2014 was niet mijn jaar.

Die knuffel wil ik je wel geven.



En als het een troost is, je staat er niet in je eentje zo voor. 2014 is ook niet mijn jaar (geweest). Vriend is ziek (al in 2013) en inmiddels is duidelijk dat het iets in de aansturing van de zenuwen is, maar nog geen diagnose. UWV vindt dat ie niet ziek is en my job is a joke, dus we zijn broke. Mijn hond is overleden, degenen die me hebben opgevoed zijn beiden ernstig ziek en er is veel drama bij mijn ouders. Ik hoop van harte dat 2015 een beter jaar mag worden.

Dat klinkt niet fijn.... Sterkte.

TO, heb je al een nieuwe psych? En kijk niet alleen naar mensen die het 'beter' hebben, jij hebt vast ook dingen die anderen weer niet hebben.



Typfoudt, heb je wel hulp? Jij hebt ook een hoop op je bordje, zeg.



Voor beiden:

Ik hoop dat 2015 jullie meer goeds zal brengen.

Ik heb een peut, maar op sommige momenten (nu) zit ik er ff helemaal doorheen.



Wat mij helpt, en jou misschien ook wel TO, is de gedachte dat het niet altijd alleen maar ellende blijft. De mensen die ik ken waarbij het nu allemaal mee zit, hebben ook zware periodes gehad.



Wat geeft jou energie, waar word jij blij van? Plan daar bewust tijd voor in.

2014 was ook niet mijn jaar, absoluut niet. Zo'n beroerd jaar heb ik nog nooit meegemaakt.

Laten we maar duimen dat 2015 beter wordt!

Sterkte meid en 2014 was ook (weer) mijn jaar niet.

Hopen dat 2015 beter wordt.

Hier idem een rotjaar. Begin van het jaar erge rugproblemen gehad en daardoor heel beperkt geweest.

Fikse relatieproblemen en als klap op de vuurpijl een depressie en overspannenheid waar ik nu van aan het herstellen ben.

Zie ook op tegen de feestdagen.



Hopelijk 2015 een gelukkiger jaar voor iedereen!!

Ik wil je die knuffel ook wel geven.



Net wat typfoudt zegt; je staat er niet alleen voor! Helaas ben je niet de enige.



Ook ik heb een k*tjaar gehad, het lijkt wel dat het bij iedereen in onze omgeving goed gaat; vrienden van ons zijn getrouwd, andere hebben een huis gekocht, vier meiden zijn er zwanger.

Ik probeer te kijken naar wat er wél goed gaat, maar toch maakt het mij verdrietig als ik zie dat anderen het beter hebben. Maar zoals mijn vriend altijd zegt; je weet niet wat er daarbinnen allemaal gebeurd.



Eigenlijk is bij mij de afgelopen drie jaar een en al k*t. Constant tegenslagen gehad,mijn lieve opa verloren, we zitten diep in de ellende op financieel gebied en dat hebben wij meerendeels aan onszelf te danken. Heb ik alles geregeld met schuldeisers, krijgen we weer een beetje goede hoop voor de toekomst. En nu wordt mijn contract niet verlengd. Het ging geestelijk al niet zo lekker met mij,afgelopen vrijdag ben ik voor de derde keer (vanaf de bouwvak) ingestort.

Dit is lang niet alles wat er speelt, maar ik kan niet teveel zeggen ivm herkenbaarheid. Maar het enigste wat voor mij momenteel positief is, is dat onze relatie ondanks alle ellende nog goed is. Deze wordt juist steeds sterker. Dat we alledrie gezond zijn, dat mijn zoontje gelukkig is en dat de band met mijn ouders steeds beter word.



Ik zie ook ontzettend op tegen de feestdagen, mijn vriend vind dat wij moeten proberen het beste er van te maken. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor mijn zoontje. Daar heeft hij ook gelijk in. Maar toch is dat verdomde moeilijk!

