Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
zaterdag 3 januari 2015 om 13:21
Welkom Beel!
Wat je schrijft herken ik erg goed van toen ik net thuis zat. Ik denk dat je het nu al goed aanpakt door het stap voor stap te doen! Wat Bloem zegt en fijn dat je leidinggevende zo alert was. Kom hier lekker van je afschrijven!
Ik heb nu hetzelfde dilemma Bloem. Ik voel me aan de ene kant goed genoeg om te werken en ben zelfs al voorzichtig aan het solliciteren. Omdat ik denk dat het me aan de ene kant goed zal doen. Aan de andere kant benauwd werken me nu ontzettend als ik eraan denk. Ik denk ook omdat ik gewoon niet zo goed weet wat ik nu wil of moet met mijn leven. Waar ligt voor mij mijn doel enzo. Ik weet het niet.
Mijn toestand ligt echt aan mijn dag trouwens en hoe ik wakker word. Ik probeer mijn buien zoals ze zijn maar gewoon te accepteren. Hoe moeilijk ook.
Wat je schrijft herken ik erg goed van toen ik net thuis zat. Ik denk dat je het nu al goed aanpakt door het stap voor stap te doen! Wat Bloem zegt en fijn dat je leidinggevende zo alert was. Kom hier lekker van je afschrijven!
Ik heb nu hetzelfde dilemma Bloem. Ik voel me aan de ene kant goed genoeg om te werken en ben zelfs al voorzichtig aan het solliciteren. Omdat ik denk dat het me aan de ene kant goed zal doen. Aan de andere kant benauwd werken me nu ontzettend als ik eraan denk. Ik denk ook omdat ik gewoon niet zo goed weet wat ik nu wil of moet met mijn leven. Waar ligt voor mij mijn doel enzo. Ik weet het niet.
Mijn toestand ligt echt aan mijn dag trouwens en hoe ik wakker word. Ik probeer mijn buien zoals ze zijn maar gewoon te accepteren. Hoe moeilijk ook.
zaterdag 3 januari 2015 om 13:30
Hallo Beel!! Welkom! Allemaal herkenbaar wat je schrijft, voor de beginfase... We kunnen je veel adviezen geven over accepteren en tijdnemen enz, maar je zal het ook vanzelf voelen en dan is accepteren het enige wat je kunt doen helaas... Veel succes en sterkte met het hervinden van jezelf:-), en gebruik alle herkenning en tips hier! Hebben we tot nu toe allemaal wat aan:-)
Bloem, toch in een kleine dip terecht gekomen? Je was al beetje 'bang' wanneer je goede Flow op zou houden pasgeleden .. toch even de rem erop? Snap dat je zoekende vent naar je nuttig voelen nu je helemaal niet werkt, wie weet eens neuzen bij een asiel ofzo;-). Dieren vragen/oordelen minder van/ over je dan mensen;-)
Ik ben weer wat bijgetankt:-), gelukkg want maandag ga ik voor t eerst 7u proberen! Klinkt als een hoop alweer:-)! Ben benieuwd, ga er open in en t laatste uur staat er niks gepland.. Dus als t niet gaat, kan ik gewoon lekker weg.
Ik kan de afgelopen dagen wel mega veel slapen haha, niet zo zeer snachts bedoel ik, maar overdag m'n ogen dicht en ik kan zo slapen.. Tijd dat ik ook weer even wat actie heb dus, om juist niet te duf te worden:-).
Goed weekend allemaal!
Bloem, toch in een kleine dip terecht gekomen? Je was al beetje 'bang' wanneer je goede Flow op zou houden pasgeleden .. toch even de rem erop? Snap dat je zoekende vent naar je nuttig voelen nu je helemaal niet werkt, wie weet eens neuzen bij een asiel ofzo;-). Dieren vragen/oordelen minder van/ over je dan mensen;-)
Ik ben weer wat bijgetankt:-), gelukkg want maandag ga ik voor t eerst 7u proberen! Klinkt als een hoop alweer:-)! Ben benieuwd, ga er open in en t laatste uur staat er niks gepland.. Dus als t niet gaat, kan ik gewoon lekker weg.
Ik kan de afgelopen dagen wel mega veel slapen haha, niet zo zeer snachts bedoel ik, maar overdag m'n ogen dicht en ik kan zo slapen.. Tijd dat ik ook weer even wat actie heb dus, om juist niet te duf te worden:-).
Goed weekend allemaal!
zaterdag 3 januari 2015 om 14:02
zaterdag 3 januari 2015 om 14:11
zaterdag 3 januari 2015 om 14:44
Wat een warm welkom, dat doet me goed, ook ( vooral) de herkenning. Dan zullen jullie ook wel herkennen dat de tranen me in de ogen springen...
Waar ik nu heel erg mee worstel is: hoe lang mag dit duren en hoe weet ik of ik alweer aan het werk zou kunnen. De feestdagen waren ook een beetje vreemd, de kinderen thuis de hele dag met al hun grote en kleine, leuke en lastige dingen. Ik vond het fantastisch dat ik er voor ze kon zijn. Dat leek eeuwen geleden. Maar ook daar weer het dubbele gevoel: genieten en schrikken.
Ik ga nog eens even goed teruglezen want ik ben benieuwd hoelang jullie dan al thuis zitten met deze ellende.
Ik wil graag lieve en wijze dingen tegen jullie zeggen maar ik ben nog maar een groentje...dat komt nog wel.
Waar ik nu heel erg mee worstel is: hoe lang mag dit duren en hoe weet ik of ik alweer aan het werk zou kunnen. De feestdagen waren ook een beetje vreemd, de kinderen thuis de hele dag met al hun grote en kleine, leuke en lastige dingen. Ik vond het fantastisch dat ik er voor ze kon zijn. Dat leek eeuwen geleden. Maar ook daar weer het dubbele gevoel: genieten en schrikken.
