Psyche
alle pijlers
Gilles de la Tourette
zaterdag 11 oktober 2014 om 13:23
Ik heb sinds mijn 12e de stempel Gilles de la Tourette gekregen. Ik ben nu 27 en ik heb het allang geaccepteerd. Ik merkte zo rond mijn 16e dat mijn neef (29) ook hetzelfde soort 'tics' had als ik. Denk aan; Hoofd schudden, keel schrapen, neus ophalen, schouders ophalen, vingers langs elkaar wrijven, ogen dichtknijpen, lip ophalen etc. Bij mij is het op dit moment heel weinig en heb er vrij weinig last van (gelukkig!). Alleen nu ik erover praat/type, wordt het erger, maar dat ter zijde haha
Niemand die er toen over praatte met hem, terwijl het gewoon duidelijk was dat hij er ook last van had. Iedereen liet het maar een beetje gaan.
Ik heb aan hem gevraagd of hij daarvoor naar de dokter is geweest, maar hij zegt dat ik maar flauwekul praat en dat ie nergens last van heeft. Dat ie alleen veel stress heeft. Hij is als een soort broer voor me, al vanaf kleins af aan zijn we onafscheidelijk. Ik begin er echt niet elke keer over, maar het is bij hem echt extreem. (Net als hoe het bij mij was in het begin). Ik vraag mij eigen af waarom hij het ontkent. Misschien vindt hij het voorschut? Ofzo. Ik heb geen idee.
Hij is regelmatig hier en we krijgen nu steeds meer irritaties. Omdat de tics nu bij mij enorm verminderd is (tot bijna weg - hooguit zo nu en dan een tic) en omdat ik hem dan de tics zie doen, wordt het bij mij ook weer erger!
Ik doe dus de laatste tijd nogal lullig tegen hem, en ik voel me eigen best egoïstisch. Ik wil namelijk niet weer terug naar >15 tics door hem. En ik wil natuurlijk dat hij er ook minder last van krijgt, maar blijkbaar vindt ie het dus ook weer niet erg, anders ontken je het toch niet? Nja, wat een gedoe allemaal haha
Niemand die er toen over praatte met hem, terwijl het gewoon duidelijk was dat hij er ook last van had. Iedereen liet het maar een beetje gaan.
Ik heb aan hem gevraagd of hij daarvoor naar de dokter is geweest, maar hij zegt dat ik maar flauwekul praat en dat ie nergens last van heeft. Dat ie alleen veel stress heeft. Hij is als een soort broer voor me, al vanaf kleins af aan zijn we onafscheidelijk. Ik begin er echt niet elke keer over, maar het is bij hem echt extreem. (Net als hoe het bij mij was in het begin). Ik vraag mij eigen af waarom hij het ontkent. Misschien vindt hij het voorschut? Ofzo. Ik heb geen idee.
Hij is regelmatig hier en we krijgen nu steeds meer irritaties. Omdat de tics nu bij mij enorm verminderd is (tot bijna weg - hooguit zo nu en dan een tic) en omdat ik hem dan de tics zie doen, wordt het bij mij ook weer erger!
Ik doe dus de laatste tijd nogal lullig tegen hem, en ik voel me eigen best egoïstisch. Ik wil namelijk niet weer terug naar >15 tics door hem. En ik wil natuurlijk dat hij er ook minder last van krijgt, maar blijkbaar vindt ie het dus ook weer niet erg, anders ontken je het toch niet? Nja, wat een gedoe allemaal haha
Never Give Up & Fight Like Hell
zaterdag 11 oktober 2014 om 13:45
zaterdag 11 oktober 2014 om 13:50
Sorry, maar hoe wordt het voor jou beter als je neef erkent dat hij Tourette heeft? Er een stempel opplakken maakt niet dat zijn tics plotseling verdwijnen. Bovendien geeft hij aan er zelf verder geen last van te hebben dus de kans dat hij zich ervoor laat behandelen of overgaat op medicatie is vermoedelijk nihil.
Het is niet de schuld van jouw neef dat jij tics krijgt door hem.
Waarom hecht jij zoveel belang aan de diagnose van hem?
Het is niet de schuld van jouw neef dat jij tics krijgt door hem.
