Psyche
alle pijlers
Stoppen met snijden
dinsdag 9 december 2014 om 18:23
quote:retrostar schreef op 09 december 2014 @ 17:38:
Zonder lichaam ben je helemaal niks. Richt je acties naar je omgeving. Dat is mijn mening. Niets of niemand is het waard dat jij jezelf te lijf gaat.
Jij hebt zelf duidelijk geen ervaring met zelfbeschadiging (lucky you!). Ik wel. Heb ruim twee jaar mezelf flink beschadigd. Het gaat dan niet m dankbaarheid, waar zou ik dankbaar voor moeten zijn? Ik ben gemaakt maar heb zelf ook voldoende bijgedragen in onderhoud hoor. Mijn lichaam is gewoon van mij en daar hoef ik niets of niemand dankbaar voor te zijn. Zeggen dat iemand dankbaar moet zijn gaat dus ook echt niets helpen als je aan zelfbeschadiging doet. Daar zit iets veel diepers onder en met misplaatste dankbaarheid ga je daar niet afkomen.
Vaak wordt beschadigd omdat je niet met bepaalde gevoelens kan omgaan. Ik was zo boos op mijzelf en had het idee dat ik overal in faalde. Ik had een enorme depressie.
Ik heb nog geluk gehad. Mijn littekens vallen bijna niemand meer op en ik ben enorm gegroeid. Snijden kan je zien als een verslaving. Hoe langer je "clean" bent hoe makkelijker het wordt om de behoefte te bestrijden, maar toch voel je soms nog aandrang.
Ik raad TO aan om iemand te vinden en aan diegene te vertellen dat je snijdt en daar even goed te luchten. In mijn geval was dit mijn huisarts. Ik heb daar een afspraak gemaakt omdat ik van het liegen en verbergen van mijn sneden zo moe werd, ik kon het gewoon echt niet meer. En het werd steeds gevaarlijker, de laatste keer was ik bang gehecht te moeten. Achteraf was dat misschien ook wel zo, maar het was al te laat toen ik bij de arts kwam, het had al een korstje. Ik besefte dat ik mijn gedrag te gevaarlijk vond worden en een beetje bang werd voor mezelf. Dat besef moet er gaan komen bij TO, je moet willen stoppen (wat wel blijkt uit je post).
Om je te motiveren om te stoppen kan je gaan focussen op hoe het snijden invloed heef top je leven: altijd lange mouwen/broekspijpen, het liegen om het te verbergen is afschuwelijk, je kan niet gaan zwemmen dan zien mensen het, de aandrang om te gaan snijden is vaak negatief (er gebeurt iets en je wordt daar zo bang en negatief van dat je nog maar een manier ziet om te dealen).
Slaap je ook slecht? Als je niet zo vermoeid bent is het ook makkelijker om de aandrang te weerstaan. De ha kan je iets voorschrijven om te helpen slapen en kan je doorverwijzen naar specialisten. Ik had het geluk dat na mijn huilsessie bij de ha ik het mijn ouders wel moest vertellen omdat ik overstuur thuis kwam (ik woonde nog thuis). Dat was onwijs zwaar en afschuwelijk maar het zorge wel dat ik een stok achter de deur had om te stoppen. Ik heb daarna ook nooit meer met iemand erover gesproken (hoewel ik daar wel spijt van heb, omdat het me veel had kunnen leren, ik heb het idee dat ik soms nog moeite heb met het omgaan met bepaalde emoties). Probeer het dan ook aan je omgeving te gaan vertellen, al je niet met je ouders wil of durft te beginnen vertel het dan aan een goede vriend of vriendin. Alleen al een keer erover kunnen praten helpt! Mij heeft het ook heel erg geholpen dat ik zag dat niemand in mijn omgeving het begreep.
Ik zou dus of een huisarts of een specialist zoeken om mee te praten en van daaruit verder gaan.
Oh ja: klinkt tegenstrijdig, maar word niet te kwaad/teleurgesteld bij een terugval. Die heeft iedereen wel eens en door te gefrustreerd te worden maak je de kans op een tweede alleen maar groter. Maar als je voelt dat je wil snijden bel iemand die ervan weet of ga een stuk rennen/ iets doen waarbij je niet teveel kan denken.
Zonder lichaam ben je helemaal niks. Richt je acties naar je omgeving. Dat is mijn mening. Niets of niemand is het waard dat jij jezelf te lijf gaat.