Ik ga nog eens even goed teruglezen want ik ben benieuwd hoelang jullie dan al thuis zitten met deze ellende.
Ik wil graag lieve en wijze dingen tegen jullie zeggen maar ik ben nog maar een groentje...dat komt nog wel.
zaterdag 3 januari 2015 om 15:42
zaterdag 3 januari 2015 om 16:14
Beel, niet teveel vergelijken qua tijd... Het duurt helaas zolang het duurt, ik ben al sinds juli 2013 'bezig', maar de periode ervoor merkte ik ook achteraf al momenten... Bij iedereen gaat t anders, maar toch ook symptomen enz hetzelfde..
Als iemand mij in t begin had gezegd dat ik wel minimaal 2jaar bezig zou zijn met uberhaupt weer grootste deel in normaal ritme en aankunnen, was ik helemaal verdrietig geweest... Een aantal zijn paar maanden zoet, sommigen jaren.. Gebruik iig deze periode als een soort 'kado', om die mooie momenten die je omschrijft en soms al voelt, altijd weer kan ervaren en bewust durft te leven ipv automatisch, en je gevoel weer te voelen:-)! Dat huilen zal vaak genoeg terugkomen... Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn? Als ze evt iets kunnen begrijpen, zou ik misschien wat uitleggen dat je veel moe bent? Iig goed in gesprek blijven met je man:-)! Fijn dat je al wel bij een psych/ coach zit.. Helpt alles wat op een rijtje te krijgen. Je merkt het wanneer je weer eens naar je werk wilt (niet om te werken..) ga vooral niet te snel teveel uren... Soms lijkt dat te kunnen, maar vaak komt daarna alsnog de hardste klap! Maar wacht ook niet te lang om weer eens erheen te gaan, desnoods 2x 1u ofzo.. Zal je bedrijfsarts je ook wel in sturen.
dat is allemaal sowieso super spannend... 'Geniet' (wat niet lukt) van t thuiszitten nu, zodat je echt wat uitrust en eruit huilt... En idd niet teveel aftellen naar de volg afspraak.. Lekker om even verder niks te plannen. En alleen iets te doen als jij die behoefte op dat moment voelt:-)!
Zet jezelf even op de eerste plek:-)! Succes!
Als iemand mij in t begin had gezegd dat ik wel minimaal 2jaar bezig zou zijn met uberhaupt weer grootste deel in normaal ritme en aankunnen, was ik helemaal verdrietig geweest... Een aantal zijn paar maanden zoet, sommigen jaren.. Gebruik iig deze periode als een soort 'kado', om die mooie momenten die je omschrijft en soms al voelt, altijd weer kan ervaren en bewust durft te leven ipv automatisch, en je gevoel weer te voelen:-)! Dat huilen zal vaak genoeg terugkomen... Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn? Als ze evt iets kunnen begrijpen, zou ik misschien wat uitleggen dat je veel moe bent? Iig goed in gesprek blijven met je man:-)! Fijn dat je al wel bij een psych/ coach zit.. Helpt alles wat op een rijtje te krijgen. Je merkt het wanneer je weer eens naar je werk wilt (niet om te werken..) ga vooral niet te snel teveel uren... Soms lijkt dat te kunnen, maar vaak komt daarna alsnog de hardste klap! Maar wacht ook niet te lang om weer eens erheen te gaan, desnoods 2x 1u ofzo.. Zal je bedrijfsarts je ook wel in sturen.
dat is allemaal sowieso super spannend... 'Geniet' (wat niet lukt) van t thuiszitten nu, zodat je echt wat uitrust en eruit huilt... En idd niet teveel aftellen naar de volg afspraak.. Lekker om even verder niks te plannen. En alleen iets te doen als jij die behoefte op dat moment voelt:-)! Zet jezelf even op de eerste plek:-)! Succes!
zaterdag 3 januari 2015 om 16:24
Hoi allemaal,
Had nog wat bij te lezen, wat fijn dat dit forum zo actief is
Welkom Beel. Je verhaal is heel herkenbaar en blijf vooral lekker van je af schrijven.
Hoe lang je thuis zit is voor iedereen heel verschillend. Ik ben nu bijna 3 maanden thuis en kreeg gisteren van de arts te horen dat hij mij de eerste twee maanden van 2015 echt nog niet aan het werk ziet gaan.
@Bloem, jammer dat je in een kleine dip zit. Goed dat je het herkent en nu op zoek gaat naar iets anders om te doen dan werken. Paardrijden is een aanrader En wat fantastisch dat je met je vriend naar Parijs geweest bent. Moet wel een speciale plek zijn om bij O&N te zijn.
@Inge, wauw je gaat 7u werken, wat super!
Ik vond de feestdagen pittig en ook de griep maakte het allemaal zwaarder. Toch een heel leuk O&N bij vrienden gevierd en tot 4u30 wakker geweest (stiekem trots op mezelf). Het viel mij vooral op dat een 1 op 1 gesprek nog te doen was, maar als er meerdere mensen in gesprek waren, ik mijn aandacht er echt nu bij kon houden.
Ben ondertussen helemaal fan van mindfullness. Een paar weken geleden mee begonnen na een gesprek met mijn coach. Ik vertelde haar dat ik nog steeds amper kan lezen, door te weinig concentratie. Ze heeft mij kort een uitleg over de hersenen gegeven en hoe mijn lichaam nog steeds teveel cortisol en adrenaline aanmaakt. Om dit te verminderen zou ik ontspanningsoefeningen/ademhalingsoefeningen moeten doen. En het werkt! Het is zo'n opluchting om mij rustiger te voelen en ben nu weer aan het lezen.
Fijn weekend!
Had nog wat bij te lezen, wat fijn dat dit forum zo actief is
Welkom Beel. Je verhaal is heel herkenbaar en blijf vooral lekker van je af schrijven.
