Psyche
alle pijlers
"Ongewenst"
zondag 12 oktober 2014 om 22:45
Dan maar het risico dat ik herkenbaar ben: ik heb even wat reflectie nodig. Het kan een lang verhaal worden, ik doe mijn best om het zo chronologisch mogelijk te houden.
Vanaf mijn conceptie ben ik ongewenst en ik heb het gevoel dat dit als rode draad door mijn leven heen trekt.
Ik was een ongelukje maar ben toch op de wereld gezet en binnen een jaar na mijn geboorte zijn mijn ouders gescheiden.
Mijn vader heeft zich verder nooit zoveel om mij bekommerd en gezien de afstand was ik eens per jaar 2 weken bij hem om te logeren.
Mijn stiefvader had liever gehad dat mijn moeder geen kind had gehad. Zolang ik me kan herinneren heb ik alleen maar te horen gekregen wat ik allemaal niet goed deed, ik was egoïstisch, hier te stom voor, daar te lui voor en noem het maar op. Daarnaast had hij een alcoholprobleem en dat zorgde zeker 3x per week voor ruzies, verwijten en vooral psychische mishandeling. Excuses deed hij niet aan, als jong meisje moest ik het voor de goede vrede "goedmaken" en mijn excuus aanbieden. Natuurlijk voelde dat verkeerd maar mijn stiefvader was verbaal heel sterk, dominant en zowel mijn moeder als ik waren tijdens zijn dronken buien bang voor hem.
Op de basisschool werd ik gepest. Wij kwamen in een dorp wonen waar je er niet tussen kwam als je van buiten kwam. Uit fatsoen werd ik uitgenodigd voor een feestje maar vervolgens opgesloten in de kelder zodat ze geen last meer van me hadden. Pas vanaf mijn 11e kreeg ik een vriendin in het dorp, zij kwam ook van buiten dus hadden we wat steun aan elkaar.
Vanaf mijn 12e zijn we verhuisd naar een groter dorp. Mijn stiefvader was erg streng, ik mocht niets. Niet naar klasgenoten om samen huiswerk te maken of film te kijken. Iedereen ging naar dansles maar ik niet, mocht niet. Stappen mocht ik tot mijn 18e eens per 2 weken, ik werd om 21.00 uur gebracht en om 00.00 uur opgehaald, dan begon het net leuk te worden. Klasgenoten gingen in het dorp stappen, stiefvader vond dat niet zo'n goed idee dus ik ging alleen uit. Want doordat ik nooit iets mocht werd ik op een gegeven moment nergens voor gevraagd.
Toen ik op kamers ging begon ik vrienden te krijgen. Nu, op mijn 45e, kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom mensen interesse in mij hebben, ik ben het zo niet gewend.
Mijn eerste echte relatie kreeg ik op mijn 18e. Hij vond geld uitgeven (wat we niet hadden) belangrijker dan mij en ik werd na 4 jaar verliefd op iemand anders, waar ik vervolgens mee getrouwd ben. Hij bleek buiten het voetbalveld geen andere interesses te hebben en na vakanties, een huis kopen en verbouwen bleef er weinig over want ik wilde niet naar de volgende fase die "gezin" heet.
Hij bleef hangen in 7 dagen per week bezig zijn met voetbal en ik wilde meer uit het leven halen, ik heb de scheiding aangevraagd.
Mijn laatste relatie dateert van 2 jaar geleden, deze man heeft mij financieel uitgekleed, met een schuld achtergelaten en met de wetenschap dat hij naast mij nog een stuk of 6 vriendinnen had. Ik was Hotel De Bank, niet meer dan dat. Na de zoveelste ruzie over geld dat ik niet terugkreeg en het feit dat hij er nooit was heb ik hem uit huis gezet. Pas later ontdekte ik dat hij op grote schaal was vreemdgegaan en het geld dat hij voor zijn eigen bedrijf van mij had geleend op was gegaan aan hotelovernachtingen en etentjes met zijn maîtresses.
Met mij wilde hij nooit iets ondernemen, waarschijnlijk om de volgende reden:
Mijn lijf heeft me behoorlijk in de steek gelaten. Door psoriasis op jonge leeftijd (ook daarmee vreselijk gepest) heb ik vage reumatische klachten overgehouden. Bij overbelasting gaan mijn gewrichten ontsteken waardoor ik niet kan sporten, behalve wandelen en fietsen.
Pas na 15 jaar dokteren ben ik er onlangs achter gekomen dat mijn schildklier de boosdoener is van mijn gewichtstoename. Jarenlang me verbaasd over het feit dat iedereen om me heen meer eet dan ik maar dat ik aankom van een wortel. Aangezien ik net boven de ondergrens zit is het op basis van uitsluiting nu toch aantoonbaar maar die 40 kilo raak ik zo snel niet kwijt.
In juli te horen gekregen dat mijn uitstrijkje zo slecht was dat er een gedeelte van mijn baarmoedermond weggehaald moest worden. Dat is ondertussen achter de rug.
Na 15 jaar trouwe dienst ben ik onlangs boventallig verklaard. Mijn werkgever wil me ook niet meer. Ook dit is in juli (na een half jaar onzekerheid) bekend gemaakt.
Relaties? Sinds mijn scheiding van 16 jaar geleden krijg ik aan de lopende band te horen dat ik leuk, lief, gezellig, lekker ben met een goed gevoel voor humor. Maar als puntje bij paaltje komt is er altijd iemand anders die leuker (en slanker) is. Ik claim niet, zeur niet over gebroken nagels en ben niet jaloers aangelegd. Toch ziet geen vent me staan, behalve als 2e vrouw en ik vind mezelf meer waard dan dat.
Al met al (sorry voor het lange verhaal en ik ben vast nog veel vergeten) voel ik me op sommige moment zo overbodig en ongewenst.... Er is nooit iemand geweest die 100% voor mij is gegaan. Ook mijn moeder heeft altijd lopen schipperen maar heeft het nooit voor mij durven opnemen.
Na anderhalf jaar therapie ben ik al zover dat ik mezelf best leuk vind, dat was ook wel eens anders. Maar toch, het knaagt dat ik overal alleen voor sta, mijn ouders zijn overleden, directe broers of zussen heb ik niet.
Ik ben dankbaar voor mijn vrienden en die koester ik maar voel me soms zo kut... Wanneer wordt het nou eens leuk?
Vanaf mijn conceptie ben ik ongewenst en ik heb het gevoel dat dit als rode draad door mijn leven heen trekt.
Ik was een ongelukje maar ben toch op de wereld gezet en binnen een jaar na mijn geboorte zijn mijn ouders gescheiden.
Mijn vader heeft zich verder nooit zoveel om mij bekommerd en gezien de afstand was ik eens per jaar 2 weken bij hem om te logeren.
Mijn stiefvader had liever gehad dat mijn moeder geen kind had gehad. Zolang ik me kan herinneren heb ik alleen maar te horen gekregen wat ik allemaal niet goed deed, ik was egoïstisch, hier te stom voor, daar te lui voor en noem het maar op. Daarnaast had hij een alcoholprobleem en dat zorgde zeker 3x per week voor ruzies, verwijten en vooral psychische mishandeling. Excuses deed hij niet aan, als jong meisje moest ik het voor de goede vrede "goedmaken" en mijn excuus aanbieden. Natuurlijk voelde dat verkeerd maar mijn stiefvader was verbaal heel sterk, dominant en zowel mijn moeder als ik waren tijdens zijn dronken buien bang voor hem.
Op de basisschool werd ik gepest. Wij kwamen in een dorp wonen waar je er niet tussen kwam als je van buiten kwam. Uit fatsoen werd ik uitgenodigd voor een feestje maar vervolgens opgesloten in de kelder zodat ze geen last meer van me hadden. Pas vanaf mijn 11e kreeg ik een vriendin in het dorp, zij kwam ook van buiten dus hadden we wat steun aan elkaar.
Vanaf mijn 12e zijn we verhuisd naar een groter dorp. Mijn stiefvader was erg streng, ik mocht niets. Niet naar klasgenoten om samen huiswerk te maken of film te kijken. Iedereen ging naar dansles maar ik niet, mocht niet. Stappen mocht ik tot mijn 18e eens per 2 weken, ik werd om 21.00 uur gebracht en om 00.00 uur opgehaald, dan begon het net leuk te worden. Klasgenoten gingen in het dorp stappen, stiefvader vond dat niet zo'n goed idee dus ik ging alleen uit. Want doordat ik nooit iets mocht werd ik op een gegeven moment nergens voor gevraagd.
Toen ik op kamers ging begon ik vrienden te krijgen. Nu, op mijn 45e, kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom mensen interesse in mij hebben, ik ben het zo niet gewend.
Mijn eerste echte relatie kreeg ik op mijn 18e. Hij vond geld uitgeven (wat we niet hadden) belangrijker dan mij en ik werd na 4 jaar verliefd op iemand anders, waar ik vervolgens mee getrouwd ben. Hij bleek buiten het voetbalveld geen andere interesses te hebben en na vakanties, een huis kopen en verbouwen bleef er weinig over want ik wilde niet naar de volgende fase die "gezin" heet.
Hij bleef hangen in 7 dagen per week bezig zijn met voetbal en ik wilde meer uit het leven halen, ik heb de scheiding aangevraagd.
Mijn laatste relatie dateert van 2 jaar geleden, deze man heeft mij financieel uitgekleed, met een schuld achtergelaten en met de wetenschap dat hij naast mij nog een stuk of 6 vriendinnen had. Ik was Hotel De Bank, niet meer dan dat. Na de zoveelste ruzie over geld dat ik niet terugkreeg en het feit dat hij er nooit was heb ik hem uit huis gezet. Pas later ontdekte ik dat hij op grote schaal was vreemdgegaan en het geld dat hij voor zijn eigen bedrijf van mij had geleend op was gegaan aan hotelovernachtingen en etentjes met zijn maîtresses.
Met mij wilde hij nooit iets ondernemen, waarschijnlijk om de volgende reden:
Mijn lijf heeft me behoorlijk in de steek gelaten. Door psoriasis op jonge leeftijd (ook daarmee vreselijk gepest) heb ik vage reumatische klachten overgehouden. Bij overbelasting gaan mijn gewrichten ontsteken waardoor ik niet kan sporten, behalve wandelen en fietsen.
Pas na 15 jaar dokteren ben ik er onlangs achter gekomen dat mijn schildklier de boosdoener is van mijn gewichtstoename. Jarenlang me verbaasd over het feit dat iedereen om me heen meer eet dan ik maar dat ik aankom van een wortel. Aangezien ik net boven de ondergrens zit is het op basis van uitsluiting nu toch aantoonbaar maar die 40 kilo raak ik zo snel niet kwijt.
In juli te horen gekregen dat mijn uitstrijkje zo slecht was dat er een gedeelte van mijn baarmoedermond weggehaald moest worden. Dat is ondertussen achter de rug.
Na 15 jaar trouwe dienst ben ik onlangs boventallig verklaard. Mijn werkgever wil me ook niet meer. Ook dit is in juli (na een half jaar onzekerheid) bekend gemaakt.
Relaties? Sinds mijn scheiding van 16 jaar geleden krijg ik aan de lopende band te horen dat ik leuk, lief, gezellig, lekker ben met een goed gevoel voor humor. Maar als puntje bij paaltje komt is er altijd iemand anders die leuker (en slanker) is. Ik claim niet, zeur niet over gebroken nagels en ben niet jaloers aangelegd. Toch ziet geen vent me staan, behalve als 2e vrouw en ik vind mezelf meer waard dan dat.
Al met al (sorry voor het lange verhaal en ik ben vast nog veel vergeten) voel ik me op sommige moment zo overbodig en ongewenst.... Er is nooit iemand geweest die 100% voor mij is gegaan. Ook mijn moeder heeft altijd lopen schipperen maar heeft het nooit voor mij durven opnemen.
Na anderhalf jaar therapie ben ik al zover dat ik mezelf best leuk vind, dat was ook wel eens anders. Maar toch, het knaagt dat ik overal alleen voor sta, mijn ouders zijn overleden, directe broers of zussen heb ik niet.
Ik ben dankbaar voor mijn vrienden en die koester ik maar voel me soms zo kut... Wanneer wordt het nou eens leuk?
vrijdag 7 november 2014 om 15:06
Die vervelende dingen hebben Silvershadow wel gevormd. Als je steeds merkt dat je ongewenst en afgewezen wordt, jarenlang, dan zit dat in je systeem. Zaken als baanverlies kunnen dan zakelijk zijn, maar voelen wel als een nieuwe afwijzing. Tel daar chronische gezondheidsproblemen bij op en nu de baarmoederproblemen, dan is het geen wonder dat je in de overlevingsmodus staat TO.
Iemand met een beetje een normaal verlopen jeugd heeft een sterker zelfbeeld en meer draagkracht om dingen aan te kunnen. Gebeurt er dan iets, dan kun je makkelijker relativeren en verder gaan met je leven.
Als je zoveel mee gemaakt hebt als Silvershadow dan heb je steeds het gevoel aan het vechten te zijn. Logisch dat je dan snakt naar een beetje vreugde in je leven.
Sterkte Silvershadow!
Iemand met een beetje een normaal verlopen jeugd heeft een sterker zelfbeeld en meer draagkracht om dingen aan te kunnen. Gebeurt er dan iets, dan kun je makkelijker relativeren en verder gaan met je leven.
Als je zoveel mee gemaakt hebt als Silvershadow dan heb je steeds het gevoel aan het vechten te zijn. Logisch dat je dan snakt naar een beetje vreugde in je leven.
Sterkte Silvershadow!
vrijdag 7 november 2014 om 21:21
Ik snap wat je zegt Ikbenanoniem maar het herhalen van alles wat je tegen heeft gezeten maakt de lijst zo eindeloos dat je er niet over heem kan denken. TO weet nu waarom ze zich voelt zoals ze zich voelt maar wat nu belangrijker is, wat kan ze doen om zich beter te voelen en het tij te keren.
Het verleden loslaten is heel belangrijk om een leuker leven te krijgen.
