Psyche
alle pijlers
Steun na overlijden partner ouder
maandag 10 november 2014 om 15:40
Mijn vaders partner is afgelopen week overleden. Onverwacht. Ik vlieg deze week naar NL om mijn vader bij te staan. In dit soort gevallen is het rondweg klote dat ik zo ver weg woon en ik heb maar zo'n 10 dagen om bij hem te zijn.
Mijn vraag is: wat zijn dingen om aan te denken vor zowel psychische steun als praktische?
Mijn vader is eind 80, kan nog bijna alles zelf maar is wel echt oud.
Gelukkig heb ik een broer in NL die nu bij hem is, maar die woont niet om de hoek en verder heeft mijn vader niet echt een vangnet in de plaats waar hij woont.
Ik zoek vooral ervaringsverhalen en wil proberen zo veel mogelijk voor hem te doen in de korte tijd dat ik er ben.
Mijn vraag is: wat zijn dingen om aan te denken vor zowel psychische steun als praktische?
Mijn vader is eind 80, kan nog bijna alles zelf maar is wel echt oud.
Gelukkig heb ik een broer in NL die nu bij hem is, maar die woont niet om de hoek en verder heeft mijn vader niet echt een vangnet in de plaats waar hij woont.
Ik zoek vooral ervaringsverhalen en wil proberen zo veel mogelijk voor hem te doen in de korte tijd dat ik er ben.
maandag 10 november 2014 om 15:56
Sterkte, en gecondoleerd voor zowel jou als je vader
Praktisch:
- in de gaten houden of je vader hier niet van in shock is geraakt, of het verdriet hem niet (meer dan normaal) in de war heeft gemaakt. Anders huisarts of verpleeghuisarts inschakelen. Als hij niet slaapt, ook huisarts inschakelen.
- uitvaart regelen met hem samen. Als hij geen beslissingen kan nemen, proberen met hem en je broer samen die beslissing te nemen.
- papieren bijeenzoeken van partner, testament, evt. laatste wensen, foto's, kleding
- eten koken, boodschappen doen
- zorgen voor frisse lucht in huis
- autorijden naar bloemist, uitvaartonderneming e.d..
Emotioneel:
- zoveel mogelijk contact houden die 10 dagen, letterlijk en figuurlijk. Sommige ouderen 'vallen' een beetje weg in deze situaties, geef hem controle over de dag, praat met hem.
- als hij niet wil huilen, want die generatie heeft daar nog wel eens moeite mee: leg hem uit dat het kan, dat je er niets van vindt. Dat je ook best even wilt weggaan als hij niet wil dat je het ziet.
- zoek foto's om neer te zetten als hij dat wil
Verder zal hij het waarschijnlijk wel aangeven, maar zo heb je een beginnetje. Sterkte
Praktisch:
- in de gaten houden of je vader hier niet van in shock is geraakt, of het verdriet hem niet (meer dan normaal) in de war heeft gemaakt. Anders huisarts of verpleeghuisarts inschakelen. Als hij niet slaapt, ook huisarts inschakelen.
- uitvaart regelen met hem samen. Als hij geen beslissingen kan nemen, proberen met hem en je broer samen die beslissing te nemen.
- papieren bijeenzoeken van partner, testament, evt. laatste wensen, foto's, kleding
- eten koken, boodschappen doen
- zorgen voor frisse lucht in huis
- autorijden naar bloemist, uitvaartonderneming e.d..
Emotioneel:
- zoveel mogelijk contact houden die 10 dagen, letterlijk en figuurlijk. Sommige ouderen 'vallen' een beetje weg in deze situaties, geef hem controle over de dag, praat met hem.
- als hij niet wil huilen, want die generatie heeft daar nog wel eens moeite mee: leg hem uit dat het kan, dat je er niets van vindt. Dat je ook best even wilt weggaan als hij niet wil dat je het ziet.
