Psyche
alle pijlers
"Ongewenst"
zondag 12 oktober 2014 om 22:45
Dan maar het risico dat ik herkenbaar ben: ik heb even wat reflectie nodig. Het kan een lang verhaal worden, ik doe mijn best om het zo chronologisch mogelijk te houden.
Vanaf mijn conceptie ben ik ongewenst en ik heb het gevoel dat dit als rode draad door mijn leven heen trekt.
Ik was een ongelukje maar ben toch op de wereld gezet en binnen een jaar na mijn geboorte zijn mijn ouders gescheiden.
Mijn vader heeft zich verder nooit zoveel om mij bekommerd en gezien de afstand was ik eens per jaar 2 weken bij hem om te logeren.
Mijn stiefvader had liever gehad dat mijn moeder geen kind had gehad. Zolang ik me kan herinneren heb ik alleen maar te horen gekregen wat ik allemaal niet goed deed, ik was egoïstisch, hier te stom voor, daar te lui voor en noem het maar op. Daarnaast had hij een alcoholprobleem en dat zorgde zeker 3x per week voor ruzies, verwijten en vooral psychische mishandeling. Excuses deed hij niet aan, als jong meisje moest ik het voor de goede vrede "goedmaken" en mijn excuus aanbieden. Natuurlijk voelde dat verkeerd maar mijn stiefvader was verbaal heel sterk, dominant en zowel mijn moeder als ik waren tijdens zijn dronken buien bang voor hem.
Op de basisschool werd ik gepest. Wij kwamen in een dorp wonen waar je er niet tussen kwam als je van buiten kwam. Uit fatsoen werd ik uitgenodigd voor een feestje maar vervolgens opgesloten in de kelder zodat ze geen last meer van me hadden. Pas vanaf mijn 11e kreeg ik een vriendin in het dorp, zij kwam ook van buiten dus hadden we wat steun aan elkaar.
Vanaf mijn 12e zijn we verhuisd naar een groter dorp. Mijn stiefvader was erg streng, ik mocht niets. Niet naar klasgenoten om samen huiswerk te maken of film te kijken. Iedereen ging naar dansles maar ik niet, mocht niet. Stappen mocht ik tot mijn 18e eens per 2 weken, ik werd om 21.00 uur gebracht en om 00.00 uur opgehaald, dan begon het net leuk te worden. Klasgenoten gingen in het dorp stappen, stiefvader vond dat niet zo'n goed idee dus ik ging alleen uit. Want doordat ik nooit iets mocht werd ik op een gegeven moment nergens voor gevraagd.
Toen ik op kamers ging begon ik vrienden te krijgen. Nu, op mijn 45e, kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom mensen interesse in mij hebben, ik ben het zo niet gewend.
Mijn eerste echte relatie kreeg ik op mijn 18e. Hij vond geld uitgeven (wat we niet hadden) belangrijker dan mij en ik werd na 4 jaar verliefd op iemand anders, waar ik vervolgens mee getrouwd ben. Hij bleek buiten het voetbalveld geen andere interesses te hebben en na vakanties, een huis kopen en verbouwen bleef er weinig over want ik wilde niet naar de volgende fase die "gezin" heet.
Hij bleef hangen in 7 dagen per week bezig zijn met voetbal en ik wilde meer uit het leven halen, ik heb de scheiding aangevraagd.
Mijn laatste relatie dateert van 2 jaar geleden, deze man heeft mij financieel uitgekleed, met een schuld achtergelaten en met de wetenschap dat hij naast mij nog een stuk of 6 vriendinnen had. Ik was Hotel De Bank, niet meer dan dat. Na de zoveelste ruzie over geld dat ik niet terugkreeg en het feit dat hij er nooit was heb ik hem uit huis gezet. Pas later ontdekte ik dat hij op grote schaal was vreemdgegaan en het geld dat hij voor zijn eigen bedrijf van mij had geleend op was gegaan aan hotelovernachtingen en etentjes met zijn maîtresses.