Hoe lang je thuis zit is voor iedereen heel verschillend. Ik ben nu bijna 3 maanden thuis en kreeg gisteren van de arts te horen dat hij mij de eerste twee maanden van 2015 echt nog niet aan het werk ziet gaan.
@Bloem, jammer dat je in een kleine dip zit. Goed dat je het herkent en nu op zoek gaat naar iets anders om te doen dan werken. Paardrijden is een aanrader En wat fantastisch dat je met je vriend naar Parijs geweest bent. Moet wel een speciale plek zijn om bij O&N te zijn.
@Inge, wauw je gaat 7u werken, wat super!
Ik vond de feestdagen pittig en ook de griep maakte het allemaal zwaarder. Toch een heel leuk O&N bij vrienden gevierd en tot 4u30 wakker geweest (stiekem trots op mezelf). Het viel mij vooral op dat een 1 op 1 gesprek nog te doen was, maar als er meerdere mensen in gesprek waren, ik mijn aandacht er echt nu bij kon houden.
Ben ondertussen helemaal fan van mindfullness. Een paar weken geleden mee begonnen na een gesprek met mijn coach. Ik vertelde haar dat ik nog steeds amper kan lezen, door te weinig concentratie. Ze heeft mij kort een uitleg over de hersenen gegeven en hoe mijn lichaam nog steeds teveel cortisol en adrenaline aanmaakt. Om dit te verminderen zou ik ontspanningsoefeningen/ademhalingsoefeningen moeten doen. En het werkt! Het is zo'n opluchting om mij rustiger te voelen en ben nu weer aan het lezen.
Fijn weekend!
Always believe that something wonderful is about to happen.
zaterdag 3 januari 2015 om 17:44
Wat fijn Vienna!! Toen ik me opgejaagd voelde en onrustig, hielpen bewuste aandacht oefeningen ook (oa ook het kleuren voor volwassenen), of basis yoga oefeningen via YouTube of mindfulness helpboek meedoen:-)
Merk wel dat ik t nu nauwelijks meer doe, qua bodyscan en ontspanningsoefeningen... Zonde, ga ik weer wat meer proberen ook al voel ik me niet opgejaagd.
Merk wel dat ik t nu nauwelijks meer doe, qua bodyscan en ontspanningsoefeningen... Zonde, ga ik weer wat meer proberen ook al voel ik me niet opgejaagd.
zaterdag 3 januari 2015 om 17:45
@Beel, Ik zit nu 4 maanden thuis, maar na 2 maanden ben ik af en toe een uurtje of anderhalf als vrijwilliger gaan werken in de thuiszorg. Volgende week heb ik een gesprek met UWV, en ik denk dat ik aan ga geven dat ik verwacht weer een uur of 10 te kunnen werken verspreid over 3 dagen, maar iets simpels, niet op mijn niveau/managementfunctie. Daar moet ik echt nog niet aan denken. En dan moet ik dat werk ook nog vinden, ik heb geen werkgever momenteel. Volgende week even testen als vrijwilliger of ik al 3 uur achtereen kan werken. Maar blijft spannend! Je weet het pas echt, als je het aan den lijve ondervindt. Voorzichtig uren opbouwen, wat Inge al zegt, is wel aan te raden!
Ik had me trouwens eens in de statistiek verdiept en blijkbaar beginnen mensen gemiddeld na 4 maanden weer met werken. Maar je hebt burnouts in vele vormen en maten- dat je, voorzichtigjes, al wat kan genieten, en je in huis redelijk redt, klinkt al best positief.
groetjes!
Ik had me trouwens eens in de statistiek verdiept en blijkbaar beginnen mensen gemiddeld na 4 maanden weer met werken. Maar je hebt burnouts in vele vormen en maten- dat je, voorzichtigjes, al wat kan genieten, en je in huis redelijk redt, klinkt al best positief.
groetjes!
zondag 4 januari 2015 om 18:22
Pfoe, heb nu alle pagina's gelezen, wat een herkenning...een dikke knuffel voor jullie allemaal.
@Bloem: ik las dat je zelf ontslag hebt genomen. Ik wilde ook ontslag nemen. Niet meer. Klaar. Weg. Voor mezelf beginnen op mijn manier en in mijn tempo. Het was dat ik ook wilde verhuizen, mijn relatie aan de wilgen wilde hangen en zo nog wat drastische maatregelen dat ik dacht: hier klopt iets niet, misschien gaat het niet zo goed met mij.
Kan me heel goed voorstellen dat je nu in een heel andere situatie terecht bent gekomen dan je voor ogen had. Wel fijn dat het UWV enigszins lijkt mee te werken?
Wat ik heel interessant vond om te lezen was dat over cortisol en adrenaline. Dat kwam wel even binnen. Ik ben denk ik al een jaar of...ehm...18 op hoog nivo aan het leven ben zullen we maar zeggen. Zowel positief als negatief. Het is gewoon op, de balans is eruit. En ik weet niet beter meer dus weet ook niet hoe ik het dan nu moet doen.
Mijn grote dilemma is nu: ik moet niets meer moeten, maar wel aardig zijn voor mezelf en de dingen los laten. Ok. Dat betekent dat ik heel erg laat ga slapen want ik ben van nature een nachtmens. Ik slaap ook uit dus maak de uren wel. Ik beweeg te weinig want ik moet er niet aan denken om te wandelen, fietsen, rennen, sporten of zoiets gezonds. Ik rook ook nog eens en gezond eten laat de laatste weken ook te wensen over.
Allemaal heel slecht dus, maar wel wat ik nu wil. Maar dat mag niet want bewegen, gezond eten en een netjes ritme zijn nummer 1,2 en 3 als het gaat om beter worden. Maar ik moet alles toch juist los laten en niet teveel moeten van mezelf. Pffffff.
