Psyche
alle pijlers
Hard geworden. Herkenbaar?
vrijdag 16 januari 2015 om 09:25
toen ik halverwege de 20 was werden mijn beide ouders ziek. M'n vader stierf na een ziekbed van 3 lange jaren en toen was hij eind 50 (kanker) en mijn moeder kreeg op haar 56e de diagnose Alzheimer al in een vergevorderd stadium. Ze heeft nog 11 jaar geleefd daarna maar het voelde als een lijdensweg van 11 jaar voor ons allemaal.
Mijn zoontje van bijna 3 is geboren met een zeer ernstige hartafwijking, heeft al 3 open hartoperaties gehad, 2 hartkatheterisaties, een kunstklep en 2 stents. Hij heeft ook 22q11 deletie syndroom en niet de milde versie. Slechte afweer, volledig sondevoeding, grote ontwikkelingsachterstand en hoogstwaarschijnlijk een verstandelijke beperking en autisme.
Ik merk dat ik hard geworden ben. In mijn omgeving beginnen onze vrienden en kennissen (en man ook) nu hun ouders te verliezen. Ik schrik daar niet meer van. En ik denk zelfs weleens 'maar hij is 79 geworden dus dat is toch een mooie leeftijd?' Ook met kinderen als ik dan hoor van een vriendin dat haar zoon in groep 2 moet blijven zitten omdat hij nog te fladderig (en een vroege leerling) is en dat ze daar dan heel erg mee kan zitten want wat als hij bijv ADHD heeft? Dan denk ik vaak bij mezelf 'Stel je niet aan. Je hebt een gezond kind, dat heel erg gelukkig is maar alleen nog niet toe is aan groep 3'.
Ik zeg dit soort dingen natuurlijk niet en als ik relativeer weet ik ook wel dat als je geen drama gewend bent pijn in je grote teen al een drama kan zijn. En ik doe ook wel echt m'n best om dan mee te leven maar merk dat het me soms wel moeite kost. Dat ik dus niet helemaal oprecht ben.
Ook ben ik met name op het vlak van kinderen best weleens jaloers. Ook dat verberg ik natuurlijk. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Maar dat verbergen van mijn gevoelens kost ook best veel energie merk ik.
Is dit herkenbaar voor mensen die ook heftige dingen hebben meegemaakt? Hoe ga je daarmee om zonder een ander te kwetsen maar houd je wel diepte in de relatie? En plezier natuurlijk?
Mijn zoontje van bijna 3 is geboren met een zeer ernstige hartafwijking, heeft al 3 open hartoperaties gehad, 2 hartkatheterisaties, een kunstklep en 2 stents. Hij heeft ook 22q11 deletie syndroom en niet de milde versie. Slechte afweer, volledig sondevoeding, grote ontwikkelingsachterstand en hoogstwaarschijnlijk een verstandelijke beperking en autisme.
Ik merk dat ik hard geworden ben. In mijn omgeving beginnen onze vrienden en kennissen (en man ook) nu hun ouders te verliezen. Ik schrik daar niet meer van. En ik denk zelfs weleens 'maar hij is 79 geworden dus dat is toch een mooie leeftijd?' Ook met kinderen als ik dan hoor van een vriendin dat haar zoon in groep 2 moet blijven zitten omdat hij nog te fladderig (en een vroege leerling) is en dat ze daar dan heel erg mee kan zitten want wat als hij bijv ADHD heeft? Dan denk ik vaak bij mezelf 'Stel je niet aan. Je hebt een gezond kind, dat heel erg gelukkig is maar alleen nog niet toe is aan groep 3'.
Ik zeg dit soort dingen natuurlijk niet en als ik relativeer weet ik ook wel dat als je geen drama gewend bent pijn in je grote teen al een drama kan zijn. En ik doe ook wel echt m'n best om dan mee te leven maar merk dat het me soms wel moeite kost. Dat ik dus niet helemaal oprecht ben.
Ook ben ik met name op het vlak van kinderen best weleens jaloers. Ook dat verberg ik natuurlijk. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Maar dat verbergen van mijn gevoelens kost ook best veel energie merk ik.
Is dit herkenbaar voor mensen die ook heftige dingen hebben meegemaakt? Hoe ga je daarmee om zonder een ander te kwetsen maar houd je wel diepte in de relatie? En plezier natuurlijk?
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 11:26
quote:boannan schreef op 16 januari 2015 @ 10:21:
Maar begrijp me goed. Ook al denk ik dit soort dingen wel, ik zou ze nooit uitspreken want ik wil geen mensen kwetsen. En ik kan prima relativeren maar merk gewoon dat er verschil is tussen gevoel en verstand.
Ik zit wel bij een psych en we hebben het over verwerken en bij emoties kunnen maar daar heb ik best veel moeite mee omdat het niet iets is wat je af kunt sluiten. Dat is bij het verlies van mijn ouders wel maar bij mijn zoontje niet. Gelukkig niet trouwens. Ik praat overigens veel met andere moeders die in hetzelfde schuitje zitten en zij herkennen dit heel erg. Dat je het nooit kunt afsluiten omdat er altijd weer nieuwe spannende operaties komen, tegenslagen, nieuwe diagnoses en problemen, etc.
Maar misschien is dat het juist, je moet het niet willen afsluiten. Zo'n gevoel blijft dan zeuren. Het is ook gewoon heftig wat je hebt meegemaakt en wat je nu nog met je zoontje meemaakt. Je gevoelens lijken me volkomen logisch en dat je ze hebt betekent niet dat je een ander niks gunt of dat je niet met een ander meeleeft. Het één sluit het ander niet uit. Door te relativeren is het net of je je eigen gevoelens een stukje ontkent of minder belangrijk maakt. Ze mogen er niet zijn, want het is onaardig van je om zo 'hard' te zijn? Het kan allebei. Je kan je vriendin steunen omdat ze verdrietig is of zich zorgen maakt en tegelijkertijd vreselijk jaloers zijn op de relatief kleine problemen die ze heeft. Dat je het ene voelt betekent niet dat het andere geen waarde meer heeft.
Je mag jaloers zijn, je mag denken 'stel je niet aan', je mag denken 'en ik dan?' Kan je dit wel bij je vriend uiten of een goede vriendin? Waar is de plek waar jouw gevoelens er mogen zijn zonder dat je alles weer 'recht' moet relativeren?
Maar begrijp me goed. Ook al denk ik dit soort dingen wel, ik zou ze nooit uitspreken want ik wil geen mensen kwetsen. En ik kan prima relativeren maar merk gewoon dat er verschil is tussen gevoel en verstand.
Ik zit wel bij een psych en we hebben het over verwerken en bij emoties kunnen maar daar heb ik best veel moeite mee omdat het niet iets is wat je af kunt sluiten. Dat is bij het verlies van mijn ouders wel maar bij mijn zoontje niet. Gelukkig niet trouwens. Ik praat overigens veel met andere moeders die in hetzelfde schuitje zitten en zij herkennen dit heel erg. Dat je het nooit kunt afsluiten omdat er altijd weer nieuwe spannende operaties komen, tegenslagen, nieuwe diagnoses en problemen, etc.
Maar misschien is dat het juist, je moet het niet willen afsluiten. Zo'n gevoel blijft dan zeuren. Het is ook gewoon heftig wat je hebt meegemaakt en wat je nu nog met je zoontje meemaakt. Je gevoelens lijken me volkomen logisch en dat je ze hebt betekent niet dat je een ander niks gunt of dat je niet met een ander meeleeft. Het één sluit het ander niet uit. Door te relativeren is het net of je je eigen gevoelens een stukje ontkent of minder belangrijk maakt. Ze mogen er niet zijn, want het is onaardig van je om zo 'hard' te zijn? Het kan allebei. Je kan je vriendin steunen omdat ze verdrietig is of zich zorgen maakt en tegelijkertijd vreselijk jaloers zijn op de relatief kleine problemen die ze heeft. Dat je het ene voelt betekent niet dat het andere geen waarde meer heeft.
Je mag jaloers zijn, je mag denken 'stel je niet aan', je mag denken 'en ik dan?' Kan je dit wel bij je vriend uiten of een goede vriendin? Waar is de plek waar jouw gevoelens er mogen zijn zonder dat je alles weer 'recht' moet relativeren?
vrijdag 16 januari 2015 om 11:29
Ik heb een heel groot verdriet in mijn leven, praat er niet veel over. Goede vrienden weten het, het is absoluut geen geheim. Lieve collega's ook. Paar keer per jaar (van die kerstdag-momenten zeg maar), heb ik er veel verdriet van. Maar verder praat ik er niet over.
Ik merk, dat als vrienden met mij praten over een onderwerp dat er in de buurt komt, dat ik het dan ook niet op mezelf betrek. Ook mijn situatie ook niet noem. Ook omdat je met iets pijnlijks een discussie dood kan slaan
Ik wil echt niet vertellen wat het is. Maar stel je voor: vriendin vertelt, dat haar teennagel er af moet en ik roep direct: wees blij, dat je nog tenen hebt, mijn been is er af.
(stom voorbeeld hoor)
Ik merk, dat als vrienden met mij praten over een onderwerp dat er in de buurt komt, dat ik het dan ook niet op mezelf betrek. Ook mijn situatie ook niet noem. Ook omdat je met iets pijnlijks een discussie dood kan slaan
Ik wil echt niet vertellen wat het is. Maar stel je voor: vriendin vertelt, dat haar teennagel er af moet en ik roep direct: wees blij, dat je nog tenen hebt, mijn been is er af.
(stom voorbeeld hoor)
vrijdag 16 januari 2015 om 11:38
Ik herken het ook hoor, alleen ik hou mezelf voor dat ik andermans verdriet niet mag en kan bagatelliseren, dus als men erover wil praten ben ik toch begripvol. Iedereen gaat anders om met emoties en verdriet. Ik hou alleen niet van ellenlange klagers. Sommige mensen willen namelijk niet geholpen worden, alleen maar klagen, daar kan ik niet zo goed tegen.
vrijdag 16 januari 2015 om 11:57
vrijdag 16 januari 2015 om 13:27
Ik schrik ook wel een beetje van jouw verhaal. Je hebt veel meegemaakt, je kind is ernstig ziek. Dat is natuurlijk ontzettend kut.
Maar je bent niet de enige, er zijn meer mensen die dingen hebben meegemaakt. Je kan nooit voor een ander bepalen hoeveel verdriet of gemis zij mogen ervaren.
Ik heb ook meerdere dingen meegemaakt, maar het moment dat ik ga denken dat een ander niet moet zeuren om zijn of haar verdriet is het moment dat ik toch heel sterk bij mezelf te rade moet gaan waar ik mee bezig ben.
Het klinkt mij meer in de oren alsof je doodgewoon jaloers bent dat andere mensen wel het geluk hebben om nog ouders te hebben en/of gezonde kinderen te hebben. Ik denk echt dat het probleem meer bij jou zit.
Maar je bent niet de enige, er zijn meer mensen die dingen hebben meegemaakt. Je kan nooit voor een ander bepalen hoeveel verdriet of gemis zij mogen ervaren.
Ik heb ook meerdere dingen meegemaakt, maar het moment dat ik ga denken dat een ander niet moet zeuren om zijn of haar verdriet is het moment dat ik toch heel sterk bij mezelf te rade moet gaan waar ik mee bezig ben.
Het klinkt mij meer in de oren alsof je doodgewoon jaloers bent dat andere mensen wel het geluk hebben om nog ouders te hebben en/of gezonde kinderen te hebben. Ik denk echt dat het probleem meer bij jou zit.
vrijdag 16 januari 2015 om 13:29
vrijdag 16 januari 2015 om 13:35
quote:caramel74 schreef op 16 januari 2015 @ 13:27:
Ik schrik ook wel een beetje van jouw verhaal. Je hebt veel meegemaakt, je kind is ernstig ziek. Dat is natuurlijk ontzettend kut.
Maar je bent niet de enige, er zijn meer mensen die dingen hebben meegemaakt. Je kan nooit voor een ander bepalen hoeveel verdriet of gemis zij mogen ervaren.
Ik heb ook meerdere dingen meegemaakt, maar het moment dat ik ga denken dat een ander niet moet zeuren om zijn of haar verdriet is het moment dat ik toch heel sterk bij mezelf te rade moet gaan waar ik mee bezig ben.
Het klinkt mij meer in de oren alsof je doodgewoon jaloers bent dat andere mensen wel het geluk hebben om nog ouders te hebben en/of gezonde kinderen te hebben. Ik denk echt dat het probleem meer bij jou zit.Volgens mij geef ik ook toe dat ik jaloers ben en daar niet trots op ben en dat het probleem bij mij zit maar ik vraag om herkenning dus vind jouw post een beetje hard overkomen eigenlijk.
Ik schrik ook wel een beetje van jouw verhaal. Je hebt veel meegemaakt, je kind is ernstig ziek. Dat is natuurlijk ontzettend kut.
Maar je bent niet de enige, er zijn meer mensen die dingen hebben meegemaakt. Je kan nooit voor een ander bepalen hoeveel verdriet of gemis zij mogen ervaren.
Ik heb ook meerdere dingen meegemaakt, maar het moment dat ik ga denken dat een ander niet moet zeuren om zijn of haar verdriet is het moment dat ik toch heel sterk bij mezelf te rade moet gaan waar ik mee bezig ben.
Het klinkt mij meer in de oren alsof je doodgewoon jaloers bent dat andere mensen wel het geluk hebben om nog ouders te hebben en/of gezonde kinderen te hebben. Ik denk echt dat het probleem meer bij jou zit.Volgens mij geef ik ook toe dat ik jaloers ben en daar niet trots op ben en dat het probleem bij mij zit maar ik vraag om herkenning dus vind jouw post een beetje hard overkomen eigenlijk.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 13:36
quote:boannan schreef op 16 januari 2015 @ 13:35:
Volgens mij geef ik ook toe dat ik jaloers ben en daar niet trots op ben en dat het probleem bij mij zit maar ik vraag om herkenning dus vind jouw post een beetje hard overkomen eigenlijk.Eens, ik vind het een beetje een open deur intrappen onder het mom van 'kijk mij eens eerlijk en confronterend zijn'. Niet echt nodig.
Volgens mij geef ik ook toe dat ik jaloers ben en daar niet trots op ben en dat het probleem bij mij zit maar ik vraag om herkenning dus vind jouw post een beetje hard overkomen eigenlijk.Eens, ik vind het een beetje een open deur intrappen onder het mom van 'kijk mij eens eerlijk en confronterend zijn'. Niet echt nodig.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 16 januari 2015 om 13:38
Ik heb overigens al 2x gelezen hier van mensen dat ze dit ook hadden maar dat ze pas na een echt dieptepunt en daarna weer opkrabbelen/verwerken van die gevoelens af waren. Ik wou dat ik die knop kon vinden om het helemaal te verwerken . Voor mijn gevoel zit ik er dus beter in dan ooit tevoren en ben ik best tevreden. Maar misschien moet ik mezelf gewoon meer tijd geven.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 13:39
Ik herken het niet, ik merk dat ik juist zachter word en heb de nodige klappen gehad.