Iedereen die ik rot jaar gehad heeft; hopelijk staat het geluk in 2015 aan jullie zijde. Dit geldt trouwens voor iedereen!



Soms lijkt het wel alsof alles dan ook tegelijk komt! En anderen het altijd beter hebben. Dit is niet zo, mijn oma zei vroeger altijd 'ieder huisje zijn kruisje'. En volgens mij is dat ook echt zo. Alleen bij de een in mindere mate en bij de ander meer.. helaas..



Veel sterkte!

TO



En de rest, ik zou jullie allemaal graag in de armen sluiten, want heb het zelf ook al mogen ervaren. Bij mij was het vier jaar geleden het ergst, al waren de jaren daarna ook niet makkelijk. Het is pas sinds dit jaar dat ik het gevoel heb dat het iets minder slecht gaat (maar er is sowieso ook nog niet veel gebeurd, dus ja *ZUCHT*).



Ik voel me een totaal buitenbeentje in vergelijking met mijn leeftijdsgenoten, die nog "lekker" studeren en nog niet veel zorgen hebben. Die naar feestjes gaan en lol hebben.

Ik heb het idee dat ik die fase door alle ellende van afgelopen jaren heb overgeslagen. (Nu is het wel zo dat al dat feesten en in groepen zijn sowieso niet in mij zit; maar heeft dit me er alleen nog verder vanaf gedreven.)

@TO, ik vind het bullshit als mensen zeggen dat je krijgt wat je aankan. Het leven is niet eerlijk, zo is het nou eenmaal. De ene persoon krijgt veel meer te verduren dan de ander. Daarom vind ik ook niet dat je een schop onder je kont verdient, waar je in je OP om vraagt. Je verdient een hele berg knuffels, wat extra mildheid voor jezelf en probeer vooral wat dingen te verzinnen om te doen waar je veel van geniet. Het is echt niet egoïstisch om goed voor jezelf te zorgen en even extra lief voor jezelf te zijn.



Wegglijden is een teken dat je best wat hulp kunt gebruiken. Dan ben je niet zielig, hoor. Als iemand een gebroken been heeft, gaat ie ook naar de dokter. Als een vriendin van je zich zo zou voelen, had je die ook willen helpen. Vaak is om hulp vragen juist heel moedig.

Wat fijn trouwens om hier herkenning te lezen en inderdaad eens niet dat "je-verdient-een-schop-onder-je-kont". Alsof je het zelf gezocht hebt zeg en je jezelf dan niet onder druk voelt gezet om "geluk te hebben".

Is het piekeren om niks of eigenlijk verwerking van die tegenslagen?

Wat een onzin; ieder krijgt wat hij aankan. Het komt gewoon op je pad en je moet er maar mee omgaan. En tot nu toe is me dat aardig gelukt maar ik kan me voorstellen dat dat soms allemaal niet even makkelijk gaat.



Dikke knuffel allemaal

Lichtpuntjes Ze zijn je gegund!

Opvallend om te merken hoe elke munt 2 kanten heeft en het enorme invloed heeft naar welke kant je kijkt en hoe je die interpreteert, is wat bij mij komt boven drijven als ik zo een lees en ook eens op eigen visie andere 2014 kijk. Niet dat je nou maar even "als je nou maar gewoon de juiste wijze van bekijken en ervaren vindt, los je altijd alles wel even op" kunt stellen, zeker niet. Wel kun je jezelf de last veel beter te dragen maken of vele malen zwaarder door de feiten de feiten te laten maar datgene waar je wel invloed op hebt tegen het licht te houden.