Waarom hecht jij zoveel belang aan de diagnose van hem?
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zaterdag 11 oktober 2014 om 13:51
quote:SilverShadow schreef op 11 oktober 2014 @ 13:45:
Het gaat om jou en jouw gezondheid! Als jouw neef wil blijven ontkennen dat hij het ook heeft, dan moet hij dat maar lekker thuis doen.
Jij bent in het stadium dat je prima functioneert met af en toe een tic, hou dat ook zo door voor jezelf te kiezen en daar is niets egoïstisch aan.To is niet ziek, haar neef is ook niet ziek. "Het gaat om jouw gezondheid" is een beetje een rare term in dit verband.
Het gaat om jou en jouw gezondheid! Als jouw neef wil blijven ontkennen dat hij het ook heeft, dan moet hij dat maar lekker thuis doen.
Jij bent in het stadium dat je prima functioneert met af en toe een tic, hou dat ook zo door voor jezelf te kiezen en daar is niets egoïstisch aan.To is niet ziek, haar neef is ook niet ziek. "Het gaat om jouw gezondheid" is een beetje een rare term in dit verband.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zaterdag 11 oktober 2014 om 13:53
quote:SilverShadow schreef op 11 oktober 2014 @ 13:45:
Het gaat om jou en jouw gezondheid! Als jouw neef wil blijven ontkennen dat hij het ook heeft, dan moet hij dat maar lekker thuis doen.
Jij bent in het stadium dat je prima functioneert met af en toe een tic, hou dat ook zo door voor jezelf te kiezen en daar is niets egoïstisch aan.Bedankt voor je reactie. Ja, ik ben er enorm in verbeterd. Alleen hij is nog steeds hetzelfde als 10 jaar geleden. Het is zelfs nog verergerd. En ik ga er van uit dat het komt omdat ie geen behandeling krijgt of gekregen heeft. Ik vind het alleen niet euk om dan minder contact met hem te hebben, onze band was (is) echt sterk. Maar zoals ik inderdaad al zei, wil ik niet terug naar zoveel oncontroleerbare tics. Ik zal het er nog eens met hem over hebben, dat we elkaar anders maar niet zovaak meer moeten zien.
Het gaat om jou en jouw gezondheid! Als jouw neef wil blijven ontkennen dat hij het ook heeft, dan moet hij dat maar lekker thuis doen.
Jij bent in het stadium dat je prima functioneert met af en toe een tic, hou dat ook zo door voor jezelf te kiezen en daar is niets egoïstisch aan.Bedankt voor je reactie. Ja, ik ben er enorm in verbeterd. Alleen hij is nog steeds hetzelfde als 10 jaar geleden. Het is zelfs nog verergerd. En ik ga er van uit dat het komt omdat ie geen behandeling krijgt of gekregen heeft. Ik vind het alleen niet euk om dan minder contact met hem te hebben, onze band was (is) echt sterk. Maar zoals ik inderdaad al zei, wil ik niet terug naar zoveel oncontroleerbare tics. Ik zal het er nog eens met hem over hebben, dat we elkaar anders maar niet zovaak meer moeten zien.
Never Give Up & Fight Like Hell
zaterdag 11 oktober 2014 om 13:54
zaterdag 11 oktober 2014 om 13:57
quote:BWitched schreef op 11 oktober 2014 @ 13:50:
Sorry, maar hoe wordt het voor jou beter als je neef erkent dat hij Tourette heeft? Er een stempel opplakken maakt niet dat zijn tics plotseling verdwijnen. Bovendien geeft hij aan er zelf verder geen last van te hebben dus de kans dat hij zich ervoor laat behandelen of overgaat op medicatie is vermoedelijk nihil.
Het is niet de schuld van jouw neef dat jij tics krijgt door hem.
Waarom hecht jij zoveel belang aan de diagnose van hem?Zodat hij 'hulp' kan krijgen en ook medicatie, net zoals ik. Zodat hij en ik gewoon weer normaal met elkaar om kunnen gaan. Verder boeit mij die hele stempel niet. Ook al heeft hij er zelf geen last van (zegt hij) geloof ik dat niet helemaal. Maar ook al zou hij er inderdaad geen last van hebben, dan zou ik het waarderen dat hij medicatie krijgt zodat wij wel gewoon normaal met elkaar om kunnen blijven gaan. Ik ben gewoon bang dat we uit elkaar groeien door de irritaties. Dat is alles eigenlijk.