Jij hebt zelf duidelijk geen ervaring met zelfbeschadiging (lucky you!). Ik wel. Heb ruim twee jaar mezelf flink beschadigd. Het gaat dan niet m dankbaarheid, waar zou ik dankbaar voor moeten zijn? Ik ben gemaakt maar heb zelf ook voldoende bijgedragen in onderhoud hoor. Mijn lichaam is gewoon van mij en daar hoef ik niets of niemand dankbaar voor te zijn. Zeggen dat iemand dankbaar moet zijn gaat dus ook echt niets helpen als je aan zelfbeschadiging doet. Daar zit iets veel diepers onder en met misplaatste dankbaarheid ga je daar niet afkomen.
Vaak wordt beschadigd omdat je niet met bepaalde gevoelens kan omgaan. Ik was zo boos op mijzelf en had het idee dat ik overal in faalde. Ik had een enorme depressie.
Ik heb nog geluk gehad. Mijn littekens vallen bijna niemand meer op en ik ben enorm gegroeid. Snijden kan je zien als een verslaving. Hoe langer je "clean" bent hoe makkelijker het wordt om de behoefte te bestrijden, maar toch voel je soms nog aandrang.
Ik raad TO aan om iemand te vinden en aan diegene te vertellen dat je snijdt en daar even goed te luchten. In mijn geval was dit mijn huisarts. Ik heb daar een afspraak gemaakt omdat ik van het liegen en verbergen van mijn sneden zo moe werd, ik kon het gewoon echt niet meer. En het werd steeds gevaarlijker, de laatste keer was ik bang gehecht te moeten. Achteraf was dat misschien ook wel zo, maar het was al te laat toen ik bij de arts kwam, het had al een korstje. Ik besefte dat ik mijn gedrag te gevaarlijk vond worden en een beetje bang werd voor mezelf. Dat besef moet er gaan komen bij TO, je moet willen stoppen (wat wel blijkt uit je post).
Om je te motiveren om te stoppen kan je gaan focussen op hoe het snijden invloed heef top je leven: altijd lange mouwen/broekspijpen, het liegen om het te verbergen is afschuwelijk, je kan niet gaan zwemmen dan zien mensen het, de aandrang om te gaan snijden is vaak negatief (er gebeurt iets en je wordt daar zo bang en negatief van dat je nog maar een manier ziet om te dealen).
Slaap je ook slecht? Als je niet zo vermoeid bent is het ook makkelijker om de aandrang te weerstaan. De ha kan je iets voorschrijven om te helpen slapen en kan je doorverwijzen naar specialisten. Ik had het geluk dat na mijn huilsessie bij de ha ik het mijn ouders wel moest vertellen omdat ik overstuur thuis kwam (ik woonde nog thuis). Dat was onwijs zwaar en afschuwelijk maar het zorge wel dat ik een stok achter de deur had om te stoppen. Ik heb daarna ook nooit meer met iemand erover gesproken (hoewel ik daar wel spijt van heb, omdat het me veel had kunnen leren, ik heb het idee dat ik soms nog moeite heb met het omgaan met bepaalde emoties). Probeer het dan ook aan je omgeving te gaan vertellen, al je niet met je ouders wil of durft te beginnen vertel het dan aan een goede vriend of vriendin. Alleen al een keer erover kunnen praten helpt! Mij heeft het ook heel erg geholpen dat ik zag dat niemand in mijn omgeving het begreep.
Ik zou dus of een huisarts of een specialist zoeken om mee te praten en van daaruit verder gaan.
Oh ja: klinkt tegenstrijdig, maar word niet te kwaad/teleurgesteld bij een terugval. Die heeft iedereen wel eens en door te gefrustreerd te worden maak je de kans op een tweede alleen maar groter. Maar als je voelt dat je wil snijden bel iemand die ervan weet of ga een stuk rennen/ iets doen waarbij je niet teveel kan denken.
dinsdag 9 december 2014 om 18:32
Weet je waarom je jezelf snijdt? Heb je al therapie?
Kan je afleiding zoeken zoals een stuk rennen of iets anders doen en is de behoefte aan snijden dan minder? Of zit de oorzaak veel dieper?
Een vriendin van mij automutileert ook en bij haar is de oorzaak zeer heftige trauma's. Je hoeft je er iig helemaal niet voor te schamen en met hulp kan je er vanaf geraken.
Kan je afleiding zoeken zoals een stuk rennen of iets anders doen en is de behoefte aan snijden dan minder? Of zit de oorzaak veel dieper?
Een vriendin van mij automutileert ook en bij haar is de oorzaak zeer heftige trauma's. Je hoeft je er iig helemaal niet voor te schamen en met hulp kan je er vanaf geraken.