Zo kijk jij bijvoorbeeld als een berg tegen de feestdagen op, is het kort samengevat een grote troggen voor alle mogelijke negatieve associaties, pijn en verdriet. Sec feestdagen zijn ook niet enorm mijn ding en inderdaad ook ooit die berg. Nu doe ik waar ik zin in heb. Haal ik eruit waar ik me prettig bij voel, omring me bijv met het kneuterige van een kerstdorp en versiering in een thema waar ik me lekker bij voel. Focus daarop en verdraaid; die berg is ver in het verleden. Sec feitelijk genoeg aanleiding om die berg van stal te halen. Maar, ik ervaar het niet zo. Ben Veel te druk met die andere kant van diezelfde munt; ik héb nog een laatste kerst en kan dat wel nog een keer bewust doen, zoals ik het graag wil en met diegenen die ik lief heb. Gewoon een leuke tijd samen, leuke dingen, ideale excuus om walgelijk los te gaan zoals mij blieft en uiteindelijk nog weer een mooie herinnering maken voor die stapel.



Sec was 2014 een ruk jaar. Medisch, jaar letterlijk in de wacht door gebracht, niet uit eigen keuze, maar bij gebrek aan snellere adequate medische zorg, door schandalig verwijskaart trage instanties, ambtenaren, daardoor fysiek enorm achteruit gegaan en veel kwaliteit en kwantiteit ingeleverd etc. Heel veel uitgesteld daardoor wat nu afstel geworden is, ingehaald de feiten. Bezig in een euthanasie traject, waar we 4 maanden geleden nog aan enkele jaren aan dachten. Logischerwijze dan ook meer dan genoeg tranen gevloeid, genoeg frustratie, boosheid, wanhoop, noem maar op. Zaken die zich geuit hebben in de beleving hebben dat andermans wanbeleid en disfunctioneren moedwillig zoals ik dat dan letterlijk zeg "me de urn elke keer nog weer sneller inschoppen en tot die tijd ook veel ontnomen en ontnemen". Wel het inzicht om te erkennen dat werkwijzen onacceptabel zijn, anders kunnen en moeten, maar direct op volgen met "maar doen wel niet, omdat we nu eenmaal zo werken zoals weergegeven werken en ja dat is onacceptabel".



Maar weet je? Daarin ongezond blijven hangen zegt getoond al; is niet gezond voor het welbevinden. Negeren is ook niet gezond en dus vooral uiten en ventileren waar nodig. Om daarna weer verder te gaan. Mijn devies; "accepteren wat ik niet kan veranderen, veranderen wat ik niet kan accepteren en de wijsheid om het verschil te weten". Geeft veel rust. En als ik dan 2014 moet samenvatten? Heftig, had het zeer graag anders gehad maar had het ook niet willen missen. Daarvoor heeft het teveel moois gebracht. Het samen groeien in een proces, mooie momenten die gegund zijn. Had, had, had. Hadden we medisch 2014 kunnen voorspellen dan had die er niet geweest, maar ja de toekomst kan niemand met garantie voorspellen en vooraf leek het een hoopvolle investering, korte termijn offeren voor lang. Kan, mag en ga ik mezelf dus niet verwijten. Met de kennis van toen de enige juiste keuze. Hoe ruk ook, hoe over elke grens die ik heb ook, het heeft zijn rol en als dat er niet was geweest was het als een boek met ontbrekende hoofdstukken en hoofdrolspelers. Het is zeker geen rozengeur en maneschijn, maar door die "andere kant van dezelfde munt" is de uitwerking totaal haaks op wat het ook had kunnen zijn. De feiten zijn wat ze zijn, hoe ik ze ervaar kan ik gelukkig wel beïnvloeden.



