Psyche
alle pijlers
Moeite met lief zijn
donderdag 22 januari 2015 om 19:52
Het klinkt misschien raar maar ik ben benieuwd of er meer mensen zijn die zich hier in herkennen.. ik heb moeite met liefdevol zijn richting mensen. Hiermee bedoel ik niet dat ik niet gezellig met mensen kan kletsen en aardig kan zijn maar op de enige of andere manier lukt mij dat tot op een zekere hoogte en dan komen de grappen/sarcasme weer om de hoek zetten.
Ik heb het gevoel dat iedereen om mij heen viel liever/zachter in de communicatie is dan ik. Zelfs op het forum heb ik hier moeite mee...
Dat terwijl ik weet dat de mensen die mij echt kennen, waar ik mezelf bij kan zijn, mij een lief persoon vinden.
Ik denk dat het komt doordat mijn moeder ook nooit liefdevol is geweest in haar bewoording, haar liefde ook alleen kon tonen d.m.v. daden. Hoewel ik dus wel weet waar de oorzaak ligt, heb ik geen idee hoe ik dit bij mezelf zou kunnen verbeteren... Ben onwijs benieuwd of iemand hier iets van herkent!!
Ik heb het gevoel dat iedereen om mij heen viel liever/zachter in de communicatie is dan ik. Zelfs op het forum heb ik hier moeite mee...
Dat terwijl ik weet dat de mensen die mij echt kennen, waar ik mezelf bij kan zijn, mij een lief persoon vinden.
Ik denk dat het komt doordat mijn moeder ook nooit liefdevol is geweest in haar bewoording, haar liefde ook alleen kon tonen d.m.v. daden. Hoewel ik dus wel weet waar de oorzaak ligt, heb ik geen idee hoe ik dit bij mezelf zou kunnen verbeteren... Ben onwijs benieuwd of iemand hier iets van herkent!!
donderdag 22 januari 2015 om 19:55
donderdag 22 januari 2015 om 20:06
donderdag 22 januari 2015 om 20:14
Dat is juist het punt. Het gaat mij niet om de cassiere etc. Dat is gewoonweg beleefdheid maar waar ik op doel zijn bijv. mijn collega's waar ik jaren samen mee werk, die ik graag mag, maar waar ik soms moe van word van mijn eigen sarcasme (en soms heel veel lol heb ) of bijv. in het geval van een date. De jongen kan nog zulke lieve dingen tegen me zeggen. Het lukt mij gewoonweg niet om hetzelfde te doen waardoor er altijd een mate van afstand blijft, die ik zelf creëer
donderdag 22 januari 2015 om 20:24
quote:Anijsje0123 schreef op 22 januari 2015 @ 20:14:
Dat is juist het punt. Het gaat mij niet om de cassiere etc. Dat is gewoonweg beleefdheid maar waar ik op doel zijn bijv. mijn collega's waar ik jaren samen mee werk, die ik graag mag, maar waar ik soms moe van word van mijn eigen sarcasme (en soms heel veel lol heb ) of bijv. in het geval van een date. De jongen kan nog zulke lieve dingen tegen me zeggen. Het lukt mij gewoonweg niet om hetzelfde te doen waardoor er altijd een mate van afstand blijft, die ik zelf creëer
Je zegt zelf dat je het voorbeeld hebt van je moeder; geen woorden maar daden.
Wat is er mis om op je werk eens zomaar ergens op te trakteren, alle collega's één tulp te geven vanwege " ik werk zo fijn met jullie " , je date zijn hand te pakken, een compliment met een zoen op zijn wang in ontvangst te nemen?
Dat is juist het punt. Het gaat mij niet om de cassiere etc. Dat is gewoonweg beleefdheid maar waar ik op doel zijn bijv. mijn collega's waar ik jaren samen mee werk, die ik graag mag, maar waar ik soms moe van word van mijn eigen sarcasme (en soms heel veel lol heb ) of bijv. in het geval van een date. De jongen kan nog zulke lieve dingen tegen me zeggen. Het lukt mij gewoonweg niet om hetzelfde te doen waardoor er altijd een mate van afstand blijft, die ik zelf creëer
Je zegt zelf dat je het voorbeeld hebt van je moeder; geen woorden maar daden.
Wat is er mis om op je werk eens zomaar ergens op te trakteren, alle collega's één tulp te geven vanwege " ik werk zo fijn met jullie " , je date zijn hand te pakken, een compliment met een zoen op zijn wang in ontvangst te nemen?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 22 januari 2015 om 20:24
Bedoel je dat je moeite hebt met complimenten krijgen en geven? Of dat als het gesprek emotioneel wordt dat je grappen gaat maken? Het eerste lijkt me te maken hebben met onzekerheid, gebrek aan zelfvertrouwen. Het tweede dat je je schaamt voor emotioneel gedrag. Dat herken ik wel. Ik huil bij bijna geen enkele film maar als ik moet huilen om een film, doe ik dat niet in gezelschap. Dat vind ik suf overkomen. We zijn ook best wel beheerst in Nederland. Ik denk zelf dat ik emotionaliteit onbewust zie als kinderlijk of hysterisch. En dat ik niet wil dat mensen me niet meer serieus nemen omdat ik loop te blubberen. Maar eigenlijk is dat juist suf. Emoties heeft iedereen en je hoeft je er niet voor te schamen. Probeer je anders eens in te houden en die grappen achterwege te laten. Wat gebeurt er dan? Veel minder dan je denkt.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 22 januari 2015 om 20:29
Ik herken het. Ik uit het alleen niet naar anderen, maar het zit voornamelijk in mijn hoofd dat ik heel snel boos word op mensen. Ik heb ook een muur om me heen dus, gigantisch hoog, en ik heb er heel veel last van. Ik ben zo boos op alles en om alles en ik snap niet waar het vandaan komt. Ik lees dus even mee.
donderdag 22 januari 2015 om 20:38
De daden gaan mij wel goed af Bianca maar soms is het ook fijn om het via woorden te kunnen beantwoorden, het altijd maar via daden tonen kan ook too much worden. Ook niet iedereen begrijpt (mijn) sarcasme, terwijl die juist bij mensen die ik graag mag komt bovendrijven (ok, vooruit, en soms wanneer ik iemand heel vervelend vind).
Gladoortje, met complimentjes heb ik minder moeite. Het is voornamelijk het tweede: ik geneer me er voor (ik wil sterk overkomen, niet "zwak". Dat is althans hoe ik het vroeger zag) en ook een beetje om het feit dat áls ik emotioneel ben, meteen ook ontzettend emotioneel ben.
Is dat ook iets wat bij jou in je gezin niet getoond werd toen je opgroeide? Of zal het simpelweg een karaktereigenschap zijn?
Gladoortje, met complimentjes heb ik minder moeite. Het is voornamelijk het tweede: ik geneer me er voor (ik wil sterk overkomen, niet "zwak". Dat is althans hoe ik het vroeger zag) en ook een beetje om het feit dat áls ik emotioneel ben, meteen ook ontzettend emotioneel ben.
Is dat ook iets wat bij jou in je gezin niet getoond werd toen je opgroeide? Of zal het simpelweg een karaktereigenschap zijn?
donderdag 22 januari 2015 om 20:41
krullevaer, die boosheid herken ik ook. Ik kan me ergeren om het minste geringste en soms heb ik betere dagen en denk ik "ach, die persoon zal ook vast z'n best doen".
Ik denk wel dat hoe je naar de wereld om je heen kijkt, een spiegel is van hoe je naar jezelf kijkt. Niet liefdevol naar de buitenwereld= niet liefdevol naar jezelf.
Ik denk wel dat hoe je naar de wereld om je heen kijkt, een spiegel is van hoe je naar jezelf kijkt. Niet liefdevol naar de buitenwereld= niet liefdevol naar jezelf.
donderdag 22 januari 2015 om 21:01
Nou, mijn moeder uitte haar verdriet juist wel en ik had vaak veel medelijden met haar. Zo erg dat ik er wel eens om huilde, maar dan was ik alleen. In ons gezin was er vaak ruzie en spanning, vooral door mijn stiefvader die vaak boos was en veel schreeuwde. Emotioneel gedrag bestrafte hij. Dan was ik toneel aan het spelen, als ik huilde. Dus ja, dat heeft meer met nurture dan met nature te maken bij mij. Ik wil niet als zwak en zielig gezien worden zoals mijn moeder en ik wil ook niet als een bruut worden gezien. Er was niet veel gematigde emotie en weinig beheersing. Nu heb ik een hekel eraan als ik zelf te weinig beheersing over mijn emoties heb. En ik mocht zelf niet huilen of emotioneel zijn van mijn ouders, dat zit er nog steeds een beetje in. Ik kan wel emoties tonen naar mijn vriend toe maar huilen doe ik nog het liefst alleen.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 22 januari 2015 om 21:54
Ik snap wat je bedoeld dat gevoel heb ik ook weleens. Heb heel veel moeite met het tonen van emoties of word ineens boos om de domste dingen. Mijn ouders hadden vroeger altijd heel veel ruzie en bij ons was er geen liefde nooit eens een compliment als je iets goed hebt gedaan. Er werden alleen maar dingen geroepen die niet goed gingen, geschreewd over en weer, en gegooit met spullen. Er was altijd een soort negatieve wolk in huis niemand zegt elkaar nog iets. Heb wel eens hulp gehad omdat het niet goed ging op school, maar daar heb ik niet veel aangehad vind ik zelf. Het meeste heb ik gehad aan mensen uit mijn omgeving omdat zij mij wel waarderen om wie ik ben. Heb een paar leuke vriendinnen en een vriend die mij nemen zoals ik ben. Heb ook een leuke baan waar ze mij erg waarderen en waar ik regelmatig complimenten krijg. De onzekerheid blijft altijd wel een beetje denk ik. Ben nu wel anders gaan denken, heb mezelf meer geaccepteerd hoe ik ben en heb aan mezelf gewerkt en dingen ervaren. En af en toe heb ik ook gewoon schijt aan bepaalde mensen Je kunt ook niet lief zijn tegen iedereen en lief zijn is ook niet altijd het beste, want sommige mensen maken dan alleen maar gebruik van je...
Don't look back you're not going that way
vrijdag 23 januari 2015 om 00:06
Jouw manier van communiceren is kennelijk onderdeel van je beschermingsmechanisme. Daar is veel over geschreven, google er maar eens op. Ook over té emotioneel zijn, en dat ontwijken. Lees eens een boek over emotionele intelligentie ofzo. Wellicht herken je je eigen gedrag er in. Dat helpt om jezelf vragen te stellen en voor je persoonlijke groei.
Vroeger vond ik mensen die sarcastisch en hard reageerden doorgaans cool en grappig. Nu denk ik daar heel anders over, prima om even met ze om te gaan (tijdens een verjaardag ofzo) maar niet meer dan dat. Heb geen zin meer in die façade.
Vroeger vond ik mensen die sarcastisch en hard reageerden doorgaans cool en grappig. Nu denk ik daar heel anders over, prima om even met ze om te gaan (tijdens een verjaardag ofzo) maar niet meer dan dat. Heb geen zin meer in die façade.