Life is short. Eat dessert first.
dinsdag 9 december 2014 om 18:36
Dank je voor het meedenken allemaal,quote:spectral schreef op 09 december 2014 @ 17:05:
hulp zoeken... ennuh alle scherpe voorwerpen weggooien?
Ik vind het best moeilijk mijn scherpe spullen weg te gooien. Misschien is een andere weg dat ik ze misschien weg geef?
quote:MarianneDavids schreef op 09 december 2014 @ 17:29:
Hulp zoeken, je snijdt niet zomaar, daar ligt iets aan ten grondslag. Je hoeft je niet te schamen voor je huisarts, vraag een verwijsbrief.
Ik zit idd bij een psycholoog en een psychiatrisch verpleegkundige. Ik vind het zelf moeilijk mezelf te overtuigen mezelf niet te snijden... Het lijkt soms wel alsof het moet of zo
Ik ga binnenkort met therapie beginnen en bij die therapie mag je niet snijden. Nu ik dat weet word mijn gedrag erger...
quote:blijfgewoonbianca schreef op 09 december 2014 @ 17:30:
Begin eerst eens met het verzinnen waarom je snijdt.
Ik snij mezelf meestal omdat ik me verdrietig voel. Dus meestal emotionele redenen...
quote:Istar_ schreef op 09 december 2014 @ 17:30:
Hulp zoeken.
Andere uitlaatklep zien te vinden.
Wat voor uitlaatkleppen?
quote:rennie_girl schreef op 09 december 2014 @ 18:23:
[...]
Jij hebt zelf duidelijk geen ervaring met zelfbeschadiging (lucky you!). Ik wel. Heb ruim twee jaar mezelf flink beschadigd. Het gaat dan niet m dankbaarheid, waar zou ik dankbaar voor moeten zijn? Ik ben gemaakt maar heb zelf ook voldoende bijgedragen in onderhoud hoor. Mijn lichaam is gewoon van mij en daar hoef ik niets of niemand dankbaar voor te zijn. Zeggen dat iemand dankbaar moet zijn gaat dus ook echt niets helpen als je aan zelfbeschadiging doet. Daar zit iets veel diepers onder en met misplaatste dankbaarheid ga je daar niet afkomen.
Vaak wordt beschadigd omdat je niet met bepaalde gevoelens kan omgaan. Ik was zo boos op mijzelf en had het idee dat ik overal in faalde. Ik had een enorme depressie.
Ik heb nog geluk gehad. Mijn littekens vallen bijna niemand meer op en ik ben enorm gegroeid. Snijden kan je zien als een verslaving. Hoe langer je "clean" bent hoe makkelijker het wordt om de behoefte te bestrijden, maar toch voel je soms nog aandrang.
Ik raad TO aan om iemand te vinden en aan diegene te vertellen dat je snijdt en daar even goed te luchten. In mijn geval was dit mijn huisarts. Ik heb daar een afspraak gemaakt omdat ik van het liegen en verbergen van mijn sneden zo moe werd, ik kon het gewoon echt niet meer. En het werd steeds gevaarlijker, de laatste keer was ik bang gehecht te moeten. Achteraf was dat misschien ook wel zo, maar het was al te laat toen ik bij de arts kwam, het had al een korstje. Ik besefte dat ik mijn gedrag te gevaarlijk vond worden en een beetje bang werd voor mezelf. Dat besef moet er gaan komen bij TO, je moet willen stoppen (wat wel blijkt uit je post).
Om je te motiveren om te stoppen kan je gaan focussen op hoe het snijden invloed heef top je leven: altijd lange mouwen/broekspijpen, het liegen om het te verbergen is afschuwelijk, je kan niet gaan zwemmen dan zien mensen het, de aandrang om te gaan snijden is vaak negatief (er gebeurt iets en je wordt daar zo bang en negatief van dat je nog maar een manier ziet om te dealen).
Slaap je ook slecht? Als je niet zo vermoeid bent is het ook makkelijker om de aandrang te weerstaan. De ha kan je iets voorschrijven om te helpen slapen en kan je doorverwijzen naar specialisten. Ik had het geluk dat na mijn huilsessie bij de ha ik het mijn ouders wel moest vertellen omdat ik overstuur thuis kwam (ik woonde nog thuis). Dat was onwijs zwaar en afschuwelijk maar het zorge wel dat ik een stok achter de deur had om te stoppen. Ik heb daarna ook nooit meer met iemand erover gesproken (hoewel ik daar wel spijt van heb, omdat het me veel had kunnen leren, ik heb het idee dat ik soms nog moeite heb met het omgaan met bepaalde emoties). Probeer het dan ook aan je omgeving te gaan vertellen, al je niet met je ouders wil of durft te beginnen vertel het dan aan een goede vriend of vriendin. Alleen al een keer erover kunnen praten helpt! Mij heeft het ook heel erg geholpen dat ik zag dat niemand in mijn omgeving het begreep.
