Psyche
alle pijlers
Vluchtgedrag na overlijden
donderdag 16 oktober 2014 om 08:57
Haai,
Ik ben Do , 28 jaar en in 2009 mijn vader verloren (plotseling) en 10 sep 2014 mijn moeder verloren aan kanker.
Ik moet zeggen dat ik vergeleken met mijn 5 jaar geleden er nu beter aan toe ben alleen komt er 1 ding constant terug. En dat is vluchten..vluchten en nog eens vluchten.
Ik doe er alles aan om maar bezig te blijven.. veel met vriendinenn zijn, etc.
En zodra ik me voorneem om vanavond wel even lekker op de bank te ploffen, beslis ik na het eten om alsnog weg te gaan.
Mijn partner heeft hier redelijk veel last van merk ik en ik vraag me af of er hier meer mensen zijn die dit herkennen?
En of er mensen zijn met tips.
Alvast bedankt!
Ik ben Do , 28 jaar en in 2009 mijn vader verloren (plotseling) en 10 sep 2014 mijn moeder verloren aan kanker.
Ik moet zeggen dat ik vergeleken met mijn 5 jaar geleden er nu beter aan toe ben alleen komt er 1 ding constant terug. En dat is vluchten..vluchten en nog eens vluchten.
Ik doe er alles aan om maar bezig te blijven.. veel met vriendinenn zijn, etc.
En zodra ik me voorneem om vanavond wel even lekker op de bank te ploffen, beslis ik na het eten om alsnog weg te gaan.
Mijn partner heeft hier redelijk veel last van merk ik en ik vraag me af of er hier meer mensen zijn die dit herkennen?
En of er mensen zijn met tips.
Alvast bedankt!
donderdag 16 oktober 2014 om 10:09
Iedereen verwerkt verdriet op een andere manier, de één vlucht in werk, de ander valt in een diep zwart gat. Er is nu eenmaal geen standaard gebruiksaanwijzing om verdriet te verwerken.
Ik zou er toch met je partner over proberen te praten als hij aangeeft last te hebben van jouw vluchtgedrag. Kun je ook meteen aangeven dat dit versterkt wordt door het feit dat je er met hem moeilijker over kan praten.
Het is helaas niet voor niks dat er na zo'n ingrijpend verlies vaak relaties sneuvelen, juist omdat iedereen verdriet op een andere manier verwerkt.
Sterkte!
Ik zou er toch met je partner over proberen te praten als hij aangeeft last te hebben van jouw vluchtgedrag. Kun je ook meteen aangeven dat dit versterkt wordt door het feit dat je er met hem moeilijker over kan praten.
Het is helaas niet voor niks dat er na zo'n ingrijpend verlies vaak relaties sneuvelen, juist omdat iedereen verdriet op een andere manier verwerkt.
Sterkte!
donderdag 16 oktober 2014 om 10:14
Dankje wel voor jullie reacties.
Ben gelukkig niet iemand die snel in een depressie terecht komt.. en het feit dat ik zoveel vlucht is omdat ik anders alleen maar zit te huilen.. ben van mezelf een vrolijk persoon en HAAT het feit dat ik zo verdrietig ben.
Natuurlijk weet ik dat het erbij hoort.. maar heb net mijn vader een plekje gegeven en het voelt alsof ik nu weer terug geduwd word in dat enorme diepe gat waar ik net uit ben.
Ik ben al opzoek naar iets anders (heb een hardloop schema uitgeprint) om mijn hoofd leeg te maken. Mijn hoofd is een CHAOS!! ik vergeet afspraken etc.. pff ben mezelf gewoon niet.
Ben gelukkig niet iemand die snel in een depressie terecht komt.. en het feit dat ik zoveel vlucht is omdat ik anders alleen maar zit te huilen.. ben van mezelf een vrolijk persoon en HAAT het feit dat ik zo verdrietig ben.
Natuurlijk weet ik dat het erbij hoort.. maar heb net mijn vader een plekje gegeven en het voelt alsof ik nu weer terug geduwd word in dat enorme diepe gat waar ik net uit ben.
Ik ben al opzoek naar iets anders (heb een hardloop schema uitgeprint) om mijn hoofd leeg te maken. Mijn hoofd is een CHAOS!! ik vergeet afspraken etc.. pff ben mezelf gewoon niet.
donderdag 16 oktober 2014 om 10:22
Je kunt verschillende dingen proberen om rouwverdriet te verwerken. Hardlopen inderdaad, maar ook even lekker met oud servies smijten, of met vriend/vriendinnen/familie herinneringen ophalen, of een plakboek maken, of een kaarsje branden... Maar ongeacht wat je probeert, het zal tijd kosten.
Het snel achter de rug hebben en hoppa! je kunt weer verder? Zo werkt het niet.
Voel je wel verdriet of ben je eigenlijk alleen woedend dat je moeder is overleden net toen je over de dood van je vader heen was?
Het snel achter de rug hebben en hoppa! je kunt weer verder? Zo werkt het niet.