Goeie nieuws: Vandaag had ik voor het eerst de behoefte om naar buiten te gaan en te lopen en dat heb ik dan dus ook gedaan. Ik heb een half uurtje gewandeld en meteen fruit gehaald bij de supermarkt . Misschien komt het vanzelf wel weer? En is het niet zo slecht om het echt allemaal even te laten gaan zoals het gaat? Nou ja vroeg me af of jullie ook van die dingen doen waar je je schuldig over voelt en waarvan je denkt: dit is slecht en werkt averechts en toch wil ik het? Of is dat ook een fase??
Oh en voor jullie je zorgen maken over de kinderen nu ik zo'n gek ritme heb: de één is ruim volwassen en gebruikt mij vooral als hotel , de ander zit op de middelbare school en is week op week af bij mij. Mijn vriend is niet de vader van de kinderen en we hebben een latrelatie. (dit haal ik straks denk ik weg want ik wil niet te herkenbaar zijn hier, dus liever niet quoten).
@Bloem: ik las dat je zelf ontslag hebt genomen. Ik wilde ook ontslag nemen. Niet meer. Klaar. Weg. Voor mezelf beginnen op mijn manier en in mijn tempo. Het was dat ik ook wilde verhuizen, mijn relatie aan de wilgen wilde hangen en zo nog wat drastische maatregelen dat ik dacht: hier klopt iets niet, misschien gaat het niet zo goed met mij.
Kan me heel goed voorstellen dat je nu in een heel andere situatie terecht bent gekomen dan je voor ogen had. Wel fijn dat het UWV enigszins lijkt mee te werken?
Wat ik heel interessant vond om te lezen was dat over cortisol en adrenaline. Dat kwam wel even binnen. Ik ben denk ik al een jaar of...ehm...18 op hoog nivo aan het leven ben zullen we maar zeggen. Zowel positief als negatief. Het is gewoon op, de balans is eruit. En ik weet niet beter meer dus weet ook niet hoe ik het dan nu moet doen.
Mijn grote dilemma is nu: ik moet niets meer moeten, maar wel aardig zijn voor mezelf en de dingen los laten. Ok. Dat betekent dat ik heel erg laat ga slapen want ik ben van nature een nachtmens. Ik slaap ook uit dus maak de uren wel. Ik beweeg te weinig want ik moet er niet aan denken om te wandelen, fietsen, rennen, sporten of zoiets gezonds. Ik rook ook nog eens en gezond eten laat de laatste weken ook te wensen over.
Allemaal heel slecht dus, maar wel wat ik nu wil. Maar dat mag niet want bewegen, gezond eten en een netjes ritme zijn nummer 1,2 en 3 als het gaat om beter worden. Maar ik moet alles toch juist los laten en niet teveel moeten van mezelf. Pffffff.
Goeie nieuws: Vandaag had ik voor het eerst de behoefte om naar buiten te gaan en te lopen en dat heb ik dan dus ook gedaan. Ik heb een half uurtje gewandeld en meteen fruit gehaald bij de supermarkt . Misschien komt het vanzelf wel weer? En is het niet zo slecht om het echt allemaal even te laten gaan zoals het gaat? Nou ja vroeg me af of jullie ook van die dingen doen waar je je schuldig over voelt en waarvan je denkt: dit is slecht en werkt averechts en toch wil ik het? Of is dat ook een fase??
Oh en voor jullie je zorgen maken over de kinderen nu ik zo'n gek ritme heb: de één is ruim volwassen en gebruikt mij vooral als hotel , de ander zit op de middelbare school en is week op week af bij mij. Mijn vriend is niet de vader van de kinderen en we hebben een latrelatie. (dit haal ik straks denk ik weg want ik wil niet te herkenbaar zijn hier, dus liever niet quoten).
zondag 4 januari 2015 om 19:26
Heb je alles gelezen Beel? Dan ben je wel even ziet geweest haha
Ik heb zeker nog dingen die verstandiger kunnen... Lastige is dat je vaak alles al goed probeert te doen, maar soms ook de puf niet hebt.
Zo sport ik nog steeds niet/nauwelijks.. Terwijl ik weet hoe goed dat voor me zou zijn... Neem ik me al maanden voor om dagelijks of minimaal paar keer per week lekkere fruit smoothies voor mezelf te maken... Nog geen enkele keer gedaan... Zelfde qua oefeningen, doe ik al wel regelmatiger. Maar ik luister verder wel echt goed naar m'n lichaam en kies vaak voor mezelf als ik iets gewoon niet wil (vnl op sociaal gebied en werk)
En probeer ik wel vaker te wandelen, bewuster met dingen bezig te zijn en veel water te drinken enz;-). zo pak je vanzelf dingen... Dus wat goed dat je wel 30min bent gaan wandelen en fruit hebt gehaald!! Mijn BA zei in t begin tegen me, toen ik echt nergens puf voor had. Al ga je dagelijks 5-10min wandelen, naar de brievenbus of bakker enz, wees niet te streng voor jezelf en het komt echt vanzelf wel... Behalve als je merkt dat je te somber blijft, is t wel goed om iemand in te lichten/ praten om dat om te buigen!
Ga je proces sowieso niet alleen aan, praat met professionals die goed voelen en met mensen dichtbij je die je goed vertrouwt en je verhaal bij kwijt kan! je hoeft het niet alleen te doen! Hopelijk lukt het je steeds makkelijker om je schuldgevoel neer te leggen en accepteren dat de situatie is zoals hij is, je lijf op is (niet gek als je 18jaar op je tenen loopt...) en het nu 'jouw tijd' is, en dat dat echt wel even kan duren (en als t sneller gaat , is t meegenomen;-)).
als je kinderen dus al wat ouder zijn, zou ik ze zeker inlichten wat er met je is... En hoe ze jou het beste kunnen helpen!