Ik zou dus of een huisarts of een specialist zoeken om mee te praten en van daaruit verder gaan.
Oh ja: klinkt tegenstrijdig, maar word niet te kwaad/teleurgesteld bij een terugval. Die heeft iedereen wel eens en door te gefrustreerd te worden maak je de kans op een tweede alleen maar groter. Maar als je voelt dat je wil snijden bel iemand die ervan weet of ga een stuk rennen/ iets doen waarbij je niet teveel kan denken.
Het klopt wel dat ik sinds vandaag vermoeid ben. Ik heb dat niet vaak. Maar vandaag had ik weer gefaald in zelfbeschadiging... Stond vandaag ook ziek op... Maar dat is een beetje off-topic aangezien ik dat vaak doe als ik niet ziek ben...
Bij mij moest het ook bijna gehecht worden een keer. Ben daar ook bang voor.
Vind het wel heel knap dat jij gestopt ben! Vind het nog elke dag moeilijk...
hulp zoeken... ennuh alle scherpe voorwerpen weggooien?
Ik vind het best moeilijk mijn scherpe spullen weg te gooien. Misschien is een andere weg dat ik ze misschien weg geef?
quote:MarianneDavids schreef op 09 december 2014 @ 17:29:
Hulp zoeken, je snijdt niet zomaar, daar ligt iets aan ten grondslag. Je hoeft je niet te schamen voor je huisarts, vraag een verwijsbrief.
Ik zit idd bij een psycholoog en een psychiatrisch verpleegkundige. Ik vind het zelf moeilijk mezelf te overtuigen mezelf niet te snijden... Het lijkt soms wel alsof het moet of zo
Ik ga binnenkort met therapie beginnen en bij die therapie mag je niet snijden. Nu ik dat weet word mijn gedrag erger...
quote:blijfgewoonbianca schreef op 09 december 2014 @ 17:30:
Begin eerst eens met het verzinnen waarom je snijdt.
Ik snij mezelf meestal omdat ik me verdrietig voel. Dus meestal emotionele redenen...
quote:Istar_ schreef op 09 december 2014 @ 17:30:
Hulp zoeken.
Andere uitlaatklep zien te vinden.
Wat voor uitlaatkleppen?
quote:rennie_girl schreef op 09 december 2014 @ 18:23:
[...]
Jij hebt zelf duidelijk geen ervaring met zelfbeschadiging (lucky you!). Ik wel. Heb ruim twee jaar mezelf flink beschadigd. Het gaat dan niet m dankbaarheid, waar zou ik dankbaar voor moeten zijn? Ik ben gemaakt maar heb zelf ook voldoende bijgedragen in onderhoud hoor. Mijn lichaam is gewoon van mij en daar hoef ik niets of niemand dankbaar voor te zijn. Zeggen dat iemand dankbaar moet zijn gaat dus ook echt niets helpen als je aan zelfbeschadiging doet. Daar zit iets veel diepers onder en met misplaatste dankbaarheid ga je daar niet afkomen.
Vaak wordt beschadigd omdat je niet met bepaalde gevoelens kan omgaan. Ik was zo boos op mijzelf en had het idee dat ik overal in faalde. Ik had een enorme depressie.
Ik heb nog geluk gehad. Mijn littekens vallen bijna niemand meer op en ik ben enorm gegroeid. Snijden kan je zien als een verslaving. Hoe langer je "clean" bent hoe makkelijker het wordt om de behoefte te bestrijden, maar toch voel je soms nog aandrang.
Ik raad TO aan om iemand te vinden en aan diegene te vertellen dat je snijdt en daar even goed te luchten. In mijn geval was dit mijn huisarts. Ik heb daar een afspraak gemaakt omdat ik van het liegen en verbergen van mijn sneden zo moe werd, ik kon het gewoon echt niet meer. En het werd steeds gevaarlijker, de laatste keer was ik bang gehecht te moeten. Achteraf was dat misschien ook wel zo, maar het was al te laat toen ik bij de arts kwam, het had al een korstje. Ik besefte dat ik mijn gedrag te gevaarlijk vond worden en een beetje bang werd voor mezelf. Dat besef moet er gaan komen bij TO, je moet willen stoppen (wat wel blijkt uit je post).
