Kinderen
alle pijlers
Cheers!
zondag 20 juli 2008 om 22:37
MK heeft in de auto nog een paar keer nuttig gebruik gemaakt van haar strandemmertje, la-we maar zeggen. En ligt nu te pitten. Jom ook, met z'n buik vol zand Die heeft het strand een halve meter lager gegeten, geloof ik.
Ik vond het zò leuk! Jullie eindelijk eens te zien, hoofden en stemmen bij de verhalen te hebben, het feit dat de andere kindjes er niks van snapten dat er twee kleine blonde jongetjes waren die en dezelfde naam, en dezelfde buggy hadden
En dat Hero het voor ons droog regelde. En met de vloed doorgaf dat het nu toch echt tijd was om op te stappen, en heerlijk eten, leuk gezelschap, wind, zee, brullende golven, lekkere wijn, meedenkende strandtent, enzo.
Bloezepoezesnoes: dank voor de kleertjes! Helemaal geweldig! *zoen!*
**zet een fles rosé neer met zanderige bekertjes echte wijnglazen neer, en gaat weer bankhangen**
Bambi, heel veel sterkte. Hou vol!
Ik vond het zò leuk! Jullie eindelijk eens te zien, hoofden en stemmen bij de verhalen te hebben, het feit dat de andere kindjes er niks van snapten dat er twee kleine blonde jongetjes waren die en dezelfde naam, en dezelfde buggy hadden
En dat Hero het voor ons droog regelde. En met de vloed doorgaf dat het nu toch echt tijd was om op te stappen, en heerlijk eten, leuk gezelschap, wind, zee, brullende golven, lekkere wijn, meedenkende strandtent, enzo.
Bloezepoezesnoes: dank voor de kleertjes! Helemaal geweldig! *zoen!*
**zet een fles rosé neer met zanderige bekertjes echte wijnglazen neer, en gaat weer bankhangen**
Bambi, heel veel sterkte. Hou vol!
zondag 20 juli 2008 om 22:39
quote:
qwertu schreef op 20 juli 2008 @ 21:47:
Van de mensen die ik erover heb gesproken, heb ik begrepen dat kinderen ook al snel aannemen dat iets is zoals het is, simpelweg omdat ze nog niet de levenservaring en -wijsheid hebben die wij bezitten.
Ja, dat is dus inderdaad zo.
quote:Elyane schreef op 20 juli 2008 @ 21:58:
[...]Ja, dat is dus inderdaad zo.
En zo sta ik eigenlijk nog wel vaak in het leven dnek ik.
Daarom ben ik ook zo vaak verontwaardigd.
In ieder geval.
Bent, als ik 9 weken thuis zou moeten zitten, konden ze mij van een hoge boom knippen. Dat is écht lang. Zo lang dat het niet leuk is.
Ik zou op z'n mínst de helft uit laten betalen, en daarvan het andere deel leuke dingen doen op de woensdagen met de kinderen (ik op het gras met een boekje, kindjes zelfstandig spelen), een profi schoonmaakbedrijf langs laten komen terwilj ik bij de schoonheidsspecialist zit, nog een trouwerij regelen, en vooral het slempweekend.
En anders heb ik nog wel een 85jarige telefoonstalker voor je in de aanbieding.
Maar euh. Kun je niet beginnen met parttime inwerken?
Lil, Ik zou een kind van die leeftijd er eigenlijk niet mee belasten van tevoren. En op het moment dat oma dood is, haar laten beslissen (ze is 8 toch?) of ze terug wil voor een begrafenis, of later haar eigen ritueel wil doen met mama/papa in oma's huis of met foto's en een kaarsje.
Maar goed. Ik kom uit een gekke familie. Die zeggen, dood is dood. Wat betekent dat er alleen verdriet over is, en dat is van jezelf, dus aan jezelf hoe je ermee dealen wilt..
Ook roepen als ze op vakantie gaan dat je ze vooral níet hoeft te bellen als het huis is afgebrand, want ze hebben op vakantie in elk geval wel een slaapplek, en ze kunnen er dan toch niks meer aan doen.
Knap dat je je er zo omheen kan vouwen, met Bloes haar hulp.