- zoek foto's om neer te zetten als hij dat wil
Verder zal hij het waarschijnlijk wel aangeven, maar zo heb je een beginnetje. Sterkte
maandag 10 november 2014 om 16:08
Lionlily bedankt voor je lijstje. Qua uitvaart kan ik weinig doen, ik kom pas de dag van te voren aan. Maar ik denk dat dat wel goed gaat. Hij heeft een heel goede uitvaartsonderneming en is daar erg tevreden over. Ik heb 1x een vergelijkbaar proces meegemaakt en dat was het (ook plotse) overlijden van de vader van mijn toenmalige vriend. Wat ik me daar van herinner is dat de week tussen overlijden en uitvaart een rollercoaster is. Er moet zoveel geregeld worden. Maar dat houdt je ook een beetje gaande. Als die uitvaart voorbij is is het opeens stil en leeg. Vandaar dat ik ook niet op stel en sprong ben vertrokken. Mijn broer is er nu voor hem en dat zal de komende dagen wel goed gaan.
Waar ik wel bezorgd om ben is dat hij niet praat. Mijn hele familie is nogal van geen drama en het is zoals het is. Ik heb heel erg moeten leren om gevoelens te uiten en om niet altijd koste wat kost 'normaal' te doen.
Maar ik kan er dus zeker niet op vertouwen dat mijn vader wel aangeeft waar hij behoefte aan heeft.
Wat ook nog meespeelt is hoe de afgelopen weken zijn verlopen. Ze had wat pijntjes, is uiteindelijk naar de huisarts gegaan. Echo in ziekenhuis liet sterk vergrote lever zien en toen heeft ze nog 2 weken thuis doorgebracht. Zij zelf wilde niemand op de hoogte stellen en mijn vader heeft moeten forceren dat de huisarts nog langskwam. Toen was het eigenlijk al te laat.. Ze is meteen naar het ziekenhuis gebracht en de volgende dag overleden. Wat het zo moeilijk voor mijn vader maakt is dat ze beiden helemaal niet doorhadden hoe ernstig het was.
Waar ik wel bezorgd om ben is dat hij niet praat. Mijn hele familie is nogal van geen drama en het is zoals het is. Ik heb heel erg moeten leren om gevoelens te uiten en om niet altijd koste wat kost 'normaal' te doen.
Maar ik kan er dus zeker niet op vertouwen dat mijn vader wel aangeeft waar hij behoefte aan heeft.
Wat ook nog meespeelt is hoe de afgelopen weken zijn verlopen. Ze had wat pijntjes, is uiteindelijk naar de huisarts gegaan. Echo in ziekenhuis liet sterk vergrote lever zien en toen heeft ze nog 2 weken thuis doorgebracht. Zij zelf wilde niemand op de hoogte stellen en mijn vader heeft moeten forceren dat de huisarts nog langskwam. Toen was het eigenlijk al te laat.. Ze is meteen naar het ziekenhuis gebracht en de volgende dag overleden. Wat het zo moeilijk voor mijn vader maakt is dat ze beiden helemaal niet doorhadden hoe ernstig het was.
maandag 10 november 2014 om 16:29
Ach, wat een naar verhaal, Liza. Ik snap dat je dan nog meer zorgen hebt rondom je vader. Dan is het misschien heel goed om te kijken of je de dagen na de uitvaart een ritme kunt brengen in de dag. Kan je vader nog wandelen? Soms wil het tijdens een wandeling nog wel eens loskomen. Of misschien elke dag even een uitstapje maken.
Als hij niet wil praten, kun jij dat niet oplossen, houd dat wel in gedachten. Jij hebt er lang over gedaan om dat los te laten, je kunt dit niet van hem verwachten nu. Je kunt hem alleen ruimte en steun bieden door er te zijn.
Als hij niet wil praten, kun jij dat niet oplossen, houd dat wel in gedachten. Jij hebt er lang over gedaan om dat los te laten, je kunt dit niet van hem verwachten nu. Je kunt hem alleen ruimte en steun bieden door er te zijn.
maandag 10 november 2014 om 16:36
Allereerst een
Gewoon er voor hem zijn. Wil hij niet praten dan niet. Het zij zo. Ga hem niet dwingen, laat het gaan. Laat het los. Op zo korte termijn is het ook moeilijk aan te geven waarin je behoeft hebt. De eerste weken, maanden leef je in een soort van roes.
