ik dat je al een beetje afscheid hebt genomen.
[...]
Ik hoop zo dat ik nooit op een moment kom dat ik zo over mijn lieve moeder denk Het is nou eenmaal zo dat als je moeder dement wordt, zij niet meer die moederrol vervult voor je. Het IS je moeder, maar ze moedert niet meer. Op die manier bedoel ik dat je al een beetje afscheid hebt genomen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 25 september 2014 om 19:32
Lang niet iedereen kan omgaan met iemand die dement is, zeker als die persoon al op jonge leeftijd verschijnselen kreeg, dan is het nog moeilijker te bevatten. Mijn moeder wordt dement maar die is 91, een enorm verschil maar ik vind het ook moeilijk ermee om te gaan, ook omdat ze, om haar geheugenverlies te verbloemen, tegenwoordig alles aan elkaar lijkt te liegen. Kan je vriend niet een keer een gesprek hebben met een geriater of in ieder geval met iemand die alles van het onderwerp afweet? Desnoods een verpleegkundige die er tijd voor heeft. Van een vreemde zal hij het misschien eerder aannemen dan van jou als je probeert hem duidelijk te maken dat hij minder afstandelijk moet zijn.
verba volant, scripta manent.
donderdag 25 september 2014 om 19:33
quote:pamelacourson schreef op donderdag 25 september 2014 19:19 Lief van je dat je er zo voor haar bent! En jouw vriend is óf een ongevoelige klootzak óf hij zit er enorm mee maar ontkent dat voor zichzelf omdat hij er niet mee om kan gaan. Ik hoop dat je daar achter kunt komen.
Ondertussen zou ik wel zelf zo nu en dan naar schoonmoeder gaan als zij daar zo van opleeft. Sterkte!
Dank je wel!
Ik denk dat hij er enorm mee zit en dat voor zichzelf ontkent omdat hij er niet mee om kan gaan.
Als we bij zijn moeder zijn geweest is hij daarna erg stil, kan het niet precies uitleggen.
Maar hij is dan anders.
Ik denk dat ik dat ook gewoon ga doen!
Ik heb mijn zoontje net gevraagd of hij morgen naar oma wil en hij zei; joepie, kunnen we oma meenemen naar de diertjes en kastanjes zoeken in het bos.
Ondertussen zou ik wel zelf zo nu en dan naar schoonmoeder gaan als zij daar zo van opleeft. Sterkte!
Dank je wel!
Ik denk dat hij er enorm mee zit en dat voor zichzelf ontkent omdat hij er niet mee om kan gaan.
Als we bij zijn moeder zijn geweest is hij daarna erg stil, kan het niet precies uitleggen.
Maar hij is dan anders.
Ik denk dat ik dat ook gewoon ga doen!
Ik heb mijn zoontje net gevraagd of hij morgen naar oma wil en hij zei; joepie, kunnen we oma meenemen naar de diertjes en kastanjes zoeken in het bos.
Hoogtepunten heb je niet, als je geen dieptepunten hebt gezien.
donderdag 25 september 2014 om 19:33
Soms is het gedrag van iemand die dement is ook compleet anders; zijn het vroeger draken van moeders geweest, zijn het - in de ogen van " nieuwelingen " - schattige dametjes.
Andersom kan ook; zachtaardige moeders die veranderen in heksjes.
Andersom kan ook; zachtaardige moeders die veranderen in heksjes.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 25 september 2014 om 19:41
Ik herken er veel in, mijn oma was ook dement. Mijn moeder kon er heel goed mee omgaan, (was haar moeder), maar mijn vader had er ook niets mee.
Ik denk dat het voor je vriend een manier is om er mee om te gaan. Niet willen zien, dat zijn moeder aftakelt.
Probeer er samen over te praten. Maar blijf vooral gaan als het voor jou belangrijk en fijn is.
Ik denk dat het voor je vriend een manier is om er mee om te gaan. Niet willen zien, dat zijn moeder aftakelt.
Probeer er samen over te praten. Maar blijf vooral gaan als het voor jou belangrijk en fijn is.
donderdag 25 september 2014 om 19:50
quote:Vera8 schreef op 25 september 2014 @ 19:43:
Vraag jij (of je vriend zich) ook af of hij misschien ook erfelijk belast is met deze vroegtijdige vorm van dementie?Dat speelt inderdaad wel bij de dochter van mijn vrienden. Haar vader heeft dus early onset alzheimer en hoewel de neuroloog geopperd had om het genetisch uit te zoeken heeft de dochter van 23 besloten dat ze het niet wil weten. Deze vorm van dementie is inderdaad erfelijk.
Vraag jij (of je vriend zich) ook af of hij misschien ook erfelijk belast is met deze vroegtijdige vorm van dementie?Dat speelt inderdaad wel bij de dochter van mijn vrienden. Haar vader heeft dus early onset alzheimer en hoewel de neuroloog geopperd had om het genetisch uit te zoeken heeft de dochter van 23 besloten dat ze het niet wil weten. Deze vorm van dementie is inderdaad erfelijk.
donderdag 25 september 2014 om 19:50
Als je er behoefte aan hebt kun je ook eens een beozke brengen aan een alzheimer-cafe als dat in je buurt is. Of contact opnemen met Alzheimer-Nederland. Ze hebben daar ook hele mooie boekjes voor kinderen waarin uitgelegd wordt dat oma/opa verandert. "Oma's hoofd is versleten, is een van die boekjes".
@netniet. Dat hoop ik ook voor je, Alzheimer is een slopende ziekte, waar alle naasten op hun manier mee moeten leven.
En het is zo zoals gezegd werd: Je neemt al afscheid voor het echte afscheid.
Maarten van Roosendaal zegt het heel goed in dit liedje: http://www.youtube.com/watch?v=DwK_rFKuyx0
Maar zoals mijn moeder zei, voordat ze dement werd: je moet het meemaken om te weten wat het is
@netniet. Dat hoop ik ook voor je, Alzheimer is een slopende ziekte, waar alle naasten op hun manier mee moeten leven.
En het is zo zoals gezegd werd: Je neemt al afscheid voor het echte afscheid.
Maarten van Roosendaal zegt het heel goed in dit liedje: http://www.youtube.com/watch?v=DwK_rFKuyx0
Maar zoals mijn moeder zei, voordat ze dement werd: je moet het meemaken om te weten wat het is
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert