Psyche
alle pijlers
Vluchtgedrag na overlijden
donderdag 16 oktober 2014 om 08:57
Haai,
Ik ben Do , 28 jaar en in 2009 mijn vader verloren (plotseling) en 10 sep 2014 mijn moeder verloren aan kanker.
Ik moet zeggen dat ik vergeleken met mijn 5 jaar geleden er nu beter aan toe ben alleen komt er 1 ding constant terug. En dat is vluchten..vluchten en nog eens vluchten.
Ik doe er alles aan om maar bezig te blijven.. veel met vriendinenn zijn, etc.
En zodra ik me voorneem om vanavond wel even lekker op de bank te ploffen, beslis ik na het eten om alsnog weg te gaan.
Mijn partner heeft hier redelijk veel last van merk ik en ik vraag me af of er hier meer mensen zijn die dit herkennen?
En of er mensen zijn met tips.
Alvast bedankt!
Ik ben Do , 28 jaar en in 2009 mijn vader verloren (plotseling) en 10 sep 2014 mijn moeder verloren aan kanker.
Ik moet zeggen dat ik vergeleken met mijn 5 jaar geleden er nu beter aan toe ben alleen komt er 1 ding constant terug. En dat is vluchten..vluchten en nog eens vluchten.
Ik doe er alles aan om maar bezig te blijven.. veel met vriendinenn zijn, etc.
En zodra ik me voorneem om vanavond wel even lekker op de bank te ploffen, beslis ik na het eten om alsnog weg te gaan.
Mijn partner heeft hier redelijk veel last van merk ik en ik vraag me af of er hier meer mensen zijn die dit herkennen?
En of er mensen zijn met tips.
Alvast bedankt!
donderdag 16 oktober 2014 om 11:28
quote:dootjenootje schreef op 16 oktober 2014 @ 10:14:
Dankje wel voor jullie reacties.
ben van mezelf een vrolijk persoon en HAAT het feit dat ik zo verdrietig ben.
Het maakt allemaal niet zoveel uit wat je wel of niet doet, gaan zitten huilen, afleiding zoeken, wat dan ook. Alleen 1 ding moet je niet doen en dat is boos worden omdat je verdrietig bent. Er gaat zo enorm veel energie zitten in dat boos zijn op het feit dat je niet jezelf bent dat je je daardoor alleen nog maar slechter gaat voelen. Je zult dat gewoon moeten accepteren, het is nu eenmaal zo en het is nog pas heel kort geleden.
Dankje wel voor jullie reacties.
ben van mezelf een vrolijk persoon en HAAT het feit dat ik zo verdrietig ben.
Het maakt allemaal niet zoveel uit wat je wel of niet doet, gaan zitten huilen, afleiding zoeken, wat dan ook. Alleen 1 ding moet je niet doen en dat is boos worden omdat je verdrietig bent. Er gaat zo enorm veel energie zitten in dat boos zijn op het feit dat je niet jezelf bent dat je je daardoor alleen nog maar slechter gaat voelen. Je zult dat gewoon moeten accepteren, het is nu eenmaal zo en het is nog pas heel kort geleden.
donderdag 16 oktober 2014 om 11:54
Ten eerste gecondoleerd!
Ik ben in 4 jaar tijd ook alle 2 mijn ouders verloren, beide totaal onverwachts, mijn vader in een paar minuten tijd, mijn moeder in nog geen dag.
Iedereen wist wel even te vertellen hoe ik er mee om moest gaan, een zei dat ik met anderen moest praten, iemand anders zei juist niet, een zei dat ik afleiding moest zoeken, de ander zei van juist niet en ik werd er helemaal gek van want ik had het idee dat ik niet aan het rouwen was "zoals het hoorde" Maar dat bestaat dus niet! Iedereen doet het op zijn/haar eigen manier.