Met mij wilde hij nooit iets ondernemen, waarschijnlijk om de volgende reden:
Mijn lijf heeft me behoorlijk in de steek gelaten. Door psoriasis op jonge leeftijd (ook daarmee vreselijk gepest) heb ik vage reumatische klachten overgehouden. Bij overbelasting gaan mijn gewrichten ontsteken waardoor ik niet kan sporten, behalve wandelen en fietsen.
Pas na 15 jaar dokteren ben ik er onlangs achter gekomen dat mijn schildklier de boosdoener is van mijn gewichtstoename. Jarenlang me verbaasd over het feit dat iedereen om me heen meer eet dan ik maar dat ik aankom van een wortel. Aangezien ik net boven de ondergrens zit is het op basis van uitsluiting nu toch aantoonbaar maar die 40 kilo raak ik zo snel niet kwijt.
In juli te horen gekregen dat mijn uitstrijkje zo slecht was dat er een gedeelte van mijn baarmoedermond weggehaald moest worden. Dat is ondertussen achter de rug.
Na 15 jaar trouwe dienst ben ik onlangs boventallig verklaard. Mijn werkgever wil me ook niet meer. Ook dit is in juli (na een half jaar onzekerheid) bekend gemaakt.
Relaties? Sinds mijn scheiding van 16 jaar geleden krijg ik aan de lopende band te horen dat ik leuk, lief, gezellig, lekker ben met een goed gevoel voor humor. Maar als puntje bij paaltje komt is er altijd iemand anders die leuker (en slanker) is. Ik claim niet, zeur niet over gebroken nagels en ben niet jaloers aangelegd. Toch ziet geen vent me staan, behalve als 2e vrouw en ik vind mezelf meer waard dan dat.
Al met al (sorry voor het lange verhaal en ik ben vast nog veel vergeten) voel ik me op sommige moment zo overbodig en ongewenst.... Er is nooit iemand geweest die 100% voor mij is gegaan. Ook mijn moeder heeft altijd lopen schipperen maar heeft het nooit voor mij durven opnemen.
Na anderhalf jaar therapie ben ik al zover dat ik mezelf best leuk vind, dat was ook wel eens anders. Maar toch, het knaagt dat ik overal alleen voor sta, mijn ouders zijn overleden, directe broers of zussen heb ik niet.
Ik ben dankbaar voor mijn vrienden en die koester ik maar voel me soms zo kut... Wanneer wordt het nou eens leuk?
Vanaf mijn conceptie ben ik ongewenst en ik heb het gevoel dat dit als rode draad door mijn leven heen trekt.
Ik was een ongelukje maar ben toch op de wereld gezet en binnen een jaar na mijn geboorte zijn mijn ouders gescheiden.
Mijn vader heeft zich verder nooit zoveel om mij bekommerd en gezien de afstand was ik eens per jaar 2 weken bij hem om te logeren.
Mijn stiefvader had liever gehad dat mijn moeder geen kind had gehad. Zolang ik me kan herinneren heb ik alleen maar te horen gekregen wat ik allemaal niet goed deed, ik was egoïstisch, hier te stom voor, daar te lui voor en noem het maar op. Daarnaast had hij een alcoholprobleem en dat zorgde zeker 3x per week voor ruzies, verwijten en vooral psychische mishandeling. Excuses deed hij niet aan, als jong meisje moest ik het voor de goede vrede "goedmaken" en mijn excuus aanbieden. Natuurlijk voelde dat verkeerd maar mijn stiefvader was verbaal heel sterk, dominant en zowel mijn moeder als ik waren tijdens zijn dronken buien bang voor hem.
Op de basisschool werd ik gepest. Wij kwamen in een dorp wonen waar je er niet tussen kwam als je van buiten kwam. Uit fatsoen werd ik uitgenodigd voor een feestje maar vervolgens opgesloten in de kelder zodat ze geen last meer van me hadden. Pas vanaf mijn 11e kreeg ik een vriendin in het dorp, zij kwam ook van buiten dus hadden we wat steun aan elkaar.