Jij ook. Voordeel van bodem van de put is dat het de bodem is. Vroeg of laat is er maar 1 beweging: omhoog. Met uiteraard bloed, zweet en tranen maar omhoog. Soms redt een mens het even niet alleen, niets bijzonders of bizar aan. Schakel dan hulp in. Als de grootste struikelblokken voor jou het aankomend overlijden van ouder is en verbreken relatie, kun je naast algemenere psychische en emotionele hulpverleningsvormen ook denken aan opties als rouwcounceling, rouwtherapeut etc. Gespecialiseerd in dit soort zaken (ja, van een ander niveau maar ook verlies relatie is een soort van rouw), wat positief uit kan pakken al naar gelang jouw behoeften, klachten, persoonlijkheid etc. Veel mensen denken nog wel eens zeer onterecht dat deze vorm van hulp pas kan na een overlijden, maar ook juist in het traject naar een overlijden toe kan het veel brengen en is er na het overlijden het pluspunt van elkaar al kennen, die klik al hebben, verhaal niet vanaf nul hoeven doen maar heel "natuurlijk" verder gaan in het proces dat je door loopt.



Als er geen andere onderliggende psychische ziekten etc die hun eigen aandacht en behandeling nodig hebben, is vooral de juiste klik van belang en niet zo zeer of het hulpverlening A, B, of C is. De klik waar jij je veilig, gehoord, gesteund en veilig voelt, die telt. Waar jij binnen kan komen, overlopend van emoties en weg totaal kwijt, en de deur uit gaat met een stukje opluchting en gevoel van "geen flauw idee hoe, wat of wanneer, maar ik kom hier ooit weer uit, ik kan dit". Een andere tak met veel ervaring hierin zijn oa de geestelijk verzorgers. Hoef je niet perse gelovig voor te zijn, genoeg deuren staan daarin voor iedereen open ook ongeacht (gebrek aan) religie. Dit zijn bij uitstek onderwerpen waar in die hoek veel ervaring mee is, zowel vanuit de even heel zwart-wit genoemde "dominee van kerk om de hoek" tot verzorgers die in gezondheidsinstellingen zoals ziekenhuizen, hospices etc werken. Het is maar net waar jij behoefte aan hebt en waar de klik is.



Zelf heb ik zo ooit een geestelijk verzorger in een ziekenhuis opgeduikeld. Ben wars van religie, maar geen item in ons contact noch visie van elkaar. Ik weet vaak mijn weg wel te vinden, heb een lieve omgeving maar toch. Mensen die je lief hebt, daar houd je altijd bewust of onbewust rekening mee en beïnvloed je daarmee wat je wel of niet zegt en doet op waar diepste behoefte, angst of gedachte soms ligt. Iemand die nul belang of relatie heeft kan dan heerlijk ongegeneerd en ongeremd uiten zijn. Dus naar behoefte trek ik hem dan aan zijn jasje en zetten we een boom op. Of nou ja ik, en hij reageert. Wat bij mij resulteert in de welbekende aha-erlebnis, in ene weet ik klip en klaar wat ik wil of moet en hoe, terwijl tot dat moment het een onneembare stelling leek. Heerlijk! Niet alleen als je allang verzuipt, maar ook als het water tot die knieën staat. Dat water is sneller en makkelijker wegpompen dan wanneer je er al in verzuipt.



Wie of wat dat voor jou zal zijn, is aan jou om het antwoord op te vinden maar gun jezelf hierin een eigen supporter. Durf te zoeken en als iemand niet passend voelt te zoeken naar diegene waar je je wel echt prettig en veilig voelt. Mail bijv die psych met vraag of zij iemand weet die past bij de hulpvraag die je hebt en bij hoe jij bent. Zij kent jou al, heeft een netwerk binnen haar werkveld en zo hoef je niet vanaf nul met letterlijk begin maar ergens op goed geluk" te beginnen als je in die hoek zoekt. De klik blijft afwachten, maar soms kan dit soort netwerken heel veel resultaat hebben. Zelf had ik nooit aan mijn "mannetje" gedacht, laat staan die beroepsgroep, maar werd getipt door een verpleegkundige waar ik tijdens een opname goed mee door een deur kon, zij vond ons zo goed passend want zelfde visie en type. Nou inderdaad!