Wat ik bedoel TO is, kun je je verleden loslaten om een leukere toekomst te hebben? Loslaten en accepteren dat je niets kan veranderen aan je leven maakt de weg vrij om liefde en genegenheid te ontvangen. Onvoorwaardelijke liefde van familie, partner of vrienden, het klinkt zo eenvoudig, het zou zo van zelfsprekend moeten zijn, maar het is zo weinigen gegeven.
Mensen gaan dood, verhuizen naar ver weg of zijn gewoon niet in staat om liefde te geven. Dat doet verdriet maar verdriet hoort bij het leven en weet je, niemand ontkomt daar aan. Accepteer dat liefde en angst een wezenlijk onderdeel zijn van mens zijn. Als je dat besef hebt ben je halverwege, als je het niet meer ruimte geeft dan het verdient, dan ben je er helemaal. Dan is de weg vrij om te genieten van dit moment.
Je angst om alleen te vertroebeld alles wat wel mooi en leuk is van je leven. Je vindt alles nu niet zo leuk omdat je bang bent voor iets wat misschien helemaal niet gaat gebeuren. Je hebt veel geleerd de afgelopen 30 jaar, welke mannen wil je niet meer, hoe hoor je echt met mensen om te gaan, hoe hoor je echt van mensen te houden. Die kennis maakt je zo waardevol dat je niet bang hoeft te zijn dat je er ooit alleen voor komt te staan.
Wat je voelt straal je uit en als dat gevoel goed en mooi is zal je mensen aantrekken die ook een leuk leven willen. Bittere en negatieve mensen hebben een hekel aan blije positieve mensen dus je hoeft niet meer bang te zijn.
Het verleden loslaten is heel belangrijk om een leuker leven te krijgen.
Wat ik bedoel TO is, kun je je verleden loslaten om een leukere toekomst te hebben? Loslaten en accepteren dat je niets kan veranderen aan je leven maakt de weg vrij om liefde en genegenheid te ontvangen. Onvoorwaardelijke liefde van familie, partner of vrienden, het klinkt zo eenvoudig, het zou zo van zelfsprekend moeten zijn, maar het is zo weinigen gegeven.
Mensen gaan dood, verhuizen naar ver weg of zijn gewoon niet in staat om liefde te geven. Dat doet verdriet maar verdriet hoort bij het leven en weet je, niemand ontkomt daar aan. Accepteer dat liefde en angst een wezenlijk onderdeel zijn van mens zijn. Als je dat besef hebt ben je halverwege, als je het niet meer ruimte geeft dan het verdient, dan ben je er helemaal. Dan is de weg vrij om te genieten van dit moment.
Je angst om alleen te vertroebeld alles wat wel mooi en leuk is van je leven. Je vindt alles nu niet zo leuk omdat je bang bent voor iets wat misschien helemaal niet gaat gebeuren. Je hebt veel geleerd de afgelopen 30 jaar, welke mannen wil je niet meer, hoe hoor je echt met mensen om te gaan, hoe hoor je echt van mensen te houden. Die kennis maakt je zo waardevol dat je niet bang hoeft te zijn dat je er ooit alleen voor komt te staan.
Wat je voelt straal je uit en als dat gevoel goed en mooi is zal je mensen aantrekken die ook een leuk leven willen. Bittere en negatieve mensen hebben een hekel aan blije positieve mensen dus je hoeft niet meer bang te zijn.
vrijdag 7 november 2014 om 21:51
quote:Ikbenanoniem schreef op 07 november 2014 @ 15:06:
Als je zoveel mee gemaakt hebt als Silvershadow dan heb je steeds het gevoel aan het vechten te zijn. Logisch dat je dan snakt naar een beetje vreugde in je leven
Precies, ik ben het vechten zo moe, kost heel veel energie om iedere keer weer verder te gaan en proberen met een positieve blik vooruit te denken.
@ waterplant ik ben juist heel vrolijk en positief van mezelf maar dat wordt wel steeds moeilijker als er relatief veel op je pad komt.
@itsme leuke dag gehad met vriendinnen vandaag, een vriendin te logeren dit weekend en dat is ook fijn.
Als je zoveel mee gemaakt hebt als Silvershadow dan heb je steeds het gevoel aan het vechten te zijn. Logisch dat je dan snakt naar een beetje vreugde in je leven
Precies, ik ben het vechten zo moe, kost heel veel energie om iedere keer weer verder te gaan en proberen met een positieve blik vooruit te denken.
@ waterplant ik ben juist heel vrolijk en positief van mezelf maar dat wordt wel steeds moeilijker als er relatief veel op je pad komt.
@itsme leuke dag gehad met vriendinnen vandaag, een vriendin te logeren dit weekend en dat is ook fijn.
vrijdag 7 november 2014 om 22:16
Zo te lezen ben je een vrolijke meid en een fijne vriendin, mensen zijn graag bij je.. Dat is een mooie eigenschap waar je trots op mag zijn.