Ik vandaag weer osteopathie behandeling gehad (doet een vriendin, vandaar op zondagochtend). Pfff... Ik voel t wel! Hele lijf en hoofd wat moeiig en hoofdpijn... Hopelijk morgen beter:-). Dan gebeurt er tenminste wel wat in m'n lijf, en m'n rug lijkt eindelijk wat beter te gaan!
Succes allemaal met aankomende week!
Ik heb zeker nog dingen die verstandiger kunnen... Lastige is dat je vaak alles al goed probeert te doen, maar soms ook de puf niet hebt.
Zo sport ik nog steeds niet/nauwelijks.. Terwijl ik weet hoe goed dat voor me zou zijn... Neem ik me al maanden voor om dagelijks of minimaal paar keer per week lekkere fruit smoothies voor mezelf te maken... Nog geen enkele keer gedaan... Zelfde qua oefeningen, doe ik al wel regelmatiger. Maar ik luister verder wel echt goed naar m'n lichaam en kies vaak voor mezelf als ik iets gewoon niet wil (vnl op sociaal gebied en werk)
En probeer ik wel vaker te wandelen, bewuster met dingen bezig te zijn en veel water te drinken enz;-). zo pak je vanzelf dingen... Dus wat goed dat je wel 30min bent gaan wandelen en fruit hebt gehaald!! Mijn BA zei in t begin tegen me, toen ik echt nergens puf voor had. Al ga je dagelijks 5-10min wandelen, naar de brievenbus of bakker enz, wees niet te streng voor jezelf en het komt echt vanzelf wel... Behalve als je merkt dat je te somber blijft, is t wel goed om iemand in te lichten/ praten om dat om te buigen!
Ga je proces sowieso niet alleen aan, praat met professionals die goed voelen en met mensen dichtbij je die je goed vertrouwt en je verhaal bij kwijt kan!
je hoeft het niet alleen te doen! Hopelijk lukt het je steeds makkelijker om je schuldgevoel neer te leggen en accepteren dat de situatie is zoals hij is, je lijf op is (niet gek als je 18jaar op je tenen loopt...) en het nu 'jouw tijd' is, en dat dat echt wel even kan duren (en als t sneller gaat , is t meegenomen;-)).als je kinderen dus al wat ouder zijn, zou ik ze zeker inlichten wat er met je is... En hoe ze jou het beste kunnen helpen!
Ik vandaag weer osteopathie behandeling gehad (doet een vriendin, vandaar op zondagochtend). Pfff... Ik voel t wel! Hele lijf en hoofd wat moeiig en hoofdpijn... Hopelijk morgen beter:-). Dan gebeurt er tenminste wel wat in m'n lijf, en m'n rug lijkt eindelijk wat beter te gaan!
Succes allemaal met aankomende week!
maandag 5 januari 2015 om 07:55
@Inge, Een behandeling bij de osteo kan echt heel zwaar zijn. Lief van je vriendin om op zondagochtend tijd voor je te maken. De pijn vandaag minder/weg?
@Beel, wat goed dat je al bent gaan wandelen, je zorgt voor voldoende slaap en zin in fruit hebt. Je eigen ritme volgen is ook niet (per definitie) slecht. Misschien heb je dit wel nodig om beter te worden en kom je daardoor makkelijker terug in je flow? En misschien kun je manieren vinden om in de toekomst ook meer rekening te houden met je natuurlijk ritme? Mijn slechte gewoonte was teveel en soms ongezond eten, omdat ik altijd moe was en echt het verschil niet meer kon voelen tussen moe en honger. Door de rust is dit eigenlijk vanzelf verandert en ik vind het heerlijk dat ik nu tijd heb om gezond te koken en alleen te eten wanneer ik honger heb. Geef jezelf de tijd en probeer aan te voelen waar jij je prettig bij voelt (moet echt niet hetzelfde zijn als andere mensen, een nachtraaf zijn is niet slecht).
Ben vandaag met veel energie en zin wakker geworden. Al van alles in het huishouden gedaan, naar de bakker geweest, gezond ontbijtje gemaakt, ben verbaast van mezelf. Heerlijk dat het kan! Morgen ga ik met mijn moeder een dagje naar de Efteling. Van haar gekregen voor kerst en we willen er vooral een gezellig dagje van maken. Heb er zoveel zin in.
Fijne week allemaal! x
@Beel, wat goed dat je al bent gaan wandelen, je zorgt voor voldoende slaap en zin in fruit hebt. Je eigen ritme volgen is ook niet (per definitie) slecht. Misschien heb je dit wel nodig om beter te worden en kom je daardoor makkelijker terug in je flow? En misschien kun je manieren vinden om in de toekomst ook meer rekening te houden met je natuurlijk ritme? Mijn slechte gewoonte was teveel en soms ongezond eten, omdat ik altijd moe was en echt het verschil niet meer kon voelen tussen moe en honger. Door de rust is dit eigenlijk vanzelf verandert en ik vind het heerlijk dat ik nu tijd heb om gezond te koken en alleen te eten wanneer ik honger heb. Geef jezelf de tijd en probeer aan te voelen waar jij je prettig bij voelt (moet echt niet hetzelfde zijn als andere mensen, een nachtraaf zijn is niet slecht).
Ben vandaag met veel energie en zin wakker geworden. Al van alles in het huishouden gedaan, naar de bakker geweest, gezond ontbijtje gemaakt, ben verbaast van mezelf. Heerlijk dat het kan! Morgen ga ik met mijn moeder een dagje naar de Efteling. Van haar gekregen voor kerst en we willen er vooral een gezellig dagje van maken. Heb er zoveel zin in.
Fijne week allemaal! x
Always believe that something wonderful is about to happen.
maandag 5 januari 2015 om 11:33
wow Vienna, was pas 08:00! Dat doe ik je niet na Veel plezier morgen!!