Sorry, maar hoe wordt het voor jou beter als je neef erkent dat hij Tourette heeft? Er een stempel opplakken maakt niet dat zijn tics plotseling verdwijnen. Bovendien geeft hij aan er zelf verder geen last van te hebben dus de kans dat hij zich ervoor laat behandelen of overgaat op medicatie is vermoedelijk nihil.
Het is niet de schuld van jouw neef dat jij tics krijgt door hem.
Waarom hecht jij zoveel belang aan de diagnose van hem?Zodat hij 'hulp' kan krijgen en ook medicatie, net zoals ik. Zodat hij en ik gewoon weer normaal met elkaar om kunnen gaan. Verder boeit mij die hele stempel niet. Ook al heeft hij er zelf geen last van (zegt hij) geloof ik dat niet helemaal. Maar ook al zou hij er inderdaad geen last van hebben, dan zou ik het waarderen dat hij medicatie krijgt zodat wij wel gewoon normaal met elkaar om kunnen blijven gaan. Ik ben gewoon bang dat we uit elkaar groeien door de irritaties. Dat is alles eigenlijk.
Never Give Up & Fight Like Hell
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:00
quote:whitey schreef op 11 oktober 2014 @ 13:57:
[...]
Zodat hij 'hulp' kan krijgen en ook medicatie, net zoals ik. Zodat hij en ik gewoon weer normaal met elkaar om kunnen gaan. Verder boeit mij die hele stempel niet. Ook al heeft hij er zelf geen last van (zegt hij) geloof ik dat niet helemaal. Maar ook al zou hij er inderdaad geen last van hebben, dan zou ik het waarderen dat hij medicatie krijgt zodat wij wel gewoon normaal met elkaar om kunnen blijven gaan. Ik ben gewoon bang dat we uit elkaar groeien door de irritaties. Dat is alles eigenlijk.Daar vraag je nog al wat van hem. Want jij weet ook wel dat de medicatie die tegen tics wordt gegeven vooral bestaat uit anti psychotica (Risperdal bijvoorbeeld). Dat is best troep en niet aan te raden als je zelf geen last hebt van je tics.
[...]
Zodat hij 'hulp' kan krijgen en ook medicatie, net zoals ik. Zodat hij en ik gewoon weer normaal met elkaar om kunnen gaan. Verder boeit mij die hele stempel niet. Ook al heeft hij er zelf geen last van (zegt hij) geloof ik dat niet helemaal. Maar ook al zou hij er inderdaad geen last van hebben, dan zou ik het waarderen dat hij medicatie krijgt zodat wij wel gewoon normaal met elkaar om kunnen blijven gaan. Ik ben gewoon bang dat we uit elkaar groeien door de irritaties. Dat is alles eigenlijk.Daar vraag je nog al wat van hem. Want jij weet ook wel dat de medicatie die tegen tics wordt gegeven vooral bestaat uit anti psychotica (Risperdal bijvoorbeeld). Dat is best troep en niet aan te raden als je zelf geen last hebt van je tics.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:05
Jammer dat ik het continu moet verdedigen, maar hij en ik hebben samen onwijs veel meegemaakt, zoals ik al zei, als broer en zus. Ik vind, na alles wat ik ook voor hem heb gedaan (dakloos - tijd in huis genomen - werk voor hem geregeld etc) dat hij best wel wat voor mij over mag hebben. Ik hoefde nooit iets terug van hem, omdat ik het met liefde deed, maar omdat ik nu zie hoe het gaat tussen ons door die stomme tics, vind ik dat hij er best iets voor terug mag doen. Daarom vraag ik mij eigen af waarom hij het ontkent, terwijl het gewoon duidelijk is.