Ik wilde helemaal niet praten over hoe boos en verdrietig ik was, over hoe vreselijk boos ik was dat ze mij zomaar alleen hadden gelaten of over hoe bang ik was voor die onzekere toekomst. Ik zocht zekerheden, de zekerheid dat ik nog steeds mijn vriendinnen had waarmee ik dingen kon doen, de zekerheid dat de mensen op mijn werk mij zouden steunen, de zekerheid dat de dingen die ik leuk vond gewoon door zouden gaan. Is dat vluchten? Ja, misschien voor sommige mensen wel, voor mij was het zoeken naar mijn eigen plek in het leven, zoeken naar hoe ik dingen wilde gaan doen.
Tuurlijk heb ik verdriet gehad en tuurlijk zijn er ook tijden geweest dat ik heel hard heb lopen huilen maar dat overheerste zeker niet.
Wel heel vervelend dat je er niet met je partner over kan praten. Als je daar behoefte aan hebt zou je het toch eens met hem kunnen bespreken, niet op een moment dat jij emotioneel bent en hij vreselijke moe is maar op een moment dat er de rust voor is.
Hoe dan ook, rouw zoals JIJ voelt dat goed is want het is JOUW gevoel, laat je niet onzeker maken door anderen.
En nogmaals heel erg veel sterkte!
Ik ben in 4 jaar tijd ook alle 2 mijn ouders verloren, beide totaal onverwachts, mijn vader in een paar minuten tijd, mijn moeder in nog geen dag.
Iedereen wist wel even te vertellen hoe ik er mee om moest gaan, een zei dat ik met anderen moest praten, iemand anders zei juist niet, een zei dat ik afleiding moest zoeken, de ander zei van juist niet en ik werd er helemaal gek van want ik had het idee dat ik niet aan het rouwen was "zoals het hoorde" Maar dat bestaat dus niet! Iedereen doet het op zijn/haar eigen manier.
Ik wilde helemaal niet praten over hoe boos en verdrietig ik was, over hoe vreselijk boos ik was dat ze mij zomaar alleen hadden gelaten of over hoe bang ik was voor die onzekere toekomst. Ik zocht zekerheden, de zekerheid dat ik nog steeds mijn vriendinnen had waarmee ik dingen kon doen, de zekerheid dat de mensen op mijn werk mij zouden steunen, de zekerheid dat de dingen die ik leuk vond gewoon door zouden gaan. Is dat vluchten? Ja, misschien voor sommige mensen wel, voor mij was het zoeken naar mijn eigen plek in het leven, zoeken naar hoe ik dingen wilde gaan doen.
Tuurlijk heb ik verdriet gehad en tuurlijk zijn er ook tijden geweest dat ik heel hard heb lopen huilen maar dat overheerste zeker niet.
Wel heel vervelend dat je er niet met je partner over kan praten. Als je daar behoefte aan hebt zou je het toch eens met hem kunnen bespreken, niet op een moment dat jij emotioneel bent en hij vreselijke moe is maar op een moment dat er de rust voor is.
Hoe dan ook, rouw zoals JIJ voelt dat goed is want het is JOUW gevoel, laat je niet onzeker maken door anderen.
En nogmaals heel erg veel sterkte!
donderdag 16 oktober 2014 om 12:16
quote:lattemachiato schreef op 16 oktober 2014 @ 11:28:
[...]
Het maakt allemaal niet zoveel uit wat je wel of niet doet, gaan zitten huilen, afleiding zoeken, wat dan ook. Alleen 1 ding moet je niet doen en dat is boos worden omdat je verdrietig bent. Er gaat zo enorm veel energie zitten in dat boos zijn op het feit dat je niet jezelf bent dat je je daardoor alleen nog maar slechter gaat voelen. Je zult dat gewoon moeten accepteren, het is nu eenmaal zo en het is nog pas heel kort geleden.Jij legt het een stuk duidelijker uit dan ik.
[...]