@inge/beel: haha, ik eet juist wel gezonder en ben bewust bezig mijn conditie op te bouwen- maar ik doe weer geen (ontspannings)oefeningen, omdat ik daar juist meer gespannen door wordt, en ik rook. Dus zo vullen we elkaar weer aan!
Beel, anders sla je wat voedingssupplementen in, een sterkte multivitamine en magnesium bijvoorbeeld, dan geef je je lijf toch een extraatje met minimale inspanning. Ik herken het wel hoor, je schuldig voelen dat je niet verstandige/wholesome dingen doet, heb ik ook heel erg vaak. Vaak lig ik gewoon series te kijken op de bank, en dus niet schilderen/mandala's kleuren/mediteren/handwerken en al die andere dingen die goed moeten zijn... En daar voel ik me dan weer slecht over. Maar! In een interview met Alex Klaassen (de acteur) zei hij dat hij tijdens zijn burnout 8 maanden lang series heeft zitten kijken in zijn joggingbroek, en die is er ook weer bovenop gekomen. Daar denk ik dan maar aan
Hier nog steeds in een dipje, jaar is niet zo goed begonnen helaas. Morgen weer fijn wandelen met oppashondje, hoop dat het me goed doet!
@inge/beel: haha, ik eet juist wel gezonder en ben bewust bezig mijn conditie op te bouwen- maar ik doe weer geen (ontspannings)oefeningen, omdat ik daar juist meer gespannen door wordt, en ik rook. Dus zo vullen we elkaar weer aan!
Beel, anders sla je wat voedingssupplementen in, een sterkte multivitamine en magnesium bijvoorbeeld, dan geef je je lijf toch een extraatje met minimale inspanning. Ik herken het wel hoor, je schuldig voelen dat je niet verstandige/wholesome dingen doet, heb ik ook heel erg vaak. Vaak lig ik gewoon series te kijken op de bank, en dus niet schilderen/mandala's kleuren/mediteren/handwerken en al die andere dingen die goed moeten zijn... En daar voel ik me dan weer slecht over. Maar! In een interview met Alex Klaassen (de acteur) zei hij dat hij tijdens zijn burnout 8 maanden lang series heeft zitten kijken in zijn joggingbroek, en die is er ook weer bovenop gekomen. Daar denk ik dan maar aan
Hier nog steeds in een dipje, jaar is niet zo goed begonnen helaas. Morgen weer fijn wandelen met oppashondje, hoop dat het me goed doet!
maandag 5 januari 2015 om 14:03
Bij mij ligt het echt aan mijn dag. Ik sport nu wel drie keer per week, maar dat begon 'therapeutisch' met een personal trainer met 1 keer. Ik merkte wel dat het voor mij een uitlaatklep is. Alles waar ik mentaal mee worstel (grenzen aangeven, op mezelf letten, luisteren naar mezelf, niet te ver gaan) wordt dan ineens heel fysiek en daardoor tastbaar. Dit hielp me enorm en ik sport nu dus drie keer per week op eigen houtje. Omdat ik daar zo bewust mee bezig ben ben ik ook bewuster op voeding gaan letten
Maar, ik heb ook van die dagen.. Zoals gisteren. Dan lig ik de hele dag op de bank en slaap ik alleen maar of kijk tv. En die dagen moet ik ook accepteren. Ik vind dan zegmaar als ik zo'n dag heb dat alllll die goede dagen voor niks zijn geweest. Ook een ding waar ik aan werk. Mijn therapeut zei: als je je verslapen hebt dan blijf je toch ook niet de hele dag in bed onder het nom van, ach heb me nu toch al verslapen dus ik doe deze hele dag gewoon niks meer. Dat is met herstellen hetzelfde: een terugval of dip betekent niet dat alle goede stappen tot nu toe voor niks zijn geweest. Die vergelijking helpt me bij dipdagen goed, misschien hebben jullie er ook wat aan
Zo zit ik vandaag al een uur of 4 op internet te niksen terwijl ik alleen even naar de supermarkt hoef te lopen en weer terug. En een zak kleding wegbrengen. Maar kan me er niet toe zetten. Dan is dat maar zo. Misschien heb ik er straks wel zin in, misschien niet. (Maar moeilijk te accepteren is het wel haha, heel herkenbaar wat jullie over dat schuldgevoel schrijven)
Maar, ik heb ook van die dagen.. Zoals gisteren. Dan lig ik de hele dag op de bank en slaap ik alleen maar of kijk tv. En die dagen moet ik ook accepteren. Ik vind dan zegmaar als ik zo'n dag heb dat alllll die goede dagen voor niks zijn geweest. Ook een ding waar ik aan werk. Mijn therapeut zei: als je je verslapen hebt dan blijf je toch ook niet de hele dag in bed onder het nom van, ach heb me nu toch al verslapen dus ik doe deze hele dag gewoon niks meer. Dat is met herstellen hetzelfde: een terugval of dip betekent niet dat alle goede stappen tot nu toe voor niks zijn geweest. Die vergelijking helpt me bij dipdagen goed, misschien hebben jullie er ook wat aan
Zo zit ik vandaag al een uur of 4 op internet te niksen terwijl ik alleen even naar de supermarkt hoef te lopen en weer terug. En een zak kleding wegbrengen. Maar kan me er niet toe zetten. Dan is dat maar zo. Misschien heb ik er straks wel zin in, misschien niet. (Maar moeilijk te accepteren is het wel haha, heel herkenbaar wat jullie over dat schuldgevoel schrijven)
maandag 5 januari 2015 om 17:03
quote:*bloem schreef op 05 januari 2015 @ 11:33:
...Maar! In een interview met Alex Klaassen (de acteur) zei hij dat hij tijdens zijn burnout 8 maanden lang series heeft zitten kijken in zijn joggingbroek, en die is er ook weer bovenop gekomen. Daar denk ik dan maar aan
Dank je, dat helpt daadwerkelijk een beetje...
