Psyche
alle pijlers
Gilles de la Tourette
zaterdag 11 oktober 2014 om 13:23
Ik heb sinds mijn 12e de stempel Gilles de la Tourette gekregen. Ik ben nu 27 en ik heb het allang geaccepteerd. Ik merkte zo rond mijn 16e dat mijn neef (29) ook hetzelfde soort 'tics' had als ik. Denk aan; Hoofd schudden, keel schrapen, neus ophalen, schouders ophalen, vingers langs elkaar wrijven, ogen dichtknijpen, lip ophalen etc. Bij mij is het op dit moment heel weinig en heb er vrij weinig last van (gelukkig!). Alleen nu ik erover praat/type, wordt het erger, maar dat ter zijde haha
Niemand die er toen over praatte met hem, terwijl het gewoon duidelijk was dat hij er ook last van had. Iedereen liet het maar een beetje gaan.
Ik heb aan hem gevraagd of hij daarvoor naar de dokter is geweest, maar hij zegt dat ik maar flauwekul praat en dat ie nergens last van heeft. Dat ie alleen veel stress heeft. Hij is als een soort broer voor me, al vanaf kleins af aan zijn we onafscheidelijk. Ik begin er echt niet elke keer over, maar het is bij hem echt extreem. (Net als hoe het bij mij was in het begin). Ik vraag mij eigen af waarom hij het ontkent. Misschien vindt hij het voorschut? Ofzo. Ik heb geen idee.
Hij is regelmatig hier en we krijgen nu steeds meer irritaties. Omdat de tics nu bij mij enorm verminderd is (tot bijna weg - hooguit zo nu en dan een tic) en omdat ik hem dan de tics zie doen, wordt het bij mij ook weer erger!
Ik doe dus de laatste tijd nogal lullig tegen hem, en ik voel me eigen best egoïstisch. Ik wil namelijk niet weer terug naar >15 tics door hem. En ik wil natuurlijk dat hij er ook minder last van krijgt, maar blijkbaar vindt ie het dus ook weer niet erg, anders ontken je het toch niet? Nja, wat een gedoe allemaal haha
Niemand die er toen over praatte met hem, terwijl het gewoon duidelijk was dat hij er ook last van had. Iedereen liet het maar een beetje gaan.
Ik heb aan hem gevraagd of hij daarvoor naar de dokter is geweest, maar hij zegt dat ik maar flauwekul praat en dat ie nergens last van heeft. Dat ie alleen veel stress heeft. Hij is als een soort broer voor me, al vanaf kleins af aan zijn we onafscheidelijk. Ik begin er echt niet elke keer over, maar het is bij hem echt extreem. (Net als hoe het bij mij was in het begin). Ik vraag mij eigen af waarom hij het ontkent. Misschien vindt hij het voorschut? Ofzo. Ik heb geen idee.
Hij is regelmatig hier en we krijgen nu steeds meer irritaties. Omdat de tics nu bij mij enorm verminderd is (tot bijna weg - hooguit zo nu en dan een tic) en omdat ik hem dan de tics zie doen, wordt het bij mij ook weer erger!
Ik doe dus de laatste tijd nogal lullig tegen hem, en ik voel me eigen best egoïstisch. Ik wil namelijk niet weer terug naar >15 tics door hem. En ik wil natuurlijk dat hij er ook minder last van krijgt, maar blijkbaar vindt ie het dus ook weer niet erg, anders ontken je het toch niet? Nja, wat een gedoe allemaal haha
Never Give Up & Fight Like Hell
zaterdag 11 oktober 2014 om 14:55
Ja, het is inderdaad best logisch BWitched. Hem laten behandelen voor iets waar hij zelf geen last van heeft
Ja, ik heb het er met hem over gehad. Maar hij wuift het weg, omdat hij er geen last van heeft. Dus dat vind ik weer egoïstisch van hem, haha.
Ik heb tegen hem gezegd dat ik er veel last van heb. Niet van hém zelf, maar van ZIJN tics. En hij zegt dat het wel mee valt. Waarop ik dan weer zegt dat het misschien voor hem mee valt, maar dat het voor mij best zwaar is. Omdat ik continu moet vechten tegen de tics. Vaak begint ie dan weer over iets anders. Hij is ook best eigenwijs.
Ja, ik heb het er met hem over gehad. Maar hij wuift het weg, omdat hij er geen last van heeft. Dus dat vind ik weer egoïstisch van hem, haha.