Voel je je wellicht ook wat eenzaam nu omdat je verlangt naar een relatie naast je sociale contacten. Gewoon een partner waarmee je alles kunt delen, waarmee je exclusief kunt zijn..
Is het misschien een idee om een sport of iets te zoeken waarbij je, rekening houdend met je fysieke gesteldheid, kan werken aan meer conditie/energie waardoor je je ook fijner over je jezelf gaat voelen. Want inwendig wijs jij jezelf af denk ik en denk dat dat het probleem is, niet je kilo's. Als jij weer gaat stralen komt de geschikte kerel ook wel op je pad. Sterkte!
Voel je je wellicht ook wat eenzaam nu omdat je verlangt naar een relatie naast je sociale contacten. Gewoon een partner waarmee je alles kunt delen, waarmee je exclusief kunt zijn..
Is het misschien een idee om een sport of iets te zoeken waarbij je, rekening houdend met je fysieke gesteldheid, kan werken aan meer conditie/energie waardoor je je ook fijner over je jezelf gaat voelen. Want inwendig wijs jij jezelf af denk ik en denk dat dat het probleem is, niet je kilo's. Als jij weer gaat stralen komt de geschikte kerel ook wel op je pad. Sterkte!
dinsdag 23 december 2014 om 01:18
Vanavond een fikse ruzie met een vriend gehad, online. Die vertelde even plompverloren dat ik niet echt veel kans maakte op de arbeidsmarkt omdat ik dik ben, teveel risico voor de werkgever.
PARDON?
Dat triggerde meteen alles weer. Ik moest maar gaan sporten en ik moest maar dit en moest maar dat.... En dan moet ik mezelf WEER verdedigen door aan te geven dat mijn schildklier nog steeds niet goed functioneert en sporten dan ook echt geen bal helpt. Dat ik al jaren moe ben (van schildklier) en al blij ben dat mijn huis er nog normaal uit ziet en ik 36 uur kon werken.
Zo makkelijk roeptoeteren vanaf de zijlijn hoe ik mijn leven moet leiden door iemand die zich totaal niet kan inleven in mijn situatie en gevoel. Hij heeft een goede baan, sport veel, een vriendin, financieel geen problemen, doet waar hij zin in heeft.
En dan tegen mij blaten dat ik positief moet zijn.
Stel ik me nou aan dat ik hier heel verdrietig van ben?
PARDON?
Dat triggerde meteen alles weer. Ik moest maar gaan sporten en ik moest maar dit en moest maar dat.... En dan moet ik mezelf WEER verdedigen door aan te geven dat mijn schildklier nog steeds niet goed functioneert en sporten dan ook echt geen bal helpt. Dat ik al jaren moe ben (van schildklier) en al blij ben dat mijn huis er nog normaal uit ziet en ik 36 uur kon werken.
Zo makkelijk roeptoeteren vanaf de zijlijn hoe ik mijn leven moet leiden door iemand die zich totaal niet kan inleven in mijn situatie en gevoel. Hij heeft een goede baan, sport veel, een vriendin, financieel geen problemen, doet waar hij zin in heeft.
En dan tegen mij blaten dat ik positief moet zijn.
Stel ik me nou aan dat ik hier heel verdrietig van ben?
dinsdag 23 december 2014 om 07:50
Nee lieverd helemaal niet, vraag me af wat voor vriend dat is die zo onnadenkend je 'goede raad' geeft (hij zal het heus wel goed bedoeld hebben) kan me voorstellen dat het helemaal verkeerd schiet bij je...
Ik heb geen goede raad voor je, maar als mensen stom doen mag je heus wel boos en verdrietig zijn... misschien vind je het fijn om te weten dat ik aan je denk en je gun dat 2015 voor jou een echte omkeer betekent, met meer geluk, minder pijn en meer emotionele stabiliteit.
Ik heb geen goede raad voor je, maar als mensen stom doen mag je heus wel boos en verdrietig zijn... misschien vind je het fijn om te weten dat ik aan je denk en je gun dat 2015 voor jou een echte omkeer betekent, met meer geluk, minder pijn en meer emotionele stabiliteit.
dinsdag 23 december 2014 om 07:53
Oh misschien wel een kleine tip, als iemand nog eens zo begint tegen je: je HOEFT je niet te verdedigen he, je mag ook het gesprek beeindigen zonder dat je je redenen (die overigens volgens mij talrijk en terecht zijn) moet noemen. Laat ze dan maar, misschien hebben zij ook een slechte dag of zo.