Maar jee meid, sterkte met alles en laat je niet kisten door klappen van het leven en ik hoop dat je gaat zien wat voor'n moois je hebt. En af en toe hier klagen en mekkeren als je moe en uitgeput bent. Ik vind je in elk geval moedig! Voor jou, jullie kind en jouw man.
Maar jee meid, sterkte met alles en laat je niet kisten door klappen van het leven en ik hoop dat je gaat zien wat voor'n moois je hebt. En af en toe hier klagen en mekkeren als je moe en uitgeput bent. Ik vind je in elk geval moedig! Voor jou, jullie kind en jouw man.
vrijdag 16 januari 2015 om 13:40
vrijdag 16 januari 2015 om 13:48
Ik schrik er helemaal niet van, het lijkt mij vrij normaal dat je dingen anders gaat zien, en het heeft ook zeker niet alleen met jaloezie te maken. Ik ben ook relativerender geworden naar mezelf toe, de kans bestaat dat mijn dochter ook een jaar langer in de kleuterklas zal blijven omdat ze nog vrij speels is. Daar maak ik me ook echt niet druk om. Als zij mijn eerste was geweest, of als er met mijn zoon niks aan de hand was geweest, dan had ik het misschien wel heel anders ervaren. Ik kan me voorstellen dat dat voor Boannan ook zo geldt, ook als het om een ander gaat. Zolang ze toch haar best doet om haar vriendin een luisterend oor te bieden en haar te begrijpen, zie ik niet in waar je van zou moeten schrikken.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 16 januari 2015 om 13:50
Ik herken het in mijn moeder Het verhard zijn, zeker afgelopen jaren.
Ze heeft haar ouders verloren toen ze eind 20 was ( ze waren begin 70, mijn moeder was het 9e kind), heeft voor haar 35e 2 broers en haar favoriete zus verloren en de afgelopen 2 jaar nog 2 broers. Met de overige broers en zus heeft ze geen contact meer. Mijn moeder is net 55.
Ze geeft zelf aan dat ze af en toe weinig kan met het verdriet van een ander, dat ze verdriet niet altijd kan voelen. Ze zal dat nooit laten zien, maar heel af en toe laat ze het zich ontvallen, zoals vorige week, toen de zus van mijn oma overleed. Niet aan oma zelf natuurlijk!
Oma is helemaal kapot van verdriet, niets kwam aan en mijn moeder heeft haar getroost, was ontzettend lief, maar achteraf geeft ze zelf aan dat ze dat gevoel zelf niet kan begrijpen of voelen en dat oma zich toch echt moet realiseren dat het weinigen gegund is om op 87 jarige leeftijd nog een zus te hebben ( zus was 89). . Dat ze misschien al wel zoveel meegemaakt heeft dat ze afgestompt is w.b.t. dit soort verdriet.
Ze zal dit alleen nooit laten merken, zeker niet aan mijn oma, die het gewoon zwaar heeft op dit moment. Het is al heel wat dat ze dit kwijt wil aan mij, omdat ze bang is mij ook te kwetsen met dit soort opmerkingen.
Wel heeft ze sinds een jaar heel veel baat bij gesprekken met een vrouw die haar helpt met het verwerken van emoties, die ze kennelijk niet alleen kan verwerken. Ik merk gewoon aan haar dat het verdriet echt wel aanwezig is, ook al laat ze het niet zien en zal ze het niet snel tegen ons zeggen, omdat ze ons er niet mee wil belasten.
Ik ben heel blij dat ze nu, na al die jaren, eindelijk aan zichzelf denkt, aan wat ze mee heeft gemaakt als kind zijnde, maar ook als jongvolwassene, met alle verliezen en de grote breuk in de familie. Want dat laat sporen na en niet zo'n beetje ook.
Sterkte TO!
Ze heeft haar ouders verloren toen ze eind 20 was ( ze waren begin 70, mijn moeder was het 9e kind), heeft voor haar 35e 2 broers en haar favoriete zus verloren en de afgelopen 2 jaar nog 2 broers. Met de overige broers en zus heeft ze geen contact meer. Mijn moeder is net 55.
Ze geeft zelf aan dat ze af en toe weinig kan met het verdriet van een ander, dat ze verdriet niet altijd kan voelen. Ze zal dat nooit laten zien, maar heel af en toe laat ze het zich ontvallen, zoals vorige week, toen de zus van mijn oma overleed. Niet aan oma zelf natuurlijk!
Oma is helemaal kapot van verdriet, niets kwam aan en mijn moeder heeft haar getroost, was ontzettend lief, maar achteraf geeft ze zelf aan dat ze dat gevoel zelf niet kan begrijpen of voelen en dat oma zich toch echt moet realiseren dat het weinigen gegund is om op 87 jarige leeftijd nog een zus te hebben ( zus was 89). . Dat ze misschien al wel zoveel meegemaakt heeft dat ze afgestompt is w.b.t. dit soort verdriet.