Hert, doe maar gewoon, met de kinderen op de momenten dat je het wel kan. Dus samen min. een maaltijd per dag nuttigen (kan je dat hebben, etensluchten?). Af en toe een spelletje. Misschien dat je weer eens onoplettend boekje kan lezen op de tribune van een zwembad. Of als je een beetje door hebt (heb je dat?) op welk moment vna de dag je je het beste voelt, daat een voorleesritueel van maken.
Maar ga ondertussen gerust nog flink uit je moederpanty als bijv Y teveel op je lijkt, zuigt en dat irriteert. Want ook dat zijn de vertrouwde geluiden voor een kind.
Nu worden de afwijkende dingen slechts opgeslagen, om later als ze groot en sterk zijn, als herinneringen, met herkenning in elkaars verhalen, te worden herhaalt en herkauwt en verwerkt. En dan komen ze naar jou om te vragen of ze het wel bij het rechte eind hebben dat je de ene dag als blonde slet door het leven ging, en de andere dag als schooljuf, vanwege je pruiken.
Diegenen die ze vertellen dat ze mama moeten helpen, of extra lief voor je moeten zijn, of dat soort taal, die moet je even corrigeren. Want dat hoeven ze niet. Dat is een schuldgevoel aanpraten op de momenten dat ze dat nl niét kunnen opbrengen voor je, slechts omdat ze een kind zijn.
En vooral omdat ze jóuw kind zijn. De consequentie van moeder zijn is dat jij het geduld moet op kunnen brengen, en niet zij.
En ook al heeft elk kind recht op een trauma, zolang je het wat betreft het hoofdstuk waar je nu in zit, vóor kan zijn, doe het dan. Want zulk verantwoordelijkheidsgevoel, uit schuldgevoel en evt dit soort medelijden past niet bij hun leeftijd.
Hoi Dream.
Hoi Ely.
Hoi Q.
Leuke neefies!
Krachtig ibu'tje voor Lex (en gelijk ook lilzoon, weet je nog lil, dat "ze toch door vrouwen worden opgevoed?" Het zit er gewoon ingebakken.).
En de vraag wanneer Pim dan maar eens op audientie komt, aangezien de koningin altijd maar verhinderd blijkt.
qwertu schreef op 20 juli 2008 @ 21:47:
Van de mensen die ik erover heb gesproken, heb ik begrepen dat kinderen ook al snel aannemen dat iets is zoals het is, simpelweg omdat ze nog niet de levenservaring en -wijsheid hebben die wij bezitten.
Ja, dat is dus inderdaad zo.
quote:Elyane schreef op 20 juli 2008 @ 21:58:
[...]Ja, dat is dus inderdaad zo.
En zo sta ik eigenlijk nog wel vaak in het leven dnek ik.
Daarom ben ik ook zo vaak verontwaardigd.
In ieder geval.
Bent, als ik 9 weken thuis zou moeten zitten, konden ze mij van een hoge boom knippen. Dat is écht lang. Zo lang dat het niet leuk is.
Ik zou op z'n mínst de helft uit laten betalen, en daarvan het andere deel leuke dingen doen op de woensdagen met de kinderen (ik op het gras met een boekje, kindjes zelfstandig spelen), een profi schoonmaakbedrijf langs laten komen terwilj ik bij de schoonheidsspecialist zit, nog een trouwerij regelen, en vooral het slempweekend.
En anders heb ik nog wel een 85jarige telefoonstalker voor je in de aanbieding.
Maar euh. Kun je niet beginnen met parttime inwerken?
Lil, Ik zou een kind van die leeftijd er eigenlijk niet mee belasten van tevoren. En op het moment dat oma dood is, haar laten beslissen (ze is 8 toch?) of ze terug wil voor een begrafenis, of later haar eigen ritueel wil doen met mama/papa in oma's huis of met foto's en een kaarsje.
Maar goed. Ik kom uit een gekke familie. Die zeggen, dood is dood. Wat betekent dat er alleen verdriet over is, en dat is van jezelf, dus aan jezelf hoe je ermee dealen wilt..
Ook roepen als ze op vakantie gaan dat je ze vooral níet hoeft te bellen als het huis is afgebrand, want ze hebben op vakantie in elk geval wel een slaapplek, en ze kunnen er dan toch niks meer aan doen.
Knap dat je je er zo omheen kan vouwen, met Bloes haar hulp.
