Psyche
alle pijlers
Ik maak mezelf gek...
maandag 10 november 2014 om 20:43
Dit jaar is er een hoop gebeurd in ons leven, waaronder meerdere confrontaties met die vreselijke ziekte kanker. Aan het begin van de zomer is iemand die ons erg na stond hier ook aan overleden na een slepend ziekbed. Ook tijdens onze vakantie zijn er vervelende dingen gebeurd, waardoor wij ook eerder terug zijn gekomen. Kortom, een vervelend jaar op meerdere vlakken.
Ik merk dat ik sinds de zomervakantie in een neerwaartse spiraal zit m.b.t. mijn eigen toekomstbeeld. Ik ben namelijk constant bang dat ik ook ziek word en dat ik mijn partner en twee kinderen achter ga laten. Vooral voor borstkanker heb ik een grote angst, mijn borsten wegen inmiddels 10 kilo in mijn gedachten, omdat ze constant aanwezig voelen en ik mezelf gek maak dat er van alles verkeerd gaat daarbinnen. Het loopt de spuigaten uit, ik heb zo'n continue donkere wolk boven mijn hoofd over mijn toekomst, terwijl ik daar helemaal geen aanleiding toe heb! Waar ik echter normaal gesproken heel nuchter en positief ben, heb ik nu het idee dat ik mezelf gek maak en door aan het draaien ben. Net onder het eten betrapte ik mezelf erop dat ik naar mijn kinderen zat te kijken en het gevoel had dat ik ze niet zou zien puberen en ouder zou zien worden.
Ook overwegen wij een hond te nemen. Wij willen dit al jaren, maar nu de kinderen wat groter worden (6 en 10) en hun aandeel in de verzorging kunnen nemen, wordt het steeds concreter. Het weekend dacht ik echter: "Tja, wat nou als ik dood zou gaan? Dan kan partner moeilijk voor én de kinderen én de hond zorgen in zijn eentje, dus dan zou de hond weg moeten. Nou, dan kunnen we er maar beter helemaal niet aan beginnen!".
Dit is toch te gek voor woorden? Mijn leven wordt steeds donkerder zonder dat iemand daarvan weet; ik wil er met niemand over praten omdat dit zó niet bij mij past. Ik wil mezelf weer zijn, zonder enige angst na kunnen denken over mijn toekomst en dat doemdenken nooit meer doen. Maar hoe? Wie herkent dit of heeft tips?
Ik merk dat ik sinds de zomervakantie in een neerwaartse spiraal zit m.b.t. mijn eigen toekomstbeeld. Ik ben namelijk constant bang dat ik ook ziek word en dat ik mijn partner en twee kinderen achter ga laten. Vooral voor borstkanker heb ik een grote angst, mijn borsten wegen inmiddels 10 kilo in mijn gedachten, omdat ze constant aanwezig voelen en ik mezelf gek maak dat er van alles verkeerd gaat daarbinnen. Het loopt de spuigaten uit, ik heb zo'n continue donkere wolk boven mijn hoofd over mijn toekomst, terwijl ik daar helemaal geen aanleiding toe heb! Waar ik echter normaal gesproken heel nuchter en positief ben, heb ik nu het idee dat ik mezelf gek maak en door aan het draaien ben. Net onder het eten betrapte ik mezelf erop dat ik naar mijn kinderen zat te kijken en het gevoel had dat ik ze niet zou zien puberen en ouder zou zien worden.
Ook overwegen wij een hond te nemen. Wij willen dit al jaren, maar nu de kinderen wat groter worden (6 en 10) en hun aandeel in de verzorging kunnen nemen, wordt het steeds concreter. Het weekend dacht ik echter: "Tja, wat nou als ik dood zou gaan? Dan kan partner moeilijk voor én de kinderen én de hond zorgen in zijn eentje, dus dan zou de hond weg moeten. Nou, dan kunnen we er maar beter helemaal niet aan beginnen!".
Dit is toch te gek voor woorden? Mijn leven wordt steeds donkerder zonder dat iemand daarvan weet; ik wil er met niemand over praten omdat dit zó niet bij mij past. Ik wil mezelf weer zijn, zonder enige angst na kunnen denken over mijn toekomst en dat doemdenken nooit meer doen. Maar hoe? Wie herkent dit of heeft tips?
maandag 10 november 2014 om 21:10
maandag 10 november 2014 om 21:14
maandag 10 november 2014 om 21:19
oeps veel meer jippie55: (!!!!!)
Bron; nationaalkompas.nl;
Van alle ziektehoofdstukken in de ICD-10-classificatie sterven per jaar de meeste mensen aan kanker (kwaadaardige nieuwvormingen); 32% van alle sterfgevallen in 2011 was het directe gevolg van kanker. Kanker is hiermee de belangrijkste doodsoorzaak in Nederland. Tot 2007 waren hart-en vaatziekten de belangrijkste doodsoorzaak in Nederland.
Juist doordat er veel medische missers waren bij de ontdekking en behandeling van kanker bij mijn moeder, heb ik gek genoeg mijn hoop niet meer bij de medische wetenschap liggen als het om de ontdekking van kanker gaat.
