Psyche
alle pijlers
"Ongewenst"
zondag 12 oktober 2014 om 22:45
Dan maar het risico dat ik herkenbaar ben: ik heb even wat reflectie nodig. Het kan een lang verhaal worden, ik doe mijn best om het zo chronologisch mogelijk te houden.
Vanaf mijn conceptie ben ik ongewenst en ik heb het gevoel dat dit als rode draad door mijn leven heen trekt.
Ik was een ongelukje maar ben toch op de wereld gezet en binnen een jaar na mijn geboorte zijn mijn ouders gescheiden.
Mijn vader heeft zich verder nooit zoveel om mij bekommerd en gezien de afstand was ik eens per jaar 2 weken bij hem om te logeren.
Mijn stiefvader had liever gehad dat mijn moeder geen kind had gehad. Zolang ik me kan herinneren heb ik alleen maar te horen gekregen wat ik allemaal niet goed deed, ik was egoïstisch, hier te stom voor, daar te lui voor en noem het maar op. Daarnaast had hij een alcoholprobleem en dat zorgde zeker 3x per week voor ruzies, verwijten en vooral psychische mishandeling. Excuses deed hij niet aan, als jong meisje moest ik het voor de goede vrede "goedmaken" en mijn excuus aanbieden. Natuurlijk voelde dat verkeerd maar mijn stiefvader was verbaal heel sterk, dominant en zowel mijn moeder als ik waren tijdens zijn dronken buien bang voor hem.
Op de basisschool werd ik gepest. Wij kwamen in een dorp wonen waar je er niet tussen kwam als je van buiten kwam. Uit fatsoen werd ik uitgenodigd voor een feestje maar vervolgens opgesloten in de kelder zodat ze geen last meer van me hadden. Pas vanaf mijn 11e kreeg ik een vriendin in het dorp, zij kwam ook van buiten dus hadden we wat steun aan elkaar.
Vanaf mijn 12e zijn we verhuisd naar een groter dorp. Mijn stiefvader was erg streng, ik mocht niets. Niet naar klasgenoten om samen huiswerk te maken of film te kijken. Iedereen ging naar dansles maar ik niet, mocht niet. Stappen mocht ik tot mijn 18e eens per 2 weken, ik werd om 21.00 uur gebracht en om 00.00 uur opgehaald, dan begon het net leuk te worden. Klasgenoten gingen in het dorp stappen, stiefvader vond dat niet zo'n goed idee dus ik ging alleen uit. Want doordat ik nooit iets mocht werd ik op een gegeven moment nergens voor gevraagd.
Toen ik op kamers ging begon ik vrienden te krijgen. Nu, op mijn 45e, kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom mensen interesse in mij hebben, ik ben het zo niet gewend.
Mijn eerste echte relatie kreeg ik op mijn 18e. Hij vond geld uitgeven (wat we niet hadden) belangrijker dan mij en ik werd na 4 jaar verliefd op iemand anders, waar ik vervolgens mee getrouwd ben. Hij bleek buiten het voetbalveld geen andere interesses te hebben en na vakanties, een huis kopen en verbouwen bleef er weinig over want ik wilde niet naar de volgende fase die "gezin" heet.
Hij bleef hangen in 7 dagen per week bezig zijn met voetbal en ik wilde meer uit het leven halen, ik heb de scheiding aangevraagd.
Mijn laatste relatie dateert van 2 jaar geleden, deze man heeft mij financieel uitgekleed, met een schuld achtergelaten en met de wetenschap dat hij naast mij nog een stuk of 6 vriendinnen had. Ik was Hotel De Bank, niet meer dan dat. Na de zoveelste ruzie over geld dat ik niet terugkreeg en het feit dat hij er nooit was heb ik hem uit huis gezet. Pas later ontdekte ik dat hij op grote schaal was vreemdgegaan en het geld dat hij voor zijn eigen bedrijf van mij had geleend op was gegaan aan hotelovernachtingen en etentjes met zijn maîtresses.
Met mij wilde hij nooit iets ondernemen, waarschijnlijk om de volgende reden:
Mijn lijf heeft me behoorlijk in de steek gelaten. Door psoriasis op jonge leeftijd (ook daarmee vreselijk gepest) heb ik vage reumatische klachten overgehouden. Bij overbelasting gaan mijn gewrichten ontsteken waardoor ik niet kan sporten, behalve wandelen en fietsen.
Pas na 15 jaar dokteren ben ik er onlangs achter gekomen dat mijn schildklier de boosdoener is van mijn gewichtstoename. Jarenlang me verbaasd over het feit dat iedereen om me heen meer eet dan ik maar dat ik aankom van een wortel. Aangezien ik net boven de ondergrens zit is het op basis van uitsluiting nu toch aantoonbaar maar die 40 kilo raak ik zo snel niet kwijt.