Ik vind het echt een heel lullige opmerking trouwens van hem en zou hebben gezegd jee laat maar even zitten ik heb hier geen zin in nu, hoor je wel weer als je normaal kunt doen (oid)
Ik vind het echt een heel lullige opmerking trouwens van hem en zou hebben gezegd jee laat maar even zitten ik heb hier geen zin in nu, hoor je wel weer als je normaal kunt doen (oid)
dinsdag 23 december 2014 om 08:11
Wat een hufter. Als het een vriend is weet hij toch hoe het zit? Waaróm je niet kunt sporten? Dat je niet ontslagen bent vanwege je lichaam?
En hoe komt hij bij de arrogantie dat hij wel even komt zeggen wat je moet doen, en laten?
Wat DG zegt, je had het gesprek kunnen beëindigen. Maar ik kan me ook voorstellen dat je je wilt verdedigen. Dat je wéér wilt uitleggen hoe het zit. Maar blijkbaar wil hij niet luisteren, of wil hij het niet onthouden?
Noem je hem nu nog steeds 'een vriend' en zo ja, kom je er dan nog bij hem op terug om te zeggen wat zijn opmerkingen met je doen?
En hoe komt hij bij de arrogantie dat hij wel even komt zeggen wat je moet doen, en laten?
Wat DG zegt, je had het gesprek kunnen beëindigen. Maar ik kan me ook voorstellen dat je je wilt verdedigen. Dat je wéér wilt uitleggen hoe het zit. Maar blijkbaar wil hij niet luisteren, of wil hij het niet onthouden?
Noem je hem nu nog steeds 'een vriend' en zo ja, kom je er dan nog bij hem op terug om te zeggen wat zijn opmerkingen met je doen?
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
dinsdag 23 december 2014 om 11:28
Heb net je topic doorgelezen, staan herkenbare dingen in voor me.
Wat ik geleerd heb, is om mezelf niet meer ´in de verkoop´ te zetten.
Of i.i.g. een houding van opmerkzaamheid aan te nemen zodat ik doorheb wanneer ik het doe.
Want ik word er doodmoe van. Bewijzen dat ik lief, aardig, attent enz. ben.
Het lastige met een topic als deze is dat je ook reakties krijgt van `als je je zus en zo gedraagt, straal je dat en dat uit... geen wonder dat je leven nu zo loopt. Als je maar dit of dat dóet, dan komt er een stijgende lijn´.
Het kan zijn dat je geen - betaald- werk gaat vinden.
Het kan zijn dat het nog een hele tijd financieel krap is.
Het kan zijn dat je de rest van je leven single gaat zijn.
Nou en?
Wat zegt dat over jou?
Geen ene moer toch?
Misschien ga je wel vrijwilligerswerk doen, of ontdek je een of andere hobby.
Geen betaald werk betekent niet dat je geen nuttige dingen zal doen.
Waar het om gaat is dat je er bent voor jou.
Een ander zal dat niet kunnen doen.
In de tijd dat dat had moeten gebeuren, is dat je niet gegeven.
Dus zal je dat jezelf moeten geven - voor zover mogelijk.
Op jouw manier.
Die manier vinden is uitproberen, trial and error.
En dat doe je.
Je bent in therapie.
Je bent aan het oefenen in vriendschappen.
Je kijkt kritisch naar wat anders kan.
Maar verlies je niet in die kritiek.
Zie dat wat anderen van je vinden je buitenproportioneel raakt.
Ik ken het.
Wat mij helpt is bezig zijn met zingeving.
Iets waardoor ik in kan tappen op liefde.
Door meditatie bijvoorbeeld.
Door me te richten op dat ik meer ben dan wat zichtbaar is voor anderen.
Ik vraag me serieus af wat mijn intuïtie me zegt, en probeer daar naar te luisteren.
Dat maakt dat mijn leven lichter en speelser wordt.
Hoe dat eruit ziet, is voor iedereen verschillend. Het is een heel persoonlijk iets.
Je hoeft niemand te bewijzen dat je er mag zijn.
Want je bent er al.
Wees dan.
Ook al voelt het verweesd...
Wat ik geleerd heb, is om mezelf niet meer ´in de verkoop´ te zetten.
Of i.i.g. een houding van opmerkzaamheid aan te nemen zodat ik doorheb wanneer ik het doe.
Want ik word er doodmoe van. Bewijzen dat ik lief, aardig, attent enz. ben.
Het lastige met een topic als deze is dat je ook reakties krijgt van `als je je zus en zo gedraagt, straal je dat en dat uit... geen wonder dat je leven nu zo loopt. Als je maar dit of dat dóet, dan komt er een stijgende lijn´.
Het kan zijn dat je geen - betaald- werk gaat vinden.
Het kan zijn dat het nog een hele tijd financieel krap is.
Het kan zijn dat je de rest van je leven single gaat zijn.
Nou en?
Wat zegt dat over jou?
Geen ene moer toch?
Misschien ga je wel vrijwilligerswerk doen, of ontdek je een of andere hobby.