Dit vind ik bv heel hoopgevend;
http://www.nu.nl/wetensch ... nden-kanker-opsporen.html
Bron; nationaalkompas.nl;
Van alle ziektehoofdstukken in de ICD-10-classificatie sterven per jaar de meeste mensen aan kanker (kwaadaardige nieuwvormingen); 32% van alle sterfgevallen in 2011 was het directe gevolg van kanker. Kanker is hiermee de belangrijkste doodsoorzaak in Nederland. Tot 2007 waren hart-en vaatziekten de belangrijkste doodsoorzaak in Nederland.
Juist doordat er veel medische missers waren bij de ontdekking en behandeling van kanker bij mijn moeder, heb ik gek genoeg mijn hoop niet meer bij de medische wetenschap liggen als het om de ontdekking van kanker gaat.
Dit vind ik bv heel hoopgevend;
http://www.nu.nl/wetensch ... nden-kanker-opsporen.html
maandag 10 november 2014 om 21:27
Ik zou juist wel gaan praten: met je huisarts. Die kan je verwijzen naar de juiste hulp. Ik ben zo blij dat ik naar de huisarts gegaan ben met mijn angst- en paniekgevoelens na mijn bevalling. Paste ook niet bij mij, maar ik had ze wel. En toen snel de juiste hulp. Echt, ga naar je huisarts, die kan je verder helpen.
dinsdag 11 november 2014 om 09:42
Bedankt voor de reacties! Huisarts heb ik uiteraard over nagedacht, maar iets houdt me nu nog tegen. Ik hoop eigenlijk dat het net als bij jippie555 ook weer slijt. De komende weken zijn drukke weken, dus misschien dat het dan vanzelf "verdwijnt". Mocht het na de jaarwisseling nog zo heftig zijn, dan ga ik wel naar de huisarts.
Iemand tips voor hoe ik hier intussen mee om kan gaan? Ik probeer mezelf constant bezig te houden en af te leiden, maar dat is uiteindelijk alleen maar erg vermoeiend
Iemand tips voor hoe ik hier intussen mee om kan gaan? Ik probeer mezelf constant bezig te houden en af te leiden, maar dat is uiteindelijk alleen maar erg vermoeiend
dinsdag 11 november 2014 om 13:07
dinsdag 11 november 2014 om 23:15
Ik kan je 1 tip geven. Ga elke morgen aan tafel zitten met een kladblok. Zet de kookwekker op een half uur en ga in dat half uur opschrijven waar je je zorgen over maakt. Schrijf al je gedachten op. De rest van de dag, als de angstige gedachten weer boven komen dwing je jezelf om aan iets anders te denken en bewaard dit tot de volgende ochtend.
Verder wil ik je toch adviseren om er met je man over te praten. Hij kan het inderdaad niet voor je oplossen. Niemand kan het voor je oplossen. Dat zal je zelf moeten doen. Maar het lucht echt enorm op. Geloof me. En zeg je man ook dat hij niet met oplossingen hoeft te komen aandraven (dat doen mannen het liefst) maar dat je alleen je hart even wil luchten.
Verder wil ik je toch adviseren om er met je man over te praten. Hij kan het inderdaad niet voor je oplossen. Niemand kan het voor je oplossen. Dat zal je zelf moeten doen. Maar het lucht echt enorm op. Geloof me. En zeg je man ook dat hij niet met oplossingen hoeft te komen aandraven (dat doen mannen het liefst) maar dat je alleen je hart even wil luchten.
woensdag 12 november 2014 om 08:03
Ik zou echt even naar je huisarts gaan om er over te praten. Gelukkig ben je niet de enige die zijn gedachtenstroom niet meer kan stoppen dus die kan je doorverwijzen naar een goede therapeut. Hoe meer je het voor je zelf houdt hoe meer je je paniek gevoelens eigenlijk voedt. Je bent het overzicht in je gedachtes kwijt waardoor je niet meer rustig het onderscheidt kan maken tussen reële en irreële gedachten.
Je focus ligt nu alleen maar op ongezonde mensen en niet meer op gezonde(grootste gedeelte ) mensen. Het wegduwen of vluchten voor je gedachten kalmeert je niet maar levert juist heel veel stress op omdat je constant in gevecht met je zelf bent.
Echt hoor, je doet je zelf te kort als je denkt dat je dit zelf moet oplossen, waarschijnlijk is er te veel gebeurd en heb je moeite met het verwerken. Met een paar goede gesprekken over wat er nu precies is gebeurd kan je er al van af zijn en loopt het niet uit de hand.
Je focus ligt nu alleen maar op ongezonde mensen en niet meer op gezonde(grootste gedeelte ) mensen. Het wegduwen of vluchten voor je gedachten kalmeert je niet maar levert juist heel veel stress op omdat je constant in gevecht met je zelf bent.
Echt hoor, je doet je zelf te kort als je denkt dat je dit zelf moet oplossen, waarschijnlijk is er te veel gebeurd en heb je moeite met het verwerken. Met een paar goede gesprekken over wat er nu precies is gebeurd kan je er al van af zijn en loopt het niet uit de hand.