In juli te horen gekregen dat mijn uitstrijkje zo slecht was dat er een gedeelte van mijn baarmoedermond weggehaald moest worden. Dat is ondertussen achter de rug.
Na 15 jaar trouwe dienst ben ik onlangs boventallig verklaard. Mijn werkgever wil me ook niet meer. Ook dit is in juli (na een half jaar onzekerheid) bekend gemaakt.
Relaties? Sinds mijn scheiding van 16 jaar geleden krijg ik aan de lopende band te horen dat ik leuk, lief, gezellig, lekker ben met een goed gevoel voor humor. Maar als puntje bij paaltje komt is er altijd iemand anders die leuker (en slanker) is. Ik claim niet, zeur niet over gebroken nagels en ben niet jaloers aangelegd. Toch ziet geen vent me staan, behalve als 2e vrouw en ik vind mezelf meer waard dan dat.
Al met al (sorry voor het lange verhaal en ik ben vast nog veel vergeten) voel ik me op sommige moment zo overbodig en ongewenst.... Er is nooit iemand geweest die 100% voor mij is gegaan. Ook mijn moeder heeft altijd lopen schipperen maar heeft het nooit voor mij durven opnemen.
Na anderhalf jaar therapie ben ik al zover dat ik mezelf best leuk vind, dat was ook wel eens anders. Maar toch, het knaagt dat ik overal alleen voor sta, mijn ouders zijn overleden, directe broers of zussen heb ik niet.
Ik ben dankbaar voor mijn vrienden en die koester ik maar voel me soms zo kut... Wanneer wordt het nou eens leuk?
Vanaf mijn conceptie ben ik ongewenst en ik heb het gevoel dat dit als rode draad door mijn leven heen trekt.
Ik was een ongelukje maar ben toch op de wereld gezet en binnen een jaar na mijn geboorte zijn mijn ouders gescheiden.
Mijn vader heeft zich verder nooit zoveel om mij bekommerd en gezien de afstand was ik eens per jaar 2 weken bij hem om te logeren.
Mijn stiefvader had liever gehad dat mijn moeder geen kind had gehad. Zolang ik me kan herinneren heb ik alleen maar te horen gekregen wat ik allemaal niet goed deed, ik was egoïstisch, hier te stom voor, daar te lui voor en noem het maar op. Daarnaast had hij een alcoholprobleem en dat zorgde zeker 3x per week voor ruzies, verwijten en vooral psychische mishandeling. Excuses deed hij niet aan, als jong meisje moest ik het voor de goede vrede "goedmaken" en mijn excuus aanbieden. Natuurlijk voelde dat verkeerd maar mijn stiefvader was verbaal heel sterk, dominant en zowel mijn moeder als ik waren tijdens zijn dronken buien bang voor hem.
Op de basisschool werd ik gepest. Wij kwamen in een dorp wonen waar je er niet tussen kwam als je van buiten kwam. Uit fatsoen werd ik uitgenodigd voor een feestje maar vervolgens opgesloten in de kelder zodat ze geen last meer van me hadden. Pas vanaf mijn 11e kreeg ik een vriendin in het dorp, zij kwam ook van buiten dus hadden we wat steun aan elkaar.
Vanaf mijn 12e zijn we verhuisd naar een groter dorp. Mijn stiefvader was erg streng, ik mocht niets. Niet naar klasgenoten om samen huiswerk te maken of film te kijken. Iedereen ging naar dansles maar ik niet, mocht niet. Stappen mocht ik tot mijn 18e eens per 2 weken, ik werd om 21.00 uur gebracht en om 00.00 uur opgehaald, dan begon het net leuk te worden. Klasgenoten gingen in het dorp stappen, stiefvader vond dat niet zo'n goed idee dus ik ging alleen uit. Want doordat ik nooit iets mocht werd ik op een gegeven moment nergens voor gevraagd.
Toen ik op kamers ging begon ik vrienden te krijgen. Nu, op mijn 45e, kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom mensen interesse in mij hebben, ik ben het zo niet gewend.
Mijn eerste echte relatie kreeg ik op mijn 18e. Hij vond geld uitgeven (wat we niet hadden) belangrijker dan mij en ik werd na 4 jaar verliefd op iemand anders, waar ik vervolgens mee getrouwd ben. Hij bleek buiten het voetbalveld geen andere interesses te hebben en na vakanties, een huis kopen en verbouwen bleef er weinig over want ik wilde niet naar de volgende fase die "gezin" heet.
Hij bleef hangen in 7 dagen per week bezig zijn met voetbal en ik wilde meer uit het leven halen, ik heb de scheiding aangevraagd.
Mijn laatste relatie dateert van 2 jaar geleden, deze man heeft mij financieel uitgekleed, met een schuld achtergelaten en met de wetenschap dat hij naast mij nog een stuk of 6 vriendinnen had. Ik was Hotel De Bank, niet meer dan dat. Na de zoveelste ruzie over geld dat ik niet terugkreeg en het feit dat hij er nooit was heb ik hem uit huis gezet. Pas later ontdekte ik dat hij op grote schaal was vreemdgegaan en het geld dat hij voor zijn eigen bedrijf van mij had geleend op was gegaan aan hotelovernachtingen en etentjes met zijn maîtresses.
Met mij wilde hij nooit iets ondernemen, waarschijnlijk om de volgende reden:
Mijn lijf heeft me behoorlijk in de steek gelaten. Door psoriasis op jonge leeftijd (ook daarmee vreselijk gepest) heb ik vage reumatische klachten overgehouden. Bij overbelasting gaan mijn gewrichten ontsteken waardoor ik niet kan sporten, behalve wandelen en fietsen.
Pas na 15 jaar dokteren ben ik er onlangs achter gekomen dat mijn schildklier de boosdoener is van mijn gewichtstoename. Jarenlang me verbaasd over het feit dat iedereen om me heen meer eet dan ik maar dat ik aankom van een wortel. Aangezien ik net boven de ondergrens zit is het op basis van uitsluiting nu toch aantoonbaar maar die 40 kilo raak ik zo snel niet kwijt.
In juli te horen gekregen dat mijn uitstrijkje zo slecht was dat er een gedeelte van mijn baarmoedermond weggehaald moest worden. Dat is ondertussen achter de rug.
Na 15 jaar trouwe dienst ben ik onlangs boventallig verklaard. Mijn werkgever wil me ook niet meer. Ook dit is in juli (na een half jaar onzekerheid) bekend gemaakt.
Relaties? Sinds mijn scheiding van 16 jaar geleden krijg ik aan de lopende band te horen dat ik leuk, lief, gezellig, lekker ben met een goed gevoel voor humor. Maar als puntje bij paaltje komt is er altijd iemand anders die leuker (en slanker) is. Ik claim niet, zeur niet over gebroken nagels en ben niet jaloers aangelegd. Toch ziet geen vent me staan, behalve als 2e vrouw en ik vind mezelf meer waard dan dat.
Al met al (sorry voor het lange verhaal en ik ben vast nog veel vergeten) voel ik me op sommige moment zo overbodig en ongewenst.... Er is nooit iemand geweest die 100% voor mij is gegaan. Ook mijn moeder heeft altijd lopen schipperen maar heeft het nooit voor mij durven opnemen.
Na anderhalf jaar therapie ben ik al zover dat ik mezelf best leuk vind, dat was ook wel eens anders. Maar toch, het knaagt dat ik overal alleen voor sta, mijn ouders zijn overleden, directe broers of zussen heb ik niet.
Ik ben dankbaar voor mijn vrienden en die koester ik maar voel me soms zo kut... Wanneer wordt het nou eens leuk?
vrijdag 24 oktober 2014 om 11:05
vrijdag 24 oktober 2014 om 14:02
SilverShadow, "ken" je van een ander topic hier maar ik lees nu pas dit topic van jou. Ik ken je eigenlijk alleen maar als hele warme, vriendelijke en meelevende persoon van het andere topic, en vind t heel klote om te lezen hoe hard het leven voor je is en is geweest. Ook van mij een hele dikke knuffel. En weet je? Schrijf dat boek eens af. Wie weet ben je de volgende JK Rowling?
Ik woon dan wel niet in Gelderland maar mocht je naar midden-Brabant verhuizen; dan heb je er alvast een gezellig koffie-adresje hoor! Ik hoop dat je ondanks het grauwe weer toch een goede dag hebt vandaag. Liefs van DG.
Ik woon dan wel niet in Gelderland maar mocht je naar midden-Brabant verhuizen; dan heb je er alvast een gezellig koffie-adresje hoor! Ik hoop dat je ondanks het grauwe weer toch een goede dag hebt vandaag. Liefs van DG.
vrijdag 24 oktober 2014 om 15:20
Ik zou je verleden helemaal gaan afsluiten, je houdt je te veel vast aan dingen die in het verleden zijn gebeurd. De reden dat je steeds foute mannen aantrekt is dat je niet van je zelf houdt, je probeert je op die manier nog meer in de problemen te sleuren. Zelf verwoestend gedrag.
Nu je, je baan hebt verloren zit je natuurlijk hele dagen thuis, waardoor je veel tijd over hebt om te kunnen piekeren. Schrijf je in bij een uitzendbureau, zodat je weer aan de slag kunt. Dan heb je ook meer te besteden, je komt weer onder de mensen en je hebt weer meer afleiding. Ik heb zelf ook een heel traumatisch verleden achter de rug, dus ik weet hoe je je voelt. Het probleem is alleen dat niemand je kan helpen, je moet het hoe dan ook zelf doen! Zodra je weer beter in je vel zit komt ook die leuke man. Echt waar! Sterkte
Nu je, je baan hebt verloren zit je natuurlijk hele dagen thuis, waardoor je veel tijd over hebt om te kunnen piekeren. Schrijf je in bij een uitzendbureau, zodat je weer aan de slag kunt. Dan heb je ook meer te besteden, je komt weer onder de mensen en je hebt weer meer afleiding. Ik heb zelf ook een heel traumatisch verleden achter de rug, dus ik weet hoe je je voelt. Het probleem is alleen dat niemand je kan helpen, je moet het hoe dan ook zelf doen! Zodra je weer beter in je vel zit komt ook die leuke man. Echt waar! Sterkte
zondag 26 oktober 2014 om 00:55
quote:BWitched schreef op 20 oktober 2014 @ 23:26:Zouden ze zelf willen dat ze zo sterk waren als ze denken dat jij bent.
voor jou.
Daar zit ook wel wat in. Ik heb ook niemand nodig, kan in huis ook heel veel zelf en misschien schrikt het ook af.
@DG Dank je voor je lieve woorden, is laat het je weten als ik ga verhuizen.
En de anderen ook bedankt, jullie geven me kracht.
voor jou.
Daar zit ook wel wat in. Ik heb ook niemand nodig, kan in huis ook heel veel zelf en misschien schrikt het ook af.
@DG Dank je voor je lieve woorden, is laat het je weten als ik ga verhuizen.
En de anderen ook bedankt, jullie geven me kracht.
donderdag 6 november 2014 om 14:25
Even een reactie op lichtpuntjes: ik sta bij een stuk of 10 werving en selectie bureaus ingeschreven, alleen liggen de banen in mijn vakgebied niet voor het oprapen.
Verleden afsluiten is makkelijk gezegd maar in de praktijk is meer dan 30 jaar psychische vernedering er niet binnen een paar jaar uit.
Ik merk dat ik aan het inzakken ben. Geen zin om op te staan, geen zin om me aan te kleden en al helemaal geen zin om de deur uit te gaan.
Vanmiddag moet ik naar de psych en ik ga aangeven dat waar we vorige week gestopt zijn, ook even moet stoppen. Als ik met dit stuk van de behandeling verder ga voel ik mezelf nog beroerder.
Gisteren een leuke avond met vriendinnen gehad en morgen een dag weg, daar probeer ik wat positieve energie uit te halen. Dit weekend komt een vriendin logeren en ook daar heb ik veel zin in.
Werk is nog steeds drama, ik ben ondertussen meerdere keren afgewezen op mijn gebrek aan opleiding en iedere keer krijg ik te horen dat ze nog een leuke functie hebben als (noem ik liever niet) maar dat betekent voor mij na 7 jaar een stap terug in plaats van vooruit. Nog even en ik moet weer aan de antidepressiva en dat wil ik gewoon niet meer ;-(
Verleden afsluiten is makkelijk gezegd maar in de praktijk is meer dan 30 jaar psychische vernedering er niet binnen een paar jaar uit.
Ik merk dat ik aan het inzakken ben. Geen zin om op te staan, geen zin om me aan te kleden en al helemaal geen zin om de deur uit te gaan.
Vanmiddag moet ik naar de psych en ik ga aangeven dat waar we vorige week gestopt zijn, ook even moet stoppen. Als ik met dit stuk van de behandeling verder ga voel ik mezelf nog beroerder.
Gisteren een leuke avond met vriendinnen gehad en morgen een dag weg, daar probeer ik wat positieve energie uit te halen. Dit weekend komt een vriendin logeren en ook daar heb ik veel zin in.
Werk is nog steeds drama, ik ben ondertussen meerdere keren afgewezen op mijn gebrek aan opleiding en iedere keer krijg ik te horen dat ze nog een leuke functie hebben als (noem ik liever niet) maar dat betekent voor mij na 7 jaar een stap terug in plaats van vooruit. Nog even en ik moet weer aan de antidepressiva en dat wil ik gewoon niet meer ;-(
donderdag 6 november 2014 om 16:45
AD slikken is niet leuk nee, maar als het je helpt is het wel vaak de beste oplossing en dat weet je zelf ook. Als je de juiste hebt en de juiste dosering kan het zoveel schelen. Ik was er ook lang tegen maar ben blij dat ik me daar overheen heb kunnen zetten. Dat was jij vast ook toen je er eerst aan begon? Probeer je te herinneren of en hoe het je destijds hielp (en ja, de bijwerkingen kunnen ruk zijn maar psychische stabiliteit is zoveel waard!)