Geen betaald werk betekent niet dat je geen nuttige dingen zal doen.
Waar het om gaat is dat je er bent voor jou.
Een ander zal dat niet kunnen doen.
In de tijd dat dat had moeten gebeuren, is dat je niet gegeven.
Dus zal je dat jezelf moeten geven - voor zover mogelijk.
Op jouw manier.
Die manier vinden is uitproberen, trial and error.
En dat doe je.
Je bent in therapie.
Je bent aan het oefenen in vriendschappen.
Je kijkt kritisch naar wat anders kan.
Maar verlies je niet in die kritiek.
Zie dat wat anderen van je vinden je buitenproportioneel raakt.
Ik ken het.
Wat mij helpt is bezig zijn met zingeving.
Iets waardoor ik in kan tappen op liefde.
Door meditatie bijvoorbeeld.
Door me te richten op dat ik meer ben dan wat zichtbaar is voor anderen.
Ik vraag me serieus af wat mijn intuïtie me zegt, en probeer daar naar te luisteren.
Dat maakt dat mijn leven lichter en speelser wordt.
Hoe dat eruit ziet, is voor iedereen verschillend. Het is een heel persoonlijk iets.
Je hoeft niemand te bewijzen dat je er mag zijn.
Want je bent er al.
Wees dan.
Ook al voelt het verweesd...
dinsdag 23 december 2014 om 12:31
quote:hanke321 schreef op 23 december 2014 @ 11:28:
Maar verlies je niet in die kritiek.
Zie dat wat anderen van je vinden je buitenproportioneel raakt.
Ik ken het.
Ik ook. Ik heb vergelijkbare dingen meegemaakt, zoals psychische mishandeling door mijn stiefvader en kritiek raakt me meer dan de gemiddelde mens. Ik heb wel een partner maar geen vrienden en geen contact met familie. En ik kan niet meer werken door psychische problemen. Dus ik heb ook nog veel werk aan mezelf te verrichten. Mijn partner is mijn 'highschool sweathart' en we zijn 22 jaar samen. Als ik hem niet had en ik als volwassene een partner had gewild, had ik die nu ook niet. Want ik ben nogal wantrouwend naar mannen toe en wilde al nooit mannen als gewone vrienden. Uitgaan doe ik niet dus dan was ik nu vast ook single. Als het uit zou gaan of hij zou overlijden, wil ik ook geen partner meer. En dan val ik in een zwart gat want hij is mijn rots, mijn veiligheid. Ik heb niet eens facebook bv. Jij doet het dus op meerdere vlakken beter dan ik. Ik was altijd slank maar toen sloeg de klok 40 en nu ben ik ook 10 kilo te zwaar. Dat is best even slikken als je broeken allemaal te krap zijn.
Maar ik kan dus ook in elkaar krimpen als mensen kritiek hebben. Het hoeft niet eens terecht te zijn, ik kan er bijna nooit om lachen. Eigenlijk zou je moeten lachen om wat die eikel zei want het is te absurd voor woorden. Ik dacht iets van 40% van alle Nederlanders zijn te zwaar, nou, dan valt er wel een enorme hap werknemers weg om aan te nemen. Maar ik snap waarom je dat niet doet. Let a smile be your umbrella, vind ik een mooie spreuk. Mij lukt het ook vaak niet maar ik zal aan jou denken als ik weer eens inkrimp en proberen mijn rug recht te houden. Je bent iig niet de enige. Knuffel van mij.
Maar verlies je niet in die kritiek.
Zie dat wat anderen van je vinden je buitenproportioneel raakt.
Ik ken het.
Ik ook. Ik heb vergelijkbare dingen meegemaakt, zoals psychische mishandeling door mijn stiefvader en kritiek raakt me meer dan de gemiddelde mens. Ik heb wel een partner maar geen vrienden en geen contact met familie. En ik kan niet meer werken door psychische problemen. Dus ik heb ook nog veel werk aan mezelf te verrichten. Mijn partner is mijn 'highschool sweathart' en we zijn 22 jaar samen. Als ik hem niet had en ik als volwassene een partner had gewild, had ik die nu ook niet. Want ik ben nogal wantrouwend naar mannen toe en wilde al nooit mannen als gewone vrienden. Uitgaan doe ik niet dus dan was ik nu vast ook single. Als het uit zou gaan of hij zou overlijden, wil ik ook geen partner meer. En dan val ik in een zwart gat want hij is mijn rots, mijn veiligheid. Ik heb niet eens facebook bv. Jij doet het dus op meerdere vlakken beter dan ik. Ik was altijd slank maar toen sloeg de klok 40 en nu ben ik ook 10 kilo te zwaar. Dat is best even slikken als je broeken allemaal te krap zijn.