Ze zal dit alleen nooit laten merken, zeker niet aan mijn oma, die het gewoon zwaar heeft op dit moment. Het is al heel wat dat ze dit kwijt wil aan mij, omdat ze bang is mij ook te kwetsen met dit soort opmerkingen.
Wel heeft ze sinds een jaar heel veel baat bij gesprekken met een vrouw die haar helpt met het verwerken van emoties, die ze kennelijk niet alleen kan verwerken. Ik merk gewoon aan haar dat het verdriet echt wel aanwezig is, ook al laat ze het niet zien en zal ze het niet snel tegen ons zeggen, omdat ze ons er niet mee wil belasten.
Ik ben heel blij dat ze nu, na al die jaren, eindelijk aan zichzelf denkt, aan wat ze mee heeft gemaakt als kind zijnde, maar ook als jongvolwassene, met alle verliezen en de grote breuk in de familie. Want dat laat sporen na en niet zo'n beetje ook.
Sterkte TO!
vrijdag 16 januari 2015 om 13:56
Ik herken het deels, of tenminste, ik ben niet onverschillig ten opzichte van anderen en ik oordeel ook niet over het verdriet wat ze voelen. Ik heb wel het gevoel dat het allemaal wat minder hard bij me binnenkomt.
Alsof ik al genoeg heb aan mezelf en dat ik er niet meer bij kan hebben. Alsof ik mezelf afscherm voor het leed van anderen want mijn emmer zit al vol.
En wij weten sinds kort dat de diagnose minder zwart is dan hij eerst was. Ik leefde met de angst dat mijn kind jong zou komen te overlijden. Die angst is door de nieuwe diagnose veranderd. Maar niet meteen, ik durf er nog niet zo in te geloven. 7 jaar denken dat het echt foute boel is doet veel met je geest. Ik merk nu dat ik langzaamaan wel wat meer aan het ontdooien ben en dat het leed van anderen me meer begint te raken.
Misschien is bij jou ook de emmer wel te vol en lijk je daardoor harder dan je eigenlijk bent.
Dat 'jaloers zijn' is heel herkenbaar trouwens. Ik ken veel kinderen die net zo oud zijn als mijn zoon en als ik die zie dan ben echt verwonderd over wat ze allemaal kunnen en hoe wijs ze zijn. Ik zie het niet als jaloezie maar meer dat ik het onze zoon en ons ook had gegund. Het had zo mooi kunnen zijn. En tegelijk is hij ook zo mooi zoals hij is. Heel dubbel is dat.
Alsof ik al genoeg heb aan mezelf en dat ik er niet meer bij kan hebben. Alsof ik mezelf afscherm voor het leed van anderen want mijn emmer zit al vol.
En wij weten sinds kort dat de diagnose minder zwart is dan hij eerst was. Ik leefde met de angst dat mijn kind jong zou komen te overlijden. Die angst is door de nieuwe diagnose veranderd. Maar niet meteen, ik durf er nog niet zo in te geloven. 7 jaar denken dat het echt foute boel is doet veel met je geest. Ik merk nu dat ik langzaamaan wel wat meer aan het ontdooien ben en dat het leed van anderen me meer begint te raken.
Misschien is bij jou ook de emmer wel te vol en lijk je daardoor harder dan je eigenlijk bent.
Dat 'jaloers zijn' is heel herkenbaar trouwens. Ik ken veel kinderen die net zo oud zijn als mijn zoon en als ik die zie dan ben echt verwonderd over wat ze allemaal kunnen en hoe wijs ze zijn. Ik zie het niet als jaloezie maar meer dat ik het onze zoon en ons ook had gegund. Het had zo mooi kunnen zijn. En tegelijk is hij ook zo mooi zoals hij is. Heel dubbel is dat.
Grief is just love with nowhere to go
vrijdag 16 januari 2015 om 14:00
Ik vind het woord 'hard' geen goed woord hiervoor. Het geeft een negatieve lading eraan, terwijl het juist ook iets positiefs kan zijn. Je wordt niet door elk zuchtje tegenwind omver geblazen, je belandt niet in een gigantische depressie van een blaadje dat van de boom valt en terwijl half Nederland ingestort thuis zit met angststoornissen en een burn out houd je nog het land overeind door te blijven werken en alles draaiende te houden. De winkels moeten open, de ziekenhuis moeten medische zorg blijven verlenen, we kunnen niet allemaal over alles instorten. Er zijn dus ergere dingen. Ik zou het eerder 'meer relativeringsvermogen' noemen dan hard.
En nee, ik vind niet dat elk verdriet hetzelfde is. Als alles verdriet is, is niets verdriet. Verdriet om een dierbare overledene die gestorven is vind ik niet op hetzelfde niveau als verdriet omdat je je auto moet verkopen terwijl je in de grote stad woont met genoeg openbaar vervoer.