Rot dat het niet lukt met die banen, maar ergens binnen komen op lager niveau met doorgroeikansen zou al beter zijn dan thuis blijven, of niet?
Niet wegzakken hoor, heel goed dat je dingen blijft ondernemen en ik neem gelijk aan dat dat je veel moeite kost, schouderklopje voor jou dat je het dus toch gewoon doet!! Hoop dat je gesprek vandaag meegevallen is en je er iets positiefs aan hebt gehad / gaat hebben.
Rot dat het niet lukt met die banen, maar ergens binnen komen op lager niveau met doorgroeikansen zou al beter zijn dan thuis blijven, of niet?
Niet wegzakken hoor, heel goed dat je dingen blijft ondernemen en ik neem gelijk aan dat dat je veel moeite kost, schouderklopje voor jou dat je het dus toch gewoon doet!! Hoop dat je gesprek vandaag meegevallen is en je er iets positiefs aan hebt gehad / gaat hebben.
donderdag 6 november 2014 om 18:29
quote:Bitje93 schreef op 06 november 2014 @ 15:50:
Hoe lullig ook, wanneer ik helemaal stik gelukkig zou zijn wanneer ik een stap terug deed dan zou ik die stap terug zeker zetten.Dat is het juist, ik wil juist niet meer terug in die functie omdat ik er niet gelukkig van wordt. Heel reactief, moeilijk om je eigen dagindeling te maken. Alles heeft spoed omdat de twee mensen daarboven het hebben laten liggen en ik het dan op stel en sprong moet oplossen. Been there, done that, wil niet meer terug.
Hoe lullig ook, wanneer ik helemaal stik gelukkig zou zijn wanneer ik een stap terug deed dan zou ik die stap terug zeker zetten.Dat is het juist, ik wil juist niet meer terug in die functie omdat ik er niet gelukkig van wordt. Heel reactief, moeilijk om je eigen dagindeling te maken. Alles heeft spoed omdat de twee mensen daarboven het hebben laten liggen en ik het dan op stel en sprong moet oplossen. Been there, done that, wil niet meer terug.
donderdag 6 november 2014 om 18:58
Even een knuffel! Ik kom ook van het kindervrij topic, waar ik momenteel meer meelees dan schrijf.
Hou vol vrouw. Je bent het waard om te vechten voor een mooi leven. Ik kan me je frustratie goed voorstellen, omdat het je zoveel tegen heeft gezeten en mensen je zo gekwetst hebben. Probeer het dag voor dag te nemen, het leven. En blijf dingen ondernemen, en vooral blijf praten. Hier, met je psycholoog of met vriendinnen.
Hou vol vrouw. Je bent het waard om te vechten voor een mooi leven. Ik kan me je frustratie goed voorstellen, omdat het je zoveel tegen heeft gezeten en mensen je zo gekwetst hebben. Probeer het dag voor dag te nemen, het leven. En blijf dingen ondernemen, en vooral blijf praten. Hier, met je psycholoog of met vriendinnen.
donderdag 6 november 2014 om 19:01
donderdag 6 november 2014 om 19:06
quote:SilverShadow schreef op 06 november 2014 @ 14:25:
Werk is nog steeds drama, ik ben ondertussen meerdere keren afgewezen op mijn gebrek aan opleiding en iedere keer krijg ik te horen dat ze nog een leuke functie hebben als (noem ik liever niet) maar dat betekent voor mij na 7 jaar een stap terug in plaats van vooruit. Nog even en ik moet weer aan de antidepressiva en dat wil ik gewoon niet meer ;-(Dus jij weigert liever werk (regelmaat, inkomen, sociale contacten) dan dat je een stap terug doet?
Je schrijft zelf dat voor de functies die je wel ziet zitten je opleiding niet voldoet.
Wat zou je tegen een ander zeggen als die dat zou schrijven vraag ik me af.
Je hebt misschien een rotleven gehad maar je leid toch nu je eigen leven. De enige die het nu nog saboteert ben jijzelf. Neem die baan, opzeggen kan altijd nog.
Maar dan heb je voor nu de regelmaat , het inkomen en de contacten die je waarschijnlijk best nodig hebt.
Hoe meer je weigert hoe moeilijker een baan gaat worden
Werk is nog steeds drama, ik ben ondertussen meerdere keren afgewezen op mijn gebrek aan opleiding en iedere keer krijg ik te horen dat ze nog een leuke functie hebben als (noem ik liever niet) maar dat betekent voor mij na 7 jaar een stap terug in plaats van vooruit. Nog even en ik moet weer aan de antidepressiva en dat wil ik gewoon niet meer ;-(Dus jij weigert liever werk (regelmaat, inkomen, sociale contacten) dan dat je een stap terug doet?
Je schrijft zelf dat voor de functies die je wel ziet zitten je opleiding niet voldoet.