...Maar! In een interview met Alex Klaassen (de acteur) zei hij dat hij tijdens zijn burnout 8 maanden lang series heeft zitten kijken in zijn joggingbroek, en die is er ook weer bovenop gekomen. Daar denk ik dan maar aan
Dank je, dat helpt daadwerkelijk een beetje...
maandag 5 januari 2015 om 17:06
Al jullie berichten helpen trouwens, ben blij dat ik kan lezen hoe het anderen vergaat. Voelt minder eenzaam en ik kan daardoor ook ietsjes beter beginnen te accepteren dat het is zoals het is. En ook kan ik door jullie verhalen aan de mensen om me heen iets zelfverzekerder uitleggen waar ik mee zit en waar ik tegenaan loop. Ik ben niet alleen.
maandag 5 januari 2015 om 18:00
Daar heb ik soms nog steeds moeite mee Beel; uitleggen wat je 'hebt' en waar je mee zit. Veel mensen snappen het niet echt en dan vragen ze bijvoorbeeld van: 'ben je dan depressief of waar heb je last van?'
Tja het is zo lastig uit te leggen waar je precies last van hebt. Je hoort de term burn out heel veel maar ik liep er wel tegenaan dat ik het gevoel had dat mijn omgeving vond dat ik me aanstelde ofzo. En dat gevoel had ik soms ook wel eens over mezelf. En dan voel ik me schuldig of vind ik dat ik de hele dag bv druk moet zijn om aan anderen te kunnen verantwoorden dat ik 'thuis zit'. Ik vind soms dat de reden dat ik echt thuis zit niet mee telt. En die reden is puur dat ik er nog niet aan toe ben om te werken, en dat ik nog niet weet wat ik wil. Maar dan schaam ik me soms om dat aan mensen te zeggen. Omdat je altijd maar hard hoort te zijn en hard hoort te werken. Je moet alles altijd maar aankunnen etc.
Ik vind het zelf nu heel moeilijk om daar balans in te vinden
Tja het is zo lastig uit te leggen waar je precies last van hebt. Je hoort de term burn out heel veel maar ik liep er wel tegenaan dat ik het gevoel had dat mijn omgeving vond dat ik me aanstelde ofzo. En dat gevoel had ik soms ook wel eens over mezelf. En dan voel ik me schuldig of vind ik dat ik de hele dag bv druk moet zijn om aan anderen te kunnen verantwoorden dat ik 'thuis zit'. Ik vind soms dat de reden dat ik echt thuis zit niet mee telt. En die reden is puur dat ik er nog niet aan toe ben om te werken, en dat ik nog niet weet wat ik wil. Maar dan schaam ik me soms om dat aan mensen te zeggen. Omdat je altijd maar hard hoort te zijn en hard hoort te werken. Je moet alles altijd maar aankunnen etc.
Ik vind het zelf nu heel moeilijk om daar balans in te vinden
maandag 5 januari 2015 om 19:00
Uitleggen is zeker ontzettend lastig.
Wat ik nu merk: dat mijn man er last van heeft is nogal duidelijk. Ik heb nooit zo'n paniekaanval door mijn burn-out gehad als hij, en daardoor is het voor onze omgeving toch moeilijker te zien dat ik er óók last van heb. Of dat het een paar jaar terug niet heel veel scheelde met zijn situatie nu. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het fantastisch dat bijvoorbeeld mijn familie hem zo goed begrijpt (en, eerlijk is eerlijk, mij wat beter begrijpt nu ze zien wat het met hem doet), maar twee jaar geleden had ik dat óók zo fijn gevonden. Dat mijn moeder me van de bank probeerde te trekken is begrijpelijk, dat ze nog wel eens zegt dat ze het jammer vindt dat ik mijn opleiding niet heb afgemaakt ook, maar het doet wel gewoon fucking pijn. Dat mijn scouting-teamleden, als we allebei niet naar een aparte opkomst kunnen komen omdat we allebei teveel in een energiedip zitten, zeggen dat ze snappen dat ik er niet ben 'want bij je man zijn is nu even belangrijk', heb ik toch iets van ... wtf ... al snap ik dat nog wat beter, want zij kennen mij pas van ongeveer een jaar na mijn burn-out, en zien het vanuit het hem nog moeilijk alleen kunnen laten na zijn zelfmoordpoging. Maar zo af en toe zou ik willen schreeuwen: HE, IK BEN OOK ZIEK HOOR! IK ZIT NIET VOOR MIJN LOL THUIS!!!
Zo, dat lucht op ...
Wat ik nu merk: dat mijn man er last van heeft is nogal duidelijk. Ik heb nooit zo'n paniekaanval door mijn burn-out gehad als hij, en daardoor is het voor onze omgeving toch moeilijker te zien dat ik er óók last van heb. Of dat het een paar jaar terug niet heel veel scheelde met zijn situatie nu. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het fantastisch dat bijvoorbeeld mijn familie hem zo goed begrijpt (en, eerlijk is eerlijk, mij wat beter begrijpt nu ze zien wat het met hem doet), maar twee jaar geleden had ik dat óók zo fijn gevonden. Dat mijn moeder me van de bank probeerde te trekken is begrijpelijk, dat ze nog wel eens zegt dat ze het jammer vindt dat ik mijn opleiding niet heb afgemaakt ook, maar het doet wel gewoon fucking pijn. Dat mijn scouting-teamleden, als we allebei niet naar een aparte opkomst kunnen komen omdat we allebei teveel in een energiedip zitten, zeggen dat ze snappen dat ik er niet ben 'want bij je man zijn is nu even belangrijk', heb ik toch iets van ... wtf ... al snap ik dat nog wat beter, want zij kennen mij pas van ongeveer een jaar na mijn burn-out, en zien het vanuit het hem nog moeilijk alleen kunnen laten na zijn zelfmoordpoging. Maar zo af en toe zou ik willen schreeuwen: HE, IK BEN OOK ZIEK HOOR! IK ZIT NIET VOOR MIJN LOL THUIS!!!