En nee, ik vind niet dat elk verdriet hetzelfde is. Als alles verdriet is, is niets verdriet. Verdriet om een dierbare overledene die gestorven is vind ik niet op hetzelfde niveau als verdriet omdat je je auto moet verkopen terwijl je in de grote stad woont met genoeg openbaar vervoer.
vrijdag 16 januari 2015 om 14:00
quote:Maleficent schreef op 16 januari 2015 @ 13:56:
En wij weten sinds kort dat de diagnose minder zwart is dan hij eerst was. Ik leefde met de angst dat mijn kind jong zou komen te overlijden. Die angst is door de nieuwe diagnose veranderd. O, ik vind het wel heel fijn om te lezen dat het anders blijkt te zijn dan jullie dachten.
En wij weten sinds kort dat de diagnose minder zwart is dan hij eerst was. Ik leefde met de angst dat mijn kind jong zou komen te overlijden. Die angst is door de nieuwe diagnose veranderd. O, ik vind het wel heel fijn om te lezen dat het anders blijkt te zijn dan jullie dachten.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 16 januari 2015 om 14:04
quote:Maleficent schreef op 16 januari 2015 @ 13:56:
Dat 'jaloers zijn' is heel herkenbaar trouwens. Ik ken veel kinderen die net zo oud zijn als mijn zoon en als ik die zie dan ben echt verwonderd over wat ze allemaal kunnen en hoe wijs ze zijn. Ik zie het niet als jaloezie maar meer dat ik het onze zoon en ons ook had gegund. Het had zo mooi kunnen zijn. En tegelijk is hij ook zo mooi zoals hij is. Heel dubbel is dat.
Dit herken ik wel. Het is wel veranderd door de jaren heen. Vroeger deed het me echt pijn om de jubelverhalen te lezen van ouders van kinderen van dezelfde leeftijd die zich wel normaal ontwikkelden, niet omdat ik die ouders dat niet gunde, maar omdat het mij wel heel erg met mijn neus op de feiten drukte. Dat was vooral zwaar in de tijd dat we nog niet wisten wat er met hem was en ik ergens nog hoop had dat het wel goed zou komen, en steeds meer onder ogen moest zien dat hij niet gewoon alleen maar laat was.
Nu heb ik nog wel eens momenten dat het moeilijk is, maar veel minder, en inderdaad vind ik mijn zoon ook zo mooi zoals hij is.
Dat 'jaloers zijn' is heel herkenbaar trouwens. Ik ken veel kinderen die net zo oud zijn als mijn zoon en als ik die zie dan ben echt verwonderd over wat ze allemaal kunnen en hoe wijs ze zijn. Ik zie het niet als jaloezie maar meer dat ik het onze zoon en ons ook had gegund. Het had zo mooi kunnen zijn. En tegelijk is hij ook zo mooi zoals hij is. Heel dubbel is dat.
Dit herken ik wel. Het is wel veranderd door de jaren heen. Vroeger deed het me echt pijn om de jubelverhalen te lezen van ouders van kinderen van dezelfde leeftijd die zich wel normaal ontwikkelden, niet omdat ik die ouders dat niet gunde, maar omdat het mij wel heel erg met mijn neus op de feiten drukte. Dat was vooral zwaar in de tijd dat we nog niet wisten wat er met hem was en ik ergens nog hoop had dat het wel goed zou komen, en steeds meer onder ogen moest zien dat hij niet gewoon alleen maar laat was.
Nu heb ik nog wel eens momenten dat het moeilijk is, maar veel minder, en inderdaad vind ik mijn zoon ook zo mooi zoals hij is.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 16 januari 2015 om 14:05
quote:Susan schreef op 16 januari 2015 @ 14:00:
[...]
O, ik vind het wel heel fijn om te lezen dat het anders blijkt te zijn dan jullie dachten.
Ja, wij ook! Als we niet hadden aangedrongen op aanvullend onderzoek dan hadden we dit ook nog niet geweten en met dezelfde angst blijven lopen.
Maar, kanttekening (ook van de neuroloog), de epilepsie in deze mate is ook niet erg rooskleurig te noemen, dus het zwaard van Damocles is niet weg. Hij hangt alleen een stuk hoger en is veel kleiner.
[...]
O, ik vind het wel heel fijn om te lezen dat het anders blijkt te zijn dan jullie dachten.
Ja, wij ook! Als we niet hadden aangedrongen op aanvullend onderzoek dan hadden we dit ook nog niet geweten en met dezelfde angst blijven lopen.
Maar, kanttekening (ook van de neuroloog), de epilepsie in deze mate is ook niet erg rooskleurig te noemen, dus het zwaard van Damocles is niet weg. Hij hangt alleen een stuk hoger en is veel kleiner.
Grief is just love with nowhere to go
vrijdag 16 januari 2015 om 14:06
quote:Susan schreef op 16 januari 2015 @ 14:04:
[...]