Om je te motiveren om te stoppen kan je gaan focussen op hoe het snijden invloed heef top je leven: altijd lange mouwen/broekspijpen, het liegen om het te verbergen is afschuwelijk, je kan niet gaan zwemmen dan zien mensen het, de aandrang om te gaan snijden is vaak negatief (er gebeurt iets en je wordt daar zo bang en negatief van dat je nog maar een manier ziet om te dealen).
Slaap je ook slecht? Als je niet zo vermoeid bent is het ook makkelijker om de aandrang te weerstaan. De ha kan je iets voorschrijven om te helpen slapen en kan je doorverwijzen naar specialisten. Ik had het geluk dat na mijn huilsessie bij de ha ik het mijn ouders wel moest vertellen omdat ik overstuur thuis kwam (ik woonde nog thuis). Dat was onwijs zwaar en afschuwelijk maar het zorge wel dat ik een stok achter de deur had om te stoppen. Ik heb daarna ook nooit meer met iemand erover gesproken (hoewel ik daar wel spijt van heb, omdat het me veel had kunnen leren, ik heb het idee dat ik soms nog moeite heb met het omgaan met bepaalde emoties). Probeer het dan ook aan je omgeving te gaan vertellen, al je niet met je ouders wil of durft te beginnen vertel het dan aan een goede vriend of vriendin. Alleen al een keer erover kunnen praten helpt! Mij heeft het ook heel erg geholpen dat ik zag dat niemand in mijn omgeving het begreep.
Ik zou dus of een huisarts of een specialist zoeken om mee te praten en van daaruit verder gaan.
Oh ja: klinkt tegenstrijdig, maar word niet te kwaad/teleurgesteld bij een terugval. Die heeft iedereen wel eens en door te gefrustreerd te worden maak je de kans op een tweede alleen maar groter. Maar als je voelt dat je wil snijden bel iemand die ervan weet of ga een stuk rennen/ iets doen waarbij je niet teveel kan denken.
Het klopt wel dat ik sinds vandaag vermoeid ben. Ik heb dat niet vaak. Maar vandaag had ik weer gefaald in zelfbeschadiging... Stond vandaag ook ziek op... Maar dat is een beetje off-topic aangezien ik dat vaak doe als ik niet ziek ben...
Bij mij moest het ook bijna gehecht worden een keer. Ben daar ook bang voor.
Vind het wel heel knap dat jij gestopt ben! Vind het nog elke dag moeilijk...
dinsdag 9 december 2014 om 18:46
quote:retrostar schreef op 09 december 2014 @ 17:56:
[...]
Dat betwijfel ik zeer hoor.
Misschien kan een hulpverlener een klein beetje assisteren bij het grote werk dat gedaan moet worden, namelijk jezelf helpen. Misschien heeft die hulpverlener de functie van een wegwijzerbord. Niet iemands belangrijkheid overdrijven hoor. Hoewel het prima is dat die hulpverleners er zijn. (En de baan brood op de plank brengt als mooie bijkomstigheid.)Het is duidelijk dat je weinig ervaringen hebt met mensen met psychische problemen. Het gaat niet over een verkoudheid of een eksteroog, dat zijn oppervlakkige aandoeningen. Mensen die zichzelf verminken (automutilatie) hebben meestal een diep liggend probleem, om de pijn die dat probleem veroorzaakt weg te nemen doen ze zichzelf pijn, helaas lost dat het onderliggende probleem niet op. Het is net als hevige hoofdpijn bestrijden met handenvol aspirine, dat is symptoombestrijding, het haalt de oorzaak niet weg.
[...]
Dat betwijfel ik zeer hoor.
Misschien kan een hulpverlener een klein beetje assisteren bij het grote werk dat gedaan moet worden, namelijk jezelf helpen. Misschien heeft die hulpverlener de functie van een wegwijzerbord. Niet iemands belangrijkheid overdrijven hoor. Hoewel het prima is dat die hulpverleners er zijn. (En de baan brood op de plank brengt als mooie bijkomstigheid.)Het is duidelijk dat je weinig ervaringen hebt met mensen met psychische problemen. Het gaat niet over een verkoudheid of een eksteroog, dat zijn oppervlakkige aandoeningen. Mensen die zichzelf verminken (automutilatie) hebben meestal een diep liggend probleem, om de pijn die dat probleem veroorzaakt weg te nemen doen ze zichzelf pijn, helaas lost dat het onderliggende probleem niet op. Het is net als hevige hoofdpijn bestrijden met handenvol aspirine, dat is symptoombestrijding, het haalt de oorzaak niet weg.
verba volant, scripta manent.
dinsdag 9 december 2014 om 19:03
quote:rennie_girl schreef op 09 december 2014 @ 18:25:
Oh ja: Mocht je behoefte hebben te praten, stuur mij even een pm dan geef ik je mijn email!