Never Give Up & Fight Like Hell
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:07
quote:Roelfien schreef op 11 oktober 2014 @ 14:01:
Dus hij moet medicijnen zodat jij je niet aan hem ergert. Egoïstisch, inderdaad.Jij met je MOETEN. Dat heb ik helemaal niet gezegd, maar blijkbaar heb jij moeite met lezen. Misschien MOET jij van alles en dat je daarom hier maar gal loopt te spugen. Nogmaals, bedankt voor je zeer hulpvolle reacties.
Dus hij moet medicijnen zodat jij je niet aan hem ergert. Egoïstisch, inderdaad.Jij met je MOETEN. Dat heb ik helemaal niet gezegd, maar blijkbaar heb jij moeite met lezen. Misschien MOET jij van alles en dat je daarom hier maar gal loopt te spugen. Nogmaals, bedankt voor je zeer hulpvolle reacties.
Never Give Up & Fight Like Hell
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:11
Hulp en medicatie zijn niet altijd een oplossing. Bij sommige mensen doet alle hulp in de wereld gewoon niet zo veel en niet iedereen reageert goed op medicatie.
Als jullie zo veel hebben meegemaakt en gedeeld hebben dan kan je ook vertellen dat je het niet fijn vind dat je tics opleven als je hem ziet. Dan is het aan hem om daar iets aan te doen of er niets aan te doen en het voor lief nemen dat jullie elkaar dan minder zien.
Jij kunt misschien niet tevreden zijn met waar hij voor kiest maar je kan hem niet dwingen tot iets wat hij niet wil.
Als jullie zo veel hebben meegemaakt en gedeeld hebben dan kan je ook vertellen dat je het niet fijn vind dat je tics opleven als je hem ziet. Dan is het aan hem om daar iets aan te doen of er niets aan te doen en het voor lief nemen dat jullie elkaar dan minder zien.
Jij kunt misschien niet tevreden zijn met waar hij voor kiest maar je kan hem niet dwingen tot iets wat hij niet wil.
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:12
quote:whitey schreef op 11 oktober 2014 @ 14:05:
Jammer dat ik het continu moet verdedigen, maar hij en ik hebben samen onwijs veel meegemaakt, zoals ik al zei, als broer en zus. Ik vind, na alles wat ik ook voor hem heb gedaan (dakloos - tijd in huis genomen - werk voor hem geregeld etc) dat hij best wel wat voor mij over mag hebben. Ik hoefde nooit iets terug van hem, omdat ik het met liefde deed, maar omdat ik nu zie hoe het gaat tussen ons door die stomme tics, vind ik dat hij er best iets voor terug mag doen. Daarom vraag ik mij eigen af waarom hij het ontkent, terwijl het gewoon duidelijk is.
Even kijken of ik je goed begrijp. Jij wat altijd erg close met je neef. Je hebt veel voor hem gedaan en jullie betekenden veel voor elkaar.
Jij hebt moeite met zijn aanwezigheid, want je merkt dat zijn tics een trigger zijn voor de jouwe en dat wil je niet.
Dat betekent dat je het contact op een lager pitje zet, omdat je die triggers niet wil, maar eigenlijk wil je dat helemaal niet.
Je moet dus kiezen tussen twee dingen die je niet wil: trigger voor je tics zo dicht bij of contact verminderen. En dus zie je de oplossing in behandeling van zijn tics zodat jouw trigger weg is en jullie gewoon met elkaar kunnen omgaan zoals je deed. Klopt dat?
Hoe deed je dat vroeger dan? Je bent al jaren close met hem en toch zijn jouw tics bijna weg. Blijkbaar was het eerder dus geen probleem. Waarom nu wel?
Jammer dat ik het continu moet verdedigen, maar hij en ik hebben samen onwijs veel meegemaakt, zoals ik al zei, als broer en zus. Ik vind, na alles wat ik ook voor hem heb gedaan (dakloos - tijd in huis genomen - werk voor hem geregeld etc) dat hij best wel wat voor mij over mag hebben. Ik hoefde nooit iets terug van hem, omdat ik het met liefde deed, maar omdat ik nu zie hoe het gaat tussen ons door die stomme tics, vind ik dat hij er best iets voor terug mag doen. Daarom vraag ik mij eigen af waarom hij het ontkent, terwijl het gewoon duidelijk is.