Vanaf mijn 12e zijn we verhuisd naar een groter dorp. Mijn stiefvader was erg streng, ik mocht niets. Niet naar klasgenoten om samen huiswerk te maken of film te kijken. Iedereen ging naar dansles maar ik niet, mocht niet. Stappen mocht ik tot mijn 18e eens per 2 weken, ik werd om 21.00 uur gebracht en om 00.00 uur opgehaald, dan begon het net leuk te worden. Klasgenoten gingen in het dorp stappen, stiefvader vond dat niet zo'n goed idee dus ik ging alleen uit. Want doordat ik nooit iets mocht werd ik op een gegeven moment nergens voor gevraagd.
Toen ik op kamers ging begon ik vrienden te krijgen. Nu, op mijn 45e, kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom mensen interesse in mij hebben, ik ben het zo niet gewend.
Mijn eerste echte relatie kreeg ik op mijn 18e. Hij vond geld uitgeven (wat we niet hadden) belangrijker dan mij en ik werd na 4 jaar verliefd op iemand anders, waar ik vervolgens mee getrouwd ben. Hij bleek buiten het voetbalveld geen andere interesses te hebben en na vakanties, een huis kopen en verbouwen bleef er weinig over want ik wilde niet naar de volgende fase die "gezin" heet.
Hij bleef hangen in 7 dagen per week bezig zijn met voetbal en ik wilde meer uit het leven halen, ik heb de scheiding aangevraagd.
Mijn laatste relatie dateert van 2 jaar geleden, deze man heeft mij financieel uitgekleed, met een schuld achtergelaten en met de wetenschap dat hij naast mij nog een stuk of 6 vriendinnen had. Ik was Hotel De Bank, niet meer dan dat. Na de zoveelste ruzie over geld dat ik niet terugkreeg en het feit dat hij er nooit was heb ik hem uit huis gezet. Pas later ontdekte ik dat hij op grote schaal was vreemdgegaan en het geld dat hij voor zijn eigen bedrijf van mij had geleend op was gegaan aan hotelovernachtingen en etentjes met zijn maîtresses.
Met mij wilde hij nooit iets ondernemen, waarschijnlijk om de volgende reden:
Mijn lijf heeft me behoorlijk in de steek gelaten. Door psoriasis op jonge leeftijd (ook daarmee vreselijk gepest) heb ik vage reumatische klachten overgehouden. Bij overbelasting gaan mijn gewrichten ontsteken waardoor ik niet kan sporten, behalve wandelen en fietsen.
Pas na 15 jaar dokteren ben ik er onlangs achter gekomen dat mijn schildklier de boosdoener is van mijn gewichtstoename. Jarenlang me verbaasd over het feit dat iedereen om me heen meer eet dan ik maar dat ik aankom van een wortel. Aangezien ik net boven de ondergrens zit is het op basis van uitsluiting nu toch aantoonbaar maar die 40 kilo raak ik zo snel niet kwijt.
In juli te horen gekregen dat mijn uitstrijkje zo slecht was dat er een gedeelte van mijn baarmoedermond weggehaald moest worden. Dat is ondertussen achter de rug.
Na 15 jaar trouwe dienst ben ik onlangs boventallig verklaard. Mijn werkgever wil me ook niet meer. Ook dit is in juli (na een half jaar onzekerheid) bekend gemaakt.
Relaties? Sinds mijn scheiding van 16 jaar geleden krijg ik aan de lopende band te horen dat ik leuk, lief, gezellig, lekker ben met een goed gevoel voor humor. Maar als puntje bij paaltje komt is er altijd iemand anders die leuker (en slanker) is. Ik claim niet, zeur niet over gebroken nagels en ben niet jaloers aangelegd. Toch ziet geen vent me staan, behalve als 2e vrouw en ik vind mezelf meer waard dan dat.