Ik weet niet precies hoe je via deze site een PB stuurt...
quote:doornroosje9 schreef op 09 december 2014 @ 18:32:
Weet je waarom je jezelf snijdt? Heb je al therapie?
Kan je afleiding zoeken zoals een stuk rennen of iets anders doen en is de behoefte aan snijden dan minder? Of zit de oorzaak veel dieper?
Een vriendin van mij automutileert ook en bij haar is de oorzaak zeer heftige trauma's. Je hoeft je er iig helemaal niet voor te schamen en met hulp kan je er vanaf geraken.Ik probeer altijd afleiding te zoeken maar als het eenmaal in mijn gedachtes is (het snijden) dan lijkt het niet meer weg te gaan...
Oh ja: Mocht je behoefte hebben te praten, stuur mij even een pm dan geef ik je mijn email!
Ik weet niet precies hoe je via deze site een PB stuurt...
quote:doornroosje9 schreef op 09 december 2014 @ 18:32:
Weet je waarom je jezelf snijdt? Heb je al therapie?
Kan je afleiding zoeken zoals een stuk rennen of iets anders doen en is de behoefte aan snijden dan minder? Of zit de oorzaak veel dieper?
Een vriendin van mij automutileert ook en bij haar is de oorzaak zeer heftige trauma's. Je hoeft je er iig helemaal niet voor te schamen en met hulp kan je er vanaf geraken.Ik probeer altijd afleiding te zoeken maar als het eenmaal in mijn gedachtes is (het snijden) dan lijkt het niet meer weg te gaan...
dinsdag 9 december 2014 om 19:12
dinsdag 9 december 2014 om 19:14
Ik heb een automutilatieverleden van zo'n pak hem beet 12 jaar nu. Van borderline is er bij mij geen sprake, wel van een dysthyme stoornis.
En tja, scherpe voorwerpen weggooien heeft mij nog nooit geholpen. "Gewoon" blij zijn met het leven wat je hebt zoals Retro zegt, zo werkt het dus niet.
Afleiding helpt soms, therapie heeft deels geholpen, en medicijnen idem. Maar je moet er wel een beetje voor open staan, anders heeft proberen met stoppen weinig zin.
Rader: Wordt dit je eerste poging om te stoppen? Ben je nu al gestopt en heb je moeite om het vol te houden? Waar loop je precies tegen aan denk je?
En tja, scherpe voorwerpen weggooien heeft mij nog nooit geholpen. "Gewoon" blij zijn met het leven wat je hebt zoals Retro zegt, zo werkt het dus niet.
Afleiding helpt soms, therapie heeft deels geholpen, en medicijnen idem. Maar je moet er wel een beetje voor open staan, anders heeft proberen met stoppen weinig zin.
Rader: Wordt dit je eerste poging om te stoppen? Ben je nu al gestopt en heb je moeite om het vol te houden? Waar loop je precies tegen aan denk je?
dinsdag 9 december 2014 om 19:27
Zomaar stoppen is lastig. Wat je kunt proberen is jezelf pijn doen op een minder beschadigende manier, bijvoorbeeld een elastiekje om je pols en daar dan aan trekken en loslaten. Dan ervaar je wel pijn, maar je maakt geen wonden.
Daarnaast moet je natuurlijk iemand zoeken om erover te praten, want ook de oorzaak van het jezelf beschadigen moet je aanpakken.
Daarnaast moet je natuurlijk iemand zoeken om erover te praten, want ook de oorzaak van het jezelf beschadigen moet je aanpakken.
dinsdag 9 december 2014 om 19:53
quote:Ik ga binnenkort met therapie beginnen en bij die therapie mag je niet snijden. Nu ik dat weet word mijn gedrag erger...Dat snap ik, het is heel eng om juist het copinggedrag wat je in staat stelt om met je emoties te vermijden moeten laten varen. In feite is snijden ook vermijding. Maar het is wel de bedoeling dat je handvaten worden aangereikt in je therapie om op een andere manier te leren ontspannen en met je emotie leert om te gaan. Is met jou ook de optie om medicatie te gaan gebruiken besproken? Dat zou je mogelijk kunnen helpen je angst om niet te mogen snijden onder controle te kunnen krijgen.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 9 december 2014 om 20:09
Dank je voor alle reacties,quote:Magdalan schreef op 09 december 2014 @ 19:14:
Rader: Wordt dit je eerste poging om te stoppen? Ben je nu al gestopt en heb je moeite om het vol te houden? Waar loop je precies tegen aan denk je?