Hert, doe maar gewoon, met de kinderen op de momenten dat je het wel kan. Dus samen min. een maaltijd per dag nuttigen (kan je dat hebben, etensluchten?). Af en toe een spelletje. Misschien dat je weer eens onoplettend boekje kan lezen op de tribune van een zwembad. Of als je een beetje door hebt (heb je dat?) op welk moment vna de dag je je het beste voelt, daat een voorleesritueel van maken.
Maar ga ondertussen gerust nog flink uit je moederpanty als bijv Y teveel op je lijkt, zuigt en dat irriteert. Want ook dat zijn de vertrouwde geluiden voor een kind.
Nu worden de afwijkende dingen slechts opgeslagen, om later als ze groot en sterk zijn, als herinneringen, met herkenning in elkaars verhalen, te worden herhaalt en herkauwt en verwerkt. En dan komen ze naar jou om te vragen of ze het wel bij het rechte eind hebben dat je de ene dag als blonde slet door het leven ging, en de andere dag als schooljuf, vanwege je pruiken.
Diegenen die ze vertellen dat ze mama moeten helpen, of extra lief voor je moeten zijn, of dat soort taal, die moet je even corrigeren. Want dat hoeven ze niet. Dat is een schuldgevoel aanpraten op de momenten dat ze dat nl niét kunnen opbrengen voor je, slechts omdat ze een kind zijn.
En vooral omdat ze jóuw kind zijn. De consequentie van moeder zijn is dat jij het geduld moet op kunnen brengen, en niet zij.
En ook al heeft elk kind recht op een trauma, zolang je het wat betreft het hoofdstuk waar je nu in zit, vóor kan zijn, doe het dan. Want zulk verantwoordelijkheidsgevoel, uit schuldgevoel en evt dit soort medelijden past niet bij hun leeftijd.
Hoi Dream.
Hoi Ely.
Hoi Q.
Leuke neefies!
Krachtig ibu'tje voor Lex (en gelijk ook lilzoon, weet je nog lil, dat "ze toch door vrouwen worden opgevoed?" Het zit er gewoon ingebakken.).
En de vraag wanneer Pim dan maar eens op audientie komt, aangezien de koningin altijd maar verhinderd blijkt.
zondag 20 juli 2008 om 22:49
Huh Wat? Audientie? Verhinderd? Ik? Welke koningin?
Zo, ik ben ook thuis... pfffff! Lotje ligt er in (en moet nog jarig worden, hoor Bam, zondag pas, Mops is veul ouder!)
Het was supersuperleuk!
Bam: je doet het goed, natuurlijk doe je het goed. En verder kan ik me alleen maar aansluiten bij de wijze woorden van mijn voorgangers.
Ik ga douchen, zit onder zout en zand. Misschien zo nog even terug.
Zo, ik ben ook thuis... pfffff! Lotje ligt er in (en moet nog jarig worden, hoor Bam, zondag pas, Mops is veul ouder!)
Het was supersuperleuk!
Bam: je doet het goed, natuurlijk doe je het goed. En verder kan ik me alleen maar aansluiten bij de wijze woorden van mijn voorgangers.
Ik ga douchen, zit onder zout en zand. Misschien zo nog even terug.
zondag 20 juli 2008 om 22:58
Zo, zit te googlen op kite surfen.
Ga morgen gelijk een cursus regelen, want man wat vond ik dat gaaf om te zien zeg. Lijkt me geweldig om te doen.
Voor 200 euro heb je een tweedaagse cursus! Super
Zal ik eens vragen, of mijn werkgever die opleiding vergoed, in het kader van de studiekostenregeleling?
Ga morgen gelijk een cursus regelen, want man wat vond ik dat gaaf om te zien zeg. Lijkt me geweldig om te doen.
Voor 200 euro heb je een tweedaagse cursus! Super
Zal ik eens vragen, of mijn werkgever die opleiding vergoed, in het kader van de studiekostenregeleling?
zondag 20 juli 2008 om 23:04
Ik weet dat er bij mijn broer op het werk een keer in de zoveel jaar zo'n vergoeding bestaat Ely.
Om mensen aan een hobby/contacten te helpen, hun horizon te verbreden (weer eens wat anders te vertellen te hebben), niet op hun krent te laten zitten (rsi en zitvlees enzo).