Al met al (sorry voor het lange verhaal en ik ben vast nog veel vergeten) voel ik me op sommige moment zo overbodig en ongewenst.... Er is nooit iemand geweest die 100% voor mij is gegaan. Ook mijn moeder heeft altijd lopen schipperen maar heeft het nooit voor mij durven opnemen.
Na anderhalf jaar therapie ben ik al zover dat ik mezelf best leuk vind, dat was ook wel eens anders. Maar toch, het knaagt dat ik overal alleen voor sta, mijn ouders zijn overleden, directe broers of zussen heb ik niet.
Ik ben dankbaar voor mijn vrienden en die koester ik maar voel me soms zo kut... Wanneer wordt het nou eens leuk?
zondag 12 oktober 2014 om 23:00
Ik denk dat je met jezelf aan de slag moet. Jij vindt jezelf niets waard, en daardoor trek je de verkeerde partners aan. Het wordt tijd om het om te draaien: wat kinderen die eerste 18 jaar van jou vonden, dat was toen. Nu ben je een volwassen en vinden mensen jou een leuk mens. Je hebt er alles bij te winnen, als je leert om dat gewoon van hen aan te nemen. Je hebt hulp nodig om jezelf leuk te gaan vinden en te leren dat ook jij een leven met leuke lieve mensen (incl idem partner) waard bent!
zondag 12 oktober 2014 om 23:01
En het stomme is dat ik voor de buitenwereld altijd één en al leuk en gezellig ben omdat ik bang ben voor afwijzing als ik laat merken dat ik me gewoon zo shit voel.
Ik merk dat ik me steeds meer terugtrek in mijn huis en mezelf moet opladen om weer "onder de mensen" te komen.
Het gevoel dat niemand op mij zit te wachten (niet als partner, niet als werknemer) wordt wel steeds sterker en daar baal ik van.
Mijn "schouders eronder en we gaan er weer tegenaan" kan ik bijna niet meer opbrengen.
Daarnaast speelt ook mee dat het dankzij ex al 2 jaar financieel bal is. Ik kom rond maar dan doe ik ook niets, ik rook en drink niet, ga niet uit en ben al 5 jaar niet op vakantie geweest.
Mijn huur is in de 16 jaar dat ik hier woon verdubbeld, mijn salaris niet.
Iedere dag is overleven, ik wil weer leven maar ik weet niet hoe.
Ik merk dat ik me steeds meer terugtrek in mijn huis en mezelf moet opladen om weer "onder de mensen" te komen.
Het gevoel dat niemand op mij zit te wachten (niet als partner, niet als werknemer) wordt wel steeds sterker en daar baal ik van.
Mijn "schouders eronder en we gaan er weer tegenaan" kan ik bijna niet meer opbrengen.
Daarnaast speelt ook mee dat het dankzij ex al 2 jaar financieel bal is. Ik kom rond maar dan doe ik ook niets, ik rook en drink niet, ga niet uit en ben al 5 jaar niet op vakantie geweest.
Mijn huur is in de 16 jaar dat ik hier woon verdubbeld, mijn salaris niet.
Iedere dag is overleven, ik wil weer leven maar ik weet niet hoe.
zondag 12 oktober 2014 om 23:01
Heftig allemaal wat je beschrijft. Ik vrees dat je dit altijd met je mee zult dragen en het nooit echt vanzelf zal gaan zoals je bij sommige andere mensen ziet.
Heb je intensieve therapie gevolgd? Als ik je verhaal lees moet ik eigenlijk denken aan klinische psychotherapie, vaak een opname van een jaar, omdat ik je de corrigerende omgeving en ervaringen zo gun. Dat zou veel kunnen schelen denk ik. Maar wie weet heb je al zoiets gedaan.
Wens je in ieder geval succes en sterkte met alles!
