Zwanger
alle pijlers
Onvervulde kinderwens
woensdag 15 oktober 2014 om 10:21
Dag allen,
Momenteel heb ik het even heel erg moeilijk, ik zou graag mijn verhaal delen op dit forum.
Vroeger wilde ik altijd een groot gezin met kinderen. Een vaste relatie kreeg ik echter pas vlak voordat ik 30 werd. Helaas had mijn man geen kinderwens, hij vond ons vrije leven geweldig en zat niet op een gezin te wachten. Als ik er voorzichtig over begon zei hij altijd “misschien later”.
Om mij heen kregen mijn vriendinnen allemaal kinderen wat ik vaak best moeilijk vond. Toen ik 35 werd begon mijn kinderwens echt te knagen, dit heb ik mijn man ook verteld. Hij zag het nog steeds niet zitten… en om een lang verhaal kort te houden, hij wilde het echt niet. Toen mijn man op een gegeven moment vreemd ging zijn we gescheiden, vlak na mijn 38e verjaardag.
Al snel leerde ik mijn huidige vriend kennen en ik was echt zielsgelukkig dat hij me vertelde wel graag kinderen te willen. Maar ja, mijn leeftijd begon mee te tellen. Na een paar maand er uitvoerig over gesproken te hebben besloten we dat ik met anticonceptie zou stoppen.
Ik begon me echt te verdiepen in het zwanger worden en hoopte vurig dat het snel zou lukken. Inmiddels zijn we bijna een jaar verder, helaas niet zwanger. Mijn huisarts vertelde me dat deze “wachttijd” heel normaal is, maar adviseerde me om ons te laten testen.
We hebben een afspraak gemaakt bij een vruchtbaarheidskliniek. Ik had verwacht dat mijn leeftijd een probleem zou zijn, maar dat was absoluut niet het geval! Sterker nog, ik ben hartstikke gezond op dat vlak, de gynaecoloog was heel tevreden. Maar over mijn vriend helaas niet…. hij heeft veel te weinig “zwemmend” zaad. De kans om op een normale manier zwanger te worden is ontzettend klein. Ze adviseren ons om een medische molen aan te gaan.
We krijgen vervolggesprekken met informatie over mogelijke behandelingen enz. Ook daar heb ik me nu een beetje in verdiept en de moed zakt me volledig in de schoenen. Als ik de verhalen moet geloven komt er heel veel bij kijken, en is de kans niet eens zo heel groot.
Moet ik mijn kinderwens opgeven? Of er toch voor gaan?? Mijn vriend weet het zelf ook niet echt, hij vind het ook heel moeilijk. En mijn leeftijd loopt wel door, ik ben nu 39. Mijn vriend is 40.
Veel liefs,
Momenteel heb ik het even heel erg moeilijk, ik zou graag mijn verhaal delen op dit forum.
Vroeger wilde ik altijd een groot gezin met kinderen. Een vaste relatie kreeg ik echter pas vlak voordat ik 30 werd. Helaas had mijn man geen kinderwens, hij vond ons vrije leven geweldig en zat niet op een gezin te wachten. Als ik er voorzichtig over begon zei hij altijd “misschien later”.
Om mij heen kregen mijn vriendinnen allemaal kinderen wat ik vaak best moeilijk vond. Toen ik 35 werd begon mijn kinderwens echt te knagen, dit heb ik mijn man ook verteld. Hij zag het nog steeds niet zitten… en om een lang verhaal kort te houden, hij wilde het echt niet. Toen mijn man op een gegeven moment vreemd ging zijn we gescheiden, vlak na mijn 38e verjaardag.
Al snel leerde ik mijn huidige vriend kennen en ik was echt zielsgelukkig dat hij me vertelde wel graag kinderen te willen. Maar ja, mijn leeftijd begon mee te tellen. Na een paar maand er uitvoerig over gesproken te hebben besloten we dat ik met anticonceptie zou stoppen.
Ik begon me echt te verdiepen in het zwanger worden en hoopte vurig dat het snel zou lukken. Inmiddels zijn we bijna een jaar verder, helaas niet zwanger. Mijn huisarts vertelde me dat deze “wachttijd” heel normaal is, maar adviseerde me om ons te laten testen.
We hebben een afspraak gemaakt bij een vruchtbaarheidskliniek. Ik had verwacht dat mijn leeftijd een probleem zou zijn, maar dat was absoluut niet het geval! Sterker nog, ik ben hartstikke gezond op dat vlak, de gynaecoloog was heel tevreden. Maar over mijn vriend helaas niet…. hij heeft veel te weinig “zwemmend” zaad. De kans om op een normale manier zwanger te worden is ontzettend klein. Ze adviseren ons om een medische molen aan te gaan.