Even kijken of ik je goed begrijp. Jij wat altijd erg close met je neef. Je hebt veel voor hem gedaan en jullie betekenden veel voor elkaar.
Jij hebt moeite met zijn aanwezigheid, want je merkt dat zijn tics een trigger zijn voor de jouwe en dat wil je niet.
Dat betekent dat je het contact op een lager pitje zet, omdat je die triggers niet wil, maar eigenlijk wil je dat helemaal niet.
Je moet dus kiezen tussen twee dingen die je niet wil: trigger voor je tics zo dicht bij of contact verminderen. En dus zie je de oplossing in behandeling van zijn tics zodat jouw trigger weg is en jullie gewoon met elkaar kunnen omgaan zoals je deed. Klopt dat?
Hoe deed je dat vroeger dan? Je bent al jaren close met hem en toch zijn jouw tics bijna weg. Blijkbaar was het eerder dus geen probleem. Waarom nu wel?
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:19
quote:whitey schreef op 11 oktober 2014 @ 13:23:
Ik doe dus de laatste tijd nogal lullig tegen hem, en ik voel me eigen best egoïstisch. Ik wil namelijk niet weer terug naar >15 tics door hem. En ik wil natuurlijk dat hij er ook minder last van krijgt, maar blijkbaar vindt ie het dus ook weer niet erg, anders ontken je het toch niet? Ik lees hier toch duidelijk dat je zorgen omtrent de eventuele GTS van je neef vooral zijn gericht op jezelf. Dat mag natuurlijk, maar blijven drammen dat hij naar de dokter moet lijkt me de weg niet. Hij heeft er zelf immers geen last van, jij hebt er last van. Dus ben jij zelf, en niet je neef, degene die verandering moet aanbrengen in de situatie, bijvoorbeeld door de contacten met je neef te minimaliseren of door op zoek te gaan naar manieren om jezelf af te sluiten voor zijn tics zodat je ze niet overneemt.
Ik doe dus de laatste tijd nogal lullig tegen hem, en ik voel me eigen best egoïstisch. Ik wil namelijk niet weer terug naar >15 tics door hem. En ik wil natuurlijk dat hij er ook minder last van krijgt, maar blijkbaar vindt ie het dus ook weer niet erg, anders ontken je het toch niet? Ik lees hier toch duidelijk dat je zorgen omtrent de eventuele GTS van je neef vooral zijn gericht op jezelf. Dat mag natuurlijk, maar blijven drammen dat hij naar de dokter moet lijkt me de weg niet. Hij heeft er zelf immers geen last van, jij hebt er last van. Dus ben jij zelf, en niet je neef, degene die verandering moet aanbrengen in de situatie, bijvoorbeeld door de contacten met je neef te minimaliseren of door op zoek te gaan naar manieren om jezelf af te sluiten voor zijn tics zodat je ze niet overneemt.
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:20
quote:BWitched schreef op 11 oktober 2014 @ 14:12:
[...]
Even kijken of ik je goed begrijp. Jij wat altijd erg close met je neef. Je hebt veel voor hem gedaan en jullie betekenden veel voor elkaar.
Jij hebt moeite met zijn aanwezigheid, want je merkt dat zijn tics een trigger zijn voor de jouwe en dat wil je niet.
Dat betekent dat je het contact op een lager pitje zet, omdat je die triggers niet wil, maar eigenlijk wil je dat helemaal niet.
Je moet dus kiezen tussen twee dingen die je niet wil: trigger voor je tics zo dicht bij of contact verminderen. En dus zie je de oplossing in behandeling van zijn tics zodat jouw trigger weg is en jullie gewoon met elkaar kunnen omgaan zoals je deed. Klopt dat?