In mijn directe kring ben ik niet de enige met zo'n privé steunpilaar. Begon niet bewust van hoe snel eea zou gaan, meer investeren in toekomst en uitlaatklep in heden. Bewees toen al de waarde, eenmaal de juiste klik gevonden, maar nu eenmaal veel directer geconfronteerd met mijn naderend overlijden blijkt die waarde alleen maar meer. Ieder haalt er een eigen behoefte en soort steun uit, maar allen ervaren het dus als een plus, in een gelijkende situatie waar je nu in zit.



Heel praktisch; bedenk waar jij behoefte aan hebt met ouder. Goed gesprek? Samen zijn? Nog een keer een gezelschapsspel spelen omdat je er zulke goede herinneringen aan hebt? Durf dat te bespreken, of gooi die bal duidelijk op bij ouder (dus niet hinten! ). Ouder kun je uiteraard niet dwingen, maar pas als je iets uitspreekt kan ouder een behoefte voeden als dat tot hun mogelijkheid en capabiliteit behoort (inclusief over dit soort dingen praten en willen doen). Niet makkelijk, maar nu kun je het nog uitspreken en vragen. Nee heb je toch al, wie weet krijg je een ja. Wetende Hoe lastig het voor sommigen kan zijn, ben ik hier zelf erg proactief in en ben erg open en herhaal ook; spreek dingen uit als je wat wilt of blieft, durf maar. En weet je? Het kan soms stoutste dromen overtreffen. Denk je iemand van haver tot gort te kennen en voorspellen wat een reactie zal zijn, krijg je een totaal andere reactie. Omdat ook zij door dit proces gaan en dat veranderingen te weeg kan brengen, mensen soms eindelijk voorbij heel veel angsten, gedachten en verwachtingen durven te stappen en gewoon doen of durven voelen en dat gewoon laten zijn.



Durf lak aan (Zelf! ) opgelegde verwachtingen te hebben, ga maar eens voor feestdagen waar jij je prettig bij voelt. Ook als dat inhoudt dat je 25 december het liefst invult als 25 februari, september of welke willekeurige dag dan ook. Of als je liever een verjaardag viert op kerst. Perfecte aanleiding en desnoods "excuus" (onzin, maar als je dat nodig hebt om jezelf het toe te staan, Who cares) om als je dat zo enorm graag wilt dan een verjaardag, Pasen of weetikveelwat te vieren, omdat je dat nog graag een keer met ouder zou doen en eigenlijk bijhorend kalenderdatum voor ouder te ver weg is. Zo heeft een ouderkoppel hun kind elk weekend zijn verjaardag laten vieren. Echt vieren, groots, alles erop en eraan. De jongen was ziek, ze wisten dat hij zou overlijden en hij wilde graag oud worden. Dat kan feitelijk niet, maar hij kon wel elk weekend jarig zijn gewoon omdat ze dat besloten. Biologisch gezien is het jongetje niet oud geworden, maar heeft wel zijn wens een vorm kunnen geven. Hebben de ouders nu een aantal extra mooie heherinneringen, troost dat ze waar mogelijk hem alles hebben kunnen geven, zelfs bij gebrek aan echt oud worden tenminste wel oud worden. Natuurlijk heb je ongekend veel liever domweg dat het overlijden en weg daar naartoe niet zou bestaan. Dat kan helaas niet, maar hoe je die beleeft tijdens en na kun je wel een inkleuren geven. Gun jezelf en ouder dat jullie die zo veel mogelijk naar eigen behoefte kleuren. Spreek behoefte en wensen uit. Niet haalbaar meer kun je met een aanpassen of creativiteit (zie boven) soms nog heel goed handen en voeten geven.