Zo, dat lucht op ...
maandag 5 januari 2015 om 19:53
Geeft niks joh knuffeltijgertje, gewoon lekker van je afschrijven. In snap je gevoel wel. Alsof alles rondom het ziekzijn van je man draait en heeft gedraaid, terwijl jij nu ook gewoon even een steuntje kan gebruiken zoals jouw man dat ook heeft ontvangen van de mensen om jullie heen.
Ikzelf ervaar dat een beetje doordat mijn omgeving - heel lief bedoeld - constant vacatures naar me doorstuurt terwijl ik nog niet aan werken moet denken. Voert toch onnodig de druk op bij meself en dan wil ik wel eens schreeuwen: halllooo ik ben thuis omdat ik ziek ben niet omdat ik niet wil werken. Ik snap je frustratie daarom op zekere hoogte
Kom lekker hier schrijven tijgertje als je steuntje nodig hebt en het gevoel hebt dat je het IRL even niet kan opbrengen
Ikzelf ervaar dat een beetje doordat mijn omgeving - heel lief bedoeld - constant vacatures naar me doorstuurt terwijl ik nog niet aan werken moet denken. Voert toch onnodig de druk op bij meself en dan wil ik wel eens schreeuwen: halllooo ik ben thuis omdat ik ziek ben niet omdat ik niet wil werken. Ik snap je frustratie daarom op zekere hoogte
Kom lekker hier schrijven tijgertje als je steuntje nodig hebt en het gevoel hebt dat je het IRL even niet kan opbrengen
maandag 5 januari 2015 om 20:26
Wat is dat rot tijgetje!! Lastig die verkeerde interpretatie en jezelf voor je gevoel moet verdedigen dat je ook ziek bent, en toch op soort onbegrip of verkeerde ideeen stuit... Probeer het als hun probleem te zien dat ze het niet willen begrijpen, of goed bedoelen.. En niet te lang in te blijven hangen, maar ik voel je frustratie duidelijk en logisch!!
Ik heb geluk denk ik,dat ik alleen maar veel begrip om me heen had.. Velen die het niks verbaasd,of ervaring zelf of in omgeving hadden. Helpt dat ik werk in de gezondheidszorg, waar een burnout wel duidelijke erkenning kent... Mensen die het wel lastig vonden hoe ermee om te gaan, zie ik nu zo sowieso eigenlijk niet meer bedenk ik net
Lekker frustratie van je afschrijven en weten dat wij je klachten echt wel (h)erkennen!!
Niemand stelt zich hier aan, als je dat zelf soms nog denkt, ben je te streng voor jezelf... Wij kiezen hier niet voor, het overkomt ons.. We kunnen er wel ons voordeel mee om uiteindelijk veel meer te kunnen genieten van ons leven, en hoe dankbaar je mag zijn als je gezondheid goed is en simpele dingen niet meer vanzelfsprekend hoeven te zijn!
Succes morgen tijgetje! Gun jezelf daarna weer iets lekkers/leuks:-)
Ik vandaag de 7u toch niet helemaal gehaald.. 6,5u wel, toen vond ik t welletjes. Doe ik liever dat 2x deze week, was sowieso even wennen na de vrije dagen van afgelopen tijd. Nu met hoofdpijn en behoorlijk moe op de bank, maar kan ook nog door osteopathie komen.. Morgen lekker vrij:-)
Ik heb geluk denk ik,dat ik alleen maar veel begrip om me heen had.. Velen die het niks verbaasd,of ervaring zelf of in omgeving hadden. Helpt dat ik werk in de gezondheidszorg, waar een burnout wel duidelijke erkenning kent... Mensen die het wel lastig vonden hoe ermee om te gaan, zie ik nu zo sowieso eigenlijk niet meer bedenk ik net
Lekker frustratie van je afschrijven en weten dat wij je klachten echt wel (h)erkennen!!
Niemand stelt zich hier aan, als je dat zelf soms nog denkt, ben je te streng voor jezelf... Wij kiezen hier niet voor, het overkomt ons.. We kunnen er wel ons voordeel mee om uiteindelijk veel meer te kunnen genieten van ons leven, en hoe dankbaar je mag zijn als je gezondheid goed is en simpele dingen niet meer vanzelfsprekend hoeven te zijn!
Succes morgen tijgetje! Gun jezelf daarna weer iets lekkers/leuks:-)
Ik vandaag de 7u toch niet helemaal gehaald.. 6,5u wel, toen vond ik t welletjes. Doe ik liever dat 2x deze week, was sowieso even wennen na de vrije dagen van afgelopen tijd. Nu met hoofdpijn en behoorlijk moe op de bank, maar kan ook nog door osteopathie komen.. Morgen lekker vrij:-)
maandag 5 januari 2015 om 20:38
Dat van me afschrijven hielp in ieder geval even heel erg goed
We gaan morgen ook zeker wat leuks doen erna, in ieder geval als onze energie het toelaat. En de buitenwereld is trouwens een stuk minder vervelend als ik door mijn man platgeknuffeld word, omdat hij weet hoe ik me voel. Het erge is dat ik dat soms wel fijn vind, hoe erg ik het ook vind dat hij zelf zo slecht in zijn vel zit
We gaan morgen ook zeker wat leuks doen erna, in ieder geval als onze energie het toelaat. En de buitenwereld is trouwens een stuk minder vervelend als ik door mijn man platgeknuffeld word, omdat hij weet hoe ik me voel. Het erge is dat ik dat soms wel fijn vind, hoe erg ik het ook vind dat hij zelf zo slecht in zijn vel zit