Dit herken ik wel. Het is wel veranderd door de jaren heen. Vroeger deed het me echt pijn om de jubelverhalen te lezen van ouders van kinderen van dezelfde leeftijd die zich wel normaal ontwikkelden, niet omdat ik die ouders dat niet gunde, maar omdat het mij wel heel erg met mijn neus op de feiten drukte. Dat was vooral zwaar in de tijd dat we nog niet wisten wat er met hem was en ik ergens nog hoop had dat het wel goed zou komen, en steeds meer onder ogen moest zien dat hij niet gewoon alleen maar laat was.
Nu heb ik nog wel eens momenten dat het moeilijk is, maar veel minder, en inderdaad vind ik mijn zoon ook zo mooi zoals hij is.Ook dit is heel herkenbaar! Jeetje, alsof ik mezelf lees.
[...]
Dit herken ik wel. Het is wel veranderd door de jaren heen. Vroeger deed het me echt pijn om de jubelverhalen te lezen van ouders van kinderen van dezelfde leeftijd die zich wel normaal ontwikkelden, niet omdat ik die ouders dat niet gunde, maar omdat het mij wel heel erg met mijn neus op de feiten drukte. Dat was vooral zwaar in de tijd dat we nog niet wisten wat er met hem was en ik ergens nog hoop had dat het wel goed zou komen, en steeds meer onder ogen moest zien dat hij niet gewoon alleen maar laat was.
Nu heb ik nog wel eens momenten dat het moeilijk is, maar veel minder, en inderdaad vind ik mijn zoon ook zo mooi zoals hij is.Ook dit is heel herkenbaar! Jeetje, alsof ik mezelf lees.
Grief is just love with nowhere to go
vrijdag 16 januari 2015 om 14:09
quote:Susan schreef op 16 januari 2015 @ 14:04:
[...]
Dit herken ik wel. Het is wel veranderd door de jaren heen. Vroeger deed het me echt pijn om de jubelverhalen te lezen van ouders van kinderen van dezelfde leeftijd die zich wel normaal ontwikkelden, niet omdat ik die ouders dat niet gunde, maar omdat het mij wel heel erg met mijn neus op de feiten drukte. Dat was vooral zwaar in de tijd dat we nog niet wisten wat er met hem was en ik ergens nog hoop had dat het wel goed zou komen, en steeds meer onder ogen moest zien dat hij niet gewoon alleen maar laat was.
Nu heb ik nog wel eens momenten dat het moeilijk is, maar veel minder, en inderdaad vind ik mijn zoon ook zo mooi zoals hij is.Dat is wel waar wat je zegt. Vind de onzekerheid vooral ook heel moeilijk. Bij het syndroom wat mijn zoontje heeft heeft de meerderheid van de mensen wel een laag IQ maar geen verstandelijke beperking. Die kunnen dus vaak wel een diploma halen (zij het via speciaal onderwijs) en op zichzelf gaan wonen, kinderen krijgen, werken, etc. Mijn zoon wordt volgende maand 3 maar als we kijken waar hij nu staat (net 1 motorisch en sociaal emotioneel nog jonger) wordt de kans dat hij bij die groep hoort steeds kleiner en beginnen we steeds meer rekening te houden met een verstandelijke handicap. Maar zou soms zo graag willen dat ik wist waar we over 20 jaar staan.
[...]
Dit herken ik wel. Het is wel veranderd door de jaren heen. Vroeger deed het me echt pijn om de jubelverhalen te lezen van ouders van kinderen van dezelfde leeftijd die zich wel normaal ontwikkelden, niet omdat ik die ouders dat niet gunde, maar omdat het mij wel heel erg met mijn neus op de feiten drukte. Dat was vooral zwaar in de tijd dat we nog niet wisten wat er met hem was en ik ergens nog hoop had dat het wel goed zou komen, en steeds meer onder ogen moest zien dat hij niet gewoon alleen maar laat was.
Nu heb ik nog wel eens momenten dat het moeilijk is, maar veel minder, en inderdaad vind ik mijn zoon ook zo mooi zoals hij is.Dat is wel waar wat je zegt. Vind de onzekerheid vooral ook heel moeilijk. Bij het syndroom wat mijn zoontje heeft heeft de meerderheid van de mensen wel een laag IQ maar geen verstandelijke beperking. Die kunnen dus vaak wel een diploma halen (zij het via speciaal onderwijs) en op zichzelf gaan wonen, kinderen krijgen, werken, etc. Mijn zoon wordt volgende maand 3 maar als we kijken waar hij nu staat (net 1 motorisch en sociaal emotioneel nog jonger) wordt de kans dat hij bij die groep hoort steeds kleiner en beginnen we steeds meer rekening te houden met een verstandelijke handicap. Maar zou soms zo graag willen dat ik wist waar we over 20 jaar staan.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 14:10
quote:milna schreef op 16 januari 2015 @ 14:00:
Ik vind het woord 'hard' geen goed woord hiervoor. Het geeft een negatieve lading eraan, terwijl het juist ook iets positiefs kan zijn. Je wordt niet door elk zuchtje tegenwind omver geblazen, je belandt niet in een gigantische depressie van een blaadje dat van de boom valt en terwijl half Nederland ingestort thuis zit met angststoornissen en een burn out houd je nog het land overeind door te blijven werken en alles draaiende te houden. De winkels moeten open, de ziekenhuis moeten medische zorg blijven verlenen, we kunnen niet allemaal over alles instorten. Er zijn dus ergere dingen. Ik zou het eerder 'meer relativeringsvermogen' noemen dan hard.
