Andermans emoties loslaten

Vaak als iemand in mijn buurt (familie, man, vriendinnen) zich niet goed voelt, kan ik dat me persoonlijk aantrekken. Ik ben nogal oplossingsgericht en probeer dan een oplossing te verzinnen voor dit verdriet, die rotsituatie, de angst en boosheid, terwijl dat helemaal mijn taak niet is.



Een luisterend oor geef ik wanneer nodig, afleiding als dat nodig is, praktische steun geef ik ook graag, maar ik voel me verder zo ontzettend machteloos. Ik wil gewoon niet dat mijn 'geliefden' zich niet goed voelen. En dan zeg ik wel tegen mezelf: ze hebben recht op hun eigen verdriet of boosheid en dat hoort bij het leven, ik hoef daar niets mee, ze moeten het zelf oplossen, ik hoef ze niet te beschermen. En tóch luister ik verdorie niet!



Nu is mijn man erg verdrietig. Zijn vader is een jaar geleden overleden en zo rond de feestdagen steekt dat weer heftig de kop op. Hij loopt met zijn ziel onder de arm. En dat is logisch en hoort bij het rouwproces en dat doet hij, voor zover dat kan, geweldig, maar ik ben een verschrikkelijk weekdier en kan zijn verdriet bijna door de muur voelen (hij zit te werken). En ik wil iets doen. Het voelt alsof mijn man onrecht wordt aangedaan. En dat kan ik bijna niet verdragen.



Herkent iemand dit? En heeft iemand een tip, een schop of een mantra? Ik geef mezelf hierom voortdurend schoppen maar het helpt niet zo goed, maar misschien moet ik andere schoenen aandoen ...