Psyche
alle pijlers
Angst om lesbisch te zijn.
zaterdag 24 januari 2015 om 19:23
Beste lezers,
Ik ben een vrouw van 22jaar.
Al 3 jaar kamp ik met een probleem: angst om lesbisch te zijn/worden.
Het begon 3jaar geleden toen ik droom had waarin ik lesbisch was, ik stond op met een heel raar gevoel omdat de droom zo echt leek.
Sinds die dag ben ik me beginnen afvragen of ik misschien lesbisch ben, voortdurend gaan kijken/tekens opzoeken.
Ik heb het met ups en downs, in die 3 jaar heb ik 3 relaties gehad waarvan 1tje die meer vriendschappelijk voelde ( voor mij terug een teken dat ik lesbisch was, terwijl dat eigenlijk perfect kan als hetero ook)
De andere 2 relaties was ik echt verliefd en ik dacht er toen zelden aan, behalve als het eventjes minder goed ging.
Nu is het de laatste 6maanden terug zo erg ( ben vrijgezel).
Volgende maand ga ik naar de psycholoog voor de 1e keer (heb al een intake gesprek gedaan en daar denken ze aan: Dwang en angststoornis)
Ben ook naar dokter gegaan en krijg nu een lichte anti depressiva.
Ik voel me totaal niet meer gelukkig en heb geen energie meer, omdat deze vraag me 24/24 bezighoudt.
Vandaag zat ik bijvoorbeeld op een datingsite en er was een vrouw die me aanvinkte als leuk.
Ze is natuurlijk lebisch en voor mij zag ik dat als teken: wat een toeval ? ik moet toch lesbisch zijn?
1e reactie.
2e reactie: zo'n mooie vrouwelijke dame ( ik ben ook vrouwelijk dus kan ik dan misschien ook lesbisch zijn he)
3e reactie: vreemd gevoel ( oooh neen, ik voel me verliefd)
4e reactie: Dat vreemd gevoel is angst paniek...
5e reactie: misschien moet ik es met haar praten (experimenteren) = heb ik niet gedaan, de gedachte maakte me ZO overdreven paniekerig.
6e reactie: Opzoeken op internet ( ik google zoveel over lesbische en biseksuele dingen)
Nu is het zo dat ik nog nooit verliefd ben geweest op een vrouw, wel al een paar keer op mannen en geraak ook zeker opgewonden van seks met mannen.
Ik vind vrouwen wel mooier dan mannen meestal, en kan een naakte vrouw best opwindend vinden (borsten,..)
Ik ben ook niet bang voor de reactie van andere mensen mocht ik lesbisch zijn, heb al tegen 3 vriendinnen verteld over mijn angst.
Hun reactie: jij bent de laatste die lesbisch kan zijn en waarom??
1. Je praat constant over mannen
2. Je bent al verliefd geweest op mannen en relaties gehad met mannen waarmee je echt een toekomst zag.
3. Je ben obsessief bezig met je looks, je wilt er supergoed uitzien om de aandacht van mannen te stelen.
Nu moet ik wel zeggen dat ik de laatste tijd echt meer rare dingen denk zoals dat ik iemand zou kunnen vermoorden of dat ik me opgewonden voel door mijn nichtje (kindje van 6maand oud) of dat ik iemand pijn ga doen...
Vroeger rond mijn 15e was ik enorm bang om dood te gaan en daar constant mee bezig en toen dit over ging dacht ik constant dat ik ziektes had en zocht ik alle ziektes op via internet.
Ik tel ook al heel lang mijn calorieën op, dagelijks. Ik plan ook elke dag tot op de seconde en herhaal dit meerdere malen in mijn hoofd.
En zo heb ik nog wel wat dingen...
Ik wil gewoon zo graag zeker zijn dat ik niet lesbisch ben , en mijn hart zegt :neen. ( voel alleen maar paniekaanvallen) Maar mijn stomme gedachten zeggen: ja!
De gedachte het te zijn maakt me zo ongelukkig, ik droom al mijn hele leven tot op de dag van vandaag van een toekomst met een man en krijg er zelfs kriebels van.
Als dit niet kan gebeuren zou ik dat zo erg vinden pf.
Ik weet dat het misschien allemaal niet uitmaakt voor velen, wat je bent en in welk hokje je nu past...Maar voor mij is dit super belangrijk !
Groetjes x
Ik ben een vrouw van 22jaar.
Al 3 jaar kamp ik met een probleem: angst om lesbisch te zijn/worden.
Het begon 3jaar geleden toen ik droom had waarin ik lesbisch was, ik stond op met een heel raar gevoel omdat de droom zo echt leek.
Sinds die dag ben ik me beginnen afvragen of ik misschien lesbisch ben, voortdurend gaan kijken/tekens opzoeken.
Ik heb het met ups en downs, in die 3 jaar heb ik 3 relaties gehad waarvan 1tje die meer vriendschappelijk voelde ( voor mij terug een teken dat ik lesbisch was, terwijl dat eigenlijk perfect kan als hetero ook)
De andere 2 relaties was ik echt verliefd en ik dacht er toen zelden aan, behalve als het eventjes minder goed ging.
Nu is het de laatste 6maanden terug zo erg ( ben vrijgezel).
Volgende maand ga ik naar de psycholoog voor de 1e keer (heb al een intake gesprek gedaan en daar denken ze aan: Dwang en angststoornis)
Ben ook naar dokter gegaan en krijg nu een lichte anti depressiva.
Ik voel me totaal niet meer gelukkig en heb geen energie meer, omdat deze vraag me 24/24 bezighoudt.
Vandaag zat ik bijvoorbeeld op een datingsite en er was een vrouw die me aanvinkte als leuk.
Ze is natuurlijk lebisch en voor mij zag ik dat als teken: wat een toeval ? ik moet toch lesbisch zijn?
1e reactie.
2e reactie: zo'n mooie vrouwelijke dame ( ik ben ook vrouwelijk dus kan ik dan misschien ook lesbisch zijn he)
3e reactie: vreemd gevoel ( oooh neen, ik voel me verliefd)
4e reactie: Dat vreemd gevoel is angst paniek...
5e reactie: misschien moet ik es met haar praten (experimenteren) = heb ik niet gedaan, de gedachte maakte me ZO overdreven paniekerig.
6e reactie: Opzoeken op internet ( ik google zoveel over lesbische en biseksuele dingen)
Nu is het zo dat ik nog nooit verliefd ben geweest op een vrouw, wel al een paar keer op mannen en geraak ook zeker opgewonden van seks met mannen.
Ik vind vrouwen wel mooier dan mannen meestal, en kan een naakte vrouw best opwindend vinden (borsten,..)
Ik ben ook niet bang voor de reactie van andere mensen mocht ik lesbisch zijn, heb al tegen 3 vriendinnen verteld over mijn angst.
Hun reactie: jij bent de laatste die lesbisch kan zijn en waarom??
1. Je praat constant over mannen
2. Je bent al verliefd geweest op mannen en relaties gehad met mannen waarmee je echt een toekomst zag.
3. Je ben obsessief bezig met je looks, je wilt er supergoed uitzien om de aandacht van mannen te stelen.
Nu moet ik wel zeggen dat ik de laatste tijd echt meer rare dingen denk zoals dat ik iemand zou kunnen vermoorden of dat ik me opgewonden voel door mijn nichtje (kindje van 6maand oud) of dat ik iemand pijn ga doen...
Vroeger rond mijn 15e was ik enorm bang om dood te gaan en daar constant mee bezig en toen dit over ging dacht ik constant dat ik ziektes had en zocht ik alle ziektes op via internet.
Ik tel ook al heel lang mijn calorieën op, dagelijks. Ik plan ook elke dag tot op de seconde en herhaal dit meerdere malen in mijn hoofd.
En zo heb ik nog wel wat dingen...
Ik wil gewoon zo graag zeker zijn dat ik niet lesbisch ben , en mijn hart zegt :neen. ( voel alleen maar paniekaanvallen) Maar mijn stomme gedachten zeggen: ja!
De gedachte het te zijn maakt me zo ongelukkig, ik droom al mijn hele leven tot op de dag van vandaag van een toekomst met een man en krijg er zelfs kriebels van.
Als dit niet kan gebeuren zou ik dat zo erg vinden pf.
Ik weet dat het misschien allemaal niet uitmaakt voor velen, wat je bent en in welk hokje je nu past...Maar voor mij is dit super belangrijk !
Groetjes x
zaterdag 24 januari 2015 om 21:12
quote:ollekebollekeknolleke schreef op 24 januari 2015 @ 21:05:
Niet helemaal met je eens. Pathologie was een zeer groot onderdeel van de opleiding. Daarnaast is er een ernstig tekort aan psychiaters helaas. Ja, ze hebben meer kennis, maar ik durf te zeggen dat een psychotherapeut net zoveel kennis heeft. Een officiele dan he.. dus 4 jaar basisopleiding (uni)en 4 jaar extra opleiding.
Ik heb ook absoluut groot vertrouwen in de GZ-psychologen. Daarom zeg ik ook erbij dat er tegenwoordig ook psychologen zijn die het wél kunnen, al weet ik niet of je in Vlaanderen (waar ik vermoed dat TO woont) ook GZ-psychologen enzo hebt (al zou ik niet weten waarom niet). Maar ik denk wel echt dat je een psycholoog met een GZ-registratie moet hebben, al mag ik inderdaad hopen dat een huisarts daar wel naar doorverwijst met dit soort klachten (ben je via de huisarts verwezen TO?).
Mijn man heeft voor een depressie een psychiater én een psycholoog gehad, die werkten samen om hem er bovenop te helpen. Dat zou misschien wel ideaal zijn. Maar ja als er toch eens overal geld voor was
Niet helemaal met je eens. Pathologie was een zeer groot onderdeel van de opleiding. Daarnaast is er een ernstig tekort aan psychiaters helaas. Ja, ze hebben meer kennis, maar ik durf te zeggen dat een psychotherapeut net zoveel kennis heeft. Een officiele dan he.. dus 4 jaar basisopleiding (uni)en 4 jaar extra opleiding.
Ik heb ook absoluut groot vertrouwen in de GZ-psychologen. Daarom zeg ik ook erbij dat er tegenwoordig ook psychologen zijn die het wél kunnen, al weet ik niet of je in Vlaanderen (waar ik vermoed dat TO woont) ook GZ-psychologen enzo hebt (al zou ik niet weten waarom niet). Maar ik denk wel echt dat je een psycholoog met een GZ-registratie moet hebben, al mag ik inderdaad hopen dat een huisarts daar wel naar doorverwijst met dit soort klachten (ben je via de huisarts verwezen TO?).
Mijn man heeft voor een depressie een psychiater én een psycholoog gehad, die werkten samen om hem er bovenop te helpen. Dat zou misschien wel ideaal zijn. Maar ja als er toch eens overal geld voor was
zaterdag 24 januari 2015 om 21:13
zaterdag 24 januari 2015 om 21:16
Hahaha, ja inderdaad. Hoewel het in Belgie nog meevalt volgens mij. Hier zit je met die flinke eigen bijdrage 
Ik moet zeggen dat dit inderdaad wel meervoudige problematiek is, maar ik denk wel dat het te behandelen is. Geloof me, ik kan er helaas niet over praten, maar ik heb wel wat vreemde dingen voorbij zien komen. Daar is dit nog een vrij gangbare stoornis bij
Ik moet zeggen dat dit inderdaad wel meervoudige problematiek is, maar ik denk wel dat het te behandelen is. Geloof me, ik kan er helaas niet over praten, maar ik heb wel wat vreemde dingen voorbij zien komen. Daar is dit nog een vrij gangbare stoornis bij
zaterdag 24 januari 2015 om 21:18
zaterdag 24 januari 2015 om 21:30
quote:ollekebollekeknolleke schreef op 24 januari 2015 @ 21:18:
Ligt er ook een beetje aan in welk werkveld de psychiater gewerkt heeft. Ik heb ooit een psychiater ontmoet, die aan mij vroeg wat ODD was. Die had dus met name aan de medicijnkant gezeten, want Ritalin wist hij perfect uit te leggen (was er ook al eentje tegen zijn pensioen aan).
Ja dat soort verhalen ken ik ook, maar tegenwoordig is de psychiatrie een hele degelijke opleiding. Al zijn er wel bij die zich nog steeds meer puur op de pathofysiologie en de farma focussen volgens mij, je hebt er ook zat met een meer therapeutische functie. Het wordt allemaal ook een beetje vager hè? Lijkt me wel lastig. Ik wil later misschien kinder- en jeugdpsychiater worden, maar als een psycholoog bijna mijn werk kan doen en ik bijna het werk van de psycholoog, waar trek je dan de grens? Ik heb zelf erge angstklachten gehad toen ik met geneeskunde begon maar dat kon prima door een psycholoog behandeld worden, wilde niet eens naar een psychiater: wist zelf ook wel dat ik er een potje van maakte in mijn hoofd , voor mijn gevoel moest ik 'gekker' zijn om naar de psychiater te gaan... Maar nu ik wat verder in mijn studie ben zie ik toch ook wel dat psychiaters andere dingen weten en signaleren en doen dan psychologen. Kan mijn vinger er nog niet precies op leggen, maar heb niet meer het gevoel dat je 'gek' moet zijn om naar een psychiater te gaan, maar dat je problematiek toch anders is. Net zoals dat sommige mensen met een depressie prima af zijn bij een psycholoog en sommigen toch meer gebaat zijn bij een psychiater. Dat ligt niet per se aan de ernst volgens mij, maar kan niet zo goed onder woorden brengen waaraan dan wel.