Hoe deed je dat vroeger dan? Je bent al jaren close met hem en toch zijn jouw tics bijna weg. Blijkbaar was het eerder dus geen probleem. Waarom nu wel?Ja, eigenlijk wel. Ik wil geen contact vermindering en ook geen trigger voor mijn tics. Daarom voelt alles wat ik zeg of doe erg egoístisch aan. Toen hij bij mij inwoonde waren mijn tics gewoon nog extreem. Toen hij uiteindelijk een eigen plekje had ben ik mij gaan focussen op mijn tics en behandeling, en ja ik heb uiteraard ook zware medicatie gekregen. Toen werkte ikzelf nog zo'n 70uur per week en ik zag hem dan ook minder dan nu ik gewoon zo'n 40u werk. Hij komt dus vaak s'avonds uit het werk langs of om voetballen te kijken o.i.d. maar dan is ie hier dus een paar uurtjes en dan merk ik het. Ik probeer er dan niet op te letten, maar als ik hem zijn keel hoor schrapen of toevallig zijn schouders op zie halen dan ben ik geneigd om dat ook weer te gaan doen.
[...]
Even kijken of ik je goed begrijp. Jij wat altijd erg close met je neef. Je hebt veel voor hem gedaan en jullie betekenden veel voor elkaar.
Jij hebt moeite met zijn aanwezigheid, want je merkt dat zijn tics een trigger zijn voor de jouwe en dat wil je niet.
Dat betekent dat je het contact op een lager pitje zet, omdat je die triggers niet wil, maar eigenlijk wil je dat helemaal niet.
Je moet dus kiezen tussen twee dingen die je niet wil: trigger voor je tics zo dicht bij of contact verminderen. En dus zie je de oplossing in behandeling van zijn tics zodat jouw trigger weg is en jullie gewoon met elkaar kunnen omgaan zoals je deed. Klopt dat?
Hoe deed je dat vroeger dan? Je bent al jaren close met hem en toch zijn jouw tics bijna weg. Blijkbaar was het eerder dus geen probleem. Waarom nu wel?Ja, eigenlijk wel. Ik wil geen contact vermindering en ook geen trigger voor mijn tics. Daarom voelt alles wat ik zeg of doe erg egoístisch aan. Toen hij bij mij inwoonde waren mijn tics gewoon nog extreem. Toen hij uiteindelijk een eigen plekje had ben ik mij gaan focussen op mijn tics en behandeling, en ja ik heb uiteraard ook zware medicatie gekregen. Toen werkte ikzelf nog zo'n 70uur per week en ik zag hem dan ook minder dan nu ik gewoon zo'n 40u werk. Hij komt dus vaak s'avonds uit het werk langs of om voetballen te kijken o.i.d. maar dan is ie hier dus een paar uurtjes en dan merk ik het. Ik probeer er dan niet op te letten, maar als ik hem zijn keel hoor schrapen of toevallig zijn schouders op zie halen dan ben ik geneigd om dat ook weer te gaan doen.
Never Give Up & Fight Like Hell
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:24
quote:Lady-Voldemort schreef op 11 oktober 2014 @ 14:19:
[...]
Ik lees hier toch duidelijk dat je zorgen omtrent de eventuele GTS van je neef vooral zijn gericht op jezelf. Dat mag natuurlijk, maar blijven drammen dat hij naar de dokter moet lijkt me de weg niet. Hij heeft er zelf immers geen last van, jij hebt er last van. Dus ben jij zelf, en niet je neef, degene die verandering moet aanbrengen in de situatie, bijvoorbeeld door de contacten met je neef te minimaliseren of door op zoek te gaan naar manieren om jezelf af te sluiten voor zijn tics zodat je ze niet overneemt.Ik heb hem twee keer gevraagd in al die jaren of hij ervoor naar de dokter is geweest. Een keer in onze tienerjaren en een keer dus pas geleden. Dat zie ik niet echt als drammen. Ik heb er inderdaad last van, het is nu ikke ikke ikke, dat weet ik. Daarom voelt het egoïstisch. Ik wil hem niet kwijt. En al helemaal niet door zoiets.
[...]
Ik lees hier toch duidelijk dat je zorgen omtrent de eventuele GTS van je neef vooral zijn gericht op jezelf. Dat mag natuurlijk, maar blijven drammen dat hij naar de dokter moet lijkt me de weg niet. Hij heeft er zelf immers geen last van, jij hebt er last van. Dus ben jij zelf, en niet je neef, degene die verandering moet aanbrengen in de situatie, bijvoorbeeld door de contacten met je neef te minimaliseren of door op zoek te gaan naar manieren om jezelf af te sluiten voor zijn tics zodat je ze niet overneemt.Ik heb hem twee keer gevraagd in al die jaren of hij ervoor naar de dokter is geweest. Een keer in onze tienerjaren en een keer dus pas geleden. Dat zie ik niet echt als drammen. Ik heb er inderdaad last van, het is nu ikke ikke ikke, dat weet ik. Daarom voelt het egoïstisch. Ik wil hem niet kwijt. En al helemaal niet door zoiets.