Ik heb meerdere pogingen gedaan om te stoppen. De laatste poging was dat ik bijna een jaar gestopt was...
Ik wil (als het lukt) via PB wel bespreken waar ik nog meer tegen aan loop... Vind het moeilijk het hier te bespreken.
quote:nimbus schreef op 09 december 2014 @ 19:27:
Zomaar stoppen is lastig. Wat je kunt proberen is jezelf pijn doen op een minder beschadigende manier, bijvoorbeeld een elastiekje om je pols en daar dan aan trekken en loslaten. Dan ervaar je wel pijn, maar je maakt geen wonden.
Daarnaast moet je natuurlijk iemand zoeken om erover te praten, want ook de oorzaak van het jezelf beschadigen moet je aanpakken.
Ik probeer met mijn psycholoog een psychiatrisch verpleegkundige erover te praten maar dat is niet altijd voldoende...
Ik had vandaag ook iets gegeten wat heet was en daardoor pijn deed maar het leek alsof ik de neiging erger maakte...
quote:MrsStanleyWalker schreef op 09 december 2014 @ 19:53:
[...]
Dat snap ik, het is heel eng om juist het copinggedrag wat je in staat stelt om met je emoties te vermijden moeten laten varen. In feite is snijden ook vermijding. Maar het is wel de bedoeling dat je handvaten worden aangereikt in je therapie om op een andere manier te leren ontspannen en met je emotie leert om te gaan. Is met jou ook de optie om medicatie te gaan gebruiken besproken? Dat zou je mogelijk kunnen helpen je angst om niet te mogen snijden onder controle te kunnen krijgen.
Ik wil dat met de medicatie nog wel gaan bespreken of ze nog overige opties hebben daarin...
quote:Magdalan schreef op 09 december 2014 @ 19:56:
Oef, lees het nu van je therapie. Je mag het dus van het begin af aan al niet meer? Dat is wel heel erg zwaar zonder dat je van te voren handvatten hebt gekregen om hier mee om te gaan. Sterkte meis. Ik ga beginnen met een nieuwe therapie (DGT) Daarin krijg je zelfs een contract dat je jezelf geen schade mag toebrengen. Word denk ik zwaar
Rader: Wordt dit je eerste poging om te stoppen? Ben je nu al gestopt en heb je moeite om het vol te houden? Waar loop je precies tegen aan denk je?
Ik heb meerdere pogingen gedaan om te stoppen. De laatste poging was dat ik bijna een jaar gestopt was...
Ik wil (als het lukt) via PB wel bespreken waar ik nog meer tegen aan loop... Vind het moeilijk het hier te bespreken.
quote:nimbus schreef op 09 december 2014 @ 19:27:
Zomaar stoppen is lastig. Wat je kunt proberen is jezelf pijn doen op een minder beschadigende manier, bijvoorbeeld een elastiekje om je pols en daar dan aan trekken en loslaten. Dan ervaar je wel pijn, maar je maakt geen wonden.
Daarnaast moet je natuurlijk iemand zoeken om erover te praten, want ook de oorzaak van het jezelf beschadigen moet je aanpakken.
Ik probeer met mijn psycholoog een psychiatrisch verpleegkundige erover te praten maar dat is niet altijd voldoende...
Ik had vandaag ook iets gegeten wat heet was en daardoor pijn deed maar het leek alsof ik de neiging erger maakte...
quote:MrsStanleyWalker schreef op 09 december 2014 @ 19:53:
[...]
Dat snap ik, het is heel eng om juist het copinggedrag wat je in staat stelt om met je emoties te vermijden moeten laten varen. In feite is snijden ook vermijding. Maar het is wel de bedoeling dat je handvaten worden aangereikt in je therapie om op een andere manier te leren ontspannen en met je emotie leert om te gaan. Is met jou ook de optie om medicatie te gaan gebruiken besproken? Dat zou je mogelijk kunnen helpen je angst om niet te mogen snijden onder controle te kunnen krijgen.