Wat zou je tegen een ander zeggen als die dat zou schrijven vraag ik me af.
Je hebt misschien een rotleven gehad maar je leid toch nu je eigen leven. De enige die het nu nog saboteert ben jijzelf. Neem die baan, opzeggen kan altijd nog.
Maar dan heb je voor nu de regelmaat , het inkomen en de contacten die je waarschijnlijk best nodig hebt.
Hoe meer je weigert hoe moeilijker een baan gaat worden
donderdag 6 november 2014 om 19:10
Even de rest gelezen, door het nieuwe forum dacht ik dat er maar 1 pagina was, en dat dit een nieuw topic was.
Wat een mooie en lieve reacties zijn er al gegeven. Hopelijk heb je er wat aan SilverShadow. Je klinkt als een ontzettend mooi mens. Heb je je vriendinnen al wat meer over je "problemen" verteld? Of wil/durf je dat niet? Het zou jammer zijn als je hen en jezelf de kans ontneemt om je te helpen waar ze kunnen. Te steunen, dat je het niet alleen hoeft te doen.
Wat een mooie en lieve reacties zijn er al gegeven. Hopelijk heb je er wat aan SilverShadow. Je klinkt als een ontzettend mooi mens. Heb je je vriendinnen al wat meer over je "problemen" verteld? Of wil/durf je dat niet? Het zou jammer zijn als je hen en jezelf de kans ontneemt om je te helpen waar ze kunnen. Te steunen, dat je het niet alleen hoeft te doen.
donderdag 6 november 2014 om 19:15
quote:nina1966 schreef op 06 november 2014 @ 19:06:
[...]
Dus jij weigert liever werk (regelmaat, inkomen, sociale contacten) dan dat je een stap terug doet?
Je schrijft zelf dat voor de functies die je wel ziet zitten je opleiding niet voldoet.
Ik WEIGER geen werk. Ik ben op dit moment nog in dienst en heb vrijstelling. Per 1 januari ben ik ontslagen. De functie die ik wil lijkt voor 90% op mijn huidige functie. Dat is toch niet zo vreemd dat ik daar in verder wil? Niet alle bedrijven letten alleen op papieren maar ook op ervaring en die ervaring heb ik al een aantal jaren. En die bedrijven hoop ik nog tegen te komen.
[...]
Dus jij weigert liever werk (regelmaat, inkomen, sociale contacten) dan dat je een stap terug doet?
Je schrijft zelf dat voor de functies die je wel ziet zitten je opleiding niet voldoet.
Ik WEIGER geen werk. Ik ben op dit moment nog in dienst en heb vrijstelling. Per 1 januari ben ik ontslagen. De functie die ik wil lijkt voor 90% op mijn huidige functie. Dat is toch niet zo vreemd dat ik daar in verder wil? Niet alle bedrijven letten alleen op papieren maar ook op ervaring en die ervaring heb ik al een aantal jaren. En die bedrijven hoop ik nog tegen te komen.
donderdag 6 november 2014 om 19:19
quote:viennas schreef op 06 november 2014 @ 19:10:
Heb je je vriendinnen al wat meer over je "problemen" verteld? Of wil/durf je dat niet? Het zou jammer zijn als je hen en jezelf de kans ontneemt om je te helpen waar ze kunnen. Te steunen, dat je het niet alleen hoeft te doen.
Dank je voor je lieve berichtje! Ja mijn vriendinnen zijn wel op de hoogte en steunen me ook wel. Ben alleen snel bang dat ik mensen verveel met mijn "het is ook altijd wel wat hier maar nooit leuk" verhalen.
Dus soms hou ik me ook wel op de oppervlakte. Zeg ik dat er weinig nieuws is maar ga ik er verder niet dieper op in. Zoals je ook in de reacties kunt zien is er niet echt een oplossing, dat realiseer ik me ook. Ik moet hier zelf uit zien te komen en dat kost tijd en nog een aantal sessies psych.
Heb je je vriendinnen al wat meer over je "problemen" verteld? Of wil/durf je dat niet? Het zou jammer zijn als je hen en jezelf de kans ontneemt om je te helpen waar ze kunnen. Te steunen, dat je het niet alleen hoeft te doen.
Dank je voor je lieve berichtje! Ja mijn vriendinnen zijn wel op de hoogte en steunen me ook wel. Ben alleen snel bang dat ik mensen verveel met mijn "het is ook altijd wel wat hier maar nooit leuk" verhalen.
Dus soms hou ik me ook wel op de oppervlakte. Zeg ik dat er weinig nieuws is maar ga ik er verder niet dieper op in. Zoals je ook in de reacties kunt zien is er niet echt een oplossing, dat realiseer ik me ook. Ik moet hier zelf uit zien te komen en dat kost tijd en nog een aantal sessies psych.
donderdag 6 november 2014 om 19:19
quote:SilverShadow schreef op 06 november 2014 @ 19:15:
[...]
Ik WEIGER geen werk. Ik ben op dit moment nog in dienst en heb vrijstelling. Per 1 januari ben ik ontslagen. De functie die ik wil lijkt voor 90% op mijn huidige functie. Dat is toch niet zo vreemd dat ik daar in verder wil? Niet alle bedrijven letten alleen op papieren maar ook op ervaring en die ervaring heb ik al een aantal jaren. En die bedrijven hoop ik nog tegen te komen.Maar je beseft je toch wel dat werk op het moment en voorlopig in de toekomst niet voor het oprapen ligt? Niemand verbied je om naar andere functies te kijken als je werkt hoor. Ontslag is echt zo genomen. Maar van niets weer een baan krijgen gaat je voorlopig niet lukken. Zoals je nu in het leven staat straal je waarschijnlijk ook uit. Maak het jezelf niet zwaarder dan het is (uitkering, geen uitzicht op werk) en neem de baan die je kan krijgen en kijk ondertussen naar wat anders uit.
[...]
Ik WEIGER geen werk. Ik ben op dit moment nog in dienst en heb vrijstelling. Per 1 januari ben ik ontslagen. De functie die ik wil lijkt voor 90% op mijn huidige functie. Dat is toch niet zo vreemd dat ik daar in verder wil? Niet alle bedrijven letten alleen op papieren maar ook op ervaring en die ervaring heb ik al een aantal jaren. En die bedrijven hoop ik nog tegen te komen.Maar je beseft je toch wel dat werk op het moment en voorlopig in de toekomst niet voor het oprapen ligt? Niemand verbied je om naar andere functies te kijken als je werkt hoor. Ontslag is echt zo genomen. Maar van niets weer een baan krijgen gaat je voorlopig niet lukken. Zoals je nu in het leven staat straal je waarschijnlijk ook uit. Maak het jezelf niet zwaarder dan het is (uitkering, geen uitzicht op werk) en neem de baan die je kan krijgen en kijk ondertussen naar wat anders uit.
donderdag 6 november 2014 om 19:24
quote:SilverShadow schreef op 06 november 2014 @ 18:29:
[...]
Dat is het juist, ik wil juist niet meer terug in die functie omdat ik er niet gelukkig van wordt. Heel reactief, moeilijk om je eigen dagindeling te maken. Alles heeft spoed omdat de twee mensen daarboven het hebben laten liggen en ik het dan op stel en sprong moet oplossen. Been there, done that, wil niet meer terug.
Wat staat me nog te wachten?
[...]
Dat is het juist, ik wil juist niet meer terug in die functie omdat ik er niet gelukkig van wordt. Heel reactief, moeilijk om je eigen dagindeling te maken. Alles heeft spoed omdat de twee mensen daarboven het hebben laten liggen en ik het dan op stel en sprong moet oplossen. Been there, done that, wil niet meer terug.
Wat staat me nog te wachten?
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
donderdag 6 november 2014 om 19:31
quote:nina1966 schreef op 06 november 2014 @ 19:19:
[...]
Maar je beseft je toch wel dat werk op het moment en voorlopig in de toekomst niet voor het oprapen ligt? Niemand verbied je om naar andere functies te kijken als je werkt hoor. Ontslag is echt zo genomen. Maar van niets weer een baan krijgen gaat je voorlopig niet lukken. Zoals je nu in het leven staat straal je waarschijnlijk ook uit. Maak het jezelf niet zwaarder dan het is (uitkering, geen uitzicht op werk) en neem de baan die je kan krijgen en kijk ondertussen naar wat anders uit.
Realiseer ik me zeker. Het is gevoelsmatig lastiger ervaar ik. Ik ben iemand die heel loyaal en trouw is, bij mijn huidige werkgever zit ik bijna 14 jaar. En vind het niet fair om op een bepaalde functie binnen te komen en na een paar maanden weg te gaan omdat mijn gewenste functie voorbij komt. Of is dat heel raar gedacht?
@Hima: Wie weet heb jij het beter afgebakend dan ik destijds
[...]
Maar je beseft je toch wel dat werk op het moment en voorlopig in de toekomst niet voor het oprapen ligt? Niemand verbied je om naar andere functies te kijken als je werkt hoor. Ontslag is echt zo genomen. Maar van niets weer een baan krijgen gaat je voorlopig niet lukken. Zoals je nu in het leven staat straal je waarschijnlijk ook uit. Maak het jezelf niet zwaarder dan het is (uitkering, geen uitzicht op werk) en neem de baan die je kan krijgen en kijk ondertussen naar wat anders uit.
Realiseer ik me zeker. Het is gevoelsmatig lastiger ervaar ik. Ik ben iemand die heel loyaal en trouw is, bij mijn huidige werkgever zit ik bijna 14 jaar. En vind het niet fair om op een bepaalde functie binnen te komen en na een paar maanden weg te gaan omdat mijn gewenste functie voorbij komt. Of is dat heel raar gedacht?
@Hima: Wie weet heb jij het beter afgebakend dan ik destijds
donderdag 6 november 2014 om 19:41
quote:SilverShadow schreef op 06 november 2014 @ 19:31:
[...]
@Hima: Wie weet heb jij het beter afgebakend dan ik destijds
Ik heb die van mij goed afgericht. En ze moeten achter aan in de rij als ze geen afspraak hebben
(psssst... je krijgt geen meldingen meer maarre... inbox )
[...]
@Hima: Wie weet heb jij het beter afgebakend dan ik destijds
Ik heb die van mij goed afgericht. En ze moeten achter aan in de rij als ze geen afspraak hebben
(psssst... je krijgt geen meldingen meer maarre... inbox )
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
vrijdag 7 november 2014 om 00:59
Je post is opeen stapeling van vervelende voorvallen vanaf de lagere school tot je 45. Ik vraag me af of het slim is om over zo'n lang tijdsbestek op te tellen wat je aan vervelende ervaringen hebt gehad. En heel eerlijk, sommige dingen zijn niet buitengewoon maar worden het wel als je het in lijst zet.
Er komt een punt dat je verantwoordelijk bent voor je eigen beslissingen, het leest alsof je alles maar is overkomen.Ben je soms al van je zelf snel neerslachtig?
Er komt een punt dat je verantwoordelijk bent voor je eigen beslissingen, het leest alsof je alles maar is overkomen.Ben je soms al van je zelf snel neerslachtig?
vrijdag 7 november 2014 om 10:10
quote:himalaya schreef op 06 november 2014 @ 19:24:
[...]
En vind het niet fair om op een bepaalde functie binnen te komen en na een paar maanden weg te gaan omdat mijn gewenste functie voorbij komt. Of is dat heel raar gedacht?
Nouja raar is ook weer zoiets, maar ik snap wel dat je je daar bezwaard over zou kunnen voelen. Is alleen niet nodig, als een werkgever na een contract besluit deze niet te verlengen wordt er ook niet over gedacht in termen als 'raar'. Zakelijk is zakelijk
Verder weinig toe te voegen aan alle mooie, fijne dingen die al gezegd zijn.
[...]
En vind het niet fair om op een bepaalde functie binnen te komen en na een paar maanden weg te gaan omdat mijn gewenste functie voorbij komt. Of is dat heel raar gedacht?
Nouja raar is ook weer zoiets, maar ik snap wel dat je je daar bezwaard over zou kunnen voelen. Is alleen niet nodig, als een werkgever na een contract besluit deze niet te verlengen wordt er ook niet over gedacht in termen als 'raar'. Zakelijk is zakelijk
Verder weinig toe te voegen aan alle mooie, fijne dingen die al gezegd zijn.
I would rather shit in my hands and clap
vrijdag 7 november 2014 om 10:18
quote:waterplant schreef op 07 november 2014 @ 00:59:
Je post is opeen stapeling van vervelende voorvallen vanaf de lagere school tot je 45. Ik vraag me af of het slim is om over zo'n lang tijdsbestek op te tellen wat je aan vervelende ervaringen hebt gehad. En heel eerlijk, sommige dingen zijn niet buitengewoon maar worden het wel als je het in lijst zet.
Er komt een punt dat je verantwoordelijk bent voor je eigen beslissingen, het leest alsof je alles maar is overkomen.Ben je soms al van je zelf snel neerslachtig?
Dat is ook wat ik bedoel alleen beter omschreven.
En jij bent echt de enige niet bij wie dit allemaal gebeurt. Alleen gaan de meesten niet alles wat gebeurt op een rijtje zetten. Die gaan gewoon vanaf een bepaald punt verder.
Je post is opeen stapeling van vervelende voorvallen vanaf de lagere school tot je 45. Ik vraag me af of het slim is om over zo'n lang tijdsbestek op te tellen wat je aan vervelende ervaringen hebt gehad. En heel eerlijk, sommige dingen zijn niet buitengewoon maar worden het wel als je het in lijst zet.
Er komt een punt dat je verantwoordelijk bent voor je eigen beslissingen, het leest alsof je alles maar is overkomen.Ben je soms al van je zelf snel neerslachtig?
Dat is ook wat ik bedoel alleen beter omschreven.
En jij bent echt de enige niet bij wie dit allemaal gebeurt. Alleen gaan de meesten niet alles wat gebeurt op een rijtje zetten. Die gaan gewoon vanaf een bepaald punt verder.