En is die vergoeding er niet, dan heb je hier 3 Goede Redenen om het door te drukken.
Om mensen aan een hobby/contacten te helpen, hun horizon te verbreden (weer eens wat anders te vertellen te hebben), niet op hun krent te laten zitten (rsi en zitvlees enzo).
En is die vergoeding er niet, dan heb je hier 3 Goede Redenen om het door te drukken.
zondag 20 juli 2008 om 23:22
zondag 20 juli 2008 om 23:25
Jullie merken zeker wel dat ik mijn koffer nog moet inpakken, he?
Sterker nog.
Ik moet hem nog uitpakken.
Anders neem ik Kman zijn administratie weer mee terug.
Vorige keer heb ik mijn kleren (die ik nu allang niet meer leuk vind, want eea gescoord in de uitverkoop) en die van Chipi (waarvan ik twijfel of ze ze nog aankan, ze is ineens bol en lang geworden in die 3 weken, 82 cm en 1130gr) achtergelaten, om een lege koffer te creeeren en zo de eerste spullen van Kman mee te nemen, verhuizen, naar Nederland.
Het was de vakantie van de grootste ergernissen.
Een heus dieptepunt.
Hij had al zijn spullen vanuit Bodrum naar het huis van mijn moeder gebracht. In een doos of 15.
Waarvan ik echt niet eens een halve doos van mee wil naar Nederland, want oude, versleten, verkleurde, plakkende zooi, zonder herinneringen die ik me kan herinneren. (Aardig he?)
Dushij moest van mij gaan ruimen.
Met de reden dat ons huis in Nederland dáar echt geen plaats voor had...
En over dat ruimen heeft hij die 10 dagen gedaan.
Elke ochtend vroeg ik of hij nog ging ruimen.
Hij antwoordde elke keer dat het maar een questie van een uurtje was, en hij heus zou beginnen.
Om mij elke avond in tranen te zien, omdat hij niks uitgevreten had, terwijl ik toch al op mijn tandvlees liep van vermeoidheid, en hij me toch had beloofd dat het een Rustige Week zou worden voor mij.
Maar een Schuldgevoel aanpraten hielp niet.
Ook niet dat we dan een goed tehuis zouden zoeken voor zijn spullejtes. Een weeshuis ofzo. Daar wilden ze vast wel onder ons beddengoed slapen. En van onze bordjes eten. (Aardig he?)
Hij ging het wel regelen.
Niet.
Misschien dat er ergens dan een echte arme familie woonde ofzo. Een weduwe met 14 kindertjes. Die wel wat hadden aan olielampjes en een opblaasbedje?
Goed idee. Hij ging wel wat rondvragen.
Niet.
Misschien dat er een grofvuilregeling is...?
Zélfs ik wist al:
Bestaat niet.
Dreinen hielp niet, aardig zijn niet. Behulpzaam niet. Kwaad worden niet.
Hij wilde dus gewoon niet.
Het waren zíjn spullen. En als hij daarvan de helft (zéker de helft, in mijn ogen toch eigenlijk best wel álles) zou moeten weg doen, zou hij zijn leven weggooien. Had hij niets meer over. Was hij een heuse zwerver die uit knapzak leefde.
Deerde mij niks, al dat psychologische inzichtelijke gedoe.
Weg moest het.
Want mijn psychje schreeuwde elke ochter:
GOTVERDEGOTVER nou kan ik ik NOG STEEDS NIET gewoon aan tafel zitten met een door jóu gebracht kopje koffie!! (Aardig he?)
Dus ik heb de allerlaatste dag vloekend de boel bij elkaar gepakt, terwijl ik schreeuwde wat er allemaal zo vreselijk mis was aan dat hele sociale Turkse systeem, dat LANGZAME! En dat ik het wel op z'n Hollands zou aanpakken.
En heb zó alle dozen die we voor een weeshuis hadden bedacht, naast de vuilcontainer gedumpt.
Er stopte 6 auto's, en die hebben uiteindelijk álles meegenomen.
In 2 minuten.
Kijk zó regel je dat dus in Holland.