Voel je wel verdriet of ben je eigenlijk alleen woedend dat je moeder is overleden net toen je over de dood van je vader heen was?
donderdag 16 oktober 2014 om 10:41
Is het niet zo dat je van te voren misschien al denkt dat je gaat huilen, nog voordat je "stil zit " ? Op Den duur wordt het wellicht een soort " dwanggedachte" waar je niet aan toe wilt geven.
Alleen zijn met je gevoelens is eng, maar misschien is het goed voor jou om toch gewoon een keertje te doen. Als je huilt is dat toch prima? En als je niet huilt is dat echt niet beter dan niet huilen.
Angstvallig jezelf voornemen om niet te huilen werkt niet.
Misschien moet je het jezelf gewoon openlijk toestaan, zodat de "druk" eraf valt.
Verder wil ik je heel veel sterkte wensen.
Alleen zijn met je gevoelens is eng, maar misschien is het goed voor jou om toch gewoon een keertje te doen. Als je huilt is dat toch prima? En als je niet huilt is dat echt niet beter dan niet huilen.
Angstvallig jezelf voornemen om niet te huilen werkt niet.
Misschien moet je het jezelf gewoon openlijk toestaan, zodat de "druk" eraf valt.
Verder wil ik je heel veel sterkte wensen.
donderdag 16 oktober 2014 om 10:55
quote:dootjenootje schreef op 16 oktober 2014 @ 10:52:
nou het gekke is dat ik bijna geen verdriet voel... alsof ik het blok ofzo.. alleen geen idee hoe ik die blokade ophef..
Laat het los... Iedereen rouwt op zijn eigen manier. Ik heb het gevoel dat jij van jezelf verwacht op een bepaalde manier te moeten reageren.
het komt vanzelf, of niet...
het gaat erom dat je rust en vrede hebt met het overlijden van je ouders en daar op een gezonde manier mee om weet te gaan.
nou het gekke is dat ik bijna geen verdriet voel... alsof ik het blok ofzo.. alleen geen idee hoe ik die blokade ophef..
Laat het los... Iedereen rouwt op zijn eigen manier. Ik heb het gevoel dat jij van jezelf verwacht op een bepaalde manier te moeten reageren.
het komt vanzelf, of niet...
het gaat erom dat je rust en vrede hebt met het overlijden van je ouders en daar op een gezonde manier mee om weet te gaan.
donderdag 16 oktober 2014 om 10:56
Wat erg voor je, Dootje. Heel veel sterkte met het verlies van je moeder. Het overlijden van je vader komt nu natuurlijk ook weer hevog naar boven. Misschien is een beetje hulp bij je rouwverwerking niet zo gek. Heb je nog broers en zussen? En praat je er met je vriendinnen wel over? Verdriet kan zo diep zitten dat je het nog niet voelt...
Beter een half motto....
donderdag 16 oktober 2014 om 11:00
Hoi Do. Wat een heftige tijd meid. Zo jong je beide ouders verliezen is zwaar.
Als je bij je vriendinnen bent, praat je dan over je gevoelens? Staan je vriendinnen daar open voor?
En is je vriend zich bewust hoe hij jou kan helpen?
Ik spreek helaas uit ervaring en heb ook mijn beide ouders jong verloren. Veel gefeest, gedronken etc, maar ook bewust veel gehuild en gepraat. Gelukkig had ik de beste vriendinnen van de wereld die het niet uitmaakten dat ik soms verhalen voor de 20ste keer vertelde. Ik ben een end zelf gekomen. Vorig jaar toch een aantal sessies met een therapeut gehad en dat heeft me zo goed geholpen!
je mag nu rouwn, schreeuwen, huilen stil zijn etc. Maar doe jezelf een dienst en probeer er wel mee om te gaan. Wees eerlijk naar jezelf en naar degenen die om je geven.
Als je bij je vriendinnen bent, praat je dan over je gevoelens? Staan je vriendinnen daar open voor?
En is je vriend zich bewust hoe hij jou kan helpen?
Ik spreek helaas uit ervaring en heb ook mijn beide ouders jong verloren. Veel gefeest, gedronken etc, maar ook bewust veel gehuild en gepraat. Gelukkig had ik de beste vriendinnen van de wereld die het niet uitmaakten dat ik soms verhalen voor de 20ste keer vertelde. Ik ben een end zelf gekomen. Vorig jaar toch een aantal sessies met een therapeut gehad en dat heeft me zo goed geholpen!
je mag nu rouwn, schreeuwen, huilen stil zijn etc. Maar doe jezelf een dienst en probeer er wel mee om te gaan. Wees eerlijk naar jezelf en naar degenen die om je geven.
donderdag 16 oktober 2014 om 11:02
Ha Dootjenootje,
Sjonge 28 jaar en je beide ouders niet meer hebben...........
Ik ben 46 en heb ze nog allebei, en ben dus een gezegend mens.