Ik heb tegen hem gezegd dat ik er veel last van heb. Niet van hém zelf, maar van ZIJN tics. En hij zegt dat het wel mee valt. Waarop ik dan weer zegt dat het misschien voor hem mee valt, maar dat het voor mij best zwaar is. Omdat ik continu moet vechten tegen de tics. Vaak begint ie dan weer over iets anders. Hij is ook best eigenwijs.
Never Give Up & Fight Like Hell
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:03
quote:whitey schreef op 11 oktober 2014 @ 14:20:
[...]
Ja, eigenlijk wel. Ik wil geen contact vermindering en ook geen trigger voor mijn tics. Daarom voelt alles wat ik zeg of doe erg egoístisch aan. Toen hij bij mij inwoonde waren mijn tics gewoon nog extreem. Toen hij uiteindelijk een eigen plekje had ben ik mij gaan focussen op mijn tics en behandeling, en ja ik heb uiteraard ook zware medicatie gekregen. Toen werkte ikzelf nog zo'n 70uur per week en ik zag hem dan ook minder dan nu ik gewoon zo'n 40u werk. Hij komt dus vaak s'avonds uit het werk langs of om voetballen te kijken o.i.d. maar dan is ie hier dus een paar uurtjes en dan merk ik het. Ik probeer er dan niet op te letten, maar als ik hem zijn keel hoor schrapen of toevallig zijn schouders op zie halen dan ben ik geneigd om dat ook weer te gaan doen.
Dit snap ik wel.
Ik had voorheen een buurvrouw die stotterde. En ik kan echt heel goed uit mijn woorden komen, maar als ik met haar praatte, begon ik er ook mee.
[...]
Ja, eigenlijk wel. Ik wil geen contact vermindering en ook geen trigger voor mijn tics. Daarom voelt alles wat ik zeg of doe erg egoístisch aan. Toen hij bij mij inwoonde waren mijn tics gewoon nog extreem. Toen hij uiteindelijk een eigen plekje had ben ik mij gaan focussen op mijn tics en behandeling, en ja ik heb uiteraard ook zware medicatie gekregen. Toen werkte ikzelf nog zo'n 70uur per week en ik zag hem dan ook minder dan nu ik gewoon zo'n 40u werk. Hij komt dus vaak s'avonds uit het werk langs of om voetballen te kijken o.i.d. maar dan is ie hier dus een paar uurtjes en dan merk ik het. Ik probeer er dan niet op te letten, maar als ik hem zijn keel hoor schrapen of toevallig zijn schouders op zie halen dan ben ik geneigd om dat ook weer te gaan doen.
Dit snap ik wel.
Ik had voorheen een buurvrouw die stotterde. En ik kan echt heel goed uit mijn woorden komen, maar als ik met haar praatte, begon ik er ook mee.
zaterdag 11 oktober 2014 om 17:22
quote:whitey schreef op 11 oktober 2014 @ 14:55:
Ja, het is inderdaad best logisch BWitched. Hem laten behandelen voor iets waar hij zelf geen last van heeft
Ja, ik heb het er met hem over gehad. Maar hij wuift het weg, omdat hij er geen last van heeft. Dus dat vind ik weer egoïstisch van hem, haha.
Ik heb tegen hem gezegd dat ik er veel last van heb. Niet van hém zelf, maar van ZIJN tics. En hij zegt dat het wel mee valt. Waarop ik dan weer zegt dat het misschien voor hem mee valt, maar dat het voor mij best zwaar is. Omdat ik continu moet vechten tegen de tics. Vaak begint ie dan weer over iets anders. Hij is ook best eigenwijs.
Hij triggered duidelijk tics in jou, maar hoe gaat het als die trigger weer weg is? Wordt het dan weer "normaal"? Of houd je blijvend last van meer aandrang? Ben je bang dat je terugvalt?
Ik begrijp heel goed dat je geen zin hebt in de hele tijd weer tics of (net zo vervelend) de hele tijd aandrang. Maar tijdelijk wat meer tics als hij in de buurt is, is misschien minder erg.
Is het een oplossing om hem minder vaak te zien, maar om, als je hem ziet, er wel volledig te zijn? Dat is misschien beter dan een beetje lullig tegen hem doen en wachten tot het ploft.
Ja, het is inderdaad best logisch BWitched. Hem laten behandelen voor iets waar hij zelf geen last van heeft
Ja, ik heb het er met hem over gehad. Maar hij wuift het weg, omdat hij er geen last van heeft. Dus dat vind ik weer egoïstisch van hem, haha.
Ik heb tegen hem gezegd dat ik er veel last van heb. Niet van hém zelf, maar van ZIJN tics. En hij zegt dat het wel mee valt. Waarop ik dan weer zegt dat het misschien voor hem mee valt, maar dat het voor mij best zwaar is. Omdat ik continu moet vechten tegen de tics. Vaak begint ie dan weer over iets anders. Hij is ook best eigenwijs.