Never Give Up & Fight Like Hell
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:30
Wel een vervelend probleem. Heb je dat wel eens zo met hem besproken? Heb je hem gezegd dat jij zoveel last hebt van zijn tics dat voor jou nu de enige oplossing is om hem minder te zien en dat je daar moeite mee hebt omdat je zoveel om hem geeft?
Heb je ook last van zoveel tics als hij er niet is? Of verdwijnt het weer als hij naar huis gaat?
Heb je ook last van zoveel tics als hij er niet is? Of verdwijnt het weer als hij naar huis gaat?
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:32
Wat je nu doet is niet effectief. Je vraag hem om behandeling te zoeken voor iets waar hij zelf blijkbaar niet genoeg last van heeft. Zo lang hij niet weet dat het met jou doet, en dat het eigenlijk om jou gaat, zal hij het terzijde schuiven.
Het is helemaal niet egoïstisch dat jij er last van hebt. Je HEBT er namelijk last van. Het zou je wel helpen als je dat bespreekbaar maakt, en misschien is hij wel bereid om naar een oplossing te zoeken als hij weet wat het met jou doet.
Het is helemaal niet egoïstisch dat jij er last van hebt. Je HEBT er namelijk last van. Het zou je wel helpen als je dat bespreekbaar maakt, en misschien is hij wel bereid om naar een oplossing te zoeken als hij weet wat het met jou doet.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:38
quote:whitey schreef op 11 oktober 2014 @ 14:24:
[...]
Ik heb hem twee keer gevraagd in al die jaren of hij ervoor naar de dokter is geweest. Een keer in onze tienerjaren en een keer dus pas geleden. Dat zie ik niet echt als drammen.Maar je schrijft wel dat er steeds meer irritaties ontstaan en dat je vaak lullig doet tegen je neef. Dus hoe het ook zij, je legt jouw probleem op zijn bordje.quote:Ik heb er inderdaad last van, het is nu ikke ikke ikke, dat weet ik. Daarom voelt het egoïstisch. Ik wil hem niet kwijt. En al helemaal niet door zoiets.
Ik vind het niet egoïstisch van je dat je geen trek hebt om weer zo veel tics te krijgen, ik zou daar in jouw plaats ook niks voor voelen.
Het enige wat ik zeg is dat jij zelf degene bent die voor de oplossing moet gaan zorgen. En dat hoeft echt niet meteen door alle contact met je neef te verbreken, je zou (wellicht met wat professionele hulp) ook kunnen leren om minder ontvankelijk te worden voor andermans tics. Dat is sowieso wel handig, want je neef is echt de enige niet met tics.
[...]
Ik heb hem twee keer gevraagd in al die jaren of hij ervoor naar de dokter is geweest. Een keer in onze tienerjaren en een keer dus pas geleden. Dat zie ik niet echt als drammen.Maar je schrijft wel dat er steeds meer irritaties ontstaan en dat je vaak lullig doet tegen je neef. Dus hoe het ook zij, je legt jouw probleem op zijn bordje.quote:Ik heb er inderdaad last van, het is nu ikke ikke ikke, dat weet ik. Daarom voelt het egoïstisch. Ik wil hem niet kwijt. En al helemaal niet door zoiets.
Ik vind het niet egoïstisch van je dat je geen trek hebt om weer zo veel tics te krijgen, ik zou daar in jouw plaats ook niks voor voelen.
Het enige wat ik zeg is dat jij zelf degene bent die voor de oplossing moet gaan zorgen. En dat hoeft echt niet meteen door alle contact met je neef te verbreken, je zou (wellicht met wat professionele hulp) ook kunnen leren om minder ontvankelijk te worden voor andermans tics. Dat is sowieso wel handig, want je neef is echt de enige niet met tics.