Zal er nog wel eens op broeden. Misschien dat ik het weet als ik inderdaad psychiater ga worden. Maar dat duurt nog even dus vrees dat ik je mijn conclusie dan verschuldigd blijf
Ligt er ook een beetje aan in welk werkveld de psychiater gewerkt heeft. Ik heb ooit een psychiater ontmoet, die aan mij vroeg wat ODD was. Die had dus met name aan de medicijnkant gezeten, want Ritalin wist hij perfect uit te leggen (was er ook al eentje tegen zijn pensioen aan).
Ja dat soort verhalen ken ik ook, maar tegenwoordig is de psychiatrie een hele degelijke opleiding. Al zijn er wel bij die zich nog steeds meer puur op de pathofysiologie en de farma focussen volgens mij, je hebt er ook zat met een meer therapeutische functie. Het wordt allemaal ook een beetje vager hè? Lijkt me wel lastig. Ik wil later misschien kinder- en jeugdpsychiater worden, maar als een psycholoog bijna mijn werk kan doen en ik bijna het werk van de psycholoog, waar trek je dan de grens? Ik heb zelf erge angstklachten gehad toen ik met geneeskunde begon maar dat kon prima door een psycholoog behandeld worden, wilde niet eens naar een psychiater: wist zelf ook wel dat ik er een potje van maakte in mijn hoofd , voor mijn gevoel moest ik 'gekker' zijn om naar de psychiater te gaan... Maar nu ik wat verder in mijn studie ben zie ik toch ook wel dat psychiaters andere dingen weten en signaleren en doen dan psychologen. Kan mijn vinger er nog niet precies op leggen, maar heb niet meer het gevoel dat je 'gek' moet zijn om naar een psychiater te gaan, maar dat je problematiek toch anders is. Net zoals dat sommige mensen met een depressie prima af zijn bij een psycholoog en sommigen toch meer gebaat zijn bij een psychiater. Dat ligt niet per se aan de ernst volgens mij, maar kan niet zo goed onder woorden brengen waaraan dan wel.
Zal er nog wel eens op broeden. Misschien dat ik het weet als ik inderdaad psychiater ga worden. Maar dat duurt nog even dus vrees dat ik je mijn conclusie dan verschuldigd blijf
zaterdag 24 januari 2015 om 21:52
Ik heb wel al eens een tijdje deanxit genomen ( lichte vorm van antidepressiva) in overleg met dokter en die had me doorverwezen naar een kine voor ademhalingslessen en met achterliggende bedoeling dat die mij dan zou doorverwijzen naar een psycholoog omdat die daar veel van kende. Maar heb dat toen nooit gedaan omdat ik me door de deanxit ergens rustiger voelde , beter kunnen relativeren.
Ben dan zelfs gestopt daarmee omdat ik enorm verdik was.
En voelde me terug zo ellendig, dan naar CGG gegaan en nu dus afspraak bij een psycholoog (die ik zeker zal nagaan)
Ik verlang al om mijn hart te luchten..
En heb nu ook sterkere medicatie dus volgens mij zal ik zoiezo ook rustiger zijn ..
Alles komt goed dat moet ...
+ bijna zomer = zorgt ook voor meer vitamientjes (minder stress)
Ben dan zelfs gestopt daarmee omdat ik enorm verdik was.
En voelde me terug zo ellendig, dan naar CGG gegaan en nu dus afspraak bij een psycholoog (die ik zeker zal nagaan)
Ik verlang al om mijn hart te luchten..
En heb nu ook sterkere medicatie dus volgens mij zal ik zoiezo ook rustiger zijn ..
Alles komt goed dat moet ...
+ bijna zomer = zorgt ook voor meer vitamientjes (minder stress)
zaterdag 24 januari 2015 om 21:59
zaterdag 24 januari 2015 om 22:08
quote:lux. schreef op 24 januari 2015 @ 21:30:
[...]
Ja dat soort verhalen ken ik ook, maar tegenwoordig is de psychiatrie een hele degelijke opleiding.
Dat was het altijd al. Hoewel in het verleden misschien zelfs meer breder opgeleid. Vroeger was de psychotherapie en psycho-analyse een groot onderdeel van de opleiding. Nu is er nog wel leertherapie, maar een stuk minder intensief.
Wellicht als je in de vrijgevestigde sector komt, dat je een breder pakket hebt.
In de gespecialiseerde GGZ zal het toch voornamelijk medicatie zijn. En worden behandelingen multidisciplinair uitgevoerd. En waar kan zo goedkoop mogelijke discipline, anders is de DBC te zwaar belast.