Het maakt allemaal niet zoveel uit wat je wel of niet doet, gaan zitten huilen, afleiding zoeken, wat dan ook. Alleen 1 ding moet je niet doen en dat is boos worden omdat je verdrietig bent. Er gaat zo enorm veel energie zitten in dat boos zijn op het feit dat je niet jezelf bent dat je je daardoor alleen nog maar slechter gaat voelen. Je zult dat gewoon moeten accepteren, het is nu eenmaal zo en het is nog pas heel kort geleden.Jij legt het een stuk duidelijker uit dan ik.
donderdag 16 oktober 2014 om 13:18
ik vind het heel fijn om te merken dat ik niet alleen ben!! super lieve reacties en zeker ook dingen waar ik iets mee kan.
Het is inderdaad zo.. iedereen rouwt op zijn eigen manier.
Merk ook dat er op internet weinig te vinden is voor mensen die dit soort dingen mee maken. Heb juist behoefte aan mensen die weten waar je door heen gaat. want iedereen kan nog zo lief zijn en tips geven maar als ze niet het zelfde hebben mee gemaakt is het toch anders.
Het is inderdaad zo.. iedereen rouwt op zijn eigen manier.
Merk ook dat er op internet weinig te vinden is voor mensen die dit soort dingen mee maken. Heb juist behoefte aan mensen die weten waar je door heen gaat. want iedereen kan nog zo lief zijn en tips geven maar als ze niet het zelfde hebben mee gemaakt is het toch anders.
donderdag 16 oktober 2014 om 14:36
Ik herken het wel dat gevoel van mensen zoeken die hetzelfde hebben meegemaakt. Ik heb in die periode heel veel gehad aan een forum, "geen kind meer" heette het, dat was voor mensen die op jonge leeftijd een of beide ouders hadden verloren. Maar het bestaat al een tijdje niet meer, misschien zijn er nog wel andere
Misschien heb je hier nog iets aan?
http://www.zonderouders.nl
http://www.doenenlaten.co ... t-gaan/jong-ouderverlies/
https://www.facebook.com/ ... -verloren/205167839578252
Misschien heb je hier nog iets aan?
http://www.zonderouders.nl
http://www.doenenlaten.co ... t-gaan/jong-ouderverlies/
https://www.facebook.com/ ... -verloren/205167839578252
donderdag 16 oktober 2014 om 15:13
quote:dootjenootje schreef op 16 oktober 2014 @ 13:18:
ik vind het heel fijn om te merken dat ik niet alleen ben!! super lieve reacties en zeker ook dingen waar ik iets mee kan.
Het is inderdaad zo.. iedereen rouwt op zijn eigen manier.
Merk ook dat er op internet weinig te vinden is voor mensen die dit soort dingen mee maken. Heb juist behoefte aan mensen die weten waar je door heen gaat. want iedereen kan nog zo lief zijn en tips geven maar als ze niet het zelfde hebben mee gemaakt is het toch anders.Op de eerder genoemde link van Daan Westerink staan veel verhalen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Volgens mij is hier op het forum trouwens ook een topic van mensen van wie beide ouders zijn overleden. (Kan het alleen even niet vinden nu, sorry.)
ik vind het heel fijn om te merken dat ik niet alleen ben!! super lieve reacties en zeker ook dingen waar ik iets mee kan.
Het is inderdaad zo.. iedereen rouwt op zijn eigen manier.
Merk ook dat er op internet weinig te vinden is voor mensen die dit soort dingen mee maken. Heb juist behoefte aan mensen die weten waar je door heen gaat. want iedereen kan nog zo lief zijn en tips geven maar als ze niet het zelfde hebben mee gemaakt is het toch anders.Op de eerder genoemde link van Daan Westerink staan veel verhalen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Volgens mij is hier op het forum trouwens ook een topic van mensen van wie beide ouders zijn overleden. (Kan het alleen even niet vinden nu, sorry.)
donderdag 16 oktober 2014 om 15:25
Lieve Do, eerst een dikke
Er is al veel gezegd door iedereen en ik kan me hier alleen bij aansluiten.
Mijn moeder is in 2011 overleden en mijn vader 2 maanden geleden.
Het enige wat ik kan zeggen is dat je er op je eigen manier mee om moet gaan, en voor iedereen is dat anders.