Maar ik kan dus ook in elkaar krimpen als mensen kritiek hebben. Het hoeft niet eens terecht te zijn, ik kan er bijna nooit om lachen. Eigenlijk zou je moeten lachen om wat die eikel zei want het is te absurd voor woorden. Ik dacht iets van 40% van alle Nederlanders zijn te zwaar, nou, dan valt er wel een enorme hap werknemers weg om aan te nemen. Maar ik snap waarom je dat niet doet. Let a smile be your umbrella, vind ik een mooie spreuk. Mij lukt het ook vaak niet maar ik zal aan jou denken als ik weer eens inkrimp en proberen mijn rug recht te houden. Je bent iig niet de enige. Knuffel van mij.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 29 december 2014 om 20:14
Dank je Nien! Morgen ga ik al mijn spullen inleveren bij mijn oude werkgever, het zal niet gaan bijdragen aan het gevoel "geslaagd zijn in de maatschappij", 1 januari officieel in de ww. Ik vind het maar niks.
Probeer wel op meerdere functies te reageren en kijk niet meer naar mijn huidige gewenste droombaan want ik ben er wel klaar mee om afgeschoten te worden op mijn (gebrek aan) opleiding.
Probeer wel op meerdere functies te reageren en kijk niet meer naar mijn huidige gewenste droombaan want ik ben er wel klaar mee om afgeschoten te worden op mijn (gebrek aan) opleiding.
maandag 29 december 2014 om 20:33
Probeer je zelfbeeld niet van je carriere af te laten hangen. Je bent niet ontslagen omdat je niet voldeed, je bent gewoon net zoals zovelen slachtoffer van de crisis. Ga ook lekker genieten van je komende ww-tijd en zie het als betaald verlof. Laat dat niet voorbij gaan met piekeren maar doe dingen waar je geen tijd voor hebt als je de hele week werkt. Ik weet helaas uit ervaring dat banen niet voor 't oprapen liggen, maar daar over piekeren helpt je niet sneller aan 'n baan en is gewoon zonde van de zee aan vrije tijd die je nu hebt.
dinsdag 30 december 2014 om 12:01
Silvershadow, ik herken zoveel in je verhaal. Ook ik was een ongelukje. Ouders waren niet getrouwd, zijn vrijwel direct na mijn geboorte uit elkaar gegaan. Mijn moeder heeft mij van hot naar her meegenomen vervolgens. Mijn vader zag ik ook een keer in de twee weken. Moeder en ik zijn een tijdje later naar het buitenland verhuisd. Stiefvader moest eigenlijk niets van mij hebben. Ook psychische mishandeling. Ik werd vaak uitgescholden achter mijn rug om. Ik kon nooit wat goed doen. Als kind van 12 heb ik zelf besloten om terug te gaan naar Nederland, alleen. Mijn moeder is achtergebleven bij haar man.
Ik ben inmiddels vele jaren verder, maar heb nog steeds heel veel moeite met mijn verleden. Ik heb inmiddels wel een carriere, veel vriendinnen en relaties (achter de rug). Toch voel ik mij bijvoorbeeld op mijn werk zwaar minderwaardig. De sociale contacten kosten mij veel energie. Ik zat op het randje van een burnout dit jaar. Met de feestdagen voel ik mij vaak eenzaam ondanks de mensen om mij heen die er wel zijn. Ik heb ook geen broers of zussen. Ik heb erg weinig familie.
Net als jij voelt het leven vaak aan als een gevecht. Het gaat een tijdje goed, maar altijd komt er weer een moeilijke periode achteraan. Ik voel me vaak onstabiel, vooral op het werk. Ik zou ook graag van dat minderwaardige gevoel af willen zijn. Maar ja, dat gevoel 'gedumpt' te zijn, dat blijft bestaan..
Ik wens je heel veel sterke met deze zware dagen ..
Ik ben inmiddels vele jaren verder, maar heb nog steeds heel veel moeite met mijn verleden. Ik heb inmiddels wel een carriere, veel vriendinnen en relaties (achter de rug). Toch voel ik mij bijvoorbeeld op mijn werk zwaar minderwaardig. De sociale contacten kosten mij veel energie. Ik zat op het randje van een burnout dit jaar. Met de feestdagen voel ik mij vaak eenzaam ondanks de mensen om mij heen die er wel zijn. Ik heb ook geen broers of zussen. Ik heb erg weinig familie.
Net als jij voelt het leven vaak aan als een gevecht. Het gaat een tijdje goed, maar altijd komt er weer een moeilijke periode achteraan. Ik voel me vaak onstabiel, vooral op het werk. Ik zou ook graag van dat minderwaardige gevoel af willen zijn. Maar ja, dat gevoel 'gedumpt' te zijn, dat blijft bestaan..
Ik wens je heel veel sterke met deze zware dagen ..
dinsdag 30 december 2014 om 19:12