Het is niet zomaar iets hoor meid. Je zou hier toch echt met iemand over moeten gaan praten. Wellicht weet de begrafenisondernemer die je moeder heeft begraven iemand voor rouwverwerking?
Dit kan je niet alleen, en vluchten heeft geen enkele zin. Vroeg of laat komt het er toch uit.
Dus.....maak snel een afspraak lieverd. Je bent nog jong, het leven heeft wellicht nog heel veel mooie dingen voor jou in petto en het is zonde als je er niet optimaal van kan genieten.
Sjonge 28 jaar en je beide ouders niet meer hebben...........
Ik ben 46 en heb ze nog allebei, en ben dus een gezegend mens.
Het is niet zomaar iets hoor meid. Je zou hier toch echt met iemand over moeten gaan praten. Wellicht weet de begrafenisondernemer die je moeder heeft begraven iemand voor rouwverwerking?
Dit kan je niet alleen, en vluchten heeft geen enkele zin. Vroeg of laat komt het er toch uit.
Dus.....maak snel een afspraak lieverd. Je bent nog jong, het leven heeft wellicht nog heel veel mooie dingen voor jou in petto en het is zonde als je er niet optimaal van kan genieten.
donderdag 16 oktober 2014 om 11:03
Toen mijn vader overleed heb ik de rouwperiode altijd vermeden (om het zo maar even te noemen). Ik hield me ook bezig met andere dingen waardoor ik mijn verdriet niet toe liet. Een aantal jaren na de dood van mijn vader kreeg ik echter een klap.
Het is moeilijk om je verdriet toe te laten, maar mijn tip is, probeer erover te praten. Laat je verdriet de vrije loop en als je een keer wil huilen en het lukt niet zet een zielige film op. Laat het iig toe.
Dikke knuffel voor jou!
Het is moeilijk om je verdriet toe te laten, maar mijn tip is, probeer erover te praten. Laat je verdriet de vrije loop en als je een keer wil huilen en het lukt niet zet een zielige film op. Laat het iig toe.
Dikke knuffel voor jou!
You only live once, if you do it right: once is enough..
donderdag 16 oktober 2014 om 11:13
gecondoleerd dootje.
Zelf ben ik mijn moeder verloren vorig jaar (ook plotseling, hartaanval klaar weg)
Ik kan mij je vluchtgedrag goed voorstellen. Je haat jezelf omdat je zo verdrietig bent, tegelijkertijd typ je dat je bijna geen verdriet voelt. Die tegenstrijdigheid herken ik ook.
De dooddoener 'neem de tijd om te rouwen' is compleet onzinnig. Ik heb nooit begrepen hoe je 'de tijd kun nemen' om te rouwen doen. Zoals ik het heb ervaren komt het verdriet op momenten dat je het aankunt. Het is als een emmer die je op je eigen tempo leeggiet. Je mag nu vluchten en even niet om je partner denken, even nog de emmer vol laten zitten. Je hebt het over een maand geleden.
Maar je beseft al dat je vlucht en vraagt om tips. Zorg dat je niet vlucht in andere verplichtingen (werk, organisatie van allerlei activiteiten). Vriendinnen prima, die kunnen je ondersteunen, maar door teveel verplichtingen kun je het helemaal wegdrukken en dat is niet de bedoeling. Ik ben de eerste 2 maanden een dag minder gaan werken.
Als je het aankunt kun je beginnen met leuke dingen doen met je partner, voordat je weer rustig met hem op de bank kan zitten. Praat ook met hem over hoe en waarom je vlucht. Ik weet niet of je broers/zussen hebt, misschien vaker met hun afspreken.
Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. Sterkte
Zelf ben ik mijn moeder verloren vorig jaar (ook plotseling, hartaanval klaar weg)
Ik kan mij je vluchtgedrag goed voorstellen. Je haat jezelf omdat je zo verdrietig bent, tegelijkertijd typ je dat je bijna geen verdriet voelt. Die tegenstrijdigheid herken ik ook.
De dooddoener 'neem de tijd om te rouwen' is compleet onzinnig. Ik heb nooit begrepen hoe je 'de tijd kun nemen' om te rouwen doen. Zoals ik het heb ervaren komt het verdriet op momenten dat je het aankunt. Het is als een emmer die je op je eigen tempo leeggiet. Je mag nu vluchten en even niet om je partner denken, even nog de emmer vol laten zitten. Je hebt het over een maand geleden.
Maar je beseft al dat je vlucht en vraagt om tips. Zorg dat je niet vlucht in andere verplichtingen (werk, organisatie van allerlei activiteiten). Vriendinnen prima, die kunnen je ondersteunen, maar door teveel verplichtingen kun je het helemaal wegdrukken en dat is niet de bedoeling. Ik ben de eerste 2 maanden een dag minder gaan werken.
Als je het aankunt kun je beginnen met leuke dingen doen met je partner, voordat je weer rustig met hem op de bank kan zitten. Praat ook met hem over hoe en waarom je vlucht. Ik weet niet of je broers/zussen hebt, misschien vaker met hun afspreken.
Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. Sterkte