Bij mijn moeder wisten we dat het ging komen, mijn vader is totaal onverwachts onverleden.
En ik merk dat ik er bij beide heel anders mee om ga.
Ik merk vooral dat je het verdriet en de verwerking niet kunt "plannen", het komt zoals het komt.
Dus als ik moet huilen, dan huil ik.
Maar als ik me goed voel of eens ontzettend moet lachen om iets, voel ik me hier ook niet schuldig over.
Het overlijden van mijn moeder heb ik inmiddels een plekje gegeven. Nog steeds zijn er moment dat ik er enorm verdriet over heb, maar het slijt (zoals ze dat zo mooi zeggen. En hoe belachelijk ook, het klopt wel).
Het overlijden van mijn vader is nog heel vers, maar door de ervaring met mijn moeder heb ik in ieder geval de zekerheid "dat het beter wordt". Dat je je uiteindelijk weer beter gaat voelen en weer kunt genieten van het leven.
Die wetenschap helpt me er nu wel doorheen
Probeer er inderdaad toch met je partner over te praten. Hij zal er naast zijn drukke baan ook moeten zijn voor jou en wellicht dat hij meer begrip voor je heeft als hij weet hoe je je voelt.
Er is al veel gezegd door iedereen en ik kan me hier alleen bij aansluiten.
Mijn moeder is in 2011 overleden en mijn vader 2 maanden geleden.
Het enige wat ik kan zeggen is dat je er op je eigen manier mee om moet gaan, en voor iedereen is dat anders.
Bij mijn moeder wisten we dat het ging komen, mijn vader is totaal onverwachts onverleden.
En ik merk dat ik er bij beide heel anders mee om ga.
Ik merk vooral dat je het verdriet en de verwerking niet kunt "plannen", het komt zoals het komt.
Dus als ik moet huilen, dan huil ik.
Maar als ik me goed voel of eens ontzettend moet lachen om iets, voel ik me hier ook niet schuldig over.
Het overlijden van mijn moeder heb ik inmiddels een plekje gegeven. Nog steeds zijn er moment dat ik er enorm verdriet over heb, maar het slijt (zoals ze dat zo mooi zeggen. En hoe belachelijk ook, het klopt wel).
Het overlijden van mijn vader is nog heel vers, maar door de ervaring met mijn moeder heb ik in ieder geval de zekerheid "dat het beter wordt". Dat je je uiteindelijk weer beter gaat voelen en weer kunt genieten van het leven.
Die wetenschap helpt me er nu wel doorheen
Probeer er inderdaad toch met je partner over te praten. Hij zal er naast zijn drukke baan ook moeten zijn voor jou en wellicht dat hij meer begrip voor je heeft als hij weet hoe je je voelt.
Life is what happens to you while you are busy making other plans...
donderdag 16 oktober 2014 om 15:33
Mijn beide ouders zijn ook overleden, de een al 15 jaar geleden, de ander 6 jaar geleden.. ik herken niets van wat jij beschrijft..
Tot je volgende post:
quote:dootjenootje schreef op 16 oktober 2014 @ 09:53:
mijn partner werkt 60 uur per week en is kapot in de avond.. en valt meestal op de bank in slaap. dus wat gebeurd er vervolgens.. ik zit thuis alleen met mijn gedachtes.. en daarom ga ik weg.. ook kan ik lastig met mijn partner praten hier over..Ik denk dat je in je bovenstaande stukje tekst meer uitleg over je houding/gedrag zal vinden dan door het te zoeken in het overlijden van je ouders...
Tot je volgende post:
quote:dootjenootje schreef op 16 oktober 2014 @ 09:53:
mijn partner werkt 60 uur per week en is kapot in de avond.. en valt meestal op de bank in slaap. dus wat gebeurd er vervolgens.. ik zit thuis alleen met mijn gedachtes.. en daarom ga ik weg.. ook kan ik lastig met mijn partner praten hier over..Ik denk dat je in je bovenstaande stukje tekst meer uitleg over je houding/gedrag zal vinden dan door het te zoeken in het overlijden van je ouders...