Dat je vader een soort van schuldgevoelens heeft is heel normaal. Dat heeft allemaal tijd nodig. Zorg ervoor dat jij in die 10 dagen niet teveel wilt. Kook voor hem, ga elke dag een rondje wandelen en laat hem verder vooral de regie nemen.
Informeer eens naar de ouderenwelzijnszorg in de woonplaats van je vader. Daar is ie nog nog lang niet aan toe, maar zij zijn er juist voor de eenzamere oudere. Bel hun op, leg de situatie uit. Misschien hebben zij tips, misschien doen ze iets van huisbezoek e.d.. Is hij nu nog niet aan toe, maar omdat jij nu in Nederland bent kun je vast voor jezelf de informatie vergaren. Later kun je dan je vader hierop wijzen.
Overleg met de huisarts over de eventuele zorg die hij/zij aan je vader kan geven.
Gewoon er voor hem zijn. Wil hij niet praten dan niet. Het zij zo. Ga hem niet dwingen, laat het gaan. Laat het los. Op zo korte termijn is het ook moeilijk aan te geven waarin je behoeft hebt. De eerste weken, maanden leef je in een soort van roes.
Dat je vader een soort van schuldgevoelens heeft is heel normaal. Dat heeft allemaal tijd nodig. Zorg ervoor dat jij in die 10 dagen niet teveel wilt. Kook voor hem, ga elke dag een rondje wandelen en laat hem verder vooral de regie nemen.
Informeer eens naar de ouderenwelzijnszorg in de woonplaats van je vader. Daar is ie nog nog lang niet aan toe, maar zij zijn er juist voor de eenzamere oudere. Bel hun op, leg de situatie uit. Misschien hebben zij tips, misschien doen ze iets van huisbezoek e.d.. Is hij nu nog niet aan toe, maar omdat jij nu in Nederland bent kun je vast voor jezelf de informatie vergaren. Later kun je dan je vader hierop wijzen.
Overleg met de huisarts over de eventuele zorg die hij/zij aan je vader kan geven.
maandag 10 november 2014 om 16:56
Goede tip om met huisarts te praten.
Ik denk overigens niet dat mijn vader schuldgevoelens heeft. Ze was zelf zo koppig als wat en mijn vader is niet het type om daar tegenin te gaan. Ik zelf heb heel veel vragen over wat er die 2 weken is gebeurd. Maar krijg misschien iets meer vandaag te horen. Kreeg het nieuws gister en kon het toen amper bevatten.
Een 'voordeel' is dat mijn vader heel lang op zichzelf heeft gewoond. Ze zijn pas 6 jaar geleden gaan samenwonen (na > 30 jaar latten). Hij weet dus prima hoe hij voor zichzelf moet zorgen, al zal ie niet zelf gaan koken. Ik denk dat ik met hem samen naar lekkere afhaaladresjes in zijn huidige woonplaats moet gaan zoeken.
Ik denk trouwens dat mijn vader op zich wel wil praten maar hij zal niet uit zichzelf beginnen. Ik moet de juiste ingangen vinden en de juiste vorm en dan komt ie wel los.
Maar als ik dat niet doe dan gaan die 10 dagen voorbij met de dagelijkse dingetjes en dan ben ik weer weg.
Ik denk overigens niet dat mijn vader schuldgevoelens heeft. Ze was zelf zo koppig als wat en mijn vader is niet het type om daar tegenin te gaan. Ik zelf heb heel veel vragen over wat er die 2 weken is gebeurd. Maar krijg misschien iets meer vandaag te horen. Kreeg het nieuws gister en kon het toen amper bevatten.
Een 'voordeel' is dat mijn vader heel lang op zichzelf heeft gewoond. Ze zijn pas 6 jaar geleden gaan samenwonen (na > 30 jaar latten). Hij weet dus prima hoe hij voor zichzelf moet zorgen, al zal ie niet zelf gaan koken. Ik denk dat ik met hem samen naar lekkere afhaaladresjes in zijn huidige woonplaats moet gaan zoeken.