Ik wil dat met de medicatie nog wel gaan bespreken of ze nog overige opties hebben daarin...
quote:Magdalan schreef op 09 december 2014 @ 19:56:
Oef, lees het nu van je therapie. Je mag het dus van het begin af aan al niet meer? Dat is wel heel erg zwaar zonder dat je van te voren handvatten hebt gekregen om hier mee om te gaan. Sterkte meis. Ik ga beginnen met een nieuwe therapie (DGT) Daarin krijg je zelfs een contract dat je jezelf geen schade mag toebrengen. Word denk ik zwaar
dinsdag 9 december 2014 om 20:51
Dat zal zeker heel zwaar worden, therapie is heel hard werken. Je moet oud gedrag gaan inleveren voor nieuw gedrag en dat kost bloed, zweet en tranen, dat kan ik nu al wel vertellen. Je hersenen hebben tijd nodig om deze nieuwe gedragingen aan te leren, er moeten nieuwe paden ontstaan in je hersenen en dat kan alleen door het doen en het veel te oefenen. Dat is ook de reden dat je dus bij aanvang al moet stoppen met je oude gedrag, om het nieuwe gedrag een kans te geven 'in te slijten' in je hersenen.
Aan de andere kant, je kan het wel. Je hebt het al eerder een jaar niet gedaan, dus jij bent in staat om op een andere manier met je emoties om te gaan, om de neiging om te snijden het hoofd te bieden. Er wordt niks van je gevraagd wat je niet kan, je kan dit. Maar het zal wel heel eng zijn, moeilijk zijn en met vlagen onmogelijk lijken, maar die nare momenten gaan ook weer voorbij, je zal ze moeten uitzitten en durven hulp te vragen hierbij als je in een crisis zit. Gebruik anders dit topic hier bij, zolang je zit te typen, zijn je handen al ergens anders mee bezig.
Aan de andere kant, je kan het wel. Je hebt het al eerder een jaar niet gedaan, dus jij bent in staat om op een andere manier met je emoties om te gaan, om de neiging om te snijden het hoofd te bieden. Er wordt niks van je gevraagd wat je niet kan, je kan dit. Maar het zal wel heel eng zijn, moeilijk zijn en met vlagen onmogelijk lijken, maar die nare momenten gaan ook weer voorbij, je zal ze moeten uitzitten en durven hulp te vragen hierbij als je in een crisis zit. Gebruik anders dit topic hier bij, zolang je zit te typen, zijn je handen al ergens anders mee bezig.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 9 december 2014 om 21:25
quote:MrsStanleyWalker schreef op 09 december 2014 @ 19:53:
[...]
Dat snap ik, het is heel eng om juist het copinggedrag wat je in staat stelt om met je emoties te vermijden moeten laten varen. In feite is snijden ook vermijding. Maar het is wel de bedoeling dat je handvaten worden aangereikt in je therapie om op een andere manier te leren ontspannen en met je emotie leert om te gaan. Is met jou ook de optie om medicatie te gaan gebruiken besproken? Dat zou je mogelijk kunnen helpen je angst om niet te mogen snijden onder controle te kunnen krijgen.Mooie post dit. Ik sluit me erbij aan. Medicatie in combinatie met therapie werkt vaak goed. Ik hoop ook voor TS.
[...]
Dat snap ik, het is heel eng om juist het copinggedrag wat je in staat stelt om met je emoties te vermijden moeten laten varen. In feite is snijden ook vermijding. Maar het is wel de bedoeling dat je handvaten worden aangereikt in je therapie om op een andere manier te leren ontspannen en met je emotie leert om te gaan. Is met jou ook de optie om medicatie te gaan gebruiken besproken? Dat zou je mogelijk kunnen helpen je angst om niet te mogen snijden onder controle te kunnen krijgen.Mooie post dit. Ik sluit me erbij aan. Medicatie in combinatie met therapie werkt vaak goed. Ik hoop ook voor TS.
dinsdag 9 december 2014 om 22:32
Probeer het jezelf niet te verbieden, maar stel het uit; ik hoef mezelf niet nu te snijden, het kan over 2 uur ook nog. En zoek afleiding, grote kans dat de spanning 2 uur later weg is getrokken. Zo niet, dan kan het 2 uur later ook nog. Bij mij kon het soms helpen om het telkens uit te stellen, maar de mogelijkheid wel open te laten.
Probeer nu maar eens een minuut overal aan te denken behalve aan een ijsbeer...
Je zult zien dat je nu juist aan een ijsbeer denkt!
Vind het altijd zo vreemd dat ze in een therapie het snijden verbieden zonder dat er een alternatief is. Naar mijn idee werkt dat juist averechts.
Stoppen is moeilijk, maar met de juiste therapie gaat het je vast lukken!
Probeer nu maar eens een minuut overal aan te denken behalve aan een ijsbeer...
Je zult zien dat je nu juist aan een ijsbeer denkt!
Vind het altijd zo vreemd dat ze in een therapie het snijden verbieden zonder dat er een alternatief is. Naar mijn idee werkt dat juist averechts.
Stoppen is moeilijk, maar met de juiste therapie gaat het je vast lukken!
Bad decisions make good stories