Heb je intensieve therapie gevolgd? Als ik je verhaal lees moet ik eigenlijk denken aan klinische psychotherapie, vaak een opname van een jaar, omdat ik je de corrigerende omgeving en ervaringen zo gun. Dat zou veel kunnen schelen denk ik. Maar wie weet heb je al zoiets gedaan.
Wens je in ieder geval succes en sterkte met alles!
zondag 12 oktober 2014 om 23:02
Mijn eerste gedachte is ook dat ik je een knuffel wil geven.
Maar daarna komt er in me op dat ik me heel goed kan voorstellen dat je het nu allemaal zo voelt, maar dat er vast wel weer een moment komt waarop je op je leven terug kijkt en bij jezelf denkt: "Goh joh, op 12 oktober 2014 zat ik duidelijk op de bodem van mijn putje, daar ben ik toch maar mooi uitgekomen".
Want weet je.....het gaat vast niet zo blijven. Er komt vast wel weer iemand in je leven, je vindt ook weer een nieuwe baan. En hopelijk lukt het je om je verleden te accepteren en achter je te laten.
Echt, zo voelt het nu niet, maar dat gaat echt wel gebeuren.
Je moet het alleen zelf ook wel willen. Dus voel je even kut (excusez le mot), maar probeer jezelf wel weer een schop onder je kont te geven en probeer weer een goed gevoel over jezelf te krijgen, want dan straal je dat ook uit en volgens mij is dat ook beter als je een relatie en een nieuwe baan wil.
Maar nogmaals hoor, ik sta ook weer met één voet buiten bij mijn werkgever (en dat is helaas niet de eerste keer) dus ik weet hoe dat voelt. Het voelt klote en voelt als een afwijzing. Alsof jij niet goed genoeg bent. En als er dan nog andere dingen bijkomen, dan kan ik me heel goed voorstellen dat je het nu zo voelt.
En dat mág. En laat je hier maar virtueel knuffelen en moed inspreken door anderen. Maar probeer ook wel weer zelf je schouders eronder te krijgen. Want alleen jijzelf kan jou hieruit halen.
Hoe moeilijk het ook is, tel je zegeningen. Focus je op dingen die wél goed gaan. Dat zal je echt helpen.
En daar komt ie dan:
Maar daarna komt er in me op dat ik me heel goed kan voorstellen dat je het nu allemaal zo voelt, maar dat er vast wel weer een moment komt waarop je op je leven terug kijkt en bij jezelf denkt: "Goh joh, op 12 oktober 2014 zat ik duidelijk op de bodem van mijn putje, daar ben ik toch maar mooi uitgekomen".
Want weet je.....het gaat vast niet zo blijven. Er komt vast wel weer iemand in je leven, je vindt ook weer een nieuwe baan. En hopelijk lukt het je om je verleden te accepteren en achter je te laten.
Echt, zo voelt het nu niet, maar dat gaat echt wel gebeuren.
Je moet het alleen zelf ook wel willen. Dus voel je even kut (excusez le mot), maar probeer jezelf wel weer een schop onder je kont te geven en probeer weer een goed gevoel over jezelf te krijgen, want dan straal je dat ook uit en volgens mij is dat ook beter als je een relatie en een nieuwe baan wil.
Maar nogmaals hoor, ik sta ook weer met één voet buiten bij mijn werkgever (en dat is helaas niet de eerste keer) dus ik weet hoe dat voelt. Het voelt klote en voelt als een afwijzing. Alsof jij niet goed genoeg bent. En als er dan nog andere dingen bijkomen, dan kan ik me heel goed voorstellen dat je het nu zo voelt.
En dat mág. En laat je hier maar virtueel knuffelen en moed inspreken door anderen. Maar probeer ook wel weer zelf je schouders eronder te krijgen. Want alleen jijzelf kan jou hieruit halen.
Hoe moeilijk het ook is, tel je zegeningen. Focus je op dingen die wél goed gaan. Dat zal je echt helpen.