Hij triggered duidelijk tics in jou, maar hoe gaat het als die trigger weer weg is? Wordt het dan weer "normaal"? Of houd je blijvend last van meer aandrang? Ben je bang dat je terugvalt?
Ik begrijp heel goed dat je geen zin hebt in de hele tijd weer tics of (net zo vervelend) de hele tijd aandrang. Maar tijdelijk wat meer tics als hij in de buurt is, is misschien minder erg.
Is het een oplossing om hem minder vaak te zien, maar om, als je hem ziet, er wel volledig te zijn? Dat is misschien beter dan een beetje lullig tegen hem doen en wachten tot het ploft.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
dinsdag 14 oktober 2014 om 00:00
quote:BWitched schreef op 11 oktober 2014 @ 17:22:
[...]
Hij triggered duidelijk tics in jou, maar hoe gaat het als die trigger weer weg is? Wordt het dan weer "normaal"? Of houd je blijvend last van meer aandrang? Ben je bang dat je terugvalt?
Ik begrijp heel goed dat je geen zin hebt in de hele tijd weer tics of (net zo vervelend) de hele tijd aandrang. Maar tijdelijk wat meer tics als hij in de buurt is, is misschien minder erg.
Is het een oplossing om hem minder vaak te zien, maar om, als je hem ziet, er wel volledig te zijn? Dat is misschien beter dan een beetje lullig tegen hem doen en wachten tot het ploft.
Mijn tics zijn als hij geweest is gewoon wel erg. En dat houd ik dan de volgende dagen. En als ie dan weer langskomt, wordt het bij mij wel extreem. Hij is eens een weekje niet langsgeweest. Maar mijn tics waren wel te veel aanwezig. Ze blijven dus erg lang hangen bij me.
Ik heb het er gisteren over gehad met hem en hem duidelijk gemaakt dat ik het echt heel erg vindt dat hij mijn triggert. En dat ik écht geen grap maak wat betreft hij mij aan doet met zijn tics. Ook heb ik hem met pijn in m'n hart gezegd dat wij elkaar anders maar niet meer zoveel moeten zien. Mijn tics blijven nu al langer hangen, ook omdat het bij mij vaak op komt met stress en angsten. Hij triggert mij zo erg, dat ik zeker 3-4 weken nodig heb om mijn tics weer te kunnen controleren. Ik zit nu alweer als een gek te knipperen en allerlei andere zaken. Het is niet goed voor me. Ik heb hem geen ultimatum gesteld, maar gevraagd wat hij denkt wat het beste is om te doen. De bal ligt nu dus hij hem.
[...]
Hij triggered duidelijk tics in jou, maar hoe gaat het als die trigger weer weg is? Wordt het dan weer "normaal"? Of houd je blijvend last van meer aandrang? Ben je bang dat je terugvalt?
Ik begrijp heel goed dat je geen zin hebt in de hele tijd weer tics of (net zo vervelend) de hele tijd aandrang. Maar tijdelijk wat meer tics als hij in de buurt is, is misschien minder erg.
Is het een oplossing om hem minder vaak te zien, maar om, als je hem ziet, er wel volledig te zijn? Dat is misschien beter dan een beetje lullig tegen hem doen en wachten tot het ploft.
Mijn tics zijn als hij geweest is gewoon wel erg. En dat houd ik dan de volgende dagen. En als ie dan weer langskomt, wordt het bij mij wel extreem. Hij is eens een weekje niet langsgeweest. Maar mijn tics waren wel te veel aanwezig. Ze blijven dus erg lang hangen bij me.
Ik heb het er gisteren over gehad met hem en hem duidelijk gemaakt dat ik het echt heel erg vindt dat hij mijn triggert. En dat ik écht geen grap maak wat betreft hij mij aan doet met zijn tics. Ook heb ik hem met pijn in m'n hart gezegd dat wij elkaar anders maar niet meer zoveel moeten zien. Mijn tics blijven nu al langer hangen, ook omdat het bij mij vaak op komt met stress en angsten. Hij triggert mij zo erg, dat ik zeker 3-4 weken nodig heb om mijn tics weer te kunnen controleren. Ik zit nu alweer als een gek te knipperen en allerlei andere zaken. Het is niet goed voor me. Ik heb hem geen ultimatum gesteld, maar gevraagd wat hij denkt wat het beste is om te doen. De bal ligt nu dus hij hem.
Never Give Up & Fight Like Hell