En dan ga je niet zitten wachten op de zus van de neef van het opperhoofd van het takkedorp hiernaast die op het signaal van de scheet van de hond van 23 km verder het eens overwegen of ze een telefoontje kunnen wagen!
Ik zeg je.
Die gozer heeft écht geen inburgeringscursus nodig.
Hij heeft MIJ al.
En nog wil hij me graag zien morgen.
Aardig toch?
Sterker nog.
Ik moet hem nog uitpakken.
Anders neem ik Kman zijn administratie weer mee terug.
Vorige keer heb ik mijn kleren (die ik nu allang niet meer leuk vind, want eea gescoord in de uitverkoop) en die van Chipi (waarvan ik twijfel of ze ze nog aankan, ze is ineens bol en lang geworden in die 3 weken, 82 cm en 1130gr) achtergelaten, om een lege koffer te creeeren en zo de eerste spullen van Kman mee te nemen, verhuizen, naar Nederland.
Het was de vakantie van de grootste ergernissen.
Een heus dieptepunt.
Hij had al zijn spullen vanuit Bodrum naar het huis van mijn moeder gebracht. In een doos of 15.
Waarvan ik echt niet eens een halve doos van mee wil naar Nederland, want oude, versleten, verkleurde, plakkende zooi, zonder herinneringen die ik me kan herinneren. (Aardig he?)
Dushij moest van mij gaan ruimen.
Met de reden dat ons huis in Nederland dáar echt geen plaats voor had...
En over dat ruimen heeft hij die 10 dagen gedaan.
Elke ochtend vroeg ik of hij nog ging ruimen.
Hij antwoordde elke keer dat het maar een questie van een uurtje was, en hij heus zou beginnen.
Om mij elke avond in tranen te zien, omdat hij niks uitgevreten had, terwijl ik toch al op mijn tandvlees liep van vermeoidheid, en hij me toch had beloofd dat het een Rustige Week zou worden voor mij.
Maar een Schuldgevoel aanpraten hielp niet.
Ook niet dat we dan een goed tehuis zouden zoeken voor zijn spullejtes. Een weeshuis ofzo. Daar wilden ze vast wel onder ons beddengoed slapen. En van onze bordjes eten. (Aardig he?)
Hij ging het wel regelen.
Niet.
Misschien dat er ergens dan een echte arme familie woonde ofzo. Een weduwe met 14 kindertjes. Die wel wat hadden aan olielampjes en een opblaasbedje?
Goed idee. Hij ging wel wat rondvragen.
Niet.
Misschien dat er een grofvuilregeling is...?
Zélfs ik wist al:
Bestaat niet.
Dreinen hielp niet, aardig zijn niet. Behulpzaam niet. Kwaad worden niet.
Hij wilde dus gewoon niet.
Het waren zíjn spullen. En als hij daarvan de helft (zéker de helft, in mijn ogen toch eigenlijk best wel álles) zou moeten weg doen, zou hij zijn leven weggooien. Had hij niets meer over. Was hij een heuse zwerver die uit knapzak leefde.
Deerde mij niks, al dat psychologische inzichtelijke gedoe.
Weg moest het.
Want mijn psychje schreeuwde elke ochter:
GOTVERDEGOTVER nou kan ik ik NOG STEEDS NIET gewoon aan tafel zitten met een door jóu gebracht kopje koffie!! (Aardig he?)
Dus ik heb de allerlaatste dag vloekend de boel bij elkaar gepakt, terwijl ik schreeuwde wat er allemaal zo vreselijk mis was aan dat hele sociale Turkse systeem, dat LANGZAME! En dat ik het wel op z'n Hollands zou aanpakken.
En heb zó alle dozen die we voor een weeshuis hadden bedacht, naast de vuilcontainer gedumpt.
Er stopte 6 auto's, en die hebben uiteindelijk álles meegenomen.
In 2 minuten.
Kijk zó regel je dat dus in Holland.
En dan ga je niet zitten wachten op de zus van de neef van het opperhoofd van het takkedorp hiernaast die op het signaal van de scheet van de hond van 23 km verder het eens overwegen of ze een telefoontje kunnen wagen!
Ik zeg je.
Die gozer heeft écht geen inburgeringscursus nodig.
Hij heeft MIJ al.
En nog wil hij me graag zien morgen.
Aardig toch?
zondag 20 juli 2008 om 23:41