En daar komt ie dan:
Beter onvolmaakt en echt dan gemaakt volmaakt - Beati pauperes spiritu
zondag 12 oktober 2014 om 23:03
Ik kan me je verdriet heel goed voorstellen. Ik wil er niet teveel over uitweiden, maar sommige delen van je verhaal zijn herkenbaar. Ik heb mijn portie ellende ook gehad, en daar voel ik me zo nu en dan behoorlijk klote over, maar ik probeer me vooral te focussen op wat ik wel heb en dat is eigenlijk best veel. Daarnaast ben ik voornamelijk bezig met genieten van het leven en leuke dingen doen. Ik hoop dat dat moment voor jou ook gaat komen, heel snel. Dikke
zondag 12 oktober 2014 om 23:07
Die baan die jij kwijt raakte, dan staat toch los van jou als persoon? Het was een reorganisatie, schrijf je. En dan is het gewoon een kwestie van de regels toepassen, daar is geen keuze in voor de werkgever
En misschien moet je het gewoon eens proberen om open te zijn tegen een vriendin. De meeste vriendinnen vinden het heel fijn om in vertrouwen genomen te worden, en vaak zorgt dat ervoor dat de band nog hechter wordt..
En misschien moet je het gewoon eens proberen om open te zijn tegen een vriendin. De meeste vriendinnen vinden het heel fijn om in vertrouwen genomen te worden, en vaak zorgt dat ervoor dat de band nog hechter wordt..
zondag 12 oktober 2014 om 23:14
@beer29: ik heb psychotherapie, vind ik echt wel pittig. Ik ben ondertussen zover dat ik mezelf echt leuk en de moeite waard vind. Het voelt vooral in nieuwe contacten, met wie dan ook, dat ik me harder moet bewijzen dan anderen die een normaal postuur hebben. Er zijn toch nog wel wat vooroordelen over dikke mensen.
@valentinamaria: niets over te zeggen, over een half jaar moet ik weer een uitstrijkje laten maken en hopelijk is dan de PAP waarde gedaald. In de tussentijd probeer ik dit maar even te parkeren.
@Nouschi: gezien het feit dat mijn ex tijdens mijn afwezigheid (als ik werken was) kopieën van mijn paspoort en loonstrookje heeft gemaakt om een lening op mijn naam af te sluiten is mijn vertrouwen nogal beschadigd. Een vriendin zou ik nog wel aandurven maar vreemde mensen komen echt niet in mijn huis zonder dat ik er ben.
@NummerZoveel: tegen vriendinnen ben ik wel open maar soms mag ik ook best wel kwetsbaarder zijn naar bijvoorbeeld collega's of familie. Ik heb altijd het gevoel dat niemand op mijn drama zit te wachten.
@valentinamaria: niets over te zeggen, over een half jaar moet ik weer een uitstrijkje laten maken en hopelijk is dan de PAP waarde gedaald. In de tussentijd probeer ik dit maar even te parkeren.
@Nouschi: gezien het feit dat mijn ex tijdens mijn afwezigheid (als ik werken was) kopieën van mijn paspoort en loonstrookje heeft gemaakt om een lening op mijn naam af te sluiten is mijn vertrouwen nogal beschadigd. Een vriendin zou ik nog wel aandurven maar vreemde mensen komen echt niet in mijn huis zonder dat ik er ben.
@NummerZoveel: tegen vriendinnen ben ik wel open maar soms mag ik ook best wel kwetsbaarder zijn naar bijvoorbeeld collega's of familie. Ik heb altijd het gevoel dat niemand op mijn drama zit te wachten.
zondag 12 oktober 2014 om 23:36
Drama of gevoelens delen, dat zijn echt twee heel verschillende dingen. Een open gesprek over een rotgevoel, daar heb je juist vrienden voor! Drama wordt het pas als je vervolgens alleen nog maar over jouw ellende kunt praten, helemaal geen aandacht meer hebt voor de ander, en je dat langdurig volhoudt.