Gun jezelf op momenten van contact met ouder en bij ouder zijn die tijd ook. Samen huilen en boos zijn kan heel dierbaar zijn en dan vooral ook doen! Maar gun jezelf ook nog gewoon samen zijn, bewust kijken naar, waar je behoefte ook maar zijn. Voel je piekeren en verdriet opkomen die je daarin dat onmogelijk maken: pas op de plaats en even actief weg stoppen. Niet nu, nu is het tijd voor "vul maar in" zonder dat het een juk van last moet hebben. Het piekeren, verdriet, angst etc daarna de ruimte maar weer geven. Het geheel scheiden is niet gezond, maar waar het voor jou gezond beleven in de weg staat, mooie momenten maken onmogelijk maakt, gun jezelf dan het scheiden van die twee. Oefening maakt ook hierin makkelijker. Het kan sommigen daarin ook helpen om momenten letterlijk te plannen waarop piekeren, angst, etc op de agenda staat. Om er wel gezond aan toe te geven maar oom af te bakenen waar nodig. Voor de een is dat een vast moment per dag, de ander zal meer hebben aan voor een bezoek aan of juist erna die zaken de vrije loop te laten gaan om op het moment zelf volop in hier en nu te kunnen zijn zonder piekerjuk.



Ik kan je brommen; geen groter cadeau als even onbezorgd samen zijn, genieten, ervaren, beleven, lachen. Voor ouder en jezelf. Ik heb recent via een organisatie een wens in vervulling zien gaan. Hun vrijwilligers zijn zulke parels dat ze het hele gezin volledig in het hier en nu, zonder welk "negatief" randje van het waarom, dan ook. Die wens was evengoed wel dierbaar voor allen geweest, maar dat we daarop terug mogen kijken als een puur moment en beleven zonder belast is nog veel dierbaarder. Je merkt het aan elkaars zijn, uitstraling. De reden mag dan zuiden maar een van de meest dierbare momenten voor allen, juist om dat in het moment zijn. Gewoon, zoals normaal, zoals altijd was en hoort, maar dan positief gevoed met feit dat we bewuster bezig waren (zijn) met genieten en beleven. Direct daar omheen zijn er "aanvlieg momenten" geweest voor sommigen en hoort er ook bij. Maar wat een cadeau dat die er omheen waren en niet tijdens.



Gun jezelf bij jou passende steun. Gun jezelf ook gewoon zijn. Zorgen maken om morgen of volgend uur maakt niet dat je alles kunt voorkomen. Jammer dus als je vandaag ook besteed aan wat morgen wel of niet zal zijn. In ergste geval is het morgen vroeg genoeg om daar dan mee bezig te zijn omdat het helaas een feit is. Gun jezelf echter ook te mogen zijn in de feiten van vandaag, hier en nu. Niet bezwaard met de wetenschap dat je ooit ouder niet meer kan bellen maar gewoon de telefoon oppakken en bellen, simpelweg omdat het vandaag kan en je daar zin in hebt, al is het praatje priet. Gun jezelf een blik op die andere kant van diezelfde munt, hoe lastig en onmogelijk het misschien ook mag lijken. En als je dat niet al gedaan hebt: gun jezelf eerlijk zijn naar diegenen die je lief hebt, geef vrienden de kans om je te steunen en helpen en gun jezelf dat.



Sterkte.

Hemel, wat een ellenlang epistel, sorry

quote:ikeaverslaafde schreef op 12 november 2014 @ 11:16:

@TO, ik vind het bullshit als mensen zeggen dat je krijgt wat je aankan. Het leven is niet eerlijk, zo is het nou eenmaal. De ene persoon krijgt veel meer te verduren dan de ander.



Helemaal mee eens!!

TO, van mij krijg je ook een dikke knuffel

En voor wat het waard is, je staat niet alleen. Buiten onze schuld om is dit voor ons ook een rotjaar geweest en vriend en ik zijn allebei ook helemaal klaar met 2014! We hopen erop dat 2015 een beter jaar gaat worden. Het hoeft echt geen topjaar te worden maar gewoon beter dan nu zou al heel wat zijn.