Maar OCD behandelingen zullen sowieso beter middels een psychologische behandeling kunnen. En bij bijvoorbeeld bipolair weer vooral een psychiater.
[...]
Ja dat soort verhalen ken ik ook, maar tegenwoordig is de psychiatrie een hele degelijke opleiding.
Dat was het altijd al. Hoewel in het verleden misschien zelfs meer breder opgeleid. Vroeger was de psychotherapie en psycho-analyse een groot onderdeel van de opleiding. Nu is er nog wel leertherapie, maar een stuk minder intensief.
Wellicht als je in de vrijgevestigde sector komt, dat je een breder pakket hebt.
In de gespecialiseerde GGZ zal het toch voornamelijk medicatie zijn. En worden behandelingen multidisciplinair uitgevoerd. En waar kan zo goedkoop mogelijke discipline, anders is de DBC te zwaar belast.
Maar OCD behandelingen zullen sowieso beter middels een psychologische behandeling kunnen. En bij bijvoorbeeld bipolair weer vooral een psychiater.
zaterdag 24 januari 2015 om 22:20
quote:juliaaana schreef op 24 januari 2015 @ 22:08:
[...]
Dat was het altijd al. Hoewel in het verleden misschien zelfs meer breder opgeleid. Vroeger was de psychotherapie en psycho-analyse een groot onderdeel van de opleiding. Nu is er nog wel leertherapie, maar een stuk minder intensief.
Wellicht als je in de vrijgevestigde sector komt, dat je een breder pakket hebt.
In de gespecialiseerde GGZ zal het toch voornamelijk medicatie zijn. En worden behandelingen multidisciplinair uitgevoerd. En waar kan zo goedkoop mogelijke discipline, anders is de DBC te zwaar belast.
Maar OCD behandelingen zullen sowieso beter middels een psychologische behandeling kunnen. En bij bijvoorbeeld bipolair weer vooral een psychiater.Daar heb ik andere verhalen over gehoord, maar goed laten we daar maar niet over hebben want daar gaat het voor TO niet om. Misschien heb je wel gelijk.
[...]
Dat was het altijd al. Hoewel in het verleden misschien zelfs meer breder opgeleid. Vroeger was de psychotherapie en psycho-analyse een groot onderdeel van de opleiding. Nu is er nog wel leertherapie, maar een stuk minder intensief.
Wellicht als je in de vrijgevestigde sector komt, dat je een breder pakket hebt.
In de gespecialiseerde GGZ zal het toch voornamelijk medicatie zijn. En worden behandelingen multidisciplinair uitgevoerd. En waar kan zo goedkoop mogelijke discipline, anders is de DBC te zwaar belast.
Maar OCD behandelingen zullen sowieso beter middels een psychologische behandeling kunnen. En bij bijvoorbeeld bipolair weer vooral een psychiater.Daar heb ik andere verhalen over gehoord, maar goed laten we daar maar niet over hebben want daar gaat het voor TO niet om. Misschien heb je wel gelijk.
donderdag 26 maart 2015 om 20:41
maandag 22 juni 2015 om 00:17
Heb dit ook gehad!! Zo erg dat ik dagelijks paniekaanvallen had. Durfde geen vrouw meer aan te kijken uit angst om verliefd te worden bijv. Ben er nu al een jaar vanaf! Liep bij een psycholoog en het is OCD, iets waar ik me hele leven lang al last van heb gehad. Het is meestal iets wat jij totaal niet zou doen of totaal niet zou willen.. Want als je het echt zou willen zou je er geen angst gevoelens bij ervaren, snap je? Het komt echt goed.. Nu denk ik echt van "waar heb ik me druk om gemaakt" ik ben trouwens hetero.
En wist je dat er ook homos zijn die bang zijn om hetero te worden/zijn?
Liefs
En wist je dat er ook homos zijn die bang zijn om hetero te worden/zijn?
Liefs
maandag 22 juni 2015 om 10:01
Precies Roza, heel herkenbaar die angst. Ik had het ook. Ben weleens de supermarkt uitgevlucht met een paniekaanval omdat daar een vrouw stond. Heel bizar maar ik had geen leven meer.
En inderdaad, als je écht lesbisch zou zijn dan zou dat geen angstgevoelens oproepen, althans niet in deze mate.
Hopelijk voel je je inmiddels weer stukken beter.
En inderdaad, als je écht lesbisch zou zijn dan zou dat geen angstgevoelens oproepen, althans niet in deze mate.
Hopelijk voel je je inmiddels weer stukken beter.