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
vrijdag 17 oktober 2014 om 22:55
Beste dootjenootje,
Ik herken wel wat je schrijft. Mijn vader is overleden toen ik negen was en ik merk nu dat ik daar toch nog erg last van heb. Het verhaal van het "vluchten" snap ik wel, dit heb ik ook een tijd gedaan. Op het moment dat je nooit alleen bent met je gedachten hoef je ook niet te denken aan de pijn die je voelt (want woede is in essentie ook pijn). Ik merk zelf dat ik ook erg goed ben in doen alsof het goed gaat, zodat mensen er niet naar vragen. En opnieuw, als niemand er naar vraagt hoef je er ook niet aan te denken.
Ik heb zelf gemerkt dat als je er over gaat praten en er mee bezig gaat, het in het begin een stuk erger wordt. Het blijft moeilijk, ook omdat je er steeds weer mee geconfronteerd wordt, bij elke grote verandering & fase in je leven. Ik denk persoonlijk niet dat je er ooit echt overheen komt, het blijft een deel van je. Maar het is belangrijk dat het je leven niet bepaalt..
Ik herken wel wat je schrijft. Mijn vader is overleden toen ik negen was en ik merk nu dat ik daar toch nog erg last van heb. Het verhaal van het "vluchten" snap ik wel, dit heb ik ook een tijd gedaan. Op het moment dat je nooit alleen bent met je gedachten hoef je ook niet te denken aan de pijn die je voelt (want woede is in essentie ook pijn). Ik merk zelf dat ik ook erg goed ben in doen alsof het goed gaat, zodat mensen er niet naar vragen. En opnieuw, als niemand er naar vraagt hoef je er ook niet aan te denken.
Ik heb zelf gemerkt dat als je er over gaat praten en er mee bezig gaat, het in het begin een stuk erger wordt. Het blijft moeilijk, ook omdat je er steeds weer mee geconfronteerd wordt, bij elke grote verandering & fase in je leven. Ik denk persoonlijk niet dat je er ooit echt overheen komt, het blijft een deel van je. Maar het is belangrijk dat het je leven niet bepaalt..
vrijdag 17 oktober 2014 om 23:05
Lieve Do, gecondoleerd. Wat een verdriet om zo snel je beide ouders te verliezen.
Ik zit zelf in een rouwproces, 3 maanden geleden is mijn kindje stil geboren. Het is voor iedereen heel persoonlijk om het proces mee te maken. Probeer voor jezelf de balans te vinden tussen afleiding en toelaten van het verdriet. Waar jij misschien te veel doet, doe ik te weinig. Ik kan nu helemaal niet tegen drukte en moet er niet aan denken iedere avond weg te gaan. Ik moet mezelf een schop onder de kont geven om naar vrienden te gaan, ondanks dat het hele lieve vrienden zijn. Toch probeer ik ook afleiding te zoeken door te wandelen en dingen te doen. Maar verdriet, woede, pijn en leegte mag er ook zijn. Ik kijk heel bewust naar foto's en luister naar muziek. Heel veel sterkte de komende tijd en daarna.
Ik zit zelf in een rouwproces, 3 maanden geleden is mijn kindje stil geboren. Het is voor iedereen heel persoonlijk om het proces mee te maken. Probeer voor jezelf de balans te vinden tussen afleiding en toelaten van het verdriet. Waar jij misschien te veel doet, doe ik te weinig. Ik kan nu helemaal niet tegen drukte en moet er niet aan denken iedere avond weg te gaan. Ik moet mezelf een schop onder de kont geven om naar vrienden te gaan, ondanks dat het hele lieve vrienden zijn. Toch probeer ik ook afleiding te zoeken door te wandelen en dingen te doen. Maar verdriet, woede, pijn en leegte mag er ook zijn. Ik kijk heel bewust naar foto's en luister naar muziek. Heel veel sterkte de komende tijd en daarna.