En nee, ik vind niet dat elk verdriet hetzelfde is. Als alles verdriet is, is niets verdriet. Verdriet om een dierbare overledene die gestorven is vind ik niet op hetzelfde niveau als verdriet omdat je je auto moet verkopen terwijl je in de grote stad woont met genoeg openbaar vervoer.Het heeft inderdaad ook positieve kanten. Tegenslag/zware dingen die je meemaakt in je leven kunnen je ook sterker maken. Je moet alleen wel oppassen dat dat geen masker is (bijvoorbeeld om je omgeving niet teveel te belasten) en je ook aan jezelf durft toe te geven dat je niet altijd sterk hoeft te zijn.
Ik vind het woord 'hard' geen goed woord hiervoor. Het geeft een negatieve lading eraan, terwijl het juist ook iets positiefs kan zijn. Je wordt niet door elk zuchtje tegenwind omver geblazen, je belandt niet in een gigantische depressie van een blaadje dat van de boom valt en terwijl half Nederland ingestort thuis zit met angststoornissen en een burn out houd je nog het land overeind door te blijven werken en alles draaiende te houden. De winkels moeten open, de ziekenhuis moeten medische zorg blijven verlenen, we kunnen niet allemaal over alles instorten. Er zijn dus ergere dingen. Ik zou het eerder 'meer relativeringsvermogen' noemen dan hard.
En nee, ik vind niet dat elk verdriet hetzelfde is. Als alles verdriet is, is niets verdriet. Verdriet om een dierbare overledene die gestorven is vind ik niet op hetzelfde niveau als verdriet omdat je je auto moet verkopen terwijl je in de grote stad woont met genoeg openbaar vervoer.Het heeft inderdaad ook positieve kanten. Tegenslag/zware dingen die je meemaakt in je leven kunnen je ook sterker maken. Je moet alleen wel oppassen dat dat geen masker is (bijvoorbeeld om je omgeving niet teveel te belasten) en je ook aan jezelf durft toe te geven dat je niet altijd sterk hoeft te zijn.
vrijdag 16 januari 2015 om 14:14
quote:boannan schreef op 16 januari 2015 @ 14:09:
[...]
Maar zou soms zo graag willen dat ik wist waar we over 20 jaar staan.
En toch misschien ook niet. Want nu heb je ook nog hoop.
Als ik anderhalf jaar terug had geweten wat ik nu wist, dan had ik helemaal in zak en as gezeten, want zoon is qua cognitieve ontwikkeling veel lager uitgekomen dan iedereen van te voren gedacht had.
aan de andere kant; hij kan wel lopen, rennen, fietsen op een 3wieler, daarvan werd weer gezegd dat hij dat misschien nooit zou kunnen.
[...]
Maar zou soms zo graag willen dat ik wist waar we over 20 jaar staan.
En toch misschien ook niet. Want nu heb je ook nog hoop.
Als ik anderhalf jaar terug had geweten wat ik nu wist, dan had ik helemaal in zak en as gezeten, want zoon is qua cognitieve ontwikkeling veel lager uitgekomen dan iedereen van te voren gedacht had.
aan de andere kant; hij kan wel lopen, rennen, fietsen op een 3wieler, daarvan werd weer gezegd dat hij dat misschien nooit zou kunnen.
Grief is just love with nowhere to go
vrijdag 16 januari 2015 om 14:14
quote:Honeymoonquiz schreef op 16 januari 2015 @ 14:10:
[...]
Het heeft inderdaad ook positieve kanten. Tegenslag/zware dingen die je meemaakt in je leven kunnen je ook sterker maken. Je moet alleen wel oppassen dat dat geen masker is (bijvoorbeeld om je omgeving niet teveel te belasten) en je ook aan jezelf durft toe te geven dat je niet altijd sterk hoeft te zijn.Klopt, het moet geen masker zijn. Je moet niet doen alsof. Maar als het wel van binnenuit komt en je wel zo relativerend (ik noem het expres niet 'hard) bent, laat je niet aanpraten dat dat verkeerd is. Vanwege de redenen die ik eerder genoemd heb.
[...]
Het heeft inderdaad ook positieve kanten. Tegenslag/zware dingen die je meemaakt in je leven kunnen je ook sterker maken. Je moet alleen wel oppassen dat dat geen masker is (bijvoorbeeld om je omgeving niet teveel te belasten) en je ook aan jezelf durft toe te geven dat je niet altijd sterk hoeft te zijn.Klopt, het moet geen masker zijn. Je moet niet doen alsof. Maar als het wel van binnenuit komt en je wel zo relativerend (ik noem het expres niet 'hard) bent, laat je niet aanpraten dat dat verkeerd is. Vanwege de redenen die ik eerder genoemd heb.