Ik denk trouwens dat mijn vader op zich wel wil praten maar hij zal niet uit zichzelf beginnen. Ik moet de juiste ingangen vinden en de juiste vorm en dan komt ie wel los.
Maar als ik dat niet doe dan gaan die 10 dagen voorbij met de dagelijkse dingetjes en dan ben ik weer weg.
maandag 10 november 2014 om 17:37
Allereerst wil ik je sterkte wensen.
Ik kan begrijpen dat in deze situatie de afstand heel vervelend is.
Omdat je het over dat eten hebt. Afhankelijk van waar je vader woont, kan je op zoek naar verschillende soorten van maaltijdvoorzieningen. "Tafeltje dekje, Maaltijd aan huis" en weet ik hoe ze zoal heten.
Er zijn ook wel eetgelegenheden in verzorgingings/bejaarden huizen, waar mensen uit de buurt kunnen aanschuiven.
Misschien iets met 1, 2 of 3 andere ouderen opzetten als een eetgroepje. Men hoeft dan niet altijd te koken en het is gezellig en er is wat sociale controle. Het zou dan niet eens voor elke dag hoeven te zijn.
Misschien kan een organisatie als Humanitas iets voor je vader betekenen.
Als in een luisterend oor, hulp bij praktische zaken en wegwijs maken bij bijv. eetmogelijkheden.
Maatjes project samen koken en samen eten.
Of bovenstaande iets voor je vader is, is ook afhankelijk van wat voor je type je vader is.
Ik kan begrijpen dat in deze situatie de afstand heel vervelend is.
Omdat je het over dat eten hebt. Afhankelijk van waar je vader woont, kan je op zoek naar verschillende soorten van maaltijdvoorzieningen. "Tafeltje dekje, Maaltijd aan huis" en weet ik hoe ze zoal heten.
Er zijn ook wel eetgelegenheden in verzorgingings/bejaarden huizen, waar mensen uit de buurt kunnen aanschuiven.
Misschien iets met 1, 2 of 3 andere ouderen opzetten als een eetgroepje. Men hoeft dan niet altijd te koken en het is gezellig en er is wat sociale controle. Het zou dan niet eens voor elke dag hoeven te zijn.
Misschien kan een organisatie als Humanitas iets voor je vader betekenen.
Als in een luisterend oor, hulp bij praktische zaken en wegwijs maken bij bijv. eetmogelijkheden.
Maatjes project samen koken en samen eten.
Of bovenstaande iets voor je vader is, is ook afhankelijk van wat voor je type je vader is.
maandag 10 november 2014 om 18:40
Bedankt voor je suggesties Vla-flip. Ik denk niet dat samen koken het voor mijn vader is. Koken is gewoon niet zijn ding en dat gaat het op z'n 87-ste ook niet meer worden.
Maar de tip van verzorgingstehuis kunnen we wel proberen. Mijn vader is al kind aan huis bij een lokaal huis waar hij ook wat vrienden heeft gemaakt. Ik denk dat we daar eens moeten gaan praten of er mogelijkheden zijn.
En dan is het goed dat ik er ben, want alleen zou hij daar niet zo snel om vragen.
Maar de tip van verzorgingstehuis kunnen we wel proberen. Mijn vader is al kind aan huis bij een lokaal huis waar hij ook wat vrienden heeft gemaakt. Ik denk dat we daar eens moeten gaan praten of er mogelijkheden zijn.
En dan is het goed dat ik er ben, want alleen zou hij daar niet zo snel om vragen.
maandag 10 november 2014 om 18:48
Er bestaan van die maaltijdservices voor ouderen en anderen die niet (meer) kunnen koken. En het is misschien fijn voor je vader om bijvoorbeeld 1 keer in de week aan te schuiven bij een verzorging/bejaarden tehuis. Ik denk dat je je vader eerst gezien moet hebben voordat je kan bedenken wat je precies voor hem kunt betekenen. Misschien gaat het hem beter af dan je denkt of hij kan juist behoorlijk in de war zijn. Veel sterkte !
Je hoeft niet bang te zijn voor de dood. Als jij er bent is de dood er niet, ben jij er niet dan is de dood er.
maandag 10 november 2014 om 18:56