We krijgen vervolggesprekken met informatie over mogelijke behandelingen enz. Ook daar heb ik me nu een beetje in verdiept en de moed zakt me volledig in de schoenen. Als ik de verhalen moet geloven komt er heel veel bij kijken, en is de kans niet eens zo heel groot.
Moet ik mijn kinderwens opgeven? Of er toch voor gaan?? Mijn vriend weet het zelf ook niet echt, hij vind het ook heel moeilijk. En mijn leeftijd loopt wel door, ik ben nu 39. Mijn vriend is 40.
Veel liefs,
woensdag 15 oktober 2014 om 10:37
Ervoor gaan Krumpie!
Ik heb altijd een enorme kinderwens gehad, toen bleek dat we flink wat hulp nodig hadden, stortte mijn wereld in. Ik las de meest vreselijke verhalen op internet, daardoor ging ik me niet hoopvoller voelen. Het is een heftig traject, maar ik besloot dat als dat onze weg was, we die gingen bewandelen.
Intussen heb ik drie prachtige knullen. De eerste uit een Icsi behandeling, en nummer 2 en 3 middels ivf. Zaadkwaliteit kan namelijk verbeteren!
Van iedere behandeling hadden wij maar 1 embryo, maar die bleef dus wel meteen plakken.
De percentages liegen er niet om, maar bedenk wel dat een groot deel van de behandelingen die mislukken, zijn bij stellen waarbij de oorzaak niet duidelijk is. Jullie hebben wel een oorzaak. Dat betekent niet dat een behandeling dan meteen lukt, maar het is wel een pre. Je kunt er zelf wat aan doen ( mijn man slikte selenium en zink, foliumzuur, geen alcohol, niet roken en boxershorts ) , wellicht helpt het de kwaliteit iets te verbeteren.
En zorg ook goed voor jezelf, praat erover, creëer rust in je hoofd. Die hormonen en spuiten zijn allemaal niet fijn, maar het mentale aspect is slopend. Blijf praten met elkaar, en maak een plan B.
Je hebt drie behandelingen, 39 is niet stokoud, dus wat doe je als de drie behandelingen niet zijn gelukt? Zoek je dan je heil in Düsseldorf, in Gent, of kan je het afsluiten en een andere invulling aan je leven geven.
Succes meid, en ga ervoor!!
Ik heb altijd een enorme kinderwens gehad, toen bleek dat we flink wat hulp nodig hadden, stortte mijn wereld in. Ik las de meest vreselijke verhalen op internet, daardoor ging ik me niet hoopvoller voelen. Het is een heftig traject, maar ik besloot dat als dat onze weg was, we die gingen bewandelen.
Intussen heb ik drie prachtige knullen. De eerste uit een Icsi behandeling, en nummer 2 en 3 middels ivf. Zaadkwaliteit kan namelijk verbeteren!
Van iedere behandeling hadden wij maar 1 embryo, maar die bleef dus wel meteen plakken.
De percentages liegen er niet om, maar bedenk wel dat een groot deel van de behandelingen die mislukken, zijn bij stellen waarbij de oorzaak niet duidelijk is. Jullie hebben wel een oorzaak. Dat betekent niet dat een behandeling dan meteen lukt, maar het is wel een pre. Je kunt er zelf wat aan doen ( mijn man slikte selenium en zink, foliumzuur, geen alcohol, niet roken en boxershorts ) , wellicht helpt het de kwaliteit iets te verbeteren.
En zorg ook goed voor jezelf, praat erover, creëer rust in je hoofd. Die hormonen en spuiten zijn allemaal niet fijn, maar het mentale aspect is slopend. Blijf praten met elkaar, en maak een plan B.
Je hebt drie behandelingen, 39 is niet stokoud, dus wat doe je als de drie behandelingen niet zijn gelukt? Zoek je dan je heil in Düsseldorf, in Gent, of kan je het afsluiten en een andere invulling aan je leven geven.
Succes meid, en ga ervoor!!
woensdag 15 oktober 2014 om 10:37
Er zijn trouwens ook veel boeken over dit onderwerp: http://www.ivf-site.nl/index.php?page=Boekentips
woensdag 15 oktober 2014 om 10:50
Als de wens bij jullie beiden sterk is zou ik het doen.
Wij hebben na drie jaar proberen en de medische mallemolen een kindje mogen krijgen. Nooit spijt van het hele proces gehad, ook niet van de pogingen voor een 2e die wij helaas nooit hebben mogen krijgen.
Als we dat niet gedaan hadden was het blijven knagen. En ja, het is soms moeilijk en van al die hormonen werd ik in ieder geval niet gemakkelijker in de omgang.
We hebben alles gehad, van IUI tot ICSI. Ook een paar gesprekken met een psycholoog toen we elkaar niet goed meer konden vinden in het proces. Met 2 gesprekken zaten we weer op 1 lijn.
Totaal zijn we 7 jaar bezig geweest. En alles stond voor mij wel even stil. Bijna alles komt toch op de vrouw neer qua hormonen en ziekenhuis en alles. Ik dacht op een gegeven moment een Pavlov reactie te hebben: als ik een witte jas zie laat ik mijn broek zakken..
Maar nogmaals, het resultaat is nu 8 jaar en zit hier te knutselen op de bank
Ik was 38 bij de geboorte.
Succes!!
Wij hebben na drie jaar proberen en de medische mallemolen een kindje mogen krijgen. Nooit spijt van het hele proces gehad, ook niet van de pogingen voor een 2e die wij helaas nooit hebben mogen krijgen.
Als we dat niet gedaan hadden was het blijven knagen. En ja, het is soms moeilijk en van al die hormonen werd ik in ieder geval niet gemakkelijker in de omgang.
We hebben alles gehad, van IUI tot ICSI. Ook een paar gesprekken met een psycholoog toen we elkaar niet goed meer konden vinden in het proces. Met 2 gesprekken zaten we weer op 1 lijn.
Totaal zijn we 7 jaar bezig geweest. En alles stond voor mij wel even stil. Bijna alles komt toch op de vrouw neer qua hormonen en ziekenhuis en alles. Ik dacht op een gegeven moment een Pavlov reactie te hebben: als ik een witte jas zie laat ik mijn broek zakken..
Maar nogmaals, het resultaat is nu 8 jaar en zit hier te knutselen op de bank
Ik was 38 bij de geboorte.
Succes!!
woensdag 15 oktober 2014 om 10:58
Ik zou het per stap nemen. Horen wat de mogelijkheden zijn en dan samen beslissen welke stappen jullie wel willen nemen en wat niet.
Overigens ben ik op mijn 39e zwanger geworden en bevallen van onze zoon. Te oud ben je zeker niet.
Maar het lijkt me wel goed om voor jezelf te bepalen of je bepaalde stappen echt niet wil nemen. Dat hadden wij ook gedaan. Ik ben wel natuurlijk zwanger geworden, maar heb 2 miskramen gehad voor zoon. Dit was de laatste poging, wij vonden het te belastend worden. Die grens ligt voor iedereen anders. Voor jezelf zo'n grens trekken lijkt me heel gezond.
Overigens ben ik op mijn 39e zwanger geworden en bevallen van onze zoon. Te oud ben je zeker niet.
Maar het lijkt me wel goed om voor jezelf te bepalen of je bepaalde stappen echt niet wil nemen. Dat hadden wij ook gedaan. Ik ben wel natuurlijk zwanger geworden, maar heb 2 miskramen gehad voor zoon. Dit was de laatste poging, wij vonden het te belastend worden. Die grens ligt voor iedereen anders. Voor jezelf zo'n grens trekken lijkt me heel gezond.
woensdag 15 oktober 2014 om 11:05
Ik zou er ook voor gaan. Beter spijt van iets dat je hebt geprobeerd, dan van iets wat je niet hebt geprobeerd. Je zult je dan waarschijnlijk altijd blijven afvragen of het misschien had kunnen lukken. Doe dat jezelf niet aan. MAAR: praat er wel eerst over met je vriend. Je laat doorschemeren dat hij het misschien toch niet zo ziet zitten en dit is wel een traject waar je beiden volledig achter moet staan. Het is geen piece of cake
"Hey baby girl, you're on speaker so behave" (© Derek Morgan)
woensdag 15 oktober 2014 om 11:08
Ik zeg ook ga ervoor! Ja het traject is soms heftig maar niet overkomelijk! Bij ons is vriend ook het 'probleem' net de eerste icsi gehad maar helaas mislukt. Over 2 weken beginnen we met de 2e poging.
Lees je in en laat het even op je inwerken en volg natuurlijk vooral je hart hierin.
Succes met het maken van de beslissing.
Lees je in en laat het even op je inwerken en volg natuurlijk vooral je hart hierin.
Succes met het maken van de beslissing.
woensdag 15 oktober 2014 om 11:11
Doen!
De mogelijkheden zijn er, waarom zou je die kans niet aannemen? Dat was onze beredenering in ieder geval.
Grote kans dat je ivm je leeftijd en de kwaliteit van man´s sperma meteen in aanmerking komt voor ICSI. Dat is heftig maar misschien betekent dat ook dat je niet jarenlang hoeft te dokteren?
Succes!
De mogelijkheden zijn er, waarom zou je die kans niet aannemen? Dat was onze beredenering in ieder geval.
Grote kans dat je ivm je leeftijd en de kwaliteit van man´s sperma meteen in aanmerking komt voor ICSI. Dat is heftig maar misschien betekent dat ook dat je niet jarenlang hoeft